Dziewczyna Bez Wilka

Farryn uniosła głowę powoli ponad zwalony pień drzewa, za którym się ukrywała. Paznokcie wbiła w szorstką korę, gotowa poderwać ciało na nogi, podczas gdy jej mchowozielone oczy śledziły ruch trzech mężczyzn przed nią. Poruszali się niezdarnie przez las; ich kroki były głośne i niepewne. Było oczywiste, że to ludzie. Byli poza swoim żywiołem, ale wiedzieli, że są we właściwej okolicy. Miękka dłoń mocno zacisnęła się na ramieniu Farryn; jej siostra Rae dawała znak, żeby się wynosiły, póki byli wystarczająco daleko, by mieć pewność, że ludzie ich nie usłyszą.

Przełknąwszy ciężko, skinęła głową; obie po raz ostatni spojrzały na ludzi, zanim powoli zaczęły się wymykać, a potem stopniowo wyprostowały do pełnej wysokości. Farryn była o cztery lata młodsza od siostry, ale i tak o dobrą głowę od niej wyższa — miała metr siedemdziesiąt osiem, co u kobiety było dość niezwykłe. Właśnie splotły dłonie, gdy ludzie za nimi krzyknęli. Zatrzymały się na ułamek sekundy, by spojrzeć przez ramię — i tyle wystarczyło. Przez las poniósł się pojedynczy wystrzał; głowa Rae odrzuciła się do tyłu, gdy pocisk znalazł swoje miejsce między jej oczami. Jej ciało osunęło się, zanim krew w ogóle zaczęła płynąć.

Farryn wrzasnęła, mieszaniną grozy i bólu, a jej wilczyca w środku zawyła wściekłością skierowaną ku ludziom. Czerwień zaczęła osiadać na jej spojrzeniu jak cienka powłoka; jej wilczyca chciała tylko jednego — rozerwać ich wszystkich na strzępy — ale gdy uniosła wzrok, zobaczyła, jak znów podnoszą broń, tym razem wymierzoną w nią. Wiedziała, że nie zdoła skrócić dystansu, zanim ją zastrzelą. Ze zdławionym, rozdzierającym serce szlochem puściła dłoń siostry i pobiegła, a pocisk świsnął ułamek sekundy za miejscem, w którym przed chwilą była. Zostawienie ciała siostry na pastwę ludzi bolało bardziej, niż przyjęcie tej kuli, ale miała instynkt przetrwania. Gniew w jej głowie powoli zmienił kierunek — na nią samą. Jakim była wilkiem? Jak mogła po prostu uciec jak tchórz? Farryn warknęła, zaciskając powieki, strząsając z umysłu oskarżycielskie myśli swojej wilczycy.

— Nie umrę! Jeśli mam uciekać, to trudno, ale nie umrę — wysyczała do wilczycy. Las wokół niej milczał, gdy biegła; szanse, że ludzie ją dogonią, były niewielkie. Wilczyca napierała na skraj jej świadomości — chciała się wyrwać, chciała zemsty. — Przestań! Nie umrę! — krzyknęła, po czym gwałtownie się zatrzymała. Zacisnęła oczy, zmuszając wilczycę, by się cofnęła, by zamilkła, by przestała ją naciskać.

Farryn poderwała się do siadu z urywanym haustem powietrza. Było jej gorąco, na czole miała pot, gdy łapczywie łapała oddech. Minęły trzy lata i niemal co noc to samo wspomnienie nawiedzało jej sny. Gorączka sprawiała, że były gorsze, bardziej wyraziste, i że ból stawał się na nowo świeży. Tłumiąc kaszel, przewróciła się na bok i zmusiła się, by wstać. Zatoczyła się, mięśnie zaprotestowały palącym bólem, ale stała już zbyt długo, a potrzebowała jedzenia. Jedzenia i świeżej wody — to by się teraz przydało, co? Miała wrażenie, jakby ta myśl odbiła się echem w jej głowie, przez co się skrzywiła. Z chropowatym, urywanym oddechem Farryn chwytała każdą gałąź, jaką mogła, by pomóc sobie iść naprzód. Las z każdym dniem zdawał się coraz bardziej cichy; jesień prawie dobiegła końca, a pożywienia coraz trudniej było znaleźć — tak samo jak kogokolwiek takiego jak ona. Mokry kaszel przedarł się przez jej ciało; zacisnęła zęby z bólu pulsującego w głowie, próbując nadstawić uszu na dźwięk płynącej wody. Przeszła chyba nieco ponad milę, zanim trafiła na szczęśliwy traf.

Drzewa zaczęły się przerzedzać i powoli ustępowały miejsca strumieniowi czystej wody, który wpadał do jeziora. Łzy napłynęły jej do oczu, gdy potknęła się w stronę strumienia, po czym osunęła się z ulgą. Dłońmi nabierała małe garście wody i szybko popijała. Kiedy wreszcie ugasiła pragnienie, uniosła się na kolana i zapatrzyła na jezioro. Było piękne. Jej matce bardzo by się spodobało. Nagle, na samą myśl o tym, orzeźwiająca woda w ustach stała się gorzka. Potrząsając głową, powoli wstała, odkleiła od ciała t-shirt i rozpięła spodnie, po czym niezgrabnie je zsunęła. Nie pamiętała, kiedy ostatni raz brała kąpiel albo w ogóle pływała, a chłodna woda byłaby wybawieniem dla jej rozpalonej skóry. Gdy Farryn rozpięła stanik i zsunęła bieliznę, spojrzała na swoje ciało. Jej metr siedemdziesiąt osiem to były głównie kości; nie zostało w niej żadnych mięśni, każde żebro dało się policzyć, więc wiedziała, że policzki ma zapadnięte. Na to zasłużyła za porzucenie siostry.

Farryn weszła do wody po kolana, kiedy las nagle ożył wokół niej. Przez moment podskoczyła, słysząc, jak ptaki i owady znów zaczynają się odzywać, ale to było dziwnie wyczute w czasie. Rozejrzała się, zrobiła jeszcze kilka kroków, aż do jej uszu dotarł niski pomruk. Najpierw brzmiało to jak grzmot, ale na niebie nie było ani jednej chmury; kiedy dźwięk powtórzył się, zrozumiała, co słyszy. Powoli, ostrożnie, obejrzała się przez ramię i zobaczyła dwa wielkie czarne wilki: z łbami opuszczonymi nisko, ogonami uniesionymi wysoko i wargami wywiniętymi w ostrzeżeniu, warczały na nią. Były identycznej wielkości i miały takie same szaroniebieskie oczy. To, że nie rzuciły się do ataku, wywołało w niej odrobinę dezorientacji, ale mimo to uniosła ręce w geście pokazującym, że jest nieuzbrojona i się poddaje. Wilk po lewej uniósł łeb, zrobił krok naprzód i spojrzał na jej wychudzone ciało, po czym znów zawarczał. Farryn powoli odwróciła się, by stanąć twarzą do nich obu. Nie obchodziło jej, że jest naga.

— Nie jestem człowiekiem — wyszeptała. Głos miała szorstki od nieużywania, ale utrzymała niski ton; w końcu nie stanowiła dla nich żadnego zagrożenia. Warczenie ucichło, gdy para porozumiała się w ramach swojej więzi; wilk stojący bliżej obwąchał ją raz, potem drugi. Oczy wilka zwęziły się, a jego ciało ani trochę nie rozluźniło. Nie wyglądał, jakby jej ufał. Z ostatnim warknięciem wilki się przemieniły i, tak jak Farryn podejrzewała, były identycznymi bliźniaczkami. Dwie dziewczyny stojące przed Farryn były dobrze odżywione, co sprawiło, że żołądek Farryn zawarczał. Miały takie same czekoladowobrązowe włosy do ramion i jasnoniebieskie oczy.

— Jeśli nie jesteś człowiekiem, to się przemień — rozkazała ta stojąca bliżej.

Ręce Farryn opadły wzdłuż ciała, a jej matowe zielone oczy wytrzymały wyzywające spojrzenie nieznajomej.

— Nie mogę. Straciłam ją.