Jego Kusząca Niewolnica (Zabójcy Mogą Kochać Księga 1)

Szok to mało powiedziane w głowie Thomasa, gdy pojawiła się domniemana przestępczyni. Była młoda i choć nie chciał tego przyznać, bardzo piękna. Ale nauczył się, że nie ocenia się książki po okładce. Rzucił się na nią, przyciskając ją do ściany.

Krzyknęła z bólu, ale gdy tylko jej oczy otworzyły się na chwilę, zatrzymał się.

"K-kim j-jesteś?" Zapytała, jej twarz wyrażała całkowitą niewinność.

"To ja będę zadawał pytania." Jego głos odbił się echem po całym pokoju, tak zimny, że zamknęła oczy ze strachu. Próbowała go odepchnąć, co spowodowało, że obrócił ją bez wysiłku i przycisnął twarzą do ściany. Ręcznik, który okrywał jej ciało, spadł, a ona zaskomlała, łzy napływając do oczu.

Thomas przycisnął się do jej ciała, by uniemożliwić jakikolwiek ruch. Nie był z tego dumny, ale jego ciało reagowało na nią. Pochylił się i wyszeptał jej do ucha.

"Co-ty-tu-ro-bisz?" Zapytał. "W moim domu." Słowo po słowie, jego głos był powolny i niebezpieczny.

"Twój dom?" Jej głos drżał, ale Thomas starał się nie dać się poruszyć, była przestępczynią i byli dobrzy w udawaniu.

"Tak, mój dom." Warknął.

"J-ja zostałam zaproszona tutaj przez pana Lynne'a. O-o-on jest przyjacielem mojego taty." Odpowiedziała, łzy płynęły niekontrolowanie po jej policzkach.

dwa miesiące wcześniej

Westchnienie. Po prostu oddychaj...

Avril powtarzała te słowa w myślach, gdy oboje jej rodzice podnieśli głosy jednocześnie. Skupiła się na dźwięku własnego oddechu. Oboje rodzice mówili jej w zasadzie to samo, ale zlewanie się ich głosów w takich tonach nic nie robiło dla jej pulsującej skroni. Wzięła głęboki oddech i uciszyła rodziców napiętym, "Proszę, posłuchajcie..." Słowa były tak cienkie jak jej determinacja.

Oboje zatrzymali się i spojrzeli na nią oskarżycielsko. Czuła się, jakby była osądzana za jakiś straszny grzech.

"Po pierwsze, nie mam szesnastu lat i nie jestem w ciąży, więc przestańcie patrzeć na mnie, jakbym was zawiodła." Ton Avril był ostry, ale natychmiast się opanowała i próbowała okazać rodzicom szacunek, na który zasługiwali, mimo że podnosili jej ciśnienie.

"Ta uczelnia oferuje najlepszy program w mojej dziedzinie. Moi nauczyciele uważali, że najlepiej odpowiadałby moim potrzebom jako studentki. Wiem, że odległość jest problematyczna, ale gdybyście tylko mogli rozważyć, co ta szansa by znac-" w momencie, gdy Avril myślała, że ma już pełną kontrolę nad swoją argumentacją, głos jej ojca zagłuszył jej własny.

"Szansa..." Jej ojciec wyszeptał, krzyżując ramiona na piersi, co zawsze robił, gdy był zły lub zdenerwowany. "Szkoła nie ma nic wspólnego z wynikami. To uczniowie muszą mieć aspiracje. Nigdy nie pytałaś nas o zgodę na aplikowanie tak daleko." Odpowiedział, wskazując na jej matkę siedzącą przy stole jadalnym. Na rozkaz męża, matka Avril nerwowo przenosiła wzrok między wściekłym wyrazem twarzy męża a bezradnym spojrzeniem córki. Spojrzała z powrotem na męża i skinęła głową, aprobując jego słowa. Avril poczuła, jak jej serce bije coraz szybciej. Żałowała, że ten przeklęty pomysł aplikowania na uczelnię w ogóle zakiełkował w jej głowie.

Jej ojciec potrafił być zastraszający, kiedy chciał, a matka zawsze stawała po jego stronie w jego obecności. Avril była pewna swojej zdolności wyrażania myśli, ale gdy miała przedstawić swoje argumenty ojcu, jej umysł i dowcip ją opuszczały i nie wiedziała, jak obalić jego bezpodstawne argumenty.

"Ale tato..." Zaczęła słabo, zdając sobie sprawę, że jej taktyka przekonania rodziców nigdy nie powinna polegać na podkreślaniu relacji rodzic-dziecko. To tylko utwierdzało ojca w przekonaniu, że jest tylko dzieckiem. Bezmyślnym dzieckiem, które nie ma pojęcia, o czym mówi.

"Nie. To postanowione. Idziesz na uczelnię blisko domu. Nie pozwolę mojej osiemnastoletniej córce wyjechać sama do nieznanego miejsca. Czy zastanawiałaś się nad ryzykiem?" Zapytał ostro, a Avril drgnęła na dźwięk jego tonu. Spojrzała tęsknie na matkę, ale ona również wydawała się nieugięta.

"Tato..." przygryzła wargę, gdy tylko słowo opuściło jej usta. "Mam osiemnaście lat, czy nie mam nic do powiedzenia?" Rzuciła ręce w powietrze. Jej oczy zaczęły piec.

"Dobrze wiem, ile masz lat. Ale czy myślisz, że bycie osiemnastolatką czyni cię dorosłą? Myślisz, że masz wszystko poukładane? Dla nas, twojej matki i mnie, wciąż jesteś dzieckiem. My ustalamy zasady." Jego głos rozbrzmiał, wstrząsając fundamentami domu.

"Osiemnaście..." mruknął do siebie, jakby samo słowo inspirowało szaleństwo. "To tylko przeklęta liczba! Nic nie znaczy!" Mruknął, wstając i chodząc tam i z powrotem. Był wyraźnie zdenerwowany. "Jakim rodzicem będę, jeśli pozwolę mojej osiemnastoletniej córce swobodnie wędrować po nieznanych miejscach bez opieki? Nie będę zachęcał do tak lekkomyślnego i głupiego zachowania. Myślę o zabezpieczeniu twojej przyszłości." Warknął, ale tym razem Avril się rozzłościła. Zignorowała gorące pieczenie za oczami i odmówiła milczenia.

"Głupie zachowanie? Kiedy kiedykolwiek zawiodłam cię? Nie jestem jakąś tępotą, która nie rozumie, co jest dobre, a co złe. Nie ufasz mi?" Jej głos podniósł się o ton wyżej. Avril żyła według rutyny od momentu, gdy była wystarczająco duża, by znać znaczenie tego słowa. Jej życie kręciło się wokół szkoły i domu. Nigdy nie pozwolono jej uczestniczyć nawet w zajęciach pozalekcyjnych.

"Nie. Ufam swoim instynktom i decyzjom i mówię, że nigdzie nie jedziesz, Avril. Twoja matka i ja nie poślemy naszej jedynej córki na zgubę." Krzyknął, a Avril odwróciła wzrok, żeby ukryć łzy, które znowu napłynęły jej do oczu. Tym razem nie mogła ich powstrzymać. Odwróciła się gwałtownie i uciekła do swojego pokoju.

Avril zamknęła drzwi na klucz i usiadła w rogu pokoju, podciągnęła kolana i objęła je ramionami. Pozwoliła swojemu ciału i duszy pogrążyć się w smutku. Całe jej ciało trzęsło się gwałtownie, jakby znajdowała się w środku jakiegoś naturalnego zjawiska związanego z tektoniką płyt.

Myślała, że to niesamowicie niesprawiedliwe. Nigdy nie zrobiła nic, co zasługiwałoby na takie surowe traktowanie. Była wzorową uczennicą; zawsze zachowywała się z godnością i po co? Tylko po to, żeby jej staranne zachowanie zostało jej rzucone w twarz? Jak mogli jej rodzice w ogóle pomyśleć, że zrobi coś głupiego? Słowa ojca odbijały się echem w jej głowie, czuła się, jakby widzieli w niej ciężar, rozczarowanie i to bolało. Wszystko, co robiła, miało na celu sprawienie, by byli z niej dumni, ale czasami czuła, że jej wysiłki są niedoceniane.

Zgodziłaby się, że jej wiek nie był żadnym osiągnięciem, to naprawdę tylko liczba, ale rodzice często wycofują się z życia swoich dzieci we wczesnym wieku. Dlaczego jej rodzina była inna? Nadal patrzyła na swoich rodziców jak na przewodników. Tak zawsze było i bała się, że tak zawsze będzie. Pragnęła szansy, by dorosnąć na własną rękę.

Uwielbiała swoich rodziców, zazwyczaj nie byli tak surowi i lubiła ich towarzystwo, ale czasami czuła, że potrzebuje trochę przestrzeni, by rozwijać się samodzielnie. Popełniać własne błędy zamiast ciągle uczyć się na cudzych. Tak bardzo pragnęła uczęszczać na uczelnię, którą sobie wybrała, ale nie. Rodzice mieli ostatnie słowo i bolało, że nie widzieli, jak bardzo tego chciała. Jej pragnienia nigdy ich nie przekonały.

Avril wytarła oczy. Nie miało sensu płakać nad czymś, czego nie będzie w stanie naprawić. Rodzice mieli swoje powody i chociaż nigdy nie będzie w stanie zrozumieć tego konkretnego, musiała szanować ich decyzje.

Thomas delikatnie i rytmicznie stukał palcami o mahoniowy blat baru. Jego oczy fachowo szukały celu, jednocześnie rozmawiając z bardzo kształtną blondynką. Jej ciało było wszystkim, czego szukał u kobiety, ale w tej chwili jego praca miała pierwszeństwo.

Kątem oka zobaczył, jak jego cel się porusza. Ronaldo Torrid. Człowiek ten był notoryczny na czarnym rynku. Zajmował się wszystkim, od narkotyków po handel ludźmi. Thomas uważał, że zabicie tego człowieka będzie niezwykle przyjemnym wydarzeniem. Oparł się o blat i elokwentnie przeprosił, wypijając resztę swojej whisky.

Podążył za mężczyzną do łazienek. Upewniwszy się, że nie ma tam nikogo innego, Thomas zamknął drzwi i czekał spokojnie przy wyjściu, aż Rolando wyjdzie z jednej z kabin. Gdy pijany łobuz się pojawił, Thomas zaczął gwizdać, sygnał, który natychmiast zwrócił uwagę Rolanda. Jego ręka odruchowo sięgnęła po pistolet w kieszeni, ale Thomas był szybszy. Odepchnął się od drzwi i złapał Rolanda za ramię, powodując, że broń wypadła z jego ręki i zniknęła z zasięgu wzroku. Jedynym przypomnieniem o jej istnieniu był dźwięk kliknięcia, gdy upadła na podłogę.

Thomas wykorzystał okazję, by rozbić głowę Rolanda o pobliskie lustro, obrócić go i przycisnąć do ściany.

"Cholera! Kim ty, do diabła, jesteś?" zaklął Rolando, gdy ból z rozbitego czoła zaczął działać, krew sączyła się z ran.

Thomas uśmiechnął się, ukazując zęby jak kły. Był o wiele bardziej niebezpieczny niż jakiekolwiek zwierzę. "Ja, ty sadystyczny draniu, jestem tym, kogo niektórzy nazywają żniwiarzem," To był przydomek Thomasa w jego świecie i używał go z dumą. "i przyszedłem, by oddać cię twojemu stwórcy." Mówił te słowa celowo, trzymając Rolanda na miejscu.

"O czym ty bredzisz?" Warknął arogancki mężczyzna, a Thomas ocenił, że był bardziej szczekający niż gryzący. Było to zdecydowanie głupie z jego strony, że wyszedł sam, i Thomas prawie żałował, jak łatwe było to zadanie. "Chodzi ci o pieniądze? Bo mam ich mnóstwo, mogę uczynić cię bardzo bogatym człowiekiem." Próbował skusić Thomasa, ale nie zdawał sobie sprawy, że Thomas był już zamożny i pieniądze nie były jego problemem, szumowiny takie jak Rolando były.

"Tak naprawdę, Rolando, zyskam znacznie więcej na twojej śmierci, niż kiedykolwiek mógłbyś mi dać." Odpowiedział.

"Ty głupi idioto, nie możesz mnie zabić!" Zastosował większą siłę, próbując uwolnić się z uścisku Thomasa, co tylko doprowadziło do tego, że Thomas wyciągnął swój nóż sprężynowy i zrobił cienkie, zdecydowane cięcie na szyi Rolanda. Mężczyzna zwiotczał i jego ciało osunęło się na podłogę bez życia.

"Właśnie to zrobiłem." Odpowiedział pustej sali.

Thomas wyciągnął chusteczkę z kieszeni i starannie wytarł nóż. Otworzył drzwi i wyszedł. Łazienki były ukryte przed wzrokiem ludzi, więc jego wejście i wyjście pozostały niezauważone. Wyprostował garnitur i wrócił do baru, zamawiając kolejnego whisky.

Dzisiejsza noc była do świętowania. Rozmyślał, gdy blondynka, którą wcześniej zauważył, podeszła do niego. Chwyciła go za ramiona i poprowadziła do pokoju na górze. Nie ośmielił się opierać.