
Jestem Jego Bezwilczą Luną
Heidi Judith · Zakończone · 203.2k słów
Wstęp
Ethan również wydawał głębokie ryki w moim uchu, 'Cholera... zaraz będę dochodził...!!!' Jego ruchy stały się bardziej intensywne, a nasze ciała wydawały odgłosy uderzania.
"Proszę!! Ethan!!"
Jako najsilniejsza wojowniczka w mojej watahy, zostałam zdradzona przez tych, którym najbardziej ufałam - moją siostrę i najlepszego przyjaciela. Zostałam odurzona, zgwałcona i wygnana z rodziny i watahy. Straciłam swojego wilka, swoją honor i stałam się wyrzutkiem - nosząc dziecko, którego nigdy nie chciałam.
Sześć lat trudnego przetrwania uczyniło ze mnie zawodową wojowniczkę, napędzaną gniewem i żalem. Otrzymuję wezwanie od potężnego dziedzica Alfy, Ethana, proszącego mnie o powrót jako instruktor walki bez wilka dla tej samej watahy, która mnie kiedyś wygnala.
Myślałam, że mogę ignorować ich szepty i spojrzenia, ale kiedy zobaczyłam szmaragdowe oczy Ethana - takie same jak mojego syna - mój świat się zachwiał.
Rozdział 1
Aria’s POV
Rytmiczne uderzenia moich kopnięć w manekin treningowy odbijały się echem po arenie treningowej Srebrnego Księżyca. Poranne promienie słońca wpadały przez wysokie okna, malując złote pasy na wypolerowanej drewnianej podłodze. Jako córka alfy stada, większość poranków spędzałam tutaj, popychając się do granic możliwości.
Moja matka, Olivia, była najsilniejszą wojowniczką w Srebrnym Księżycu. Sześć lat temu poświęciła się, aby uratować syna alfy Cienia Kła podczas polowania na dzikie wilki. Niektórzy nazywali to tragedią, ale ja wiedziałam lepiej. Moja matka zginęła, jak żyła – chroniąc innych.
Zatrzymałam się w pół kopnięcia, coś było nie tak. Moje ruchy były ospałe, brakowało im zwykłej precyzji. Pokój lekko się kołysał, musiałam złapać się manekina, aby utrzymać równowagę. To nie było normalne. Odziedziczyłam wojowniczą sylwetkę matki i siłę alfy ojca – taka słabość nie była dla mnie typowa.
"Skup się, Aria," mruknęłam, próbując pozbyć się narastającej mgły w głowie. Kolejne kopnięcie, ale moja noga zdradziecko zadrżała.
Moja butelka z wodą stała na pobliskiej ławce – tej, którą Bella podała mi na śniadanie z jej zwykłym fałszywym uśmiechem. Moja przyrodnia siostra, zawsze grająca idealną córkę przed naszym ojcem. "Tutaj, siostro," powiedziała, głos ociekający sztuczną słodyczą. "Nawodnienie jest tak ważne dla naszej mistrzyni wojowniczki." Wzięłam kolejny łyk, płyn chłodził moje gardło. Było coś... innego w smaku.
"Jesteś tylko paranoiczna," powiedziałam sobie, ale słowa wyszły lekko bełkotliwe. Mój wilk, zwykle ciepła obecność w mojej głowie, był wyjątkowo cichy.
Brzęk mojego telefonu zaskoczył mnie tak bardzo, że prawie go upuściłam. Wiadomość od Emmy, mojej najlepszej przyjaciółki z dzieciństwa.
Wiadomość rozświetliła ekran mojego telefonu, każde słowo sprawiało, że serce biło szybciej:
ARIA POMÓŻ!! @ Mountain View Resort pokój 302
Coś jest nie tak - boję się
SZYBKO!!
Moje palce zacisnęły się wokół telefonu. Wiadomości Emmy zwykle były pełne emotikonów i śmiechu, nie takiej surowej paniki. Wielu ludzi nie potrafiło być przyjaciółmi córki alfy. Ale Emma była inna. Była tam, kiedy moja matka umarła.
"Trzymaj się," mruknęłam do siebie, szarpiąc się z kluczami do samochodu. Wyjście z areny treningowej wydawało się być milami stąd, korytarz rozciągał się bez końca przede mną. Każdy krok czuł się jak brodzenie w ruchomych piaskach, ale zmuszałam się do przodu.
Cisza w mojej głowie stawała się coraz bardziej ogłuszająca z każdym krokiem. Tam, gdzie zawsze była Cassandra – mój wilk – była tylko pustka.
"Cassie?" Wyciągnęłam się przez naszą mentalną więź, jak robiłam to tysiące razy wcześniej. Nic. Nawet echo.
"Nie rób mi tego, Cassandra." Mój mentalny głos stawał się coraz bardziej rozpaczliwy. "Potrzebuję cię."
Ale była tylko cisza. Taka cisza, która uświadamia ci, jak bardzo przyzwyczaiłaś się do hałasu. Taka, która czuje się jak strata.
Droga do Mountain View Resort była zamazana. Moje ręce ciągle ślizgały się na kierownicy, a droga wyglądała jakby falowała jak miraż ciepła. Kiedy zaparkowałam, całe moje ciało czuło się jakby było obciążone ołowiem.
Drzwi pokoju 302 nie były tylko otwarte – były lekko uchylone.
"Em?" Mój głos wyszedł bełkotliwy. "Jesteś tu?"
Pokój wirował, gdy weszłam do środka. Mój wilk – mój stały towarzysz od dzieciństwa – był całkowicie cichy. Nie tylko cichy, ale zniknął, jakby ktoś wyrwał kawałek mojej duszy.
"Nie..." Złapałam się ściany, gdy moje kolana się ugięły. "Co...?"
Ciężkie kroki zbliżały się zza mnie. Próbowałam się odwrócić, walczyć, ale moje ciało nie reagowało. Ostatnią rzeczą, którą zobaczyłam, był dywan zbliżający się do mnie, gdy ciemność pochłaniała moje widzenie.
Moje ciało próbowało się opierać, kończyny poruszały się słabo przeciwko tkaninie, ale ciemność była zbyt silna, ciągnąc mnie pod jak fala. Nie mogłam powiedzieć, czy krzyczałam, czy to było tylko w mojej głowie. Wszystko zanurzyło się w czarnej pustce, zapadłam w śpiączkę.
Świadomość wróciła jak rozbite szkło, każdy odłamek przynosząc nowe fale bólu. Promienie słońca przebijające się przez tanie hotelowe zasłony były zbyt jasne, zbyt ostre dla mojego pulsującego bólu głowy. Całe moje ciało czuło się ciężkie, nieprawidłowe.
Każda próba ruchu powodowała, że ogień biegł przez moje mięśnie. Szorstka kołdra drapała moją skórę, gdy się przesuwałam, a świadomość uderzyła mnie jak lodowata woda - byłam całkowicie naga. Gdzie były moje ubrania? Dlaczego nie mogłam pamiętać?
Coś chłodnego dotknęło mojej dłoni - srebrny łańcuszek, drogi i misterny, ale nieznany. Pokój powoli wirował, gdy próbowałam się na nim skupić, wzór rozmywał się przed moimi oczami. Ostatnie, co pamiętałam, to jak weszłam do tego pokoju, a potem tylko ciemność.
Owijając koc wokół drżącego ciała, potknęłam się w stronę łazienki. Fluorescencyjne światło z trzaskiem zapaliło się, odsłaniając moje odbicie w lustrze. Zatrzymałam oddech.
Głębokie, fioletowe ślady zdobiły moją szyję, ostro kontrastując z bladą skórą. Mój wzrok powędrował niżej, do konstelacji śladów po ugryzieniach rozrzuconych po obojczykach, klatce piersiowej, a nawet talii. Widok sprawił, że żołądek mi się skręcił. To nie mogło być prawdziwe.
Zrobiłam jeszcze jeden chwiejny krok do przodu, koc przesuwał się wokół moich nóg. Ruch przyniósł nowe uczucie - śliskie wrażenie między udami, nieomylnie ciepłe coś, co spływało w dół. Kolana niemal się pode mną ugięły, gdy dotarły do mnie konsekwencje.
Pokój niebezpiecznie się przechylił, gdy chwyciłam się brzegu umywalki, wpatrując się w moje dzikie odbicie w lustrze. Co się wydarzyło zeszłej nocy? Dlaczego nie mogłam niczego sobie przypomnieć?
Mój mózg zaczął działać. Emma. SMS. Miała kłopoty.
"Emma!" Mój głos zabrzmiał jak chrapliwy szept. Boże, jeśli coś jej się stało, gdy ja... gdy ja...
Nie mogłam dokończyć myśli. Nie mogłam przetworzyć konsekwencji mojego obecnego stanu, bólu w moim ciele, rozrzuconych ubrań na podłodze. Emma mnie potrzebowała.
Hotelowy koc był szorstki na mojej wrażliwej skórze, gdy owijałam się nim szczelniej. Moje nogi ledwie mnie utrzymywały, gdy zataczałam się w stronę drzwi, wciąż trzymając w drżącej dłoni srebrny łańcuszek.
"No, popatrz tylko na to."
Głos zamroził mnie na miejscu. Bella stała w korytarzu, opierając się o ścianę z nonszalancką gracją. A obok niej, moja najlepsza przyjaciółka Emma wydała z siebie szyderczy śmiech.
Głos Belli ociekał kpiną, gdy ściskałam hotelowy koc mocniej wokół ciała. Trzymała telefon z kamerą skierowaną prosto na mnie. "Wielka wojownicza księżniczka Srebrnego Księżyca, złapana w tak... kompromitującej sytuacji."
Moje nogi drżały, gdy walczyłam, żeby utrzymać się na nogach. "Przyszłam po Emmę. Twój SMS—"
"SMS?" Śmiech Emmy był ostry i zimny, tak różny od ciepłej przyjaciółki, którą myślałam, że znam. "Nigdy nie wysłałam ci żadnego SMS-a, Aria."
Uśmiech Belli poszerzył się, gdy przewijała coś na swoim telefonie. "Och, te zdjęcia na pewno zainteresują ojca. Co myślisz, co powie wataha, gdy zobaczą swoją przyszłą alfę kobietę wychodzącą z pokoju hotelowego, wyraźnie spędzającą noc z... no, kto wie kim?"
Gdy wróciłam do domu watahy, trucizna zaczynała ustępować, ale szkody już zostały wyrządzone. Marmurowe podłogi wielkiej sali odbijały dźwięk moich chwiejnych kroków. Dziesiątki członków watahy ustawiło się wzdłuż ścian, ich twarze były rozmazane przez osądy i szepty. Na czele sali, mój ojciec Marcus siedział sztywno na swoim alfa krześle, jego zwykle ciepłe brązowe oczy teraz twarde jak kamień. Obok niego, Aurora – moja macocha – miała wyraz perfekcyjnie udawanego zatroskania, który nie sięgał jej zimnych oczu.
"Dowody są niepodważalne, Marcus." Głos Aurory ociekał fałszywą sympatią. "Ślady po ugryzieniach, jej... stan. Co pomyślą inne watahy?"
Chciałam krzyczeć, wyjaśnić, że zostałam odurzona, uwięziona, zgwałcona. Miejsce w mojej głowie, gdzie powinna być moja wilczyca, czuło się jak otwarta rana, pozostawiając mnie desperacko samotną, gdy najbardziej potrzebowałam jej siły.
"Ojcze, proszę." Mój głos był ledwie szeptem. "Wiesz, że nigdy bym nie—"
"Cisza." Komenda alfa w jego głosie sprawiła, że się skuliłam.
Bella wystąpiła do przodu, jej designerskie obcasy stuknęły o podłogę. "Naprawdę, siostro, nie ma potrzeby się tłumaczyć. Wszyscy wiemy, co robiłaś." Jej uśmiech był jak ostrze. "Wielka wojownicza księżniczka, rozkładająca nogi dla każdego, kto zechce."
"To nie—" Pokój wirował, gdy próbowałam zrobić krok do przodu. Bez mojej wilczycy, bez mojej siły, ledwie mogłam utrzymać się na nogach.
"Dość." Głos Marcusa zabrzmiał jak trzask bata. "Przyniosłaś wstyd tej watahy. Pamięci swojej matki." Wzmianka o mojej matce sprawiła, że serce mi się ścisnęło. "Nie jesteś już godna nosić nazwisko Srebrnego Księżyca."
Formalne słowa wygnania spadły jak kamienie: "Ja, Marcus Reynolds, Alfa Watahy Srebrnego Księżyca, niniejszym pozbawiam cię statusu członka watahy i wygnam cię z naszych terenów. Masz czas do zachodu słońca, aby opuścić nasze ziemie."
Ostatnie Rozdziały
#194 Depilog-Bella 2
Ostatnia Aktualizacja: 6/26/2025#193 Depilog-Bella 1
Ostatnia Aktualizacja: 5/20/2025#192 Depilog-Lucas
Ostatnia Aktualizacja: 5/19/2025#191 Depilog-Zoe 2
Ostatnia Aktualizacja: 5/18/2025#190 Depilog-Zoe 1
Ostatnia Aktualizacja: 5/17/2025#189 Rozdział 189
Ostatnia Aktualizacja: 4/28/2025#188 Rozdział 188
Ostatnia Aktualizacja: 4/28/2025#187 Rozdział 187
Ostatnia Aktualizacja: 4/28/2025#186 Rozdział 186
Ostatnia Aktualizacja: 4/28/2025#185 Rozdział 185
Ostatnia Aktualizacja: 4/28/2025
Może Ci się spodobać 😍
Zawłaszczona przez Miliardera
Jego głos był lodowaty, ostry jak stal.
„Chwila—musi być jakaś pomyłka.”
„Podpisz te cholernie papiery” — powiedział, cicho, z głosem tnącym jak brzytwa.
Przełknęłam ślinę z trudem.
Groźby mojego ojca dźwięczały mi w głowie jak echo w pustym korytarzu: Jeśli nie, już nigdy nie zobaczysz swojego syna.
I podpisałam.
Elizabeth Harper nigdy nie miała wyjść za niego. On był niebezpieczeństwem w garniturze skrojonym na miarę, bogactwem zawiniętym w milczenie, władzą ukrytą za lodowatymi, niebieskimi oczami.
Jedna pomyłka, jeden podpis złożony w nie tym pokoju, i teraz jest związana z Christianem Reedem, bezwzględnym miliarderem, znanym z tego, że rujnuje imperia... w tym własną linię krwi. Miała być niewidzialna, posłuszna i do wyrzucenia.
Pieśń serca
Wyglądałam silnie, a mój wilk był absolutnie przepiękny.
Spojrzałam w stronę, gdzie siedziała moja siostra, a ona i reszta jej paczki mieli na twarzach wyraz zazdrosnej furii. Następnie spojrzałam w górę, gdzie byli moi rodzice, którzy patrzyli na moje zdjęcie z takim gniewem, że gdyby spojrzenia mogły podpalać, wszystko by się spaliło.
Uśmiechnęłam się do nich złośliwie, a potem odwróciłam się, by stanąć twarzą w twarz z moim przeciwnikiem, wszystko inne przestało istnieć poza tym, co było tutaj na tej platformie. Zdjęłam spódnicę i kardigan. Stojąc tylko w topie i rybaczkach, przyjęłam pozycję bojową i czekałam na sygnał do rozpoczęcia -- Do walki, do udowodnienia, i do tego, by już się nie ukrywać.
To będzie zabawa. Pomyślałam, z uśmiechem na twarzy.
Ta książka „Heartsong” zawiera dwie książki „Wilczy Śpiew Serca” i „Czarodziejski Śpiew Serca”
Tylko dla dorosłych: Zawiera dojrzały język, seks, przemoc i nadużycia
Zacznij Od Nowa
© 2020-2021 Val Sims. Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej powieści nie może być reprodukowana, dystrybuowana ani transmitowana w jakiejkolwiek formie ani za pomocą jakichkolwiek środków, w tym fotokopii, nagrywania lub innych metod elektronicznych czy mechanicznych, bez uprzedniej pisemnej zgody autora i wydawców.
Desperackie Pościgi Prezesa
Myślałam, że Seth jest moim światem, ale jego zdrady zniszczyły trzy lata oddania.
Miałam dość. Rozwód, bez oglądania się za siebie. Wtedy on spanikował. Zaczął mnie ścigać, nie chciał odpuścić.
Więc kim dla ciebie jestem, Seth? Nie chciałeś mnie, kiedy cię kochałam. Teraz, kiedy już mi przeszło, nie dasz mi spokoju?
Za późno.
Błogość anioła
„Zamknij się, do cholery!” ryknął na nią. Zamilkła, a on zobaczył, jak jej oczy zaczynają się napełniać łzami, a jej wargi drżą. O cholera, pomyślał. Jak większość mężczyzn, płacząca kobieta przerażała go na śmierć. Wolałby stoczyć strzelaninę z setką swoich najgorszych wrogów, niż musieć radzić sobie z jedną płaczącą kobietą.
„Jak masz na imię?” zapytał.
„Ava,” odpowiedziała cienkim głosem.
„Ava Cobler?” chciał wiedzieć. Jej imię nigdy wcześniej nie brzmiało tak pięknie, co ją zaskoczyło. Prawie zapomniała skinąć głową. „Nazywam się Zane Velky,” przedstawił się, wyciągając rękę. Oczy Avy zrobiły się większe, gdy usłyszała to imię. O nie, tylko nie to, pomyślała.
„Słyszałaś o mnie,” uśmiechnął się, brzmiał zadowolony. Ava skinęła głową. Każdy, kto mieszkał w mieście, znał nazwisko Velky, była to największa grupa mafijna w stanie, z siedzibą w mieście. A Zane Velky był głową rodziny, donem, wielkim szefem, współczesnym Al Capone. Ava czuła, jak jej spanikowany umysł wymyka się spod kontroli.
„Spokojnie, aniołku,” powiedział Zane, kładąc rękę na jej ramieniu. Jego kciuk zjechał w dół przed jej gardło. Gdyby ścisnął, miałaby trudności z oddychaniem, zdała sobie sprawę Ava, ale jakoś jego ręka uspokoiła jej umysł. „Dobra dziewczynka. Ty i ja musimy porozmawiać,” powiedział jej. Umysł Avy sprzeciwił się, gdy nazwał ją dziewczynką. Irytowało ją to, mimo że była przerażona. „Kto cię uderzył?” zapytał. Zane przesunął rękę, aby przechylić jej głowę na bok, żeby mógł spojrzeć na jej policzek, a potem na wargę.
******************Ava zostaje porwana i zmuszona do uświadomienia sobie, że jej wujek sprzedał ją rodzinie Velky, aby spłacić swoje długi hazardowe. Zane jest głową kartelu rodziny Velky. Jest twardy, brutalny, niebezpieczny i śmiertelny. W jego życiu nie ma miejsca na miłość ani związki, ale ma potrzeby jak każdy gorący mężczyzna.
Własność Foki Wojennej
Nie wiem, czemu robię to, co ten facet każe mi robić, kiedy mi rozkazuje, ale za każdym razem jestem posłuszna i ssę te palce, jakby od tego zależało moje życie.
Uda zaczynają mi drżeć, kiedy słyszę, jak zamek błyskawiczny idzie w dół, bo wiem, co będzie dalej. Wepchnie się we mnie tak głęboko, że nie zostanie mu już ani centymetr, i zostawi mnie płonącą żywcem.
„Nie ruszysz rąk, kiedy zabiorę swoje. Rozumiesz mnie? Jeśli się nie posłuchasz, zwiążę cię i zostawię tutaj, aż twoi rodzice zaczną cię szukać i znajdą cię wypełnioną po brzegi moją spermą.”***************************************Ktoś mnie śledzi.
Prawie mnie okradli — a może mogło stać się coś jeszcze gorszego.
Ale pojawił się jakiś facet, który uratował mnie jak współczesny superbohater, tylko zamiast peleryny miał czarny kask.
Powinnam była dostać szału ze strachu, kiedy poderżnął gardło mojemu napastnikowi, potem tylko skinął na mnie głową, poczekał, aż bezpiecznie wsiądę do auta, i położył dłoń na mojej szybie.
Zamiast się bać, czuję…
Podniecenie.
Że żyję.
I aż mnie skręca, żeby poczuć to znowu.
Więc robię coś, czego nikt przy zdrowych zmysłach by nie zrobił. Wałęsam się nocą po mieście, kiedy powinnam leżeć w łóżku, odpoczywać, i tylko czekam na kolejny przebłysk mojego wybawcy.
Nie zawodzi.
Zastawia mnie i sprawia, że czuję rzeczy, których nie powinnam czuć, bo jestem w związku.
Tęsknię za jego dotykiem, rozchylam nogi wtedy, kiedy powinnam ich użyć, żeby uciec jak najdalej.
Ktoś mnie śledzi.
I podoba mi się to.
Alfa i Wynajęta Luna
Dziewczyna z małego miasteczka, Apple, dorastała wiedząc, że wilkołaki i inne nadprzyrodzone istoty są niebezpieczne. Gdy opuszcza swoją przemocową rodzinę, by przeprowadzić się do Crescent City, największego nadprzyrodzonego miasta na Zachodzie, miejsca, gdzie potwory mieszają się ze zwykłą ludnością, słaba ludzka istota taka jak ona jest łatwym łupem. Podczas pełnego przygód poszukiwania pracy, los sprawia, że Apple nieświadomie trafia do Sterling Incorporated, największej watahy wilkołaków na Zachodnim Wybrzeżu. Mając nadzieję na staż lub pracę na poziomie podstawowym, zostaje błędnie uznana za nową Wynajętą Lunę Alfa, tymczasową kontraktową Lunę, która ma spełniać wszystkie jego potrzeby.
Problem polega na tym, że ona nie jest jego kontraktową Luną! Ona nawet nie jest wilkołakiem!
Ale Sylvester Sterling nie przejmuje się tym. Zdecydował, że tylko Apple może wykonać tę pracę - i zrobi wszystko, aby ją przekonać.
Czy Apple ulegnie uwodzicielskim sztuczkom Alfa? Czy też dziewczyna z małego miasteczka okaże się jego największym wyzwaniem?
Zły Alfa
ZAWIERA TEMATY EROTYCZNE I BDSM
Był bardzo zły. Patrzył na mnie, jakby chciał mnie zgwałcić albo uderzyć w twarz.
"Mogę wyjaśn- "
Przerwał mi.
"Byłaś bardzo, bardzo niegrzeczna, kiciu. Nie masz pojęcia, przez co przeszedłem."
Jego uścisk na mojej szyi się zacieśnił, dusząc mi przełyk.
"Rozbieraj się."
To słowo wyrwało mnie z szoku. "Co- "
"Licze do trzech, jeśli tego nie zrobisz, rozerwę twoje ubrania - 1."
Czy to naprawdę się dzieje?
"2."
Myślałam, że jest gejem.
"3."
Emara, 21-letnia kobieta, która przebrała się za mężczyznę, aby dostać pracę w międzynarodowej firmie.
Ale nie wiedziała...
Szef jest niesamowicie przystojny.
Nie jest człowiekiem.
Ona jest jego partnerką.
.
Co się stanie, gdy Wielki Zły Wilk spotka swoją partnerkę?
.
Jak zareaguje, gdy dowie się, że jego partnerka to mężczyzna, a nie kobieta?
.
Co się stanie, gdy prawda wyjdzie na jaw? Kto utonie? Kto wypłynie?
SEQUEL ZAWARTY W KSIĄŻCE!
Sekretarko, Czy Chcesz Się Ze Mną Przespać?
Może dlatego żadna z nich nie wytrzymywała dłużej niż dwa tygodnie. Szybko mu się nudziły. Ale Valeria powiedziała „nie” i to tylko sprawiło, że zaczął gonić ją jeszcze zawzięciej, kombinując coraz to inne sposoby, żeby dostać to, czego chciał — nie rezygnując przy tym ze swoich rozrywek z innymi kobietami.
Nawet nie zauważył, kiedy Valeria stała się jego prawą ręką, i potrzebował jej do wszystkiego, jakby bez niej nie potrafił nawet oddychać. Mimo to nie przyznał się, że ją kocha, dopóki ona nie dotarła do swojej granicy i po prostu nie odeszła.
Wzlot Brzydkiej Luny
Potem spotkała jego. Pierwszego mężczyznę, który nazwał ją piękną. Pierwszego, który pokazał jej, jak to jest być kochaną.
To była tylko jedna noc, ale zmieniła wszystko. Dla Lyric był świętym, zbawcą. Dla niego, była jedyną kobietą, która sprawiła, że doszedł w łóżku – problem, z którym walczył od lat.
Lyric myślała, że jej życie wreszcie się zmieni, ale jak każdy w jej życiu, on kłamał. A kiedy odkryła, kim naprawdę jest, zdała sobie sprawę, że nie tylko jest niebezpieczny – jest typem mężczyzny, od którego nie można uciec.
Lyric chciała uciekać. Pragnęła wolności. Ale chciała również odnaleźć swoją drogę i odzyskać szacunek, wznieść się ponad popioły.
Ostatecznie została zmuszona do wejścia w mroczny świat, którego nie chciała poznać.
Sekret Surogacji
Gdy Famke Noor zdaje sobie sprawę, że osoby, które uważała za przyjaciół, odeszły, a jego rodzina chce, aby pomogła w wychowywaniu dziecka, które zawsze czuła, że nie powinna być jego rodzicem, znajduje się w trudnej sytuacji.
Dwie silne i uparte osobowości z dobrymi intencjami, ale z dumą na przeszkodzie, będą musiały nauczyć się odłożyć na bok różnice, aby pomóc pięcioletniej dziewczynce poradzić sobie w świecie bez jedynych rodziców, których kiedykolwiek znała. Mimo wścibskiej rodziny, wymagających byłych partnerów i dramatu, którego się spodziewała, Famke odkrywa, że zakochuje się w miliarderze i jego małej podopiecznej.
Czy miłość wystarczy, gdy świat jest przeciwko wam? Famke wkrótce się przekona.
Jak nie zakochać się w smoku
Dlatego właśnie byłam co najmniej skołowana, kiedy przyszedł list z moim imieniem już wydrukowanym na planie zajęć, przydzielonym akademikiem i dobranymi przedmiotami, jakby ktoś znał mnie lepiej, niż ja sama siebie. O Akademii słyszeli wszyscy – to tam wiedźmy ostrzą swoje zaklęcia, zmiennokształtni opanowują swoje postaci, a każdy możliwy magiczny stwór uczy się panować nad swoim darem.
Wszyscy oprócz mnie.
Ja nawet nie wiem, czym właściwie jestem. Zero zmiany postaci, zero sztuczek, żadnej magii w stylu “patrzcie na mnie”. Po prostu dziewczyna otoczona ludźmi, którzy potrafią latać, przywoływać ogień albo leczyć jednym dotykiem. Więc siedzę na zajęciach, udaję, że tu pasuję, i wytężam słuch, szukając choćby najdrobniejszej wskazówki, która powie mi, co tak naprawdę płynie w mojej krwi.
Jedyną osobą, która jest chyba jeszcze bardziej ciekawa niż ja, jest Blake Nyvas – wysoki, o złotych oczach i jak najbardziej Smok. Ludzie szepczą, że jest niebezpieczny, powtarzają, żebym trzymała się od niego z daleka. Ale Blake wydaje się zdeterminowany, żeby rozwiązać zagadkę mnie, a ja… jakoś ufam właśnie jemu bardziej niż komukolwiek innemu.
Może to głupota. Może igranie z ogniem.
Ale kiedy wszyscy inni patrzą na mnie, jakbym była tu nie na swoim miejscu, Blake patrzy na mnie tak, jakby była zagadką, którą naprawdę warto rozwiązać.












