Klątwa Księżyca

Wracam do domu i jest prawie czwarta nad ranem. Prawie potykam się o mojego tatę. Znowu leży nieprzytomny na podłodze. Pomagam mu się podnieść i kładę go na kanapie. Wygląda jak kłoda, po prostu śpiąc tam. Chciałabym, żeby było coś, co mogłabym zrobić, żeby mu pomóc. Ale pamiętam, co się stało, kiedy ostatnim razem zasugerowałam odwyk.

Kiedy sprzątam bałagan, który narobił w naszym mieszkaniu, idę do swojego pokoju, żeby złapać trochę snu. Gdy moja głowa dotyka poduszki, czuję ciężar tego, co ma się wydarzyć jutro. Fakt, że już tu nie będę mieszkać. Przynajmniej nie aż do przyszłego lata. Myśl o wszystkim, co doprowadziło mnie do tego momentu, zaczyna mnie przytłaczać i nie mogę zasnąć.

Pracowałam na to odkąd tylko pamiętam. Ukończyłam liceum wcześniej z wyróżnieniem i średnią 4.0. Chciałabym, żeby mama mogła być tu jutro i zobaczyć, co robię ze swoim życiem. Wiem, że tata stara się być najlepszym rodzicem, jakim potrafi, ale jest załamany od czasu, gdy mama odeszła.

Spoglądam na zegar, jest 4:30 rano. Nadal nie mogę zasnąć. Przewracam się na bok i zamykam oczy. Myśli wracają do dnia, kiedy moje życie stało się dziwne. Dnia, który wypalił się w mojej pamięci. Dnia, kiedy stałam się kimś więcej niż tylko dziewczyną.

To były moje 16. urodziny. Pierwsze bez mamy. Tata był pijany, kiedy wróciłam ze szkoły. Zrobiłam obiad i upiekłam sobie ciasto, tak jak mama robiła każdego roku przedtem. To był jej przepis. Chciałam tylko trochę normalności. Tęskniłam za mamą w dniu moich urodzin i chciałam poczuć się blisko niej. Ale kochany tata nie mógł tego znieść, wpadł w złość. Stał się agresywny i w rezultacie uderzył mnie.

Rozumiem, była miłością twojego życia, tęsknisz za nią, ale jestem twoim dzieckiem, nie wyładowuj tego na mnie, pamiętam, że myślałam. Ja też za nią tęsknię. Nie jest agresywnym człowiekiem, ale czasami traci panowanie nad sobą. I rezultatem tego konfliktu było to, że tej nocy wybiegłam z domu.

Przerywam sobie, nie chcę znowu przeżywać tej nocy. Jest, jak jest, nie jestem już tylko dziewczyną, jestem czymś innym, czymś, czym nigdy nie powinnam była być. Jestem przeklęta i mam teraz tę przypadłość, której nigdy nikomu nie mogę ujawnić—stworzenie w ukryciu.

Musiałam zasnąć, bo głośny dźwięk mojego budzika obudził mnie, mówiąc, że czas wstać. Wstaję z łóżka, dziś jest ten dzień. Studia to moja nowa przygoda. W końcu mogę pomóc ludziom, a może nawet znaleźć lekarstwo na moją obecną przypadłość. Wiem, że to nie stanie się szybko, ale może za kilka lat.

Sprzątam się, biorę prysznic i ubieram się. Idę do kuchni i zaczynam robić śniadanie dla siebie i taty. Przynoszę mu kawę. "Tato, to ja, mam twoją kawę. Musisz wstać. Masz pracę za kilka godzin, a ja muszę złapać samolot, pamiętasz, dziś wyjeżdżam."

On tak naprawdę się nie rusza. "Tato, musisz wstać. Ian zaraz tu będzie, a ty musisz iść dziś do pracy. Chcę cię uściskać na pożegnanie. Nie zobaczymy się przez jakiś czas." Słyszę jak drzwi wejściowe się otwierają. "Ember, czy czuję zapach bekonu?" "O, cześć Ian. Zrobiłam jajka i bekon, możesz się poczęstować. Mogę ci nałożyć na talerz. Czy mógłbyś spróbować obudzić mojego tatę? Miał ciężką noc."

"Jak zwykle." Słyszę, jak Ian mruczy pod nosem. Część mojej przypadłości sprawia, że słyszę wszystko. Przynajmniej tak myślę. Nie słyszałam tak przed tą nocą, kiedy uciekłam. To jakby mieć super słuch i węch. Na początku było ciężko, bo ciągle miałam bóle głowy. Był to zdecydowanie okres adaptacji.

Staram się nie słuchać komentarzy Iana o moim tacie. Wiem, że stara się być wyrozumiały, ale nie rozumie. To nie jest proste dla mojego taty, nie może po prostu przestać pić, dlatego nazywa się to uzależnieniem. Ale cieszę się, że pomógł mi znaleźć tacie pracę.

Gdyby nie on, mój tata nigdy nie utrzymałby pracy. Więc mimo że często mówi źle o moim tacie, przynajmniej pomaga mu być zatrudnionym. "Ember, on się nie budzi. Chyba znów weźmie dzień chorobowy?"

"Przepraszam, Ian. Staram się... mój wujek przeprowadzi się dziś po południu, żeby pomóc upewnić się, że wszystko z nim w porządku. Brzmiał nawet optymistycznie, kiedy ostatnio rozmawialiśmy, powiedział, że może zabrać go na spotkanie AA, co mnie cieszy." Ian podchodzi i obejmuje mnie w talii od tyłu. "To dobrze, kochanie. Ale skoro on się nie obudzi, może wrócimy do twojego pokoju i sprawimy sobie trochę przyjemności. Mogę zadzwonić, że się spóźnię, i spędzić poranek pod kołdrą... mhhh, co ty na to?"

O Boże. Myślę sobie. Czy on mówi poważnie? Czy nie pamięta, że mam samolot do złapania? Odkąd oddałam mu swoją dziewictwo, wydaje się, że to jedyna rzecz, o której chce myśleć. Rozumiem, masz potrzeby, przynajmniej tak mówi, ale mam swoje sprawy do załatwienia. I tak nic z tego nie mam, ale co to jest kilka minut nieprzyjemności, skoro pomaga w innych sprawach?

"Ian, bardzo bym chciała..." kłamię. "Ale... muszę złapać samolot, a jak wiesz, muszę dojechać autobusem, więc dzisiaj mam napięty grafik, przepraszam." Wydaje z siebie westchnienie, wiem, że jest zły. "Ember, a może tak: pójdziemy do twojego pokoju, pobawimy się, a potem zawiozę cię na lotnisko. To zaoszczędzi ci trochę czasu, a ja mogę wrócić i posprzątać kuchnię. W końcu nie zobaczymy się przez trzy tygodnie, aż przyjadę cię odwiedzić."

Wiem, że nie ma z tego wyjścia, a chociaż seks z moim chłopakiem powinien mnie cieszyć, nie cieszy. Ale nie chcę się o to kłócić, a znając go, to nie potrwa długo. Z drugiej strony, nie będę musiała jechać brudnym miejskim autobusem na lotnisko z bagażem. Poza tym powiedział, że wróci i posprząta kuchnię, więc to plus. "Dobrze, w porządku."