Królowa Alfy

Isabelle wpatrywała się w nieruchomą sylwetkę leżącą na zardzewiałej, rudawej ziemi przed nią. Było oczywiste, że to człowiek, ale leżał kompletnie bez ruchu. Z lekkim niepokojem i dużą ostrożnością rozejrzała się dookoła, szukając jakiegokolwiek śladu tego, kto mógł go tu przywlec albo kto był odpowiedzialny za jego stan na granicy śmierci. Nie dostrzegła żadnych odcisków stóp, a powietrze nie niosło ze sobą woni żadnej innej istoty, tylko ciężki zapach krwi nieznajomego zmieszany z mocną, męską wonią.

Oburącz przewróciła go na plecy. Z okolic jego klatki piersiowej, przez podartą koszulę, sączyło się szerokie rozcięcie. Z czoła spływała kolejna rana, potęgując metaliczny odór krwi, a cienka blizna szpeciła jego uderzająco przystojną twarz, jakby ktoś celowo przejechał ostrzem od punktu kilka centymetrów od oka aż do kącika ust. Bladość jego skóry otrzeźwiła ją, wyrwała z uważnych oględzin i zmusiła do działania.

Jego stan wymagał natychmiastowej pomocy, nie tylko biernej obserwacji. Isabelle przycisnęła ucho do jego piersi, szukając bicia serca, a palce uniosła pod jego nozdrza, by wyczuć oddech. Puls był słaby, ledwie wyczuwalny, jakby powoli wymykał się z tego świata w nieznane. W tej chwili Isabelle zrozumiała, że nie ma wyboru – musi pomóc nieznajomemu.

W pośpiechu oderwała rękawy swojej sukni i przycisnęła je do miejsc, z których krew wciąż wsiąkała w ciemną, ubłoconą ziemię. Z czystej determinacji i siły, o jaką nigdy siebie nie podejrzewała, zaczęła wlec go w stronę niemal rozpadającej się chaty, w której od kilku dni znajdowała schronienie. Jęknęła wysiłkiem, gdy kładła go tuż przy palenisku, które rozpaliła, zanim wyszła na poszukiwanie jedzenia – zanim natknęła się na porzuconego na pewną śmierć mężczyznę. Nad ogniem już bulgotała woda, więc szybko chwyciła garnek, użyła czystej wody, by obmyć jego rany i ocenić, jak głębokie i groźne naprawdę są.

Jego usta straciły wszelki kolor, a reszta ciała najwyraźniej szła w ślad za nimi. Sylwetka zdradzała mężczyznę przyzwyczajonego do ciężkiej pracy fizycznej, a przyciemniona słońcem skóra jasno mówiła, że niejedno przepracował pod gołym niebem. Biła od niego surowa, męska siła, coś jak milcząca potęga, i Isabelle mimowolnie zastanowiła się, jak ktoś tak wyraźnie silny mógł zostać doprowadzony na skraj śmierci.

Odsuwając ciekawość na bok, rozchyliła koszulę przyklejoną do jego ciała zaschniętą i świeżą krwią i zadrżała, gdy przez jej palce przebiegło ostre ukłucie świadomości, gdy dotknęła jego nagiej piersi. Jej smukła, mlecznobiała dłoń powędrowała na jego czoło, by sprawdzić temperaturę. Wrzał, płonął gorączką tak silną, że zwykłego człowieka dawno by powaliła z nóg. Syknęła cicho przez zaciśnięte zęby, zmarszczyła brwi i zabrała się do roboty, czyszcząc go tak dokładnie, jak tylko była w stanie.

Isabelle porwała ze stołu swoją torbę z ziołami i całym wysiłkiem woli zmusiła się, by dokładnie oczyścić rany, wiedząc, że jeśli je zaniedba, zakażą się i mogą kosztować życie tak intrygującego mężczyzny. Zaszyła rozcięcie na jego piersi, a dopiero kiedy upewniła się, że nie zostawiła żadnego ogniska zakażenia, nałożyła maść na bliznę na jego twarzy oraz rozgniecione zioła lecznicze na ranę na czole.

Żeby mieć pewność, że wszystko jest dobrze opatrzone, Isabelle zdjęła z niego resztę ubrań, niespokojna, z drżącymi palcami. Szarpała się trochę z trokami jego spodni i, odwracając wzrok, pomogła mu je zdjąć. Jej dłonie trzęsły się, gdy podczas oględzin musnęła jego nagie uda, zanim zdjęła mu buty.

Na szczęście dolna część jego ciała nie była poraniona.

Zostawiła go w kalesonach, po czym pozbierała pozostałe rzeczy, żeby je wyprać, tak by miał czyste ubranie, kiedy się obudzi.

Dreszcz przebiegł jej po plecach od chłodu, który uderzył ją, gdy tylko wyszła na zewnątrz. Isabelle zatrzymała się jak zaczarowana w progu.

– Skoro mnie jest zimno w ubraniu, to co dopiero jemu – mruknęła do siebie, po czym popędziła z powrotem do środka.

Nieznajomy leżał dokładnie tak, jak go zostawiła. Z cichą modlitwą do Boga o jego powrót do zdrowia okryła jego ciało swoim jedynym płaszczem, zostawiając odkrytą pierś.

Szepcząc kolejną modlitwę o bezpieczeństwo, wybiegła z domu do pobliskiego strumienia. Wyprała resztki jego podartej koszuli i spodni, wyczyściła buty, a potem wróciła do chatki, żeby wysuszyć wszystko przy ogniu. Trzymała ubrania przy palenisku, aż każda strona porządnie wyschła.

Z gardła wyrwało jej się przeciągłe ziewnięcie, sprowadzone zmęczeniem i głodem, który aż dudnił jej w kościach. Zostawienie obcego w tak bezbronnym stanie było ryzykowne, tym bardziej że wciąż nie wiedziała, dlaczego porzucono go na pewną śmierć tak blisko jej domu. Ale równie niebezpieczne było przetrwać noc z pustym żołądkiem.

Jej brzuch zaprotestował głośnym burczeniem, które pchnęło ją odruchowo w stronę drzwi. Isabelle odwróciła się, rzuciła jeszcze spojrzenie na nieznajomego, po czym wyszła, nie oglądając się więcej.

W głowie kotłowały jej się różne myśli, pojawiały się i znikały, gdy szła coraz głębiej w las, gdzie było ciemniej, a drzewa uginały się pod świstem wiatru, bo mrok zdążył już pochłonąć świat. Odruchem ścisnęła mocniej poły swojej kurtki, chowając dłonie głębiej w kieszeniach.

Polowanie na jedzenie okazało się udane – zdołała złapać kilka królików, a także wyłowić ze strumienia trochę ryb.

Isabelle ani chwili nie zmarnowała na powrót do swojej chatki. Jej wzrok natychmiast powędrował do nieznajomego, który leżał nieruchomo jak posąg dokładnie tam, gdzie go zostawiła na podłodze. Tylko równy ruch jego klatki piersiowej dowodził, że serce wciąż mu biło, a krew dalej płynęła w żyłach. Padła przed nim na kolana i przyłożyła bladą dłoń do jego czoła, sprawdzając temperaturę. Westchnienie ulgi uciekło z jej ust, kiedy stwierdziła, że był odrobinę chłodniejszy niż przed jej wyjściem z chaty.

Kiedy już go ochłodziła, obdarła króliki ze skóry, zaparzyła herbatę ze świeżej mięty i trawy cytrynowej, potem nastawiła mięso, żeby się dusiło, a ryby zakonserwowała na inny dzień. Niewiele czasu zajęło jej najedzenie się do syta i odłożenie reszty dla nieznajomego – na wypadek, gdyby wkrótce się obudził – i na kolejne dni, bo mieli zapas jedzenia na jakiś czas.

Do tego momentu niebo przybrało wściekle granatowy odcień. Przez wybite okna wdarło się zimne powietrze, trzaskając w środku jak przeciąg w starym polskim drewniaku, odrzucając firanki, jakby w ogóle ich tam nie było. Isabelle zadrżała, gdy chłód wpełzł jej w kości. Spojrzała na mężczyznę leżącego na wysłużonym, wytartym dywanie, potem na łóżko w najdalszym kącie izby.

Lepiej być przykrytym, niż leżeć na miękkim materacu, pomyślała Isabelle.

– Jest nieprzytomny. Nic nie będzie wiedział – szepnęła do siebie, przesuwając się bliżej. – Czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal.

Jej cichy głos rozpłynął się w powietrzu, zanim wsunęła się pod płaszcz.

Gdy tylko poczuła bijące od niego męskie ciepło, dreszcz świadomości przebiegł jej od czubka głowy aż po koniuszki palców u stóp. Nawet się pod płaszczem nie dotykali, a i tak wydawało się, jakby nagle zrobiło się sto stopni cieplej. Z westchnieniem ułożyła się obok niego, tak blisko, że jej dłoń musnęła jego rękę, i odpłynęła w sen.

To był najspokojniejszy odpoczynek, jaki miała od wielu dni, odkąd zamieszkała w chacie.

Isabelle obudziła się następnego ranka z gwałtownym szarpnięciem. We śnie przykleiła się do jego boku, a gorączkowe ciepło bijące od niego parzyło jej bladą skórę. Drżącymi palcami pospiesznie podłożyła drew do pieca, żeby porządnie nagrzać izbę, a potem zaczęła chłodzić jego rozpaloną skórę czystą gąbką.

Cały dzień minął, a on nawet nie drgnął. Następny również. Do tego czasu Isabelle zaczęła się bać, jaki będzie finał tej gorączki, bo ostatni raz, kiedy widziała mężczyznę leżącego tak bez życia na podłodze, nie pożył już długo. Gorączka go zmogła i wydarła z niego duszę.

Isabelle nie należała do tych, co łatwo się poddają, zwłaszcza gdy czuła tak silną więź z rannym mężczyzną. W głębi serca wiedziała, że jest twardzielem, który potrafi przeżyć najgorsze rzeczy. Facet tak silny, tak wyraźnie męski, nie mógł przecież paść tylko od upału. Bardziej pasowało do niego, by umrzeć dopiero po tym, jak podbije pół świata, a nie samotnie w lesie, bez nikogo, kto chociaż porządnie zorganizowałby mu pogrzeb.

Czwartego dnia, kiedy Isabelle spała wtulona w niego pod peleryną, jego powieki lekko drgnęły i otworzył oczy, choć ona tego nie zauważyła. Jęknęła cicho przez sen i, nieświadomie, przesunęła się bliżej. Ten ruch przyciągnął jego uwagę, ale słabość i straszna suchość w gardle nie pozwoliły mu ani mówić, ani się poruszyć. Otworzył usta, żeby coś powiedzieć, lecz nie wydobył z siebie żadnego dźwięku. Po kilku próbach dał za wygraną i znów pozwolił, by sen wciągnął go w ciemność, co doprowadzało go do szewskiej pasji.

Przez kolejne dwa dni raz po raz tracił przytomność, a gorączka, prawie tak gwałtowna jak poprzednio, znów o mało go nie zabiła. Isabelle robiła, co tylko mogła. Dokładnie oczyszczała jego rany, sprawdzała szwy i nie odstępowała go na krok, dniem i nocą. Każde jego jęknięcie bólu rozdzierało jej serce. Drgawki, które wstrząsały jego ciałem, konwulsje wysysające z niego resztki sił, sposób, w jaki jego oczy otwierały się puste, pozbawione życia w malignie gorączki i bólu – nic z tego jej nie umknęło. Widziała go w stanie absolutnej bezsilności.

Trzymała go za rękę przez cały ten czas. Ciepło ich splecionych dłoni dodawało jej otuchy. Jeszcze mocniej uświadamiało jej, że ten mężczyzna jest tylko człowiekiem. I że, jeśli Bóg da, wkrótce wyrwie się śmierci spod samej kosy.

Dopiero gdy gorączka w końcu ustąpiła, a w jego ciele została już tylko zwykła, ludzka ciepłota, odsunęła się od niego. Puściła jego dłoń i pozwoliła, by samotna łza, tak długo trzymana na uwięzi, wreszcie spłynęła z jej policzka aż na brodę. Nie ocierając jej, wpatrywała się w niespokojnie poruszającego się mężczyznę, który jeszcze dzień wcześniej był o włos od tego, by zwyczajnie poddać się śmierci.

Raz, kiedy jego powieki zadrżały i uniosły się w samym środku najgorszej gorączki, jego wzrok – zamglony, rozbiegany – nagle zatrzymał się na niej, a jego wargi poruszyły się. Wyłapała szeptane bezgłośnie słowo „anioł”, zanim znów zamknął oczy.

Tej nocy, gdy sprawdzała szwy, czy nadają się już do zdjęcia, jego oczy gwałtownie się otworzyły i utkwiły spojrzenie w jej twarzy, jakby nadal był w półśnie. Kiedy mgła w jego spojrzeniu powoli się rozproszyła, Isabelle szybko podała mu wodę z blaszanej kubki, żeby zwilżył wyschnięte gardło, i podłożyła mu swoje kolana pod głowę, by go podeprzeć.

Pił, jakby to była ostatnia woda w jego życiu – łapczywie, rozpaczliwie – i dopiero gdy kubek okazał się pusty, oderwał od niej wzrok. Przesunęła się lekko, chcąc ostrożnie opuścić jego głowę z powrotem na prowizoryczną poduszkę na podłodze, ale zatrzymała się, gdy jego dłoń zacisnęła się mocno na jej nadgarstku.

Uścisk miał zaskakująco silny, kiedy wychrypiał:

– Kim jesteś?