
Księżyc Godowy
loreleidelacruz · Zakończone · 206.7k słów
Wstęp
Rozdział 1
Ashlynn
Siedziałam w naszej ciężarówce Ford F350, ciągnącej za sobą przyczepę dla koni, z policzkiem przyciśniętym do zimnej szyby. Mama teraz prowadziła, dając mi chwilę wytchnienia, nucąc jakąś starą, country piosenkę. Nawet nie zwracałam uwagi, co to było. Byliśmy w drodze już od trzech dni. Trzy długie dni. Nie mogłam się doczekać, aż dotrzemy na miejsce.
Westchnęłam głośno i zwróciłam się do mamy: "Jak daleko jeszcze do postoju? Muszę do toalety."
Spojrzała na wskaźnik paliwa i na GPS na desce rozdzielczej. Wzruszyła ramionami: "Myślę, że jeszcze jakieś dwadzieścia minut do najbliższej stacji benzynowej. Dasz radę tyle wytrzymać? Czy mam się zatrzymać i znajdziesz jakiś krzak?" Uśmiechnęła się, wiedząc, że nie chcę "znaleźć krzaka". Zwłaszcza nie na nieznanym terenie.
"Mogę poczekać." Usiadłam prosto i sięgnęłam do radia, naciskając przycisk wysuwania płyty CD, którą miała włączoną.
"Hej," wyglądała na wkurzoną. "Słuchałam tego."
Wzruszyłam ramionami. "To mnie usypia. Potrzebujemy czegoś bardziej energicznego. Nie wiem, jak możesz słuchać tego przez całe godziny."
"Chodzi o to, moja droga córko, ŻEBYŚ spała." Uśmiechnęła się, ale nie dotarło to do jej oczu. Patrzyłam na mamę przez kilka minut. Wyglądała na zmęczoną. Wyglądała na napiętą. Ciągle zerkała w lusterka, zgaduję, że myślała, że ktoś nas śledzi. Miała swoje długie włosy spięte w kucyk, małe kosmyki jej brązowych loków opadały wokół twarzy. Moja mama była piękna. Zawsze była. Siniak na jej policzku był teraz prawie niewidoczny, bladożółty. Westchnęłam i odwróciłam wzrok, pocierając obolałe udo. Musimy tylko dotrzeć na miejsce, a będziemy bezpieczne.
Trzy Dni Wcześniej
Właśnie ukończyłam studia weterynaryjne. Byłam w domu z mamą w ciągu dnia, co było rzadkością, bo zazwyczaj byłam w szkole. Ale teraz skończyłam. Byłam Dr. Ashlyn Cane. Pracowałam nad swoim CV i przeglądałam oferty pracy dla weterynarzy w okolicy. Mama pochylała się nade mną, od czasu do czasu wyrażając swoje zdanie. Wiedziała więcej o tych miejscach niż ja. Była tu przez większość swojego życia.
Mój ojciec nie był w domu. Cieszyłem się. Był pijany przez większość czasu. Był głośny i apodyktyczny. Spędzał dużo czasu w barze, podrywając kelnerki i pijąc whisky jak wodę. Potrzeba było dużo alkoholu, żeby nasz rodzaj się upił. Wilkołaki miały wysoką tolerancję, ponieważ nasze metabolizmy były tak szybkie, że szybko go spalały. Gdybym miał zgadywać, powiedziałbym, że Grady Cane (to był mój ojciec, ale rzadko nazywałem go tatą) pił około dwóch galonów whisky dziennie. Jego upojenie trwało zazwyczaj wystarczająco długo, by zaliczyć jakąś panienkę w barze, a potem wrócić do domu i trochę pobić moją mamę. Odsypiał to, a potem wstawał i szedł na nocną zmianę w tartaku. Moja opinia o moim ojcu była taka, że był kawałkiem gówna. Ale mama była z nim związana, więc czuła to przyciąganie, które sprawiało, że zostawała. Czuła też za każdym razem, kiedy ją zdradzał, ból w brzuchu. Czasami słyszałem, jak leżała w swoim pokoju i płakała. Nienawidziłem go.
Mama właśnie wyciągała obiad z piekarnika, kiedy pakowałem laptopa i papiery, żeby je odłożyć. Grady wtoczył się do kuchni, jego oczy natychmiast skierowały się na mnie. "Co ty tu, kurwa, robisz?" warknął.
"Um, mieszkam tutaj." Próbowałem dalej iść w stronę schodów, żeby udać się do swojego pokoju.
Warknął na mnie. Naprawdę warknął. Zatrzymałem się w miejscu, patrząc mu w oczy. Jego oczy były przekrwione, a zapach alkoholu był ciężki. Spojrzałem nerwowo na mamę, która postawiła pieczeń na blacie i odwróciła się do niego. "Grady, zostaw Ash w spokoju. Skończyła szkołę. Próbuje pracować nad swoim CV i znaleźć pracę. Teraz przygotujmy się do kolacji, zanim ostygnie." Jej głos był miękki, nieśmiały. Wiedziałem, że próbowała rozładować coś, czego nawet nie byłem do końca świadomy. Spojrzałem z powrotem na jego twarz, nadal na mnie patrzył. Nawet nie spojrzał w stronę mamy.
"Nie pierdol mi, co mam robić, Carolyn," przeniósł wzrok na moją matkę. Zrobiła krok w tył od blatu, zbliżając się do drugiego końca wyspy kuchennej. Stałem tam, sparaliżowany. Nie byłem pewien, co powinienem zrobić, ale w momencie, gdy rzucił się na mnie, przemieniłem się. Nie pozwolę mu nas skrzywdzić. Ponieważ był tak pijany, nie mógł się przemienić.
Grady musiał zdać sobie sprawę, co się dzieje, bo chwycił nóż kuchenny leżący na blacie i machnął nim w moją stronę, kiedy rzuciłem się na niego. Wbił mi go w nogę. Jęknąłem, gdy padłem na podłogę, krew sączyła się z mojej nogi. Natychmiast wróciłem do ludzkiej formy, naciskając na udo. Grady nigdy wcześniej mnie nie skrzywdził, ale też zazwyczaj nie byłem w domu w tym samym czasie co on.
Mama krzyknęła na niego, "Co ty, do cholery, robisz, Grady?" Leżałem na podłodze, trzymając nacisk na ranę, obserwując, jak zbliża się do mojej matki z groźnym wyrazem twarzy. Upuścił nóż na podłogę w momencie, gdy trafił w moją nogę. Spojrzałem na niego, a potem z powrotem na niego, jak zbliżał się do mojej matki.
Patrzyłem, jak Grady wbił pięść w twarz mojej matki. Był ogromny, a moja matka drobna, posłał ją do tyłu. Jej plecy uderzyły mocno w lodówkę, a ona osunęła się na podłogę. "Nie podnosisz na mnie głosu! To jest mój cholerny dom," syczał, plując jej w twarz. Mama siedziała tam z ręką przy oku. Po prostu siedziała, patrząc na podłogę, nie nawiązując kontaktu wzrokowego.
Byłem wściekły. Podniosłem nóż, chwyciłem telefon komórkowy i utykając wyszedłem tylnymi drzwiami. Zamierzałem zadzwonić do wujka. Był Alfą. Nasz dom znajdował się na samym skraju Ziemi Stada, najbliżej ludzkiego miasteczka, ale daleko od innych członków stada. Mój ojciec nigdy nie chciał być blisko innych członków stada. Lubił swoją prywatność. Przypuszczam, że po to, by mógł terroryzować moją matkę bez niczyjej wiedzy. Zwłaszcza Alfy.
Mieliśmy pięć akrów, pastwisko za domem, które było ogrodzone, i stajnię. Miałem dwa konie w stajni. Sam je wyszkoliłem, co było dla mnie powodem do dumy. Mój ojciec nienawidził, że jestem utalentowany w opiece nad zwierzętami. Zawsze robił uwagi, że dziwi się, że ktoś tak słaby jak ja potrafi oswoić jakiekolwiek zwierzę. Był dupkiem.
Utknąłem do stajni, wybierając numer wujka. Odpowiedział po pierwszym sygnale. "Hej Ash, słyszałem, że zdałeś! Gratulacje."
Jęknąłem, gdy uderzyłem nogą o płot, wspinając się przez niego. Usłyszał mnie. "Ash, co się dzieje?"
"Myślę, że musisz tu przyjechać jak najszybciej. Mój ojciec jest pijany. Dźgnął mnie w nogę i jest w środku z mamą. Uderzył ją w twarz." Zaczęłam płakać, coś, czego rzadko robiłem.
Mój wujek nie wiedział, że moja mama była maltretowana, nigdy nikomu nie mówiła. Wstydziła się. Unikała innych, gdy miała widoczne obrażenia. Kazała mi nigdy nie mówić wujkowi Tobiasowi. Tym razem, nie obchodziło mnie to. Mój ojciec musiał zapłacić. Usłyszałem, jak mój wujek odkłada słuchawkę, bez słowa. Wiedziałem, że to tylko kilka minut, zanim przyjedzie z kilkoma egzekutorami.
Mój wujek Tobias przybył pięć minut później, ze swoim Beta i trzema egzekutorami. Zobaczył mnie siedzącego na pastwisku, z plecami opartymi o słupek ogrodzenia, trzymającego nacisk na nogę. Prawie przestała krwawić. Potrzebowałem tylko kilku szwów, żeby nie została blizna, ale nie mogłem dotrzeć do stajni, żeby zabrać zestaw do szycia z biura. Drżałem w środku. Tobias dał znak swojemu Beta, żeby przyszedł mi z pomocą, podczas gdy sam udał się do domu, jeden z egzekutorów pozostał na zewnątrz, jego oczy zwrócone na mnie, a potem na drzwi, przez które właśnie przeszedł mój wujek.
Usłyszałem jakieś krzyki, ale nie mogłem zrozumieć, co mówili. Beta pomógł mi wstać i ruszyliśmy w stronę stodoły. Szybko oczyściłem ranę i założyłem kilka ciasnych szwów. Wyszliśmy na zewnątrz. Gdy szliśmy w stronę domu, nagle zobaczyłem, jak Grady zostaje wyrzucony prosto z drzwi na podwórko, a dwóch strażników było tuż za nim. Mój wujek wyszedł kilka minut później, niosąc moją matkę w ramionach. Jej cała twarz była zakrwawiona, warga rozcięta, a z czoła spływała strużka krwi. Słyszałem, jak cicho jęczy.
Strażnicy złapali Grady'ego za ramiona, podnosząc go. Trzeci strażnik zaczął okładać jego twarz pięściami. Mój wujek powiedział coś do nich, tak cicho, że nie mogłem tego usłyszeć. Oni tylko skinęli głowami, wrzucili Grady'ego na tył jednego z ich samochodów i odjechali. Mój wujek spojrzał na mnie ostro, nawiązując kontakt wzrokowy. "Ash, wsiadaj do samochodu teraz. Muszę zabrać twoją matkę do lekarza. Potem musimy poważnie porozmawiać." Szedł do samochodu, kładąc mamę na tylnym siedzeniu. Beta pomógł mi doczłapać do auta i wsiąść do tyłu, delikatnie kładąc głowę mamy na moich kolanach. Siedziała tam, cicho płacząc.
I tak właśnie opuściliśmy Północną Kalifornię i nasze piękne lasy sekwojowe. Oboje zostaliśmy opatrzeni w szpitalu, a potem usiedliśmy z moim wujkiem, gdy wykonał kilka telefonów. Zapytał mnie, czy sądzę, że dam radę prowadzić z moją nogą w takim stanie. Mogłem. To była moja lewa noga, a ciężarówka miała automatyczną skrzynię biegów. Wróciliśmy do domu, spakowaliśmy kilka rzeczy, załadowaliśmy moje konie i sprzęt, i ruszyliśmy w drogę, kierując się do Montany. Mieliśmy jechać gdzieś poza Great Falls. Gdybyśmy oboje byli w pełni sił, to była łatwa dwudniowa podróż. Ale musieliśmy częściej się zatrzymywać, żeby rany mogły się goić. Nie mogliśmy się przekształcać podczas podróży, to mogło być niebezpieczne. A przekształcanie było najszybszym sposobem na leczenie.
Nie miałem pojęcia, że mamy rodzinę w Montanie, ale okazało się, że mam tam jeszcze jednego wujka, i był on Alfą Stajni Samotnego Wilka w Montanie. Nazwa była oczywiście przykrywką, żeby ludzie się nie zorientowali. I rzeczywiście była to stadnina koni, co mnie bardzo cieszyło. Miałem być ich weterynarzem, ku mojemu zaskoczeniu. To była część układu, który wujek zawarł, żebyśmy mogli zacząć nowe życie. Nie chciał, żeby moja matka czuła się zawstydzona tym, co się stało, więc dał jej to, o co prosiła, pozwolił nam się przeprowadzić i zacząć od nowa.
Ostatnie Rozdziały
#204 Rozdział 201
Ostatnia Aktualizacja: 11/6/2026#203 Rozdział 200
Ostatnia Aktualizacja: 11/6/2026#202 Rozdział 199
Ostatnia Aktualizacja: 8/13/2026#201 Rozdział 198
Ostatnia Aktualizacja: 8/13/2026#200 Rozdział 197
Ostatnia Aktualizacja: 8/13/2026#199 Rozdział 196
Ostatnia Aktualizacja: 8/13/2026#198 Rozdział 195
Ostatnia Aktualizacja: 8/13/2026#197 Rozdział 194
Ostatnia Aktualizacja: 8/13/2026#196 Rozdział 193
Ostatnia Aktualizacja: 8/13/2026#195 Rozdział 192
Ostatnia Aktualizacja: 8/13/2026
Może Ci się spodobać 😍
Idealny Drań
"Spadaj, ty sukinsynu!" warknęłam, próbując się wyrwać.
"Mów!" warknął, chwytając moją brodę jedną ręką.
"Uważasz, że jestem dziwką?"
"Czyli to nie?"
"Idź do diabła!"
"Dobrze. Tylko tego potrzebowałem," powiedział, podnosząc moją czarną bluzkę jedną ręką, odsłaniając moje piersi i wywołując falę adrenaliny w moim ciele.
"Co ty, do cholery, robisz?" dyszałam, gdy patrzył na moje piersi z zadowolonym uśmiechem.
Przejechał palcem po jednym ze śladów, które zostawił tuż pod jednym z moich sutków.
Drań podziwiał ślady, które na mnie zostawił?
"Obejmij mnie nogami," rozkazał.
Pochylił się wystarczająco, by wziąć moją pierś do ust, mocno ssąc sutek. Przygryzłam dolną wargę, by stłumić jęk, gdy ugryzł, sprawiając, że wygięłam się w jego stronę.
"Zaraz puszczę twoje ręce; nie waż się mnie powstrzymywać."
Drań, arogancki i całkowicie nieodparty, dokładnie taki typ faceta, z którym Ellie przysięgła sobie nigdy więcej się nie angażować. Ale kiedy brat jej przyjaciółki wraca do miasta, znajduje się niebezpiecznie blisko ulegania swoim najdzikszym pragnieniom.
Jest irytująca, inteligentna, seksowna, całkowicie szalona i doprowadza Ethana Morgana do szału.
To, co zaczęło się jako prosta gra, teraz go dręczy. Nie może przestać o niej myśleć, ale nigdy więcej nie pozwoli nikomu wejść do swojego serca.
Nawet gdy oboje walczą z całych sił przeciwko temu płonącemu przyciąganiu, czy będą w stanie się oprzeć?
CEO Nad Moim Biurkiem
„Wiem, że tak.”
„A co, jeśli nie chce takiej ochrony?”
„Będzie chciała” — odpowiadam, a mój głos nieznacznie cichnie. „Bo potrzebuje faceta, który potrafi dać jej cały świat.”
„A jeśli świat stanie w ogniu?”
Moja dłoń odruchowo zaciska się mocniej na talii Violet.
„To zbuduję jej nowy” — mówię. „Nawet jeśli będę musiał sam spalić ten stary do gołej ziemi.”
Nie pracuję dla Rowana Ashcrofta.
Pracuję pod nim.
Z mojego biurka decyduję, kto dostaje przepustkę do najbardziej bezwzględnego prezesa w mieście, a kto nawet nie przechodzi przez recepcję i odbija się od ochrony jak od ściany. Ogarniając wszystko, trzymam w ryzach jego kalendarz, jego milczenie i jego wrogów. Pilnuję, żeby jego świat chodził jak w zegarku, podczas gdy mój po cichu się sypie: zaległe rachunki piętrzą się na kuchennym blacie, matka jest zamknięta na odwyku, a brat zniknął bez słowa, nawet bez głupiego „trzymaj się”.
Rowan Ashcroft to władza opakowana w idealnie skrojony garnitur.
Zimny. Nietykalny. Bez litości.
On nie flirtuje. On się nie uśmiecha. On nie widzi ludzi — tylko ich przydatność.
I przez długi czas ja też byłam po prostu przydatna.
Aż zaczął się przyglądać.
Na początku ta zmiana w jego uwadze jest ledwie zauważalna. Pauza o sekundę za długa. Spojrzenie, które zostaje. Polecenia, które zamiast odsuwać mnie na bok, ściągają coraz bliżej. Mężczyzna stojący nad moim biurkiem zaczyna kontrolować coś więcej niż mój grafik — i dociera do mnie za późno, że bycie zauważoną przez Rowana Ashcrofta jest o wiele bardziej niebezpieczne niż bycie ignorowaną.
Bo tacy faceci nie łakną czułości.
Oni łakną posiadania.
To miała być praca.
Nie sprawdzian moich granic.
Nie powolne, metodyczne osuwanie się w jego władzę.
Ale jeśli Rowan Ashcroft uzna, że moje miejsce jest pod jego biurkiem, to trudno.
Przetrwanie ma swoją cenę, a rachunki mają to gdzieś, jak je opłacę.
Sekretarko, Czy Chcesz Się Ze Mną Przespać?
Może dlatego żadna z nich nie wytrzymywała dłużej niż dwa tygodnie. Szybko mu się nudziły. Ale Valeria powiedziała „nie” i to tylko sprawiło, że zaczął gonić ją jeszcze zawzięciej, kombinując coraz to inne sposoby, żeby dostać to, czego chciał — nie rezygnując przy tym ze swoich rozrywek z innymi kobietami.
Nawet nie zauważył, kiedy Valeria stała się jego prawą ręką, i potrzebował jej do wszystkiego, jakby bez niej nie potrafił nawet oddychać. Mimo to nie przyznał się, że ją kocha, dopóki ona nie dotarła do swojej granicy i po prostu nie odeszła.
Jednonocna przygoda z moim szefem
Niezłomna Przysięga
Zdobyta przez miłość Alfy
Cztery lata temu misternie uknuta intryga Fiony zamieniła mnie z zwyczajnej omegi w skazańca, na którego barkach ciąży zarzut morderstwa.
Po czterech latach wracam do świata, którego prawie nie poznaję.
Moja najlepsza przyjaciółka Fiona, a zarazem moja przyrodnia siostra, stała się w oczach mojej matki idealną córunią. A mój były chłopak, Ethan, za chwilę będzie urządzał huczną, wystawną ceremonię zawarcia więzi… właśnie z nią.
Miłość, więzi rodzinne i reputacja, które kiedyś były dla mnie wszystkim, zostały mi przez Fionę odebrane, co do okruszka.
Kiedy dotarłam już do granic wytrzymałości i zaczęłam się zastanawiać, po co w ogóle jeszcze żyję, w moim życiu nagle pojawił się legendarny Alfa Lucas z Moonhaven.
Jest potężny i tajemniczy, budzi respekt i niemal nabożny lęk wśród wszystkich wilkołaków.
A jednak wobec mnie okazuje niezwykłą wytrwałość i zaskakującą czułość, taką, jakiej nigdy się nie spodziewałam.
Czy pojawienie się Lucasa jest darem od losu, czy początkiem kolejnego spisku?
Jego Odrzucona Luna, Obsesja Rywala
Eira Crawford usłyszała te słowa zza drzwi gabinetu swojego męża.
Przez cztery lata była ukrytą partnerką Sebastiana Hale’a. Prowadziła jego dom, zabawiała jego krewnych, sprzątała po jego bałaganach i żyła z trzech tysięcy dolarów, które dawał jej co miesiąc, jak z jałmużny. Nawet kupno nowego płaszcza wymagało tłumaczeń.
A dla swojej pierwszej miłości mimochodem przygotował trzysta tysięcy dolarów na finansowanie badań.
Dla Sebastiana Eira była niczym więcej niż Omegą bez wilka z domu dziecka. Cichą, posłuszną żoną bez watahy, bez władzy i bez wartości innej niż ta, że da się ją wykorzystać. Nigdy publicznie nie przedstawił jej jako swojej Luny. Jego rodzina traktowała ją jak służącą. Jego ukochana kpiła z niej jako z kobiety, która potrafi przetrwać tylko wtedy, gdy uczepi się Alfy.
Więc Eira przestała płakać.
Nagrała romans, złożyła wniosek o rozwiązanie więzi partnerskiej i położyła przed Sebastianem papiery rozwodowe. Nawet wtedy uznał, że urządza scenę. Podpisał bez wahania, pewien, że wróci na kolanach, kiedy zrozumie, że nikt inny nie zechce porzuconej Omegi bez wilka.
Mylił się.
Kobieta, którą zostawił w domu przy zlewie, była inżynierką elektryczką po Stanfordzie. „Bezużyteczna” żona, którą ignorował, była ukrytą główną inżynierką stojącą za krajowym projektem samodzielnie opracowanego układu scalonego. Jej działania były objęte klauzulą tajności. Jej zniknięcie mogło zaalarmować władze federalne. Jej nazwisko — gdyby wyszło na jaw — wystarczyłoby, by wstrząsnąć całym środowiskiem naukowym.
A Sebastian nie wiedział nic.
Gdy wyszła z jego domu, nie zabierając nic poza wolnością, Eira przecięła się z Killianem Sterlingiem, najzimniejszą i najpotężniejszą Alfą na północy. Nie znał jeszcze jej imienia, ale jego wilk rozpoznał w niej coś, czego wszyscy inni nie dostrzegli.
Tymczasem Sebastian w końcu zrozumiał, że Eira nie blefuje.
Przeczesał całe miasto jak szaleniec. Po raz pierwszy od czterech lat publicznie nazwał ją swoją żoną. Zażądał, by wróciła. Błagał o kolejną szansę.
Ale wtedy Eira już nie czekała w jego domu.
Siedziała przy stole w jadalni watahy Sterlingów, ubrana z cichą pewnością siebie, a obok niej stała najbardziej budząca strach Alfa w Ameryce Północnej.
Na oczach wszystkich Killian Sterling położył dłoń na jej plecach i powiedział chłodno:
— Eira nie jest niczyją porzuconą Omegą.
— Jest moją Luną.
Gra Przeznaczenia
Kiedy Finlay ją odnajduje, żyje wśród ludzi. Jest zauroczony upartą wilczycą, która odmawia uznania jego istnienia. Może nie jest jego partnerką, ale chce, aby stała się częścią jego watahy, niezależnie od tego, czy jej wilczyca jest ukryta czy nie.
Amie nie potrafi oprzeć się Alfie, który wkracza w jej życie i wciąga ją z powrotem w życie watahy. Nie tylko staje się szczęśliwsza niż od dawna, ale jej wilczyca w końcu do niej przychodzi. Finlay nie jest jej partnerem, ale staje się jej najlepszym przyjacielem. Razem z innymi najwyższymi wilkami w watasze pracują nad stworzeniem najlepszej i najsilniejszej watahy.
Kiedy nadchodzi czas na gry watah, wydarzenie, które decyduje o rankingu watah na następne dziesięć lat, Amie musi zmierzyć się ze swoją starą watahą. Kiedy po raz pierwszy od dziesięciu lat widzi mężczyznę, który ją odrzucił, wszystko, co myślała, że wie, przewraca się do góry nogami. Amie i Finlay muszą dostosować się do nowej rzeczywistości i znaleźć drogę naprzód dla swojej watahy. Ale czy niespodziewane wydarzenia rozdzielą ich na zawsze?
Jak nie zakochać się w smoku
Dlatego właśnie byłam co najmniej skołowana, kiedy przyszedł list z moim imieniem już wydrukowanym na planie zajęć, przydzielonym akademikiem i dobranymi przedmiotami, jakby ktoś znał mnie lepiej, niż ja sama siebie. O Akademii słyszeli wszyscy – to tam wiedźmy ostrzą swoje zaklęcia, zmiennokształtni opanowują swoje postaci, a każdy możliwy magiczny stwór uczy się panować nad swoim darem.
Wszyscy oprócz mnie.
Ja nawet nie wiem, czym właściwie jestem. Zero zmiany postaci, zero sztuczek, żadnej magii w stylu “patrzcie na mnie”. Po prostu dziewczyna otoczona ludźmi, którzy potrafią latać, przywoływać ogień albo leczyć jednym dotykiem. Więc siedzę na zajęciach, udaję, że tu pasuję, i wytężam słuch, szukając choćby najdrobniejszej wskazówki, która powie mi, co tak naprawdę płynie w mojej krwi.
Jedyną osobą, która jest chyba jeszcze bardziej ciekawa niż ja, jest Blake Nyvas – wysoki, o złotych oczach i jak najbardziej Smok. Ludzie szepczą, że jest niebezpieczny, powtarzają, żebym trzymała się od niego z daleka. Ale Blake wydaje się zdeterminowany, żeby rozwiązać zagadkę mnie, a ja… jakoś ufam właśnie jemu bardziej niż komukolwiek innemu.
Może to głupota. Może igranie z ogniem.
Ale kiedy wszyscy inni patrzą na mnie, jakbym była tu nie na swoim miejscu, Blake patrzy na mnie tak, jakby była zagadką, którą naprawdę warto rozwiązać.
"Spal tych, którzy mnie spalili!"
„Gotowa do wyjścia, mała siostro?” Damon wiedział lepiej niż ktokolwiek, ile bólu przeżywałam przez te ostatnie lata od ponownego spotkania z rodziną. Uśmiechając się, skinęłam głową i wstałam. Dziś będzie zarówno końcem, jak i początkiem mojego życia.
Mój Dominujący Szef
Pan Sutton i ja mieliśmy tylko zawodową relację. On mną rządzi, a ja słucham. Ale wszystko to ma się zmienić. Potrzebuje partnerki na rodzinne wesele i wybrał mnie jako swoją ofiarę. Mogłam i powinnam była odmówić, ale co innego mogłam zrobić, gdy zagroził mojej pracy?
Zgoda na tę jedną przysługę zmieniła całe moje życie. Spędzaliśmy więcej czasu razem poza pracą, co zmieniło naszą relację. Widzę go w innym świetle, a on widzi mnie w innym.
Wiem, że to źle angażować się z szefem. Próbuję z tym walczyć, ale przegrywam. To tylko seks. Co złego może się stać? Nie mogłam się bardziej mylić, bo to, co zaczyna się jako tylko seks, zmienia kierunek w sposób, którego nigdy bym nie przewidziała.
Mój szef nie jest dominujący tylko w pracy, ale we wszystkich aspektach swojego życia. Słyszałam o relacjach Dom/sub, ale nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Gdy między mną a panem Suttonem robi się gorąco, zostaję poproszona, by stać się jego uległą. Jak można stać się kimś takim bez doświadczenia czy chęci? To będzie wyzwanie dla nas obojga, bo nie radzę sobie dobrze, gdy ktoś mówi mi, co mam robić poza pracą.
Nigdy nie spodziewałam się, że coś, o czym nic nie wiedziałam, otworzy przede mną zupełnie nowy, niesamowity świat.
Moja Oznaczona Luna
„Tak.”
Wypuszcza powietrze, podnosi rękę i ponownie uderza mnie w nagi tyłek... mocniej niż wcześniej. Dyszę pod wpływem uderzenia. Boli, ale jest to takie gorące i seksowne.
„Zrobisz to ponownie?”
„Nie.”
„Nie, co?”
„Nie, Panie.”
„Dobra dziewczynka,” przybliża swoje usta, by pocałować moje pośladki, jednocześnie delikatnie je głaszcząc.
„Teraz cię przelecę,” sadza mnie na swoich kolanach w pozycji okrakiem. Nasze spojrzenia się krzyżują. Jego długie palce znajdują drogę do mojego wejścia i wślizgują się do środka.
„Jesteś mokra dla mnie, maleńka,” mówi z zadowoleniem. Rusza palcami w tę i z powrotem, sprawiając, że jęczę z rozkoszy.
„Hmm,” Ale nagle, jego palce znikają. Krzyczę, gdy moje ciało tęskni za jego dotykiem. Zmienia naszą pozycję w sekundę, tak że jestem pod nim. Oddycham płytko, a moje zmysły są rozproszone, oczekując jego twardości we mnie. Uczucie jest niesamowite.
„Proszę,” błagam. Chcę go. Potrzebuję tego tak bardzo.
„Więc jak chcesz dojść, maleńka?” szepcze.
O, bogini!
Życie Apphii jest ciężkie, od złego traktowania przez członków jej stada, po brutalne odrzucenie przez jej partnera. Jest sama. Pobita w surową noc, spotyka swojego drugiego szansowego partnera, potężnego, niebezpiecznego Lykańskiego Alfę, i cóż, czeka ją jazda życia. Jednak wszystko się komplikuje, gdy odkrywa, że nie jest zwykłym wilkiem. Dręczona zagrożeniem dla swojego życia, Apphia nie ma wyboru, musi stawić czoła swoim lękom. Czy Apphia będzie w stanie pokonać zło, które zagraża jej życiu i w końcu będzie szczęśliwa ze swoim partnerem? Śledź, aby dowiedzieć się więcej.
Ostrzeżenie: Treści dla dorosłych












