
La Chasseresse de l'Alpha (livre un & deux)
A. Wings · Zakończone · 132.8k słów
Wstęp
---Qui sera le gagnant final ?---
---Qui perdra son cœur dans ce jeu ?---
"Tu sais, tu ne m'as jamais dit pourquoi tu avais ces chiffres," dit Rogan, "Est-ce qu'ils signifient quelque chose de spécial ?"
"On nous les attribue, mais j'ai pu choisir le mien," dis-je.
"Ah oui ? Pourquoi 110 alors ?" continua Rogan.
Je souris un peu, et Rogan me regarda, perplexe.
"C'était... c'était le numéro de mon père," dis-je.
"Je... je voulais lui rendre hommage, tu sais."
Rogan serra ma main et je levai les yeux vers lui en souriant.
"Tu étais une grande chasseuse," dit-il. "Mais maintenant, tu dois être une grande Luna."
Son numéro est 110, son nom était rarement utilisé. Mais elle a en effet un beau nom, Serena. Serena a perdu sa famille très jeune, elle détestait tous les loups-garous qui avaient ruiné sa vie. Lorsqu'elle fut envoyée pour tuer le plus puissant des Alphas, Rogan, Serena n'hésita pas une seconde, Alpha Rogan devait mourir.
Alpha Rogan attrapa la proie la plus inattendue, sa compagne, une petite chasseresse. La gérer était bien plus difficile que de tuer ses ennemis dans le sang. Il savait qu'elle le détestait et qu'il devait rester loin d'elle. Mais il ne pouvait tout simplement pas, il voulait tellement sa compagne et ne voulait jamais lui faire de mal.
Rozdział 1
-Serena-
Je cours à travers les bois. Mes pieds nus ressentent à peine le froid. Je me souviens de la voix de ma mère.
"Cours !" me dit-elle.
Je dois courir, alors je le fais. Je cours aussi loin que je peux, et je ne regarde pas en arrière. Comme elle me l'a dit. Elle n'est pas venue avec moi, pourtant. Elle n'a pas couru à mes côtés, et pourtant, je sais que je ne peux pas m'arrêter. Je n'ai pas le droit de m'arrêter. Ce n'est que lorsque mes poumons brûlent et que mes jambes ne peuvent plus me porter que je me permets enfin de respirer. Je m'arrête et regarde autour de moi, mais je suis toute seule dans la forêt sombre.
"Maman ?"
Bien sûr, elle n'est pas derrière moi comme je l'espérais. Mon père non plus. Ils sont tous les deux restés en arrière. Ils m'avaient préparée à cela. Ils m'avaient toujours dit que si quelque chose se passait, je devais juste courir. Si quelque chose arrivait un jour, je ne devais pas regarder en arrière. Je ne pouvais que courir, mais je n'avais pas compris ce que cela signifiait vraiment jusqu'à ce soir. Jusqu'à ce que ma mère fasse irruption dans ma chambre, me tirant de mon lit et me faisant sortir par la porte de derrière. Mon père avait dit quelque chose à propos de leur présence, mais je ne savais pas de qui il parlait. Il a juste laissé ma mère m'envoyer sur mon chemin, tandis qu'il se dirigeait vers la porte d'entrée, une arme à la main. Je me suis retournée et je l'ai vu jeter un coup d'œil par-dessus son épaule, me faisant un petit sourire, mais je ne sais pas ce qui lui est arrivé ensuite.
Ma mère a ouvert la porte et m'a dit de courir. Maintenant, j'avais couru. J'avais couru aussi vite que je pouvais, alors que dois-je faire maintenant ? Je regarde autour de moi, espérant que quelqu'un viendra me trouver. Espérant que mes parents ne seront pas loin derrière, mais personne n'apparaît. Je m'assois par terre, ne sachant pas quoi faire de moi-même maintenant. Je replie mes jambes et enroule mes bras autour d'elles. Je sens les larmes couler sur mes joues, mais je ne sais pas pourquoi je pleure. Je ne me sens pas triste, juste effrayée, alors que j'attends et écoute... Aucun bruit... puis soudain...
Une branche craque et je regarde droit devant. Mon cœur commence à battre la chamade dans ma poitrine, mais je ne vois rien.
"Bonjour ?" je murmure doucement.
Je n'ai rien pour me défendre. Je suis juste assise là en pyjama, toute seule. Je sais que si un animal dangereux m'a trouvée, je ne pourrai pas me défendre. Je ne peux plus courir. Mes jambes tremblent, même en étant assise.
"Bonjour ?" je répète.
Puis soudain, dans un buisson proche, je vois des yeux jaunes brillants. Je les fixe, choquée, ne sachant pas quoi faire. Je reste là à les regarder. Qu'est-ce que c'est ? Je ne peux pas dire.
"Es-tu là pour me faire du mal ?" je demande.
Pourquoi je demande ça ? À qui ou à quoi, est-ce que je parle même ?
"Qui es-tu ?" je chuchote.
Les yeux continuent de me fixer, et plus ils me regardent, plus je me sens calme.
"Qui es-tu ?" je demande à nouveau.
Je ne sais pas pourquoi je ressens le besoin de demander, mais ce n'est pas comme quand un animal te regarde. On dirait qu'une personne me regarde, mais qui peut avoir de tels yeux jaunes ? Je suis sur le point de dire quelque chose à nouveau quand j'entends des cris au loin. Je regarde par-dessus mon épaule, voyant des lumières plus loin dans la forêt. Quelqu'un était-il venu pour moi ? Je regarde à nouveau devant moi, un sourire maintenant sur mes lèvres, mais les yeux jaunes ont disparu.
Qui es-tu ?
Les mots résonnaient dans ma tête alors que j'ouvrais les yeux, regardant droit dans un mur gris ennuyeux. Je soupirai, les fermant à nouveau en me tournant, mais je les rouvris bientôt, fixant maintenant un plafond ennuyeux. Je jetai un de mes bras au-dessus de ma tête, pas prête à me lever. Ce stupide rêve me hantait depuis que j'étais enfant. Je ne pouvais jamais oublier les yeux jaunes brillants. La sensation d'être observée. Je savais qu'il y avait de bonnes chances que rien n'ait été là cette nuit-là. Nos souvenirs changent souvent pour donner un sens au monde qui nous entoure. Nous voyons tous le monde de manière différente, même si nous ne pouvons pas penser que nos propres souvenirs peuvent nous trahir, nous serions surpris. L'esprit est à la fois une chose puissante et dangereuse. Nous ne devrions jamais sous-estimer son pouvoir.
Je savais que je ne pouvais pas rester là cependant, et quand un petit bip est venu de ma montre d'identification, je savais que j'étais nécessaire. J'ai tendu la main au-dessus de ma tête sur la petite table de nuit derrière moi et pris la montre, voyant le message que j'avais reçu. J'étais attendue dans la salle de réunion. Je soupirai et me redressai avant de jeter mes jambes sur le côté. Je regardai autour de la petite pièce où je vivais. Tous les chasseurs avaient la leur, mais je n'étais pas n'importe quel chasseur. J'avais travaillé dur, et j'avais enfin gagné le titre de Commandant. J'avais maintenant mon propre groupe à diriger et à protéger. C'était un travail sérieux que d'être Commandant, parce que si quelqu'un ne revenait pas de la mission à laquelle on t'avait envoyé, alors c'était de ta faute.
Je me suis levé du lit et suis allé prendre une douche rapide, me brosser les dents et m'habiller. Ensuite, j'ai mis ma montre et pris ma veste avec mon numéro dessus. Nous avions tous des numéros. Le mien était 110. Nos noms étaient rarement utilisés. Nous ne pouvions pas risquer que quelqu'un découvre qui nous étions vraiment et nous traque. Tous les chasseurs ne travaillaient pas sur le terrain, cependant. Certains s'installaient, emménageaient dans leurs propres maisons et devenaient partie intégrante du monde réel, mais certains, comme moi, se consacraient entièrement à leur travail de chasseur. C'était tout ce que j'avais, après tout.
J'ai quitté ma chambre, fermé ma porte, qui se verrouillait automatiquement et ne pouvait être ouverte que par mon empreinte digitale, puis j'ai commencé à descendre les longs couloirs blancs tout en mettant ma veste. J'ai croisé quelques chasseurs en chemin, qui m'ont fait un signe de tête et parfois dit "Commandant". Je répondais toujours d'un signe de tête, et il y avait un signe clair de respect dans leurs yeux lorsqu'ils me regardaient.
J'ai rapidement trouvé la salle de réunion un niveau plus bas. Toute notre base était souterraine, et nous ne la quittions vraiment que lorsque nous étions envoyés en mission.
« Ah 110, entrez », dit le haut général.
C'était le grade le plus élevé que l'on pouvait atteindre. Je respectais le haut général plus que tout. Elle m'avait trouvé cette nuit-là où mes parents avaient été tués, et elle avait pratiquement pris soin de moi depuis. Ses cheveux bruns étaient devenus plus blancs mais restaient longs et tressés. Elle me sourit en m'invitant à m'asseoir à l'autre bout de la table entre nous. Je suis allé m'asseoir, regardant autour de moi les autres généraux, un mélange d'hommes et de femmes plus âgés tous loyaux à notre cause de nous débarrasser des créatures responsables de tant de morts, et qui avaient tué mes parents.
« J'ai une mission pour vous », dit le Haut Général.
« Je suis prêt », dis-je simplement, la faisant sourire.
« Vous l'êtes toujours. »
Cela nous fit sourire tous les deux.
« Ce n'est pas si simple cette fois », me dit-elle, plus sérieuse.
Je penchai légèrement la tête sur le côté, la regardant, confus. Je n'avais jamais perdu un membre de mon groupe, même si je n'avais pas été Commandant depuis longtemps, ni échoué à une mission. J'étais devenu l'un des meilleurs chasseurs de notre société, et j'avais été le numéro un quand j'étais juste un apprenti.
« Nous voulons les frapper fort cette fois », dit le Haut Général, ses yeux verts se verrouillant avec mes yeux bleu clair. « Et cette fois, nous les avons là où nous les voulons. »
Je la regardai, maintenant plus intrigué.
« Un alpha qui a été une plaie pour nous pendant très longtemps a enfin décidé qu'il était prêt à se poser. »
« Comment le savez-vous ? » demandai-je.
« Vous vous souvenez des petits chiens que nous avons envoyés dans leurs meutes ? » me demanda-t-elle.
Je hochai la tête. L'année dernière, au lieu de tuer les loups-garous que nous chassions, nous en avions kidnappé certains et les avions mis de notre côté. C'était brutal ce que nous leur avions fait subir, mais nous l'avions fait pour la cause et la sécurité de l'humanité. Ces gens étaient pratiquement des animaux, et ils aimaient le goût du sang humain. Nous ne pouvions pas risquer qu'ils nous tuent tous. Jusqu'à présent, nous les avions tenus à distance et il n'y a pas longtemps, nous croyions même les avoir tous éliminés, mais ils étaient comme des cafards, toujours en train de survivre à tout ce qu'on leur faisait subir. Ils s'étaient tous rassemblés derrière un alpha plus fort que nous n'en avions jamais rencontré, et il était intelligent aussi. Il s'était battu, et nous avait frappé fort, détruisant l'une de nos plus grandes bases et nous faisant perdre tant d'entre nous... y compris mes parents. Nous ne l'avions pas vu venir, et cela nous avait coûté cher.
« Ils m'ont fait leur rapport, et il semble que Rogan soit enfin assez vulnérable pour que nous puissions l'atteindre. Il y aura une réunion entre lui et la famille dont la fille va se lier à lui. Nous ne pouvons pas laisser cette union se produire, cependant. Ils font partie des deux plus grandes meutes, et s'ils parviennent à se combiner, cela pourrait bien être la fin de nous », dit-elle.
Je hochai la tête, comprenant la gravité de la situation.
« J'ai besoin que vous le tuiez », dit-elle.
« Je le ferai », lui dis-je.
« Je vous envoie, vous et votre groupe, mais 110, vous devez vous assurer qu'il soit tué. Cela pourrait être notre seule chance. »
Je hochai la tête à nouveau, la regardant droit dans les yeux.
« Je m'assurerai qu'il soit éliminé. Je ne reviendrai pas tant qu'il ne sera pas mort », promis-je.
J'avais toujours une équipe prête, prête à être envoyée en mission chaque fois que j'étais nécessaire. Je ne faillirai pas, cependant. Rogan Cane était un homme mort.
Merci d'avoir lu cette histoire. J'espère que vous l'apprécierez !
Ostatnie Rozdziały
#101 Chapitre 47 : La fin
Ostatnia Aktualizacja: 2/19/2025#100 Chapitre 46 : Happy
Ostatnia Aktualizacja: 2/19/2025#99 Chapitre 45 : J'ai fait le nécessaire
Ostatnia Aktualizacja: 2/19/2025#98 Chapitre 44 : Grièvement blessé
Ostatnia Aktualizacja: 2/19/2025#97 Chapitre 43 : Son frère
Ostatnia Aktualizacja: 2/19/2025#96 Chapitre 42 : Attaqué
Ostatnia Aktualizacja: 2/19/2025#95 Chapitre 41 : Staying Back
Ostatnia Aktualizacja: 2/19/2025#94 Chapitre 40 : S'aimer les uns les autres
Ostatnia Aktualizacja: 2/19/2025#93 Chapitre 39 : Marqué
Ostatnia Aktualizacja: 2/19/2025#92 Chapitre 38 : Revenir
Ostatnia Aktualizacja: 2/19/2025
Może Ci się spodobać 😍
Po Jednej Nocy z Alfą
Myślałam, że czekam na miłość. Zamiast tego, zostałam zgwałcona przez bestię.
Mój świat miał rozkwitnąć podczas Festiwalu Pełni Księżyca w Moonshade Bay – szampan buzujący w moich żyłach, zarezerwowany pokój hotelowy dla mnie i Jasona, abyśmy wreszcie przekroczyli tę granicę po dwóch latach. Wślizgnęłam się w koronkową bieliznę, zostawiłam drzwi otwarte i położyłam się na łóżku, serce waliło z nerwowego podniecenia.
Ale mężczyzna, który wszedł do mojego łóżka, nie był Jasonem.
W ciemnym pokoju, zanurzona w duszącym, pikantnym zapachu, który sprawiał, że kręciło mi się w głowie, poczułam ręce – pilne, gorące – palące moją skórę. Jego gruby, pulsujący członek przycisnął się do mojej mokrej cipki, a zanim zdążyłam jęknąć, wbił się mocno, brutalnie rozdzierając moją niewinność. Ból palił, moje ściany zaciskały się, gdy drapałam jego żelazne ramiona, tłumiąc szlochy. Mokre, śliskie dźwięki odbijały się echem z każdym brutalnym ruchem, jego ciało nieustępliwe, aż zadrżał, wylewając się gorąco i głęboko we mnie.
"To było niesamowite, Jason," udało mi się powiedzieć.
"Kto do cholery jest Jason?"
Moja krew zamarzła. Światło przecięło jego twarz – Brad Rayne, Alfa Stada Moonshade, wilkołak, nie mój chłopak. Przerażenie dławiło mnie, gdy zdałam sobie sprawę, co zrobiłam.
Uciekłam, ratując swoje życie!
Ale kilka tygodni później, obudziłam się w ciąży z jego dziedzicem!
Mówią, że moje heterochromatyczne oczy oznaczają mnie jako rzadką prawdziwą partnerkę. Ale nie jestem wilkiem. Jestem tylko Elle, nikim z ludzkiej dzielnicy, teraz uwięzioną w świecie Brada.
Zimne spojrzenie Brada przygniata mnie: „Noszisz moje dziecko. Jesteś moja.”
Nie mam innego wyboru, muszę wybrać tę klatkę. Moje ciało również mnie zdradza, pragnąc bestii, która mnie zrujnowała.
OSTRZEŻENIE: Tylko dla dojrzałych czytelników
Uderzyłam mojego narzeczonego—poślubiłam jego miliardowego wroga
Technicznie rzecz biorąc, Rhys Granger był teraz moim narzeczonym – miliarder, zabójczo przystojny, chodzący mokry sen Wall Street. Moi rodzice wepchnęli mnie w to zaręczyny po tym, jak Catherine zniknęła, i szczerze mówiąc? Nie miałam nic przeciwko. Podkochiwałam się w Rhysie od lat. To była moja szansa, prawda? Moja kolej, by być wybraną?
Błędnie.
Pewnej nocy uderzył mnie. Przez kubek. Głupi, wyszczerbiony, brzydki kubek, który moja siostra dała mu lata temu. Wtedy mnie olśniło – on mnie nie kochał. Nawet mnie nie widział. Byłam tylko ciepłym ciałem zastępującym kobietę, którą naprawdę chciał. I najwyraźniej nie byłam warta nawet tyle, co podrasowana filiżanka do kawy.
Więc uderzyłam go z powrotem, rzuciłam go i przygotowałam się na katastrofę – moich rodziców tracących rozum, Rhysa rzucającego miliarderską furię, jego przerażającą rodzinę knującą moją przedwczesną śmierć.
Oczywiście, potrzebowałam alkoholu. Dużo alkoholu.
I wtedy pojawił się on.
Wysoki, niebezpieczny, niesprawiedliwie przystojny. Taki mężczyzna, który sprawia, że chcesz grzeszyć tylko przez jego istnienie. Spotkałam go tylko raz wcześniej, a tej nocy akurat był w tym samym barze co ja, pijana i pełna litości dla siebie. Więc zrobiłam jedyną logiczną rzecz: zaciągnęłam go do pokoju hotelowego i zerwałam z niego ubrania.
To było lekkomyślne. To było głupie. To było zupełnie nierozsądne.
Ale było też: Najlepszy. Seks. W. Moim. Życiu.
I, jak się okazało, najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęłam.
Bo mój jednonocny romans nie był po prostu jakimś przypadkowym facetem. Był bogatszy od Rhysa, potężniejszy od całej mojej rodziny i zdecydowanie bardziej niebezpieczny, niż powinnam się bawić.
I teraz, nie zamierza mnie puścić.
Mała Partnerka Alphy Nicholasa
Co? Nie—czekaj… o Bogini Księżyca, nie.
Proszę, powiedz mi, że żartujesz, Lex.
Ale ona nie żartuje. Czuję jej podekscytowanie pod skórą, podczas gdy ja czuję tylko strach.
Skręcamy za róg, a zapach uderza mnie jak cios w klatkę piersiową—cynamon i coś niemożliwie ciepłego. Moje oczy przeszukują pokój, aż zatrzymują się na nim. Wysoki. Władczy. Piękny.
I wtedy, równie szybko… on mnie zauważa.
Jego wyraz twarzy się zmienia.
"Cholera nie."
Zawraca—i biegnie.
Mój towarzysz mnie widzi i ucieka.
Bonnie spędziła całe życie, będąc niszczoną i maltretowaną przez najbliższych, w tym przez własną bliźniaczkę. Razem ze swoją najlepszą przyjaciółką Lilly, która również żyje w piekle, planują ucieczkę podczas największego balu roku organizowanego przez inny watahę, ale rzeczy nie idą zgodnie z planem, pozostawiając obie dziewczyny zagubione i niepewne co do swojej przyszłości.
Alfa Nicholas ma 28 lat, jest bez towarzyszki i nie zamierza tego zmieniać. W tym roku to jego kolej na organizację corocznego Balu Błękitnego Księżyca i ostatnią rzeczą, której się spodziewa, jest znalezienie swojej towarzyszki. Jeszcze mniej spodziewa się, że jego towarzyszka będzie o 10 lat młodsza od niego i jak jego ciało zareaguje na nią. Podczas gdy stara się odmówić uznania, że spotkał swoją towarzyszkę, jego świat wywraca się do góry nogami, gdy strażnicy łapią dwie wilczyce biegnące przez jego ziemie.
Gdy zostają mu przyprowadzone, ponownie staje twarzą w twarz ze swoją towarzyszką i odkrywa, że ukrywa ona tajemnice, które sprawią, że będzie chciał zabić więcej niż jedną osobę.
Czy może przezwyciężyć swoje uczucia wobec posiadania towarzyszki, która jest o wiele młodsza od niego? Czy jego towarzyszka będzie go chciała po odczuciu bólu jego nieoficjalnego odrzucenia? Czy oboje będą mogli pracować nad porzuceniem przeszłości i ruszeniem naprzód razem, czy też los ma inne plany i utrzyma ich z dala od siebie?
Accardi
Jej kolana się ugięły i gdyby nie jego uchwyt na jej biodrze, upadłaby. Wsunął swoje kolano między jej uda jako dodatkowe wsparcie, na wypadek gdyby potrzebował rąk gdzie indziej.
"Czego chcesz?" zapytała.
Jego usta musnęły jej szyję, a ona jęknęła, gdy przyjemność, którą przyniosły jego usta, rozlała się między jej nogami.
"Twojego imienia," wyszeptał. "Twojego prawdziwego imienia."
"Dlaczego to takie ważne?" zapytała, po raz pierwszy ujawniając, że jego przypuszczenie było trafne.
Zaśmiał się cicho przy jej obojczyku. "Żebym wiedział, jakie imię wykrzyczeć, gdy znów w ciebie wejdę."
Genevieve przegrywa zakład, na którego spłatę nie może sobie pozwolić. W ramach kompromisu zgadza się przekonać dowolnego mężczyznę, którego wybierze jej przeciwnik, aby poszedł z nią do domu tej nocy. Nie zdaje sobie sprawy, że mężczyzna, którego wskaże przyjaciółka jej siostry, siedzący samotnie przy barze, nie zadowoli się tylko jedną nocą z nią. Nie, Matteo Accardi, Don jednej z największych gangów w Nowym Jorku, nie robi jednonocnych przygód. Nie z nią.
Gdy Kontrakty Zamieniają się w Zakazane Pocałunki
*
Kiedy Amelia Thompson podpisała ten kontrakt małżeński, nie wiedziała, że jej mąż był tajnym agentem FBI.
Ethan Black podszedł do niej, aby zbadać Viktor Group—skorumpowaną korporację, w której pracowała jej zmarła matka. Dla niego Amelia była tylko kolejnym tropem, możliwie córką spiskowca, którego miał zniszczyć.
Ale trzy miesiące małżeństwa zmieniły wszystko. Jej ciepło i zaciekła niezależność rozmontowały każdą obronę wokół jego serca—aż do dnia, kiedy zniknęła.
Trzy lata później wraca z ich dzieckiem, szukając prawdy o śmierci swojej matki. I nie jest już tylko agentem FBI, ale człowiekiem desperacko pragnącym ją odzyskać.
Kontrakt małżeński. Dziedzictwo zmieniające życie. Zdrada łamiąca serce.
Czy tym razem miłość przetrwa największe oszustwo?
Biker Alfa, który stał się moją drugą szansą
"Jesteś dla mnie jak siostra."
To były słowa, które przelały czarę goryczy.
Nie po tym, co się właśnie wydarzyło. Nie po gorącej, bezdechowej, wstrząsającej duszę nocy, którą spędziliśmy spleceni w swoich ramionach.
Od początku wiedziałam, że Tristan Hayes to granica, której nie powinnam przekraczać.
Nie był byle kim, był najlepszym przyjacielem mojego brata. Mężczyzną, którego przez lata skrycie pragnęłam.
Ale tamtej nocy... byliśmy złamani. Właśnie pochowaliśmy naszych rodziców. A żal był zbyt ciężki, zbyt realny... więc błagałam go, żeby mnie dotknął.
Żeby sprawił, że zapomnę. Żeby wypełnił ciszę, którą zostawiła śmierć.
I zrobił to. Trzymał mnie, jakbym była czymś kruchym.
Całował mnie, jakbym była jedyną rzeczą, której potrzebował, by oddychać.
A potem zostawił mnie krwawiącą sześcioma słowami, które paliły głębiej niż jakiekolwiek odrzucenie.
Więc uciekłam. Daleko od wszystkiego, co sprawiało mi ból.
Teraz, pięć lat później, wracam.
Świeżo po odrzuceniu partnera, który mnie maltretował. Wciąż nosząc blizny po szczeniaku, którego nigdy nie miałam okazji przytulić.
A mężczyzna, który czeka na mnie na lotnisku, to nie mój brat.
To Tristan.
I nie jest tym facetem, którego zostawiłam.
Jest motocyklistą.
Alfą.
A kiedy na mnie spojrzał, wiedziałam, że nie ma już gdzie uciekać.
Po Romansie: W Ramionach Miliardera
W moje urodziny zabrał ją na wakacje. Na naszą rocznicę przyprowadził ją do naszego domu i kochał się z nią w naszym łóżku...
Zrozpaczona, podstępem zmusiłam go do podpisania papierów rozwodowych.
George pozostał obojętny, przekonany, że nigdy go nie opuszczę.
Jego oszustwa trwały aż do dnia, kiedy rozwód został sfinalizowany. Rzuciłam mu papiery w twarz: "George Capulet, od tej chwili wynoś się z mojego życia!"
Dopiero wtedy panika zalała jego oczy, gdy błagał mnie, żebym została.
Kiedy jego telefony zalały mój telefon później tej nocy, to nie ja odebrałam, ale mój nowy chłopak Julian.
"Nie wiesz," zaśmiał się Julian do słuchawki, "że porządny były chłopak powinien być cichy jak grób?"
George zgrzytał zębami: "Daj mi ją do telefonu!"
"Obawiam się, że to niemożliwe."
Julian delikatnie pocałował moje śpiące ciało wtulone w niego. "Jest wykończona. Właśnie zasnęła."
Od Przyjaciela Do Narzeczonego
Savannah Hart myślała, że przestała kochać Deana Archera – dopóki jej siostra, Chloe, nie ogłosiła, że wychodzi za niego. Za tego samego mężczyznę, którego Savannah nigdy nie przestała kochać. Mężczyznę, który złamał jej serce… i teraz należy do jej siostry.
Tydzień weselny w New Hope. Jeden dwór pełen gości. I bardzo zgorzkniała druhna.
Aby to przetrwać, Savannah przyprowadza na wesele swojego przystojnego, schludnego najlepszego przyjaciela, Romana Blackwooda. Jedynego mężczyznę, który zawsze ją wspierał. On jest jej coś winien, a udawanie jej narzeczonego? Żaden problem.
Dopóki fałszywe pocałunki nie zaczynają wydawać się prawdziwe.
Teraz Savannah jest rozdarta między kontynuowaniem udawania… a ryzykowaniem wszystkiego dla jedynego mężczyzny, w którym nigdy nie miała się zakochać.
Powstanie Wygnanej Wilczycy
Ten ryk zabrał mi osiemnaste urodziny i zniszczył mój świat. Moja pierwsza przemiana miała być chwałą—krew zamieniła błogosławieństwo w hańbę. O świcie nazwali mnie „przeklętą”: wyrzuconą z watahy, porzuconą przez rodzinę, pozbawioną natury. Mój ojciec mnie nie bronił—wysłał mnie na zapomnianą wyspę, gdzie wyrzutki bez wilka były kute na broń, zmuszone do wzajemnego zabijania, aż tylko jeden mógł odejść.
Na tej wyspie poznałam najciemniejsze zakamarki ludzkiej natury i jak zakopać strach w kościach. Niezliczone razy chciałam się poddać—zanurzyć się w fale i nigdy nie wynurzyć—ale oskarżające twarze, które nawiedzały moje sny, popychały mnie z powrotem ku czemuś zimniejszemu niż przetrwanie: zemście. Uciekłam, i przez trzy lata ukrywałam się wśród ludzi, zbierając sekrety, ucząc się poruszać jak cień, ostrząc cierpliwość na precyzję—stając się ostrzem.
Potem, pod pełnym księżycem, dotknęłam krwawiącego nieznajomego—i mój wilk powrócił z przemocą, która uczyniła mnie całą. Kim on był? Dlaczego mógł obudzić to, co myślałam, że umarło?
Jedno wiem: teraz jest ten czas.
Czekałam na to trzy lata. Sprawię, że wszyscy, którzy mnie zniszczyli, zapłacą—i odzyskam wszystko, co mi skradziono.
Uwodzenie Dona Mafii
Camila Rodriguez to rozpuszczona dziewiętnastolatka z dziewiczą cipką i ustami stworzonymi do grzechu. Kiedy zostaje wysłana, by zamieszkać pod dachem Alejandro Gonzaleza; króla mafii, zimnokrwistego zabójcy i człowieka, który kiedyś przysiągł ją chronić, dokładnie wie, czego chce. I nie jest to ochrona.
Chce 'Jego'.
Jego kontroli.
Jego zasad.
Jego rąk zaciskających się na jej gardle, gdy jęczy jego imię.
Ale Alejandro nie pieprzy się z dziewczynami takimi jak ona. Jest niebezpieczny, nietykalny i desperacko próbuje oprzeć się grzesznej małej kusicielce, która śpi zaledwie kilka kroków dalej, ubrana w jedwab i koronkę.
Szkoda, że Camila nie wierzy w zasady.
Nie wtedy, gdy może się pochylić i sprawić, że złamie każdą z nich.
A kiedy w końcu pęka, nie tylko ją pieprzy.
Łamie ją.
Mocno. Brutalnie. Bezlitośnie.
Dokładnie tak, jak chciała.
Niewidzialna dla Swojego Prześladowcy
Niewypowiedziana Miłość Prezesa
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zbliżył się, nagle górując nade mną, jego twarz była zaledwie kilka centymetrów od mojej. Poczułam, jak wstrzymuję oddech, a moje usta rozchylają się w zaskoczeniu.
„To jest cena za mówienie źle o mnie innym,” wyszeptał, przygryzając moją dolną wargę, zanim zajął moje usta prawdziwym pocałunkiem. Zaczęło się to jako kara, ale szybko przekształciło się w coś zupełnie innego, gdy odpowiedziałam, moja początkowa sztywność topniała w uległość, a potem w aktywne uczestnictwo.
Mój oddech przyspieszył, małe dźwięki uciekały z mojego gardła, gdy eksplorował moje ciało. Jego dotyk był zarówno karą, jak i przyjemnością, wywołując dreszcze, które, jak sądziłam, czuł rezonujące przez swoje własne ciało.
Moja nocna koszula podwinęła się, jego ręce odkrywały coraz więcej mojego ciała z każdym muśnięciem. Oboje byliśmy zgubieni w doznaniach, racjonalne myśli ustępowały z każdą mijającą sekundą...
Trzy lata temu, aby spełnić życzenie jego babci, zostałam zmuszona poślubić Dereka Wellsa, drugiego syna rodziny, która adoptowała mnie dziesięć lat temu. On mnie nie kochał, ale ja potajemnie kochałam go przez cały ten czas.
Teraz trzyletnie małżeństwo kontraktowe dobiega końca, ale czuję, że między mną a Derekiem rozwinęło się jakieś uczucie, którego żadne z nas nie chce przyznać. Nie jestem pewna, czy moje uczucia są słuszne, ale wiem, że nie możemy się sobie oprzeć fizycznie...












