Zdobycie Dziedzica, Który Mnie Dręczył

Zastanawiam się, ile kłopotów będę miała, jeśli wyleję wrzątek na Profesora Lincolna albo dźgnę rękę, którą przesuwa po moim ramieniu, widelcem.

Krzywię się, mając nadzieję, że to przejdzie jako uprzejmy uśmiech, i odsuwam rękę od jego. „Rozumiem, Profesorze; dostarczę papiery w poniedziałek, obiecuję.”

Elias Lincoln, mój profesor od podstaw genetyki i największy obrzydliwiec na tej planecie, patrzy na mnie z pożądaniem, jego błotniste oczy przesuwają się po moim ciele w sposób, który sprawia, że przebiega mnie dreszcz obrzydzenia.

„Wiesz, April,” mówi chrapliwie, „jako moja asystentka, oczekuję od ciebie więcej.”

Przełykam ślinę, odwracając się z powrotem do zamówienia na kawę, które przygotowuję. Piątki są zawsze pracowite w Rover, lokalnej kawiarni na kampusie. Ostatnią rzeczą, której potrzebuję, jest mój zboczony profesor próbujący mnie nękać w mojej drugiej pracy, używając mojej pierwszej jako pretekstu.

„Rozumiem, Profesorze,” odpowiadam, starając się skupić na rysowaniu wzoru liścia na latte, które przygotowałam. „Byłam trochę zajęta, ale dotrzymam słowa.”

„Wiesz, że również nie zdajesz mojego przedmiotu, prawda, April?”

Wzdycham. „Dotrzymam słowa, Profesorze,” powtarzam.

„Wiesz, jeśli bycie asystentką jest dla ciebie za trudne, są… inne rzeczy, które możesz zrobić za wynagrodzenie.” Moja ręka drgnęła, gdy znowu sięgnął po mnie i przesunął palcem po moim ramieniu. Syczę, gdy trochę kawy wylewa się, parząc moją rękę.

Rzucam okiem na Mindy, moją menedżerkę. Nasze spojrzenia spotykają się na chwilę i wiem, że widzi moje błaganie, ale odwraca wzrok, ignorując fakt, że jestem nękana tuż pod jej nosem.

„W porządku,” wyciskam przez zęby, przygotowując nową filiżankę kawy.

„Mogę cię również douczyć?” Jego ręka przesuwa się wyżej po moim ramieniu, a ja zamieram, gdy dotyka mojego biustu. „Oczywiście prywatnie.”

„Jeśli skończyłeś z kawą, Profesorze,” wyciskam przez zęby, robiąc celowy krok w tył, „mamy dziś sporo pracy.”

Drań uśmiecha się złośliwie. „Trzy dni.”

„Co?”

„Jeśli nie zgodzisz się na moje prywatne korepetycje w ciągu trzech dni, będę musiał znaleźć inną asystentkę.”

Zaniemówiłam, czując w równym stopniu przerażenie i złość. „Zwolnisz mnie, bo nie chcę z tobą spać?” pytam niedowierzająco.

Kręci głową. „Dlaczego musisz to tak wulgarnie ujmować?”

„Bo tak właśnie jest,” syczę.

„Potrzebuję tej pracy, Profesorze.” Mój ton staje się błagalny. „Moja siostra ma cukrzycę typu 1 i jestem jej opiekunem, nie mamy ubezpieczenia, a jej leczenie jest tak drogie, że—”

„Wszystko, co słyszę, to że mogłabyś skorzystać z dodatkowych korepetycji.” Wstaje i uśmiecha się złośliwie. „Trzy dni, April.”

A potem odchodzi.

Patrzę na szklane drzwi w absolutnym niedowierzaniu, czując, że się topię — pod ciężarem jego propozycji, konsekwencjami, jeśli odmówię. Absolutnym bałaganem, jakim jest moje życie.

Jeśli stracę pracę asystentki, nie będę w stanie opłacić leków June, połowy czynszu ani czesnego na następny semestr.

Łza spływa po mojej twarzy, wpadając do filiżanki kawy w mojej ręce z cichym pluskiem.

„Cześć, Lou,” witam, gdy wieczorem wracam do mieszkania.

Moja współlokatorka, Louise, odwraca się do mnie z kanapy. „April!” Ścisza telewizor i podbiega do mnie, żeby mnie przytulić.

"Siema," wzdycham, wtulając się w nią, czując, jak ciężar dnia zagraża, że mnie przygniecie.

"April..." Odciąga się lekko, a jej ostre niebieskie oczy badają mnie, z pewnością zauważając moje zaczerwienione oczy i worki pod nimi. "Wszystko w porządku?"

Wzruszam ramionami, kładąc torby z zakupami na blacie.

"Gdzie jest June?"

"Śpi," odpowiada Louise.

Spoglądam na zegarek. "Czy ona—"

"Dostała zastrzyk insuliny i zjadła kanapkę z kurczakiem na kolację—pełnoziarnisty chleb."

Uśmiecham się zmęczona do mojej współlokatorki. "Jesteś aniołem, Lou; nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła."

Ona wzrusza ramionami. "Robię, co mogę, żeby pomóc. Wyczerpujesz się, April."

Wzdycham, rozpakowując zakupy. "Jestem wszystkim, co ona ma."

"April—"

"Jeśli nie będę ciężko pracować, jeśli nie zdobędę pieniędzy na jej leki i coś jej się stanie—" Biorę drżący oddech, gdy przez myśl przemyka mi obraz. Moi rodzice—leżący martwi na podłodze po przedawkowaniu heroiny.

Potrząsam głową, zmuszając wspomnienie do odejścia.

"Nie mogę jej też stracić."

Louise wzdycha, zabierając mi z ręki pudełko płatków. "A co z tobą?" pyta, idąc w stronę szafki. "Dostałaś się do szkoły na stypendium naukowe, a teraz ledwo zdajesz na trójki, bo jesteś zbyt wyczerpana i wypalona. Straciłabyś stypendium, gdyby nie twoja praca asystentki—"

"Profesor Lincoln chce mnie przelecieć."

Louise zamiera. "Co?"

Wzruszam bezradnie ramionami, czując, jak łzy napływają mi do oczu. "Jeśli się nie zgodzę w ciągu trzech dni, stracę tę pracę."

"O, April," wzdycha i przyciąga mnie do siebie, głaszcząc mnie po plecach z miłością. "Biedactwo."

Pociągam nosem, opierając brodę na jej ramieniu. "Jestem taka zmęczona, Lou," szepczę.

Cieszę się, że June śpi. Zawsze muszę być odważna dla mojej małej siostry. Gdyby kiedykolwiek dowiedziała się, jak bardzo jestem rozbita...

Nie może znieść utraty ostatniej osoby, którą uważa za rodzica.

"Zgłośmy go do Działu Studenckiego," mówi Louise.

Parskam. "Nie mam dowodów; to będzie moje słowo przeciwko je—"

Zamieram, wpatrując się w telewizor za Louise.

"Co?" pyta, odsuwając się.

Wpatruję się w telewizor—w wywiad, który trwa. Mężczyzna i kobieta w wieku około pięćdziesięciu lat, z trzema chłopcami w dwudziestce stojącymi za nimi, uśmiechającymi się grzecznie do kamery.

"Lou," szepczę. "Głośniej."

"Co?"

"Głośniej," nalegam, wpatrując się w chłopaka w środku.

Krótkie ciemne loki, niesamowicie inteligentne zielone oczy, grzesznie kuszące usta. Twarz wyrzeźbiona przez samych bogów.

„To jakiś żart, prawda?” Okrutnie szyderczy śmiech. „Ja, całować cię? Wolałbym zjeść gówno.”

Więcej śmiechu, okrutnego i szyderczego—i dźwięk mojego młodego, nastoletniego serca pękającego.

Louise znajduje pilota i wkrótce dźwięk wypełnia pokój.

"...i oto macie," mówi reporter. "Panie i panowie, to wasza szansa, aby wziąć udział w prawdziwej wersji programu The Bachelor. Ashfordowie przyjmują zgłoszenia na panny młode dla swoich trzech synów—Lucasa, Petera i Nathana. Trzej spadkobiercy muszą znaleźć odpowiednie żony, aby móc ruszyć naprzód i rozpocząć nową generację przywództwa Ashfordów."

Przełykam ciężko. Nathan Ashford. Moja szkolna miłość—nie, miłość to za małe słowo.

Moja pierwsza miłość.

I moje pierwsze złamane serce.