Odrodzona: Związana przez Los

„Derek Spencer, jesteś otoczony! Rzuć broń!”

Diana Windsor zmusiła swoje prawe oko do otwarcia, łzy napływały jej do oczu, gdy usłyszała policyjne syreny na zewnątrz.

Czy policja w końcu ją znalazła?

Próbowała wstać z łóżka, żeby otworzyć drzwi, ale jej skóra była przyklejona do zakrwawionych prześcieradeł. Każdy ruch sprawiał jej niewyobrażalny ból.

Minęły trzy miesiące od kiedy "uciekła" z Derekiem. Powiedział jej, że ją kocha, tylko po to, żeby przywieźć ją tutaj i sprzedać jak towar, używając jej do ostatniego zarobku.

Usunęli jej macicę, wycięli język - organy były cennymi trofeami dla tych chorych zboczeńców. Jeden z klientów pobił ją do ślepoty w jednym oku, połamał jej obie nogi, nawet wyciął połowę piersi... A jednak jakoś przeżyła, trzymając się życia, czekając na jakąkolwiek szansę ucieczki z tego koszmaru.

Używając każdej odrobiny siły, jaka jej została, zsunęła się z łóżka.

Słysząc krzyki straży przybrzeżnej, czołgała się naprzód. Nawet jeśli miało ją to zabić, ujawni zbrodnie Dereka!

„Cholera! Do diabła!”

Drzwi otworzyły się na oścież, a panikujący głos Dereka rozbrzmiał. „Szybko, wrzućcie tę sukę do oceanu! Ruchy, zanim nas złapią!”

Lewa ręka Diany wystrzeliła, desperacko chwytając nogawkę Dereka. Szary materiał natychmiast zafarbował się od krwawego odcisku dłoni.

But Dereka trafił Dianę w twarz. „Pieprzona suka! Gdyby nie ty, jak by mnie wytropili? Cholera, Nicholas Spencer to kompletny świr!”

Krzyczał, „Na co czekacie, kretyni? Ruszcie tyłki!”

Palce Diany były odginane jeden po drugim, aż pękały, a potem została odciągnięta.

„Derek, nie możesz mi tego zrobić! Nicholas ci na to nie pozwoli!”

Walczyła desperacko, ale zanim zdążyła dokończyć zdanie, została bezlitośnie wrzucona do wzburzonego morza.

Lodowata woda wstrząsnęła nią do przytomności.

Oczy Diany wypełniły się rozpaczą, gdy łzy mieszały się z solanką. Nie miała szans. To była jej ostatnia myśl.

Przez zamglone oczy wydawało jej się, że widzi Nicholasa na pokładzie powyżej, patrzącego na nią, zanim bez wahania skoczył.

W końcu ją znalazł.

Czy próbował ją uratować?

Od samego początku tylko on naprawdę się o nią troszczył. Diana była pochłonięta żalem - jak bardzo chciała go jeszcze raz przytulić. Ale było już za późno.

Woda morska zalała jej płuca, przynosząc to śmiertelne uczucie duszenia. Diana instynktownie machała rękami.

Wydawało się, że coś przewróciła.

Oczy Diany otworzyły się szeroko, łapczywie chwytając powietrze.

"Diana, jeśli nie będziesz stała spokojnie podczas zakładania protez, zostaniesz rozpoznana. Nie możesz tego po prostu znieść?"

Diana otworzyła oczy i zobaczyła zirytowaną twarz swojej najlepszej przyjaciółki Mandy Johnson, patrzącą na nią.

Mandy westchnęła. "Dobrze, wiem, że jesteś rozpieszczoną socjalistką. Zacznę więc od makijażu."

Mandy zdjęła silikon z twarzy Diany i zaczęła nakładać warstwy farby. Kilka minut później Diana patrzyła na swoje odbicie w kompletnym szoku.

Miała na sobie fioletowy garnitur z zieloną koszulą, jej twarz była pomalowana na upiornie biało z krwawoczerwonym uśmiechem i ciężkimi czarnymi kręgami wokół oczu. Wyglądała dokładnie jak Joker z Batmana.

Spoglądając na Mandy obok niej - ubraną w obcisły czarny kombinezon, który podkreślał jej kształty, z perfekcyjnym makijażem i kocimi uszami - Diana wyglądała jeszcze bardziej absurdalnie w porównaniu.

Wtedy ją to uderzyło: odrodziła się. Trzy lata wstecz, na przyjęcie zaręczynowe z Nicholasem.

Jej rodzice niedawno zginęli w wypadku samochodowym. Na ich pogrzebie Nicholas zażądał, aby honorowała kontrakt małżeński, który ich rodziny zawarły, grożąc wycofaniem całego wsparcia biznesowego dla rodziny Windsorów i odmową opłacenia kosztownych leczeń medycznych jej babci.

Rodzina Windsorów już balansowała na krawędzi bankructwa; śmierć jej rodziców tylko pogorszyła sytuację. W obliczu ultimatum Nicholasa i presji ze strony zarządu, Diana nie miała innego wyjścia, jak tylko się zgodzić.

Naprawdę nie chciała poślubić Nicholasa - była zakochana w Dereku i już planowała ucieczkę z nim.

Skąd mogła wiedzieć, że Derek to kompletny drań, który cały czas sypiał z Mandy, nigdy jej nie kochając, tylko ją wykorzystując?

Pamiętając swoją straszną śmierć w poprzednim życiu, Diana zacisnęła pięści, nie mogąc ukryć nienawiści płonącej w jej oczach.

Czując jej dziwny nastrój, Mandy szybko ją uspokoiła. "Diana, nie martw się. Derek jest gotowy, żeby cię odebrać. W tym przebraniu Nicholas cię nie rozpozna."

Patrząc na uwodzicielską Mandy przed sobą, Diana uśmiechnęła się złośliwie w duchu.

W poprzednim życiu, kiedy Diana nie chciała zgodzić się na zaręczyny, Mandy wymyśliła ten genialny plan: udawać, że zgadza się na zaręczyny, a potem poprosić o występ cosplay na przyjęciu.

Mandy miała pomóc jej się przebrać, a potem wymknąć się z innymi wykonawcami.

Początkowo Mandy planowała pocieszyć złamanego serca Nicholasa po odejściu Diany.

Ale zanim Diana zdążyła opuścić hotel, Nicholas przejrzał ich plan. W swojej furii zgwałcił ją, a potem trzymał w niewoli przez trzy lata.

Przez te trzy lata jedynymi osobami, które Diana widywała, były Mandy, która czasami odwiedzała willę na szczere rozmowy, oraz Derek, którego Mandy czasem przyprowadzała, żeby ją zobaczył.

Diana traktowała tych dwoje jak rodzinę, jako jedyne światło w jej ciemnej egzystencji.

Inaczej jak mogła zostać tak gruntownie oszukana później?

Derek i Mandy chcieli pieniędzy - chcieli użyć jej przeciwko Nicholasowi. A ona była na tyle głupia, że oddała się im, znosząc codzienne tortury, zanim utonęła w morzu...

Gdy Mandy kontynuowała swoje gadanie obok niej, Diana wstała. "Muszę skorzystać z toalety."

"Jasne, ale pośpiesz się."

Mandy nie zauważyła niczego niezwykłego i pociągnęła jeszcze niżej dekolt.

Diana pospiesznie wyszła z przebieralni w stronę łazienki. Musiała wymyślić strategię - coś, co nie rozzłości Nicholasa, ale też nie wzbudzi podejrzeń Dereka i reszty.

Teraz firma jej rodziny wciąż istniała, jej babcia żyła - wciąż był czas, żeby wszystko naprawić.

Ale gdy pchnęła drzwi do toalety, usłyszała krzyk dziewczyny. Diana nagle przypomniała sobie, że w męskim przebraniu naprawdę nie powinna korzystać z damskiej toalety.

Szybko przeprosiła i skierowała się do męskiej toalety obok. Na szczęście była pusta. Podbiegła do okna i spojrzała w dół - trzy piętra to nie było niemożliwie wysoko, ale nie była pewna, czy skok nie skończy się kalectwem.

Gdy Diana zastanawiała się, czy skoczyć, czy spróbować wmieszać się w tłum, usłyszała ciche sapanie z jednej z kabin.

Spojrzała szeroko otwartymi oczami w tym kierunku - ktoś wydawał się leżeć na podłodze.

Po kilku sekundach wewnętrznej walki, pchnęła drzwi kabiny.

Jeśli to był tylko jakiś pijany, mogła ukraść jego ubrania i przebrać się, żeby uciec.

Ale gdy zobaczyła, kto leży na podłodze, zamarła ze strachu.

To był Nicholas!

Twarz Nicholasa była zaczerwieniona, jego krawat zwisał luźno wokół szyi, a koszula była rozpięta, ukazując jego mocną klatkę piersiową. Oddychał ciężko i wydawał się być w dużym dyskomforcie.

Gdy Diana odwróciła się, by uciec, ktoś mocno chwycił ją za nadgarstek, wciągając ją w objęcia Nicholasa.

Jego gorący, znajomy oddech owiał jej szyję, sprawiając, że ciało Diany zesztywniało ze strachu.

Wspomnienia z jej uwięzienia w przeszłym życiu przetoczyły się przez jej umysł, sprawiając, że drżała niekontrolowanie.

Nicholas z trudem usiadł, a potem objął ją ramieniem, rozkazując: "Zabierz mnie do mojego pokoju. 302."

Dopiero wtedy Diana wróciła do rzeczywistości. "Zostałeś odurzony?"

Nicholas wydał z siebie jęk. Diana próbowała go odepchnąć, ale prawie metr dziewięćdziesiąt wzrostu Nicholasa było dla niej zbyt dużym wyzwaniem.

Kroki odbijały się echem na zewnątrz. Diana zacisnęła zęby i pomogła Nicholasowi wyjść z łazienki.

Za rogiem usłyszała głos Mandy: "Jesteś pewna, że pan Nicholas Spencer wypił tę wodę, prawda?"

"Tak, pani Johnson. Wszystko zostało zrobione dokładnie tak, jak pani kazała." Kelner w eleganckim stroju uniżenie wręczył jej kartę do pokoju. "Pokój pana Spencera to 302."

"Doskonała robota." Mandy wręczyła mu kopertę i skierowała się w stronę pokoju.

Coś zaskoczyło w umyśle Diany. Wykorzystując całą swoją siłę, pomogła Nicholasowi zejść na dół, szukając w jego kieszeniach kluczyków do samochodu podczas marszu.

Nicholas pozwalał jej grzebać w swoich kieszeniach, opierając na niej połowę swojego ciężaru, jakby ją obejmował. Ale Diana była zbyt skupiona, by się tym przejmować—wreszcie elementy jej przeszłości zaczynały się układać.

Choć Nicholas miał mroczną i nieprzewidywalną osobowość, nigdy wcześniej nie zmusił jej do niczego.

Wtedy, gdy jej rodzice nie żyli, babcia umierała, była zmuszona do zaręczyn, a potem zgwałcona przez Nicholasa, Diana czuła tylko nienawiść do niego.

Nigdy nie zastanawiała się, dlaczego ją zaatakował.

Teraz wszystko miało sens.

Nicholas został odurzony przez Mandy!

Nic dziwnego, że w jej poprzednim życiu, gdy opuściła hotel, Mandy nie przyszła jej spotkać—czekała na Nicholasa w jego pokoju.

Dźwięk odblokowania samochodu zabrzmiał. Diana z trudem wsadziła Nicholasa na tylne siedzenie jego Cullinana, a potem wsiadła na miejsce kierowcy.

"Nie masz nawet prawa jazdy, a prowadzisz?" Głos Nicholasa dobiegł z tyłu. Diana zaczęła się odwracać, tylko po to, by zostać podniesioną jedną ręką i przyciągniętą na jego kolana.

"Ty—!" Diana przerwała nagle.

Wyglądając tak, Nicholas z pewnością nie mógł jej rozpoznać, ale w chwili, gdyby się odezwała, byłaby skończona.

Zastanawiając się, jak uciec, Nicholas ugryzł ją w wargę żartobliwie.

Diana jęknęła z bólu, otwierając usta, a język Nicholasa natychmiast wtargnął, nie dając jej szansy na opór.

Diana była całkowicie zszokowana, jej serce prawie przestało bić.

Nawet wyglądając tak, Nicholas nadal potrafił ją pocałować?

Czy naprawdę ją rozpoznał, czy był tak odurzony, że każda ciepła osoba wystarczyła?

Diana zaczęła uderzać Nicholasa w pierś. Zmarszczył lekko brwi i w końcu ją puścił. "Diana, co ty wyprawiasz?"

"Rozpoznałeś mnie?" Głos Diany był ochrypły, jej oczy szeroko otwarte z niedowierzania.

Nicholas wytarł szminkę z jej ust i uśmiechnął się zimno. "Poznałbym cię, nawet gdybyś była spalona na popiół."

Przytulił Dianę, jego głos był uwodzicielski, ale z nutą bezbronności. "Kochanie, pomożesz mi, prawda?"