Odrzuciłeś Srebrnego Wilka

Rozdział Pierwszy – Jej Urodziny

Punkt widzenia Rihanny

To były urodziny Księżniczki; przeżyła kolejny rok, by uprzykrzać mi życie. Dekoracje w balowej sali, różowe i białe, przyprawiały mnie o mdłości. Zawsze tak było. Przypominały mi najgorszy rok mojego życia, który powtarzał się.

Miałam wtedy dziewięć lat, nosiłam uroczy czerwony balowy strój, a na głowie miałam lekką biżuterię i złoty naszyjnik, który należał do mojej mamy. Księżniczka Vanessa obchodziła swoje dziesiąte urodziny, a sala balowa była wypełniona białymi i różowymi dekoracjami. Przemykałam się w stronę długiego stołu, na którym leżały potrawy z różnych kultur i krajów, obok koktajli i win. Podniosłam nogi tam, gdzie stał jej tort, na najwyższym stole, i patrzyłam na niego złośliwie.

Mój brat bliźniak, Raymond, miał za zadanie trzymać małe szczenięta z dala od stołu, ale był daleko poza salą balową, obserwując, jak Król Alfa zaprasza gości. Wiedziałam, że mój brat wpadnie w kłopoty za to, co zamierzałam zrobić, ale musiałam to zrobić. Księżniczka Vanessa była mi wszystko winna.

Uderzyłam tort, rozpraszając go po stole. Wydawał dźwięk topnienia, a wysokie stopnie przewróciły się na ziemię. W środku czułam się źle, że go zniszczyłam, ale to była zemsta. Byłam małostkowa, ale to wszystko, co mogłam wymyślić jako dziewięciolatka. Słysząc kroki z zewnątrz sali balowej, wyobraziłam sobie, że przychodzi Królowa Luna i służący.

Przemieniłam się wcześnie, więc miałam swojego wilka. Powiedziała mi, żebym uciekła, ale uparcie nie posłuchałam. Nie obchodziło mnie to - chciałam, żeby mnie zobaczyli. Chciałam, żeby Księżniczka Vanessa mnie zobaczyła. Zniszczyłam jej tort! Ale pojawił się Raymond. Jego wyraz twarzy przeszedł od zaskoczenia do gniewu, a potem do strachu. Pociągnął mnie za ucho, ale odtrąciłam jego ręce.

"Dobrze jej tak, tej Księżniczce Vanessie!"

Mój głos był mały i lekki, więc krzycząc, wydawałam hałas.

"A ty wkrótce dostaniesz karę..." ledwo skończył, gdy nasza Królowa Luna weszła do kuchni.

Na jej ustach, które były również pomalowane na jasnoczerwono, pasując do jej kasztanowych włosów, pojawił się uśmiech. Jej jasne zielone oczy pociemniały na widok zniszczonego tortu.

Powoli, z groźnym spojrzeniem, zwróciła się do mnie i mojego brata. Jej oczy zatrzymały się na mojej sukni poplamionej tortem. Szybko ją oczyściłam, przestraszona, gdy jej silna aura wypełniła pokój.

"Rihanna, nie!" próbowała pociągnąć mnie za włosy, ale Raymond mnie odepchnął. Chwyciła go i pociągnęła za włosy, ale szybko ugryzłam ją w ręce.

Łatwo mnie odrzuciła, a jej pazury wysunęły się, przebijając szyję mojego brata. Wiedziałam, że uwolniłam jej wilka Luny, i nie będzie łatwo go kontrolować.

Zaczęłam krzyczeć, rzucając w nią tortem. Była bardzo zirytowana, że niszczę jej suknię, ale nadal mnie to nie obchodziło. Nienawidziłam jej tak samo jak jej córki. Moja mama wbiegła, biegnąc w swoich niebieskich szpilkach, które, jak czułam, mogły się w każdej chwili złamać.

Na mojej twarzy pojawił się triumfalny uśmiech, gdy wszyscy goście weszli, widząc tort i Królową Lunę. Nawet Księżniczka Vanessa weszła, a mój wilk zaczął się śmiać.

"Raymond, kto to zrobił?" ryknął mój ojciec. Był Betą naszego Królestwa i wyglądał przerażająco, górując nad moim bratem w swoim czarnym garniturze. Ale dlaczego go to obchodziło, kto to zrobił? Czy nie widział, że Królowa Luna prawie zabiła jego syna?

Król Alfa odepchnął mojego ojca i podszedł do przodu. Jego wyraz twarzy zmienił się na coś innego. Goście zbliżali się jeden po drugim, patrząc na roztopiony tort na ziemi. Zauważyłam gościa, Księżną Vivian, z zadowolonym uśmiechem.

Ale wtedy Księżniczka Vanessa wybuchła płaczem. Nie mogłam się powstrzymać i śmiałam się razem z Laną, moim wilkiem. Wszyscy zwrócili się ku mnie, a Raymond wyglądał na przerażonego. Potrząsnęłam głową mocno, śmiejąc się tak bardzo, że kawałek biżuterii spadł.

Wszyscy musieli zobaczyć tort na mojej sukience. Śmiałam się jak szalona wilczyca, mimo że wszyscy na mnie patrzyli.

"Popchnąłem Rihannę na tort. To moja wina," krzyknął Raymond, gdy Król Alfa zbliżał się do mnie. Przestałam się śmiać.

Moja mama zmrużyła na niego oczy. "Raymond, to ona ma tort na sukience..."

"Ale to ja ją popchnąłem, mamo," powtórzył.

Był psujem nastroju; dlaczego brał na siebie winę? Co by zrobili, wiedząc, że to ja to zrobiłam? Ręce Królowej Luny były zaciśnięte na nim.

"Co Księżniczka Vanessa ci zrobiła?" ryknęła. Wszyscy stali, patrząc. Dusiła go, a nikt nic nie mówił?

Rzuciłam się na nią i uderzyłam głową w jej brzuch. Zachwiała się i rzuciła mną za włosy. Mama trzymała się Raymonda, gdy upadał.

„Sam, co jest nie tak z twoimi dziećmi?” krzyknął Król Alfa do mojego ojca.

Chciałam na niego wrzasnąć, co jest nie tak z jego żoną. Próba pokonania Luny była bez wysiłku, więc ugryzłam ją kilka razy w rękę. Byłam zwierzęciem, wiedziałam. Ale jej córka była wiedźmą i dręczycielką.

Służący walczyli i odciągnęli mnie od niej, dysząc bez tchu.

„Proszę, puśćcie ją. To ja zepsułem tort, nie ona!” wyjąkał Raymond; jego mały garniturek był już ubrudzony ziemią. Jego ciemne włosy miały w sobie piasek. Spojrzałam na niego i na Królową Lunę.

„Zamknij się. To ja to zrobiłam. Księżniczko Vanesso, tak się cieszę, że płaczesz!” krzyknęłam ku przerażeniu wszystkich.

Raymond popchnął mnie, a ja upadłam na tort. Powtórzył swoje twierdzenie, że to on zepsuł tort. Czego się tak bał? Dlaczego mnie chronił?

„Raymond? Rihanno? Kto zepsuł ten tort i dlaczego?” zapytał spokojnie mój ojciec.

Raymond za mną, dał mi znak palcami, żeby nie mówić. Posłusznie milczałam.

„To ja, tato. To był wypadek. Rihanna mnie zirytowała, więc ją popchnąłem na tort. Dlatego miała tort na sobie…”

„A nie we włosach? I wszędzie na rękach? Kłamiesz!” krzyknęła Księżniczka Vanessa.

Jej mały tusz do rzęs rozmazał się od łez, brudząc jej białą suknię balową. Jej matka westchnęła i odciągnęła ją od nas.

Moja matka spojrzała na mnie z rozczarowaniem. Na pewno wiedzieli, że to byłam ja. Raymond nigdy nie był lekkomyślny; dlatego to on miał pilnować tortu. To ja byłam małą wiedźmą w domu. Ale skoro Raymond przyznał się do winy, został ukarany. I nie wiedziałam, że to może się stać.

Dlaczego tort Księżniczki Vanessy był taki cenny?

Mój brat dostał za to piętnaście razów! Kto śmiałby dać synowi Bety razów? Oczywiście, Luna. Byłam tak zdenerwowana, ale kiedy usłyszałam, że to sam Król Alfa, skulilam się. Nienawidziłam wszystkich tutaj.

Księżniczka Vanessa wcześniej mnie zirytowała, nazywając mojego ojca głupim psem, który słucha tylko jej ojca, nie mając własnej woli. Zgłosiłam to Delcie, ale nie została ukarana.

Wymówką Delty było, że to jej urodziny, więc nikt nie zostanie ukarany. A jednak mój brat został wychłostany przed rozpoczęciem świętowania. Moja nienawiść do Księżniczki Vanessy wzrosła, ale w zamian cały stado nienawidziło mnie. Nie podobała im się moja pewność siebie, by stanąć w swojej obronie, ani moje psoty.

Przeklinali mnie, mówiąc, że to moja wina, że mój brat ma blizny na plecach. I nikt się ze mną nie bawił; nie przeszkadzało mi to, dopóki w końcu zaczęło. Moja matka mnie nienawidziła, a ja stałam się wstydem dla mojego ojca.

Wszystko, czego chciałam, to zemsta na Księżniczce Vanessie, która obraziła mojego ojca. Mściłam się w najbardziej bolesny sposób, jaki mogłam wymyślić jako dziecko, ale moje działania wciąż mnie prześladowały. Księżniczka Vanessa od czasu do czasu rozpowiadała kłamstwa na mój temat, twierdząc, że zniszczyłam to czy tamto, a ludzie jej wierzyli, nienawidząc mnie jeszcze bardziej. Stałam się nieśmiała.

Uspokoiłam się, ale imię i nienawiść nigdy mnie nie opuściły. Byłam teraz drobna z powodu braku miłości i opieki. Nie miałam już żadnej pewności siebie. Byłam najbardziej znienawidzona w stadzie, wszystko dzięki Księżniczce Vanessie.

Jej urodziny znowu nadeszły, a nagle poczułam przypływ energii, pewności siebie i psotliwości. Moja wilczyca, Lana, była ze mną, więc nie dałabym się tak łatwo pobić. Zawsze pamiętałam moją smutną historię na wszystkie jej urodziny.

Dziś miała znaleźć swojego towarzysza, co pachniało większymi kłopotami dla mnie. Stałam daleko. Byliśmy na otwartym polu, a nie w sali balowej—przyjaciół Księżniczki Vanessy nie zmieściłoby się. Stałam daleko, żeby znowu nie zostać o coś oskarżoną.

Wszyscy goście zgromadzili się wokół niej, w tym niektórzy ważni członkowie naszego królestwa. Nasze królestwo to grupa stad, z naszym, Czarnymi Wzgórzami, będącym najpotężniejszym, stąd nasz Alfa był Królem. Zawsze czułam, że nie zasługiwał na to.

Goście byli z różnych stad, a więcej miało jeszcze przybyć. Śpiewali pieśni dla Księżniczki i obdarowywali ją cennymi kamieniami z ich ziemi. Księżna Vivian dała jej bransoletkę z rzekomym kamieniem życzeń, który spełniał najgłębsze pragnienia.

To był niebezpieczny prezent dla kogoś takiego jak Księżniczka Vanessa.

Stałam na wzgórzu, żeby nie psuć im nastroju ani apetytu. Nie miałam na sobie formalnej sukni—tylko kurtkę z długim rękawem i dżinsy.

„Rih, co tam robisz?”

Spodziewałam się zobaczyć mojego brata Raymonda, ale odwróciłam się i zobaczyłam syna Króla Alfa, Księcia Chrisa. Moje policzki lekko się zarumieniły, a ja zeskoczyłam z drzewa, na którym siedziałam.