Pan Regnante

Toskańskie słońce oświetlało przechodniów zajętych swoimi sprawami. Siedzieli w kawiarniach na świeżym powietrzu, rozmawiając ze sobą, ale wszyscy cieszyli się pogodą. Zima zbliżała się wielkimi krokami, a pierwszy śnieg jeszcze nie spadł, dając ludziom czas na cieszenie się ostatnimi chwilami przyjemnej pogody, zanim pomyślą o centralnym ogrzewaniu i izolacji. Wykorzystując ten fakt, ludzie starali się maksymalnie wykorzystać czas, który mieli.

Dziewczyna o jasnokasztanowych włosach, ubrana w kwiecistą sukienkę, zebrała swoje rzeczy, zanim ruszyła w stronę swojego samochodu. Właśnie zapięła pasy, gdy drzwi pasażera gwałtownie się otworzyły; zmusiło ją to do podskoczenia i krzyku, gdy mężczyzna usiadł obok niej.

"Jedź!" - jęknął mężczyzna, a ona mogła tylko patrzeć na jego stan.

Jego ciemne włosy były zmierzwione i przyklejone do czoła, a oczy nerwowo się rozglądały. Obie ręce były umazane krwią, przyciskając ranę w brzuchu i trzymając czarny pistolet.

"Jedź, do cholery!" - ryknął ponownie, a ona natychmiast zareagowała. Nacisnęła pedał gazu, jadąc na oślep jak szalona, której życie od tego zależało.

Może tak właśnie było.

"Autostrada. Teraz," - jęknął przez zaciśnięte zęby i odchylił głowę do tyłu, oczy zamknięte, a krew sączyła się na jej siedzenia. Przesiąkała przez jego koszulę i zbierała się na jego kolanach. Dziewczynie zrobiło się niedobrze i wiedziała, że musi coś zrobić, zanim umrze w jej samochodzie, a potem tłumaczenie obecności zwłok byłoby zupełnie inną sprawą.

"Pozwól mi ci pomóc." - jej głos drżał, gdy jechała w kierunku autostrady, sprawdzając lusterka, by zobaczyć pustą drogę za nimi.

"Po prostu...zawieź mnie na autostradę."

"Autostrada jest trzydzieści minut stąd, nawet przy tej prędkości, i umrzesz z powodu utraty krwi, jeśli nie pozwolisz mi zatamować krwawienia." - wyjaśniła, a on zmrużył oczy, patrząc na nią. "Jestem studentką medycyny, proszę, pozwól mi ci pomóc."

"Dlaczego? Skąd mam wiedzieć...skąd mam wiedzieć...że nie jesteś jedną z nich."

"To ty masz pistolet, proszę pana. Powiedz mi, kto jest w niekorzystnej sytuacji."

Nieznajomy zamilkł, zamykając oczy z bólu, a z jego ust wydobył się jęk, gdy zauważyła, że pistolet drży.

"Dobrze! Dobrze!" - jęknął, wiercąc się na siedzeniu. "Tylko się pospiesz,"

Zatrzymując się na poboczu, wysiadła z samochodu i poszła do bagażnika, skąd wyjęła apteczkę. Podniosła ręce, pokazując apteczkę, zanim podeszła i otworzyła drzwi, znajdując mężczyznę drżącego z pistoletem wymierzonym w jej stronę, na skraju szoku.

"Nie...nie biorę...żadnych, żadnych szans."

"Dobrze." - skinęła głową ze zrozumieniem i przykucnęła przed nim, rozpinając jego poplamioną białą koszulę. Przepraszając, gdy skrzywił się z bólu. Jego drżenie nasiliło się, gdy zaczęła czyścić ranę, aby dokładnie ją obejrzeć, jej zmysły były w stanie najwyższej gotowości, wiedząc, co to oznacza.

"Musisz ze mną rozmawiać, żeby nie wpaść w szok." - wyjaśniła, badając ranę. "Jak masz na imię? Ja jestem Rosalie."

"Arcangelo."

"Arcangelo, czy możesz mi powiedzieć, czy ktoś na ciebie czeka w domu? Rodzina? Przyjaciele?"

"Siostrzeniec i siostrzenica...i moja, moja siostra..."

"Dobrze, to dobrze, masz ludzi, którzy czekają na twój powrót. Czy możesz mi o nich opowiedzieć?"

"Mój siostrzeniec... siostrzeniec..." wyjąkał, gdy Rosalie opatrywała jego ranę, "ma sześć lat... nie ma nikogo..."

Nie zwracała zbytniej uwagi na jego słowa, patrząc na opatrunek, widząc, że udało jej się na razie zatamować krwawienie. Oddech Arcangelo uspokoił się. "Dobrze, Arcangelo? Musisz mi powiedzieć, dokąd mam cię zabrać."

"Po... po drodze... będziesz wiedziała."

"Dobrze," Rosalie skinęła głową na jego zagadkowe słowa, po czym wzięła szal z tylnego siedzenia i okryła go nim. Pomogła mu usiąść z powrotem na siedzeniu, lekko je odchylając, zanim wróciła za kierownicę i wznowiła podróż.

Odjechali od krawężnika i jechali w milczeniu, gdy Rosalie zerkała na postać Arcangelo. Obserwowała go, trzymającego luźno pistolet w ręce, z wzrokiem skierowanym na mijający krajobraz.

"Dlaczego mi pomogłaś?" - zapytał chrapliwie, a Rosalie spojrzała na niego na chwilę, zanim znów skupiła się na drodze. "Mogłaś mnie zostawić na śmierć; w końcu grożę ci pistoletem."

"Wiem." - potwierdziła. "Ale to by oznaczało, że umarłbyś w moim samochodzie, a nie potrzebuję czegoś takiego na sumieniu."

"Wciąż uważam, że nie powinnaś mi pomagać."

"Ale nie mogłam cię też zostawić na śmierć. Nie chcę żyć z myślą, że miałam szansę uratować kogoś, a zamiast tego postanowiłam być samolubna i pozwolić mu umrzeć."

Arcangelo nie odpowiedział, gdy Rosalie zbliżała się do dwóch czarnych SUV-ów stojących na środku drogi, mężczyzn w garniturach trzymających broń w rękach. I wtedy wiedziała, że to koniec jej podróży.

Zatrzymując samochód, podniosła ręce, gdy dwóch mężczyzn podeszło, a więcej zbliżyło się do Arcangelo, który próbował wysiąść, zanim jeden z nich otworzył drzwi, a inni pomogli mu wyjść.

"Uważajcie. Opatrunek długo nie wytrzyma." - zawołała Rosalie do mężczyzn, gdy była wyciągana z samochodu. Trzymali ją na muszce, a jej kolana się uginały. Przełykając ślinę, zamknęła oczy i skrzywiła się na jednoznaczny dźwięk odbezpieczania broni.

"Zostawcie ją," - powiedział Arcangelo przez ramię, gdy prowadzili go w stronę samochodów.

"Tak jest, szefie." - mężczyźni skinęli głowami, odsuwając się, co spowodowało, że Rosalie otworzyła oczy. Arcangelo spojrzał na nią jeszcze raz, przekazując jej jasny i wyraźny komunikat.

'Powiesz coś, a zginiesz.'

Patrzyła, jak samochody odjeżdżają, zostawiając za sobą smugę dymu.

Rosalie patrzyła, jak czarne pojazdy stają się coraz mniejsze, a całe jej ciało drżało, zmuszając ją do upadku na kolana z przerażającym szlochem. Patrząc na swoje ręce, pokryte krwią, próbowała uspokoić oddech.

Nie miała pojęcia, jak długo siedziała na żwirowej drodze, zanim otarła łzy i zaschniętą krew z rąk, po czym zatoczyła się na nogi i upadła na siedzenie samochodu.

Uspokajając się, włączyła radio, aby ukoić swoje napięte nerwy, decydując, że weźmie prysznic, gdy wróci do domu. Droga była długa, a wydawała się jeszcze dłuższa z jej niecierpliwością, by wrócić. Gdy tylko zaparkowała samochód, chwyciła swoje rzeczy, ukrywając ręce w fałdach książek, zanim szybko weszła do środka z pochyloną głową.

Przypadkowo wpadając na osobę, szybko przeprosiła i uciekła od niego do windy, naciskając przycisk z numerem sześć. Chciała tylko wrócić do domu, wziąć prysznic i płakać w łóżku.

Plan na jej dzień był bardzo prosty: uczyć się do nadchodzących egzaminów. Nigdzie w harmonogramie nie miała zaplanowane, że obcy ranny człowiek będzie jej groził bronią.

Strach ponownie ogarnął jej zmysły na wspomnienie wydarzeń dnia, jej oczy rozszerzyły się, a oddech stał się płytki. Przełykając gulę w gardle, uspokoiła się.

*Wdech. Wydech.

Wdech.

Wydech.*

Dźwięk windy wyrwał ją z ćwiczeń oddechowych. Z ulgą odetchnęła, wyciągając klucze, idąc korytarzem.

Otwierając drzwi, prawie upadła do środka, upuszczając wszystkie swoje rzeczy na podłogę. Odwracając się w stronę drzwi, szybko je zamknęła, nawet zakładając łańcuch, i oparła głowę o drewnianą powierzchnię, wydając z siebie westchnienie ulgi, że wróciła do znajomego i pewnego miejsca.

"Kąpiel." - wymamrotała do siebie, ocierając łzy. "Potrzebuję kąpieli."

Wydając drżący oddech, odwróciła się, gotowa podnieść swoje książki, gdy nagle ręka brutalnie chwyciła jej ramię, zmuszając ją do krzyku i duszenia się oddechem. Rosalie została wepchnięta w ścianę, wydając bolesny jęk, gdy jedna ręka owinęła się wokół jej szyi, a druga zakryła jej usta, uniemożliwiając wydanie jakiegokolwiek dźwięku.

Para jabłkowo zielonych oczu wpatrywała się w nią, gdy walczyła z jego uściskiem, a opór skutkował zacieśnieniem chwytu na jej gardle.

"Co wiesz?" - warknął nisko, gdy łzy spływały po jej twarzy, a jej próby walki były daremne.

"Nic," - wykrztusiła w panice. "Nic nie wiem."

"Nie kłam, puttana."

"P-proszę...nic nie wiem!" - szlochała przez jego uścisk.

"Kłamstwa!" - warknął i zwiększył nacisk, blokując jej drogi oddechowe, jej stopy wisiały nad podłogą, gdy próbowała oderwać jego ręce od siebie. Patrzył na nią zimnymi, niewzruszonymi oczami, gdy czuła, jak traci przytomność.

Uścisk na jej szyi nagle zniknął, pozwalając jej upaść na podłogę w kaszlącym stosie, gdy mężczyzna nad nią sięgnął do drzwi, wychodząc i zamykając je za sobą z hukiem.

Rosalie leżała na podłodze, trzymając się za szyję i kaszląc, próbując odzyskać oddech, pochylona i sucha, szlochając.

Próbowała głęboko oddychać, aby się uspokoić, ale w swoich wysiłkach, by odzyskać równowagę, jej oczy zamknęły się, a całe ciało rozluźniło się na drewnianej podłodze.

Rosalie obudziła się na dźwięk dzwoniącego telefonu. Jęcząc na twardym drewnie, podniosła się i przetarła oczy, zanim zaczęła szukać urządzenia w torbie. Wyłączając alarm, rozejrzała się wokół, gdy wspomnienia z wczorajszego dnia powróciły.

Przełykając ślinę, skrzywiła się z bólu, który przeszył jej ciało, zanim zatoczyła się na nogi.

Zdezorientowana i oszołomiona, Rosalie weszła pod prysznic, unikając patrzenia w lustro. Gdy wyszła, przetarła ręką lekko zaparowane lustro. Krzyk rozpaczy ugrzązł jej w gardle.

Jej szyja była cała w siniakach, czarna, niebieska i fioletowa. Skóra była delikatna w dotyku i bolała za każdym razem, gdy próbowała mówić lub wydawać dźwięk. Jej oczy były przekrwione, a twarz pokryta plamami.

W tym momencie Rosalie postanowiła opuścić dzisiejsze zajęcia i zadzwonić do pracy, że jest chora.

Nie chciała nigdy więcej przeżywać tego, co wydarzyło się wczoraj.

Przebierając się w wygodne ubrania, próbowała coś zjeść, ale skończyło się to wymiotami. W końcu zdecydowała się wziąć środek przeciwbólowy i pójść spać.

Rosalie mogłaby przespać cały dzień, ale obudziło ją brzęczenie telefonu. 36 nieodebranych połączeń. Wszystkie od różnych osób. Po odpowiedzeniu na wiadomości wymówką o grypie, znów padła na łóżko. Jej oczy niemal natychmiast się zamknęły, a sen ponownie ją ogarnął; efekty leku wciąż działały w jej organizmie.

"Ty idioto!" Usłyszała syk w swoim śnie, głęboki, ciemny i aksamitny głos mówiący nad nią. "Spójrz, co zrobiłeś!"

Najdelikatniejszy dotyk na jej szyi towarzyszył temu syczanemu szeptowi.

"Nie mogłem być pewien!" Nowy głos odpowiedział szeptem.

"Powinienem cię zabić, Vincent." Pierwszy głos odparł z przerażającym spokojem. "Ona uratowała mi życie, a ty próbujesz ją zabić? Dziewczyna przeszła już wystarczająco dużo traum. I jeśli jest wystarczająco mądra, wie, żeby nie otwierać ust. Nie tylko dlatego, że nie zna złych ludzi, ale także dlatego, że nikt by jej nie uwierzył. Jestem duchem, pamiętasz? Nie istnieję w zewnętrznym świecie. Jestem tylko plotką."

W swoim śnie Rosalie kręciła się, próbując znaleźć źródło głosów, ale widziała tylko ciemność.

"Chodźmy." Głos mówił nad nią, gdy gorączkowo szukała, chcąc wiedzieć, dlaczego ją przez to przeprowadzili i co mogła zrobić, aby na nią spadła ta trauma.

Musiała wiedzieć, dlaczego ona.

Chciała krzyczeć, ale jej gardło bolało zbyt mocno, by nawet uformować zrozumiałe słowo. Ból nagle się nasilił i wyrwał ją ze snu, gdy zakaszlała, zwinięta na łóżku, próbując złagodzić ból.

Gdy atak kaszlu ustał, wpatrywała się w sufit, łzy spływały jej po twarzy, ponieważ nigdy nie chciała, aby coś takiego się wydarzyło. Jej palce drżały, gdy przyłożyła je do szyi, przysięgając, że dotyk był prawdziwy, ale był tylko wytworem jej wyobraźni dotyczącym mężczyzny, którego uratowała wczoraj.

Antacio? Antonio? Angelo?

Nawet nie mogła poprawnie zapamiętać jego imienia, a tutaj śniła o nim.

Rosalie sięgnęła po telefon na stoliku nocnym, ale coś zgniecionego znalazło się pod jej dłonią.

Odwracając się w stronę, zobaczyła kartkę. Nie pamiętała, żeby zostawiła sobie notatkę. Podnosząc ją nad twarz, natychmiast wiedziała, że to nie jej pismo, ponieważ słowa były zbyt eleganckie i perfekcyjnie kursywne, by były jej.

"*Gorąca zupa pomaga, gdy byłaś duszona. Powinna otworzyć drogi oddechowe na tyle, by oddychanie było znośne. Powinnaś też kupić maść z arniki na siniaki.

-AR*"