
Porzucona Przez Mojego EX, Poderwałam Magnata
TheBlues · Zakończone · 174.8k słów
Wstęp
Ten ich jednonocny wyskok powinien był zakończyć sprawę.
Ale kiedy choroba jej brata, Alana, i zemsta Damona sprawiają, że zostaje bez pracy, los popycha Isabellę prosto w paszczę jej najbardziej niebezpiecznej pomyłki — Matteo Morettiego, teraz jej bezwzględnego nowego szefa.
Uwięziona między mściwymi gierkami Damona a niebezpiecznym urokiem Morettiego Isabella musi zdecydować — czy przetrwanie jest warte ceny, jaką zapłaci jej serce?
Zwłaszcza gdy siedmioletni syn Matteo, Noah, zaczyna nazywać ją „mamą”.
Rozdział 1
Perspektywa Isabelli
Łzy spływały mi po policzkach, kiedy rozpoznałam parę skąpaną w świetle reflektora — reflektora, który powinien był należeć do mnie.
Serce roztrzaskało mi się na kawałki, a każdy jego skurcz był jak ostrze wkręcające się coraz głębiej, gdy patrzyłam, jak Damon, mężczyzna, którego kochałam przez pięć lat, opada na jedno kolano… przed kimś innym.
I to nie przed byle kim.
Giana. Moja najlepsza przyjaciółka z liceum.
Jak w jakimś oklepanym filmie utknęłam w nędznej eksplozji prawdy rozgrywającej się na moich oczach — i to zabija mnie z każdą kolejną sekundą. Moja dusza krzyczała o przycisk pauzy — żeby ktoś, ktokolwiek, zobaczył mój ból. Ale tłum tylko westchnął z zachwytu, zagubiony w błogiej chwili, która mnie zniszczyła.
— Wyjdziesz za mnie, kochanie. — Damon klęczał na jednym kolanie, wpatrując się w Gianę z tym samym uwielbieniem, które kiedyś zachowywał dla mnie — z tym samym spojrzeniem, którym obdarzał mnie za każdym razem, gdy jego usta spotykały się z moimi.
— Tak! — Głos Giany był równie słodki jak w liceum, a jej promienny uśmiech rozświetlił salę. Kiedyś ten uśmiech był moją kotwicą. Teraz czułam go jak nóż obracany w piersi.
Nie. Nie, to się nie dzieje.
Damon i Giana? To nie miało sensu. To nie mogło być prawdą.
Wbiłam paznokcie w dłonie, a ostry ból był brutalnym przypomnieniem — to nie był koszmar. To była rzeczywistość.
Myśli wirowały mi w głowie. Damon był ze mną jeszcze wczoraj. Wciąż czułam na sobie jego dłonie, jego ciało zawłaszczające moje z desperacją, która wydawała się oddaniem. Pożerał mnie, jakby to był koniec świata — i dla mnie właśnie nim się stawał.
Myślałam, że ta jego namiętność zeszłej nocy była sposobem, by wynagrodzić mi to, że dziś przegapi naszą rocznicę. Ostatnio był zdystansowany — pogrzebany w rodzinnych interesach — ale nie kwestionowałam tego. W końcu nigdy nie wątpiłam w jego miłość. Nie wtedy, gdy jego dotyk wciąż rozpalał mi skórę do czerwoności. Nie wtedy, gdy jego szeptane obietnice brzmiały jak przysięgi.
Więc co mnie tu doprowadziło? Obraz rozmazał mi się, gdy wpatrywałam się w grawerowane zaproszenie zgniecione w mojej drżącej dłoni — okrutne wezwanie od samego ojca Damona.
[Droga Isabello, serdecznie zapraszamy Cię do bycia świadkiem tej doniosłej okazji dla naszej rodziny.]
Ścisnęło mnie w piersi, kiedy przypomniałam sobie, jak zabiło mi serce, gdy koperta przyszła po raz pierwszy. Pan Sanchez — najbliższe, co miałam do rodziny po śmierci moich rodziców — osobiście poprosił o moją obecność. Byłam tak pewna, że to sprawka Damona, że jego ostatni dystans to tylko zasłona dymna, podczas gdy planował jakiś wielki romantyczny gest na naszą rocznicę.
Spędziłam długie godziny na przygotowaniach do dzisiejszego wieczoru — wygładzałam na sobie szmaragdową sukienkę, którą Damon uwielbiał, zapinałam perłowy naszyjnik, który podarował mi zeszłe święta, i wyobrażałam sobie, jak ciemnieją mu oczy z pożądania, kiedy mnie zobaczy. Każde pociągnięcie tuszem do rzęs, każdy lok starannie przypięty spinką, były aktem nadziei.
Niespodzianka rzeczywiście nadeszła. Tylko nie ta, o której marzyłam. Starannie skonstruowana fantazja o naszej przyszłości roztrzaskała się jak upuszczony kryształ — i tak samo moje serce.
Tłum wybuchł wiwatami, ale ich radość tylko zaostrzyła ostrze, które skręcało mi się w piersi. Damon przyciągnął Gianę w ramiona, pieczętując ich zaręczyny pocałunkiem, kiedy wokół nich spadał deszcz złotych wstążek. Zacisnęłam powieki — to tylko koszmar, tylko koszmar — ale gdy je otworzyłam, scena nie zniknęła.
Okrutna, niezaprzeczalna rzeczywistość.
Damon mnie zdradził. I nie z jakąś nieznajomą — z Gianą. Moją najlepszą przyjaciółką. Moją powiernicą.
Kłamca. Drań. Wściekłość paliła mi żyły, gorętsza niż wstyd rozlewający się po skórze. Nie mieli prawa mnie tak upokorzyć. Nie dopóki miałam w płucach oddech.
Rzuciłam się do przodu — tylko po to, by czyjaś dłoń zacisnęła się na moim nadgarstku i szarpnęła mnie w tył.
Przede mną stanęła siostra Damona, Daniella, jak księżniczka w eleganckiej sukni — z założonymi rękami, z idealnie uniesioną brwią. Mogła równie dobrze być strażniczką bramy zamku. Nigdy nie byłam mile widziana w tej rodzinie, nie kiedy wszyscy widzieli we mnie jakąś chciwą na pieniądze intruzkę.
— Jakież to zaskakujące — zamruczała, a jej uśmiech był ostry jak brzytwa. — Nie sądziłam, że się pojawisz.
Spojrzałam jej prosto w oczy. — Oszczędź sobie teatru, Daniella. Nie mam dziś czasu na twoją nudną gierkę.
— Nie psuj zabawy, Isabella — podniosła głos, ściągając spojrzenia gości stojących w pobliżu. — Nie chcesz zobaczyć szczęśliwego zakończenia mojego brata z kobietą, którą naprawdę kocha? — Udawała zduszony okrzyk. — Czekaj… śniłaś o tym, żeby za niego wyjść, prawda?
Szepty w tłumie narastały. Potem, jak reflektor skierowany nagle na mnie, w naszą stronę odwróciły się dwie znajome twarze. Damon pobladł. A Giana? Rozbłysła jak fajerwerki.
Zanim zdążyłam zareagować, biegła już do mnie, prawie przewracając kieliszek szampana w pośpiechu. — Belly! — Zgniotła mnie w uścisku, a jej radość była tak namacalna, że aż bolała.
— Jesteś! Byłam zdruzgotana, że możesz to przegapić! — Odsunęła się, z iskrzącymi oczami. — To się dzieje! Wychodzę za miłość mojego życia!
Powinnam była się z nią cieszyć.
Gdyby tylko tą miłością nie był mój chłopak od pięciu lat.
Zacisnęłam szczękę, żeby zatrzymać łzy piekące mnie pod powiekami, i zwróciłam się do Damona. Jego wyraz twarzy był lodowaty, a spojrzenie ostrzegało, żebym nie robiła sceny — ale nie zamierzałam go już słuchać. Potrzebowałam odpowiedzi.
Delikatnie wyswobadzając się z objęć Giany, zmusiłam się do wypowiedzenia tych słów:
— Więc… to Damon jest tym, w kim jesteś zakochana?
— Tak! — promieniała, nieświadoma spustoszenia w moim głosie. — Jesteśmy razem od dwóch lat. Przepraszam, że trzymaliśmy to w tajemnicy, ale to był pomysł Damona — chciał wszystkich zaskoczyć! — Splotła dłonie, a jej oczy lśniły. — Spójrz, jaka jesteś w szoku! Udało się idealnie!
— Doskonale — powtórzyłam, a głos mi pękł.
Dwa. Lata.
Każda sylaba, która padała z jej ust, była kolejnym nożem przekręcanym w mojej piersi. Dwa lata kłamstw. Dwa lata, kiedy robiłam z siebie idiotkę, a oni śmiali się za moimi plecami.
W żyłach zapłonęła wściekłość. Uniosłam rękę, gotowa spoliczkować Damona i zetrzeć z jego twarzy tę arogancką obojętność—
Wprost na nas pędził rozpędzony wózek z deserami. Odruchowo wyciągnęłam rękę do Damona — ale on odepchnął mnie na bok, przyciągając do siebie Gianę, bezpiecznie osłaniając ją własnym ciałem, podczas gdy ja uderzyłam o podłogę.
Świat przechylił się w zwolnionym tempie.
Ogromny tort weselny zachwiał się i runął, roztrzaskując się na mnie w eksplozji kremu i lukru plastycznego. Lodowaty maślany krem opryskał mi twarz, włosy, zniszczoną sukienkę — w uszach dudnił ryk śmiechu tłumu, ostry jak odłamki szkła.
Upokorzenie paliło mocniej niż łzy, które przeciskały się przez to obrzydliwe lepiszcze na moich policzkach.
W tamtej chwili nie chciałam po prostu zniknąć.
Chciałam, żeby ziemia mnie pochłonęła.
— O mój Boże! — głos pana Sancheza przeciął gwar, gdy ruszył do przodu; troska wyryła się w jego rysach. Pochylił się, by pomóc mi wstać, a jego uścisk był pewny, mimo że między naszymi palcami ślizgał się krem. — Isabella, nic ci nie jest?
— Ona totalnie zniszczyła tort — przeciągnęła Daniella, a w jej głosie ociekał jad. Zacisnęłam dłonie w pięści po bokach — jak bardzo pragnęłam zetrzeć z jej twarzy ten zadowolony uśmieszek. Zawsze traktowała mnie jak jakiegoś niechcianego intruza w ich idealnym świecie.
— Dosyć, Daniella! — ostra reprymenda pana Sancheza uciszyła szemrzący tłum. — Nie wychowałem cię na kogoś, kto jest okrutny wobec naszych gości.
Gości. To słowo ukuło bardziej niż tort, który zasychał mi teraz na skórze. Po wszystkich tych minionych latach tyle dla nich znaczyłam — tylko kolejny gość. Gorzki smak upokorzenia zalał mi usta, na szczęście ukryty pod warstwami maślanego kremu.
Giana zrobiła niepewny krok do przodu, w białej sukni nieskazitelnej na tle mojej zrujnowanej.
— Pozwól, że pomogę—
— Nie — wtrącił łagodnie, ale stanowczo pan Sanchez. — Ty i Damon jesteście dziś gwiazdami. Idźcie, mieszajcie się z gośćmi. Ja zajmę się Isabellą.
Jego życzliwe oczy spotkały się z moimi, a ta szczera ciepłota sprawiła, że poczułam jeszcze większe zagubienie.
— Chodź, doprowadzimy cię do porządku. — Poprowadził mnie w stronę okazałych schodów.
Otępiała od szoku, poszłam za nim w milczeniu.
— Dlaczego wysłał mi pan zaproszenie? — Słowa wyrwały mi się z gardła, gdy tylko wyszliśmy poza zasięg słuchu tłumu. Ręce drżały mi przy bokach, lepkie od kremu i zdrady.
Pan Sanchez był najbliższym przyjacielem mojego ojca, moim opiekunem po tragicznej śmierci rodziców. Sfinansował moją edukację, przyjął mnie pod swój dach i ocierał moje łzy, kiedy świat wydawał się zbyt okrutny. I wiedział — wiedział o mnie i o Damonie. Ten sekretny uśmiech, gdy dwa lata temu przyłapał nas, jak trzymamy się za ręce, to, że nigdy nie protestował, gdy w towarzystwie szeptano, że nie jestem dość dobra dla jego dziedzica... Brałam to wszystko za ciche przyzwolenie.
Jego szerokie ramiona zesztywniały. Kiedy się odwrócił, jego westchnienie niosło ciężar tysiąca niewypowiedzianych żalów. – Belly – wymamrotał, wyciągając do mnie rękę tak, jak robił to, kiedy byłam pogrążonym w żałobie dzieckiem. – Nieważne, co się stanie, zawsze będziesz rodziną.
– Nie! – cofnęłam się, a głos mi pękł. – Wiedziałeś, że my się koch—
– Dość! – jego ostry ton zatrzymał mnie w pół zdania. Po raz pierwszy przez wszystkie lata, odkąd go znałam, jego dobre oczy stwardniały jak krzemień. – Jakiekolwiek obietnice Damon ci złożył, nie mają znaczenia. Jego żoną będzie Giana. To nie podlega negocjacjom.
Podłoga przechyliła się pode mną. To nie mógł być ten sam człowiek, który uczył mnie jeździć na rowerze, który otulał mnie kołdrą po koszmarach. Ta ukochana twarz stała się maską obcego, a jego pożegnalne słowa – „Pokojówka przyniesie czyste ubrania” – spadły jak uderzenie sędziowskiego młotka.
Sama w wystawnym pokoju gościnnym w końcu zrozumiałam: każdy prezent urodzinowy, każde klepnięcie po głowie, były jałmużną. Nie miłością. Nigdy miłością.
– Panno Belly... – łagodny głos Johanny przebił się przez moje odrętwienie. Matczyną służącą, która opatrywała zdarte kolana mojego dzieciństwa, teraz patrzyła na mnie z tym samym zmartwionym wyrazem twarzy.
Zmusłam usta do uśmiechu. – Naprawdę, ja—
– Dziecko, nie kłam mi. – jej spracowane dłonie ujęły moje; ciepłe na tle moich lodowatych palców. – Jest coś, co musisz wiedzieć.
Kiedy pochyliła się bliżej, jej szept niósł ciężar topora kata. – Rodzina Sanchezów planuje te zaręczyny od dwóch miesięcy.
Powietrze uciekło mi z płuc. – Wszyscy... wiedzieli? – mój głos zabrzmiał obco w moich własnych uszach.
Oczy Johanny zaszkliły się. – Cały dom. Czekałam, aż pan Damon najpierw zakończy z tobą to jak należy, ale... – urwała, bezradnie wzruszając ramionami.
Dwa miesiące tajnych przygotowań. Dwa miesiące uśmiechów i kłamstw, podczas gdy dekorowali mój stos pogrzebowy. „Życzliwość” rodziny Sanchezów nie była niczym więcej niż eleganckim okrucieństwem, a ich czułość – równie starannie wyreżyserowana jak to przeklęte przyjęcie.
Uciekłam do łazienki, szarpiąc zniszczoną sukienkę, jakbym mogła razem z nią zdjąć z siebie zdradę. Jedwab osunął się u moich stóp, wraz z każdą iluzją, którą pielęgnowałam. Nie chcieli mnie? Proszę bardzo. Nie dam im satysfakcji patrzenia, jak błagam o ochłapy ich uczucia.
Świeżo ubrana w pożyczone rzeczy pachnące cudzym lawendowym detergentem, szarpnęłam drzwi — i znieruchomiałam.
Damon stał w korytarzu na tle światła, a jego niegdyś ukochana twarz była teraz portretem obcego.
Ostatnie Rozdziały
#150 Rozdział 150
Ostatnia Aktualizacja: 6/14/2026#149 Rozdział 149
Ostatnia Aktualizacja: 6/14/2026#148 Rozdział 148
Ostatnia Aktualizacja: 6/14/2026#147 Rozdział 147
Ostatnia Aktualizacja: 6/14/2026#146 Rozdział 146
Ostatnia Aktualizacja: 6/14/2026#145 Rozdział 145
Ostatnia Aktualizacja: 6/14/2026#144 Rozdział 144
Ostatnia Aktualizacja: 6/14/2026#143 Rozdział 143
Ostatnia Aktualizacja: 6/14/2026#142 Rozdział 142
Ostatnia Aktualizacja: 6/14/2026#141 Rozdział 141
Ostatnia Aktualizacja: 6/14/2026
Może Ci się spodobać 😍
Tym Razem To On Ściga Mnie Całym Sercem
Na korytarzu przed salą balową podeszła do niego, gdy palił przy drzwiach, chcąc chociaż spróbować się wytłumaczyć.
– Nadal jesteś na mnie zły?
Strzepnął papierosa, odrzucił niedopałek i spojrzał na nią z jawną pogardą.
– Zły? Myślisz, że jestem zły? Zgadnę – Maya wreszcie się dowiaduje, kim jestem, i nagle ma ochotę „odnowić kontakt”. Kolejna szansa, odkąd wie, że moje nazwisko oznacza pieniądze.
Kiedy próbowała zaprzeczyć, wszedł jej w słowo.
– Byłaś epizodem. Przypisem na dole strony. Gdybyś się tu dzisiaj nie pojawiła, nawet bym o tobie nie pamiętał.
Łzy zapiekły ją pod powiekami. Prawie powiedziała mu o jego córce, ale się powstrzymała. Uznałby tylko, że próbuje go wrobić, złapać go na dziecko i dobrać się do jego kasy.
Maya przełknęła wszystko razem z łzami i odeszła, święcie przekonana, że ich drogi już nigdy się nie przetną – a jednak on zaczął pojawiać się w jej życiu raz za razem, aż w końcu to on musiał się przed nią schylić, pokornie błagając, by dała mu jeszcze jedną szansę.
Od Przyjaciela Do Narzeczonego
Savannah Hart myślała, że przestała kochać Deana Archera – dopóki jej siostra, Chloe, nie ogłosiła, że wychodzi za niego. Za tego samego mężczyznę, którego Savannah nigdy nie przestała kochać. Mężczyznę, który złamał jej serce… i teraz należy do jej siostry.
Tydzień weselny w New Hope. Jeden dwór pełen gości. I bardzo zgorzkniała druhna.
Aby to przetrwać, Savannah przyprowadza na wesele swojego przystojnego, schludnego najlepszego przyjaciela, Romana Blackwooda. Jedynego mężczyznę, który zawsze ją wspierał. On jest jej coś winien, a udawanie jej narzeczonego? Żaden problem.
Dopóki fałszywe pocałunki nie zaczynają wydawać się prawdziwe.
Teraz Savannah jest rozdarta między kontynuowaniem udawania… a ryzykowaniem wszystkiego dla jedynego mężczyzny, w którym nigdy nie miała się zakochać.
Przewodnik Zabójcy po Liceum
Jestem – a raczej byłem – Phantom. Zabijałem dla pieniędzy i byłem w tym najlepszy. Ale mój plan emerytalny został nagle przerwany przez ciemność, której nigdy nie widziałem nadchodzącej.
Los, jak się zdaje, ma pokręcone poczucie humoru. Zostałem reinkarnowany w ciało Raven Martinez, licealistki z życiem tak tragicznym, że moja dawna praca wygląda przy tym jak wakacje.
Teraz muszę zmagać się z kartkówkami, burzą hormonów i hierarchią prześladowców, którzy myślą, że rządzą światem.
Zepchnęli starą Raven do śmierci. Ale zaraz nauczą się bardzo bolesnej lekcji: Nie zagania się żmii w kąt, chyba że jesteś gotów na ugryzienie.
Liceum to piekło. Na szczęście dla mnie, jestem diabłem.
CEO Nad Moim Biurkiem
„Wiem, że tak.”
„A co, jeśli nie chce takiej ochrony?”
„Będzie chciała” — odpowiadam, a mój głos nieznacznie cichnie. „Bo potrzebuje faceta, który potrafi dać jej cały świat.”
„A jeśli świat stanie w ogniu?”
Moja dłoń odruchowo zaciska się mocniej na talii Violet.
„To zbuduję jej nowy” — mówię. „Nawet jeśli będę musiał sam spalić ten stary do gołej ziemi.”
Nie pracuję dla Rowana Ashcrofta.
Pracuję pod nim.
Z mojego biurka decyduję, kto dostaje przepustkę do najbardziej bezwzględnego prezesa w mieście, a kto nawet nie przechodzi przez recepcję i odbija się od ochrony jak od ściany. Ogarniając wszystko, trzymam w ryzach jego kalendarz, jego milczenie i jego wrogów. Pilnuję, żeby jego świat chodził jak w zegarku, podczas gdy mój po cichu się sypie: zaległe rachunki piętrzą się na kuchennym blacie, matka jest zamknięta na odwyku, a brat zniknął bez słowa, nawet bez głupiego „trzymaj się”.
Rowan Ashcroft to władza opakowana w idealnie skrojony garnitur.
Zimny. Nietykalny. Bez litości.
On nie flirtuje. On się nie uśmiecha. On nie widzi ludzi — tylko ich przydatność.
I przez długi czas ja też byłam po prostu przydatna.
Aż zaczął się przyglądać.
Na początku ta zmiana w jego uwadze jest ledwie zauważalna. Pauza o sekundę za długa. Spojrzenie, które zostaje. Polecenia, które zamiast odsuwać mnie na bok, ściągają coraz bliżej. Mężczyzna stojący nad moim biurkiem zaczyna kontrolować coś więcej niż mój grafik — i dociera do mnie za późno, że bycie zauważoną przez Rowana Ashcrofta jest o wiele bardziej niebezpieczne niż bycie ignorowaną.
Bo tacy faceci nie łakną czułości.
Oni łakną posiadania.
To miała być praca.
Nie sprawdzian moich granic.
Nie powolne, metodyczne osuwanie się w jego władzę.
Ale jeśli Rowan Ashcroft uzna, że moje miejsce jest pod jego biurkiem, to trudno.
Przetrwanie ma swoją cenę, a rachunki mają to gdzieś, jak je opłacę.
Niezłomna Przysięga
Lekcja Magii
"Spal tych, którzy mnie spalili!"
„Gotowa do wyjścia, mała siostro?” Damon wiedział lepiej niż ktokolwiek, ile bólu przeżywałam przez te ostatnie lata od ponownego spotkania z rodziną. Uśmiechając się, skinęłam głową i wstałam. Dziś będzie zarówno końcem, jak i początkiem mojego życia.
Przekupstwo Zemsty Miliardera
Jej życie jest idealne, dopóki jej szklany zamek nie rozpadnie się na kawałki. Mąż przyznaje się do zdrady z jej własną siostrą, a na domiar złego spodziewają się dziecka. Liesl decyduje, że najlepszym sposobem na naprawienie swojego złamanego serca jest zniszczenie jedynej rzeczy, którą jej mąż ceni bardziej niż cokolwiek innego: jego kariery.
Isaias Machado to miliarder, pierwsze pokolenie Amerykanów, który zna wartość ciężkiej pracy i tego, co trzeba zrobić, aby przetrwać. Całe jego życie było ukierunkowane na moment, w którym może odebrać firmę McGrathów skorumpowanym ludziom, którzy kiedyś pozostawili jego rodzinę bez dachu nad głową.
Kiedy Liesl McGrath zbliża się do miliardera, aby przekupić go informacjami, które mogą zniszczyć jej byłego męża, Isaias Machado aż rwie się do tego, by zabrać wszystko, co McGrathowie cenią, w tym Liesl.
Historia miłości, zemsty i uzdrowienia musi się gdzieś zacząć, a ból Liesl jest katalizatorem najdzikszego rollercoastera w jej życiu. Niech przekupstwo się zacznie.
Zakochać się w motocykliście: Dziewczyna wiceprezesa
Jego oczy ciemnieją, uciekają na moje usta.
– To jest popieprzone. Twój brat poderżnąłby mi gardło tylko za to, że stoję tak blisko. Ale powiedz mi, ptaszyno – jego oddech muska moją skórę – trzęsiesz się, bo mnie nienawidzisz… czy dlatego, że pragnęłaś tego tak samo mocno jak ja?
Wren była pewna, że zakopała chaos Nowego Orleanu na zawsze – kluby, lojalności wyżarte krwią, facetów, którzy żyli i ginęli w swoich skórzanych barwach.
Seattle dało jej wszystko, o czym kiedykolwiek marzyła: wolność, miłość, przyszłość.
Jednak jedna zdrada wszystko rozsypuje.
Ściągnięta do domu przez tragedię, Wren trafia pod czujne oko Ezry Jaxa – wiceprezesa Raven Reapers MC i najlepszego kumpla jej brata. Jest wkurzający, niebezpieczny i zdecydowanie zbyt kuszący jak na faceta, którego nie powinna nawet tknąć.
Im mocniej Wren zostaje wciągnięta z powrotem w jego świat, tym wyraźniej widzi, że nic w jej przeszłości – ani w samym Ezrze – nie jest takie, jak sobie wmawiała.
W chaosie gangowych wojen, narastających długów i starych zdrad on staje się jedyną stałą. Im mocniej Wren z nim walczy, tym bardziej w niego wpada. A im mocniej on ją odpycha, tym bardziej śmiertelne staje się jego przyciąganie.
Bo w tym świecie miłość nie jest słodka.
Jest brutalna. Krwawa.
I prędzej czy później złamie ich oboje.
Kiedy lojalność znaczy wszystko, a miłość może kosztować życie, czy Wren zaryzykuje serce dla jedynego mężczyzny, którego nigdy nie miała pokochać?
Witaj w Piekle
Zwyczajny mężczyzna z jasną przyszłością przed sobą.
Ale jedno zdradzenie wystarczyło, by wszystko się rozpadło.
Wrobiony przez kobietę, którą kochał, i własnego brata, został skazany i wrzucony do najgorszego miejsca, jakie można sobie wyobrazić: do więzienia, gdzie nie ma zasad—i gdzie niebezpieczeństwo ma imię, twarz… i głodne oczy.
Teraz dzieli celę z najbardziej przerażającym człowiekiem w całym zakładzie.
Dominujący. Intensywny. Obsesyjny.
I chce go.
Nie z miłości.
Nie z litości.
Ale z czystego, bezwzględnego pożądania.
W świecie bez praw, bez ucieczki i bez nikogo, kto mógłby go uratować, staje się królikiem dla wilka—uległym jego dotykowi, więźniem przyjemności… i całkowicie niezdolnym do oporu.
Bo czasami to właśnie potwór wie dokładnie, jak sprawić, byś poczuł się żywy.
Gra Przeznaczenia
Kiedy Finlay ją odnajduje, żyje wśród ludzi. Jest zauroczony upartą wilczycą, która odmawia uznania jego istnienia. Może nie jest jego partnerką, ale chce, aby stała się częścią jego watahy, niezależnie od tego, czy jej wilczyca jest ukryta czy nie.
Amie nie potrafi oprzeć się Alfie, który wkracza w jej życie i wciąga ją z powrotem w życie watahy. Nie tylko staje się szczęśliwsza niż od dawna, ale jej wilczyca w końcu do niej przychodzi. Finlay nie jest jej partnerem, ale staje się jej najlepszym przyjacielem. Razem z innymi najwyższymi wilkami w watasze pracują nad stworzeniem najlepszej i najsilniejszej watahy.
Kiedy nadchodzi czas na gry watah, wydarzenie, które decyduje o rankingu watah na następne dziesięć lat, Amie musi zmierzyć się ze swoją starą watahą. Kiedy po raz pierwszy od dziesięciu lat widzi mężczyznę, który ją odrzucił, wszystko, co myślała, że wie, przewraca się do góry nogami. Amie i Finlay muszą dostosować się do nowej rzeczywistości i znaleźć drogę naprzód dla swojej watahy. Ale czy niespodziewane wydarzenia rozdzielą ich na zawsze?
Jego Odrzucona Luna, Obsesja Rywala
Eira Crawford usłyszała te słowa zza drzwi gabinetu swojego męża.
Przez cztery lata była ukrytą partnerką Sebastiana Hale’a. Prowadziła jego dom, zabawiała jego krewnych, sprzątała po jego bałaganach i żyła z trzech tysięcy dolarów, które dawał jej co miesiąc, jak z jałmużny. Nawet kupno nowego płaszcza wymagało tłumaczeń.
A dla swojej pierwszej miłości mimochodem przygotował trzysta tysięcy dolarów na finansowanie badań.
Dla Sebastiana Eira była niczym więcej niż Omegą bez wilka z domu dziecka. Cichą, posłuszną żoną bez watahy, bez władzy i bez wartości innej niż ta, że da się ją wykorzystać. Nigdy publicznie nie przedstawił jej jako swojej Luny. Jego rodzina traktowała ją jak służącą. Jego ukochana kpiła z niej jako z kobiety, która potrafi przetrwać tylko wtedy, gdy uczepi się Alfy.
Więc Eira przestała płakać.
Nagrała romans, złożyła wniosek o rozwiązanie więzi partnerskiej i położyła przed Sebastianem papiery rozwodowe. Nawet wtedy uznał, że urządza scenę. Podpisał bez wahania, pewien, że wróci na kolanach, kiedy zrozumie, że nikt inny nie zechce porzuconej Omegi bez wilka.
Mylił się.
Kobieta, którą zostawił w domu przy zlewie, była inżynierką elektryczką po Stanfordzie. „Bezużyteczna” żona, którą ignorował, była ukrytą główną inżynierką stojącą za krajowym projektem samodzielnie opracowanego układu scalonego. Jej działania były objęte klauzulą tajności. Jej zniknięcie mogło zaalarmować władze federalne. Jej nazwisko — gdyby wyszło na jaw — wystarczyłoby, by wstrząsnąć całym środowiskiem naukowym.
A Sebastian nie wiedział nic.
Gdy wyszła z jego domu, nie zabierając nic poza wolnością, Eira przecięła się z Killianem Sterlingiem, najzimniejszą i najpotężniejszą Alfą na północy. Nie znał jeszcze jej imienia, ale jego wilk rozpoznał w niej coś, czego wszyscy inni nie dostrzegli.
Tymczasem Sebastian w końcu zrozumiał, że Eira nie blefuje.
Przeczesał całe miasto jak szaleniec. Po raz pierwszy od czterech lat publicznie nazwał ją swoją żoną. Zażądał, by wróciła. Błagał o kolejną szansę.
Ale wtedy Eira już nie czekała w jego domu.
Siedziała przy stole w jadalni watahy Sterlingów, ubrana z cichą pewnością siebie, a obok niej stała najbardziej budząca strach Alfa w Ameryce Północnej.
Na oczach wszystkich Killian Sterling położył dłoń na jej plecach i powiedział chłodno:
— Eira nie jest niczyją porzuconą Omegą.
— Jest moją Luną.












