Przypadkowa Panna Młoda

Perspektywa Priyi

"Priya, szykuj się szybko, bo się spóźnimy. Co robisz?" Mama krzyknęła do mnie zza drzwi mojego pokoju.

"Tak, mamo, jeszcze dziesięć minut." Odpowiedziałam, ale nie byłam pewna, czy naprawdę chcę iść na to wesele... Jak mogę patrzeć, jak on żeni się z kimś innym... Myślę, że to był zły pomysł. Myślę, że nie powinnam iść, bo nie będę w stanie zachować się normalnie... Ale jednocześnie chciałam zobaczyć go jeszcze raz, zanim się ożeni.

Poza tym chciałam pokazać mojemu upartemu umysłowi, że naprawdę się żeni.

Miałam ogromną sympatię do niego przez ostatnie pięć lat... chociaż wydawało się, że był całkowicie nieświadomy mojego istnienia...

Nie mogę go nawet winić, nie wiedział o moich uczuciach...

W każdym razie było już za późno. Wyciągnęłam piękną sari i zaczęłam się szykować.

"Priya, chcesz z nami jechać, czy nie?" Mama weszła do mojego pokoju, bo zaczynała się niecierpliwić. Ale jak tylko mnie zobaczyła, jej wyraz twarzy się zmienił.

"O mój Boże! Wyglądasz przepięknie, kochanie. Jestem zaskoczona, że założyłaś sari. Wyglądasz niesamowicie pięknie." Powiedziała mama.

"Spokojnie, mamo, wiesz, że uwielbiam tę sari." Nie chciałam, żeby wiedziała, jak się teraz czuję. Założyłam jhumki i bransoletkę, a makijażu nałożyłam tylko trochę.

Zeszliśmy na dół i jak tylko tata mnie zobaczył, jego oczy rozbłysły miłością. Przytulił mnie i pocałował w czoło.

Pojechaliśmy wszyscy na miejsce wesela, które było w najlepszym pięciogwiazdkowym hotelu w mieście. Serce waliło mi jak oszalałe. Weszliśmy do sali, która była bardzo gustownie udekorowana.

O Boże, dlaczego tu przyszłam? Serce zaczęło mi tonąć, nogi odmówiły posłuszeństwa i chciały uciec, ale nie mogły.

On tam był ze swoimi przyjaciółmi... Wyglądał bardzo szczęśliwie, właśnie wysiadł z samochodu, który był pięknie udekorowany kwiatami. Jego rodzice i brat też tam byli. Moi rodzice zaczęli iść w ich stronę, a mama pociągnęła mnie za sobą.

Jak tylko pan i pani Kapoor (rodzice Rahula) nas zobaczyli, przyszli nas przywitać. Pan Ram Kapoor to najlepszy przyjaciel mojego taty. To bardzo wesoły człowiek, zawsze miło się z nim rozmawia. Jest bardzo odnoszącym sukcesy biznesmenem, ma fabryki tekstyliów i odzieży, a jego firma eksportuje ubrania na cały świat. Jego żona, pani Sunita Kapoor, to również bardzo kochająca i troskliwa kobieta.

"Gratulacje!!" Mama przywitała się z ciocią Sunitą, a ona uśmiechnęła się, obejmując mamę.

Po tym, jak wszyscy się przywitali, wujek Ram spojrzał na mnie i powiedział z zaskoczeniem w głosie: "Awwww!! Kim jest ta młoda i piękna dziewczyna? Czy spotkaliśmy się wcześniej, kochanie?"

"Wujku, proszę, przestań mnie drażnić."

"Mój Boże, co się z tobą stało, kochanie, wydaje się, że dorosłaś z dnia na dzień. Wyglądasz tak pięknie..."

Zarumieniłam się na jego komentarze, a moi rodzice patrzyli na mnie z miłością.

Wujek powiedział do taty: "Kabir, myślę, że powinniśmy zacząć szukać odpowiedniego kandydata dla tej młodej damy."

"Tak, wygląda na to, że ma już dwadzieścia dwa lata." Odpowiedział tata.

"Oj, proszę, tato i wujku, przestańcie." Mama i ciocia też się ze mnie śmiały.

Lepiej ich zignoruję. Powiedziałam więc: "Idę po coś do picia."

Zaczęłam iść w stronę bufetu i chwyciłam szklankę soku.

Moje oczy zaczęły znów szukać Rahula i zobaczyłam, że patrzył na mnie. Uśmiechnęłam się do niego, ale on nadal patrzył na mnie bardzo intensywnie. Chciałam wiedzieć, o czym myśli, bo nie mogłam zrozumieć wyrazu jego oczu.

Wtedy ktoś poklepał mnie po ramieniu. Gdy się odwróciłam, stał tam młodszy brat Rahula, Rohit. Był o dwa lata starszy ode mnie i był bardzo przyjazny oraz nadmiernie bezpośredni.

"No, ktoś się ubrał, żeby zaimponować wszystkim. Wyglądasz przepięknie. Wiesz, ile osób na ciebie patrzy. Gdzie byłaś przez cały czas?"

"Rohit, proszę, przestań już, zaczynam się irytować, wszyscy mnie drażnią. Nie powinnam była zakładać sari."

"O nie, ja cię nie drażnię. Wyglądasz jak anioł, w rzeczywistości cieszę się, że rozmawiam z najpiękniejszą dziewczyną tutaj, a wszyscy mężczyźni patrzą na mnie zazdrośnie, a moi przyjaciele tam proszą mnie, żebym ich z tobą poznał."

"Proszę, nie rób tego, nie jestem zainteresowana nikim."

"Wiem..." powiedział Rohit bardzo poważnie, a ja miałam zamiar zapytać go, co miał na myśli. Ale właśnie wtedy ktoś go zawołał, przeprosił mnie i odszedł.

Znowu spojrzałam na Rahula, który nadal na mnie patrzył, co sprawiało, że byłam jednocześnie szczęśliwa i smutna.

Zaczęłam powoli pić sok, a moje gardło było suche.

Rahul był cztery lata starszy ode mnie, ale zawsze miałam na niego ogromną słabość. Zazwyczaj byłam nieśmiała w jego obecności, a on unikał mnie. Bolało mnie, że mnie unikał, ale moje uczucia pozostawały niezmienne.

To było zaledwie tydzień temu, kiedy rodzice Rahula przyszli do nas i powiedzieli, że Rahul chce poślubić swoją dziewczynę Leenę w ciągu tygodnia. Wujek nie był zadowolony z tej decyzji. Czułam się okropnie, gdy usłyszałam tę wiadomość.

Poszłam do swojego pokoju i płakałam przez bardzo długi czas... a dziś byłam tutaj, aby wziąć udział w jego ślubie. Chciałam zobaczyć na własne oczy, że jest szczęśliwy z kimś innym, aby móc o nim zapomnieć i ruszyć dalej ze swoim życiem.

Chociaż wszyscy moi przyjaciele wiedzieli o mojej słabości do niego, moi rodzice nie mieli o tym pojęcia.

Byłam nadal pogrążona w myślach, kiedy usłyszałam, że ktoś krzyczy, w powietrzu czuć było napięcie. Nagle wszyscy wydawali się spięci. Nie mogłam zrozumieć, co się dzieje.

Rahul wydawał się bardzo zdenerwowany i wyglądał jak zraniony lew. Wujek i ciocia byli bardzo spięci, a moi rodzice próbowali ich uspokoić.

Nagle wujek zaczął obficie się pocić, a mój tata zawołał Rohita i Rahula. Przybiegli i wszyscy zabrali wujka Rama do pokoju. Rohit wezwał lekarza, a ich rodzinny lekarz pospieszył, aby zbadać wujka. Ciocia płakała, a Rahul wyglądał bardzo smutno i winny. Nie wiedziałam, co się dzieje, ale czułam się bardzo źle.

Lekarz powiedział, że wujek miał atak lęku, a ponieważ miał już jeden zawał serca w zeszłym roku, nie było dobrze, że jest zdenerwowany.

Mój tata, Rahul i Rohit weszli do środka. Wszędzie panowało ogromne napięcie.

Zapytałam mamę: "Mamo, co się stało z wujkiem? Był taki szczęśliwy, jak zawsze. Dlaczego jest tak zdenerwowany?"

Zanim mama zdążyła cokolwiek powiedzieć, mój tata wyszedł z pokoju i zawołał moją mamę, a oni rozmawiali prywatnie przez pięć minut. Wydawali się być spięci i omawiali coś bardzo poważnie.

Co się dzieje? Czy ktoś mi to wytłumaczy?

Mama podeszła do mnie, wzięła mnie za rękę i zaprowadziła do taty. Tata powiedział, że wujek nie czuje się dobrze, ale musi ze mną porozmawiać. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Byłam bardzo zdezorientowana.

Tata przytulił mnie i poprosił, żebym poszła z nim... Poszłam za nim, a mama i ciocia również weszły do pokoju, w którym odpoczywał wujek. Spojrzałam na niego, a on poprosił mnie, żebym podeszła bliżej.

"Beta, nie wiem, jak to powiedzieć, ale czy mogę cię o coś poprosić?"

"Oczywiście, wujku, możesz mnie o cokolwiek poprosić. Ale musisz odpocząć, wyglądasz bardzo słabo."

"Odpocznę po rozmowie z tobą. Proszę, wybacz mi, że o to pytam, ale potrzebuję, żebyś zrobiła coś dla mnie... dla nas..." powiedział wujek, patrząc na mnie z nadzieją w oczach.

"Wujku, proszę, możesz mnie poprosić o cokolwiek, kiedykolwiek. Jesteś dla mnie jak ojciec. Bardzo cię szanuję i kocham. Na pewno zrobię wszystko, żeby cię uszczęśliwić."

Chwycił mnie za rękę i zapytał: "Czy mogłabyś zostać moją córką?"

Byłam bardzo zdezorientowana i próbowałam zrozumieć, co miał na myśli, gdy nagle powiedział: "Chcę, żebyś poślubiła mojego syna Rahula..."