Radość Zemsty

Pozwól, że opowiem Ci historię...

Dawno, dawno temu, była sobie młoda dziewczyna o imieniu Radość. Mieszkała w małym miasteczku o nazwie Nowy Salem w Dakocie Północnej. Jej rodzina nie była bogata, ale nie uważano ich też za biednych. Jej rodzice byli pracowici i religijni, cieszyli się szacunkiem wśród mieszkańców miasteczka.

Matka nazwała ją Radość, ponieważ gdy się urodziła, przyniosła radość do ich życia. Jej rodzice przez długi czas starali się o dziecko, a kiedy matka zaszła w ciążę, byli przeszczęśliwi. W końcu, po tylu latach rozczarowań i fałszywych alarmów, mieli mieć dziecko.

Matka Radości musiała leżeć w łóżku przez całą ciążę. W pierwszym trymestrze pojawiło się trochę krwawienia, więc lekarz zalecił jej pozostanie w łóżku. Matka nie miała nic przeciwko temu, że nie mogła wychodzić z domu. Wierzyła, że to wszystko dla dobrego celu. Ojciec Radości zatrudnił kogoś do pomocy w małym sklepie spożywczym, który prowadzili w miasteczku, i również kogoś do pomocy w domu, aby matka mogła zadbać o siebie i dziecko. Zrobiłby wszystko, byle tylko ich mała Radość urodziła się zdrowa.

Kiedy Radość przyszła na świat, matka powiedziała, że przyszła na świat z krzykiem. Miała silne płuca, a lekarz stwierdził, że jest zdrowa jak ryba. Kiedy pielęgniarka przyszła do pokoju matki, aby mogła ją nakarmić, krzyki Radości były tak głośne, że można je było usłyszeć już z daleka. Ale gdy tylko Radość znalazła się w ramionach matki, natychmiast się uspokajała, jakby wiedziała, że tam jest jej miejsce. Ojciec przyprowadził wszystkich ich przyjaciół do szpitala, aby zobaczyli Radość. Był taki dumny.

Radość dorastała jak każda inna mała dziewczynka. Bawiła się z przyjaciółmi, jeździła rowerem do parku, jadła lody w gorące letnie dni i oglądała gwiazdy w bezchmurne noce. Zawsze była pełna energii. Nie potrafiła usiedzieć w miejscu ani sekundy... nawet podczas corocznego zdjęcia świątecznego rodziny Taylorów, które wysyłali do przyjaciół i rodziny. Radość zawsze była widocznie niespokojna, nigdy nie mogła usiedzieć spokojnie.

Kiedy przyszedł czas, aby Radość poszła do szkoły, doskonale wpasowała się w grupę rówieśników. Była jedną z najzdolniejszych w klasie, a uczniowie i nauczyciele w miejscowej szkole podstawowej zawsze ją podziwiali. Była śliczną dziewczynką z kasztanowymi włosami i akwamarynowymi oczami. Zwykle trwała debata, czy oczy Radości są zielone, czy niebieskie. Aby zakończyć spory, ojciec mówił, że wszyscy mają rację. Twierdził, że kolor oczu Radości zależy od pory dnia. Kiedy było jasno, były zielone. Kiedy ciemno, były niebieskie jak ocean.

Wszystko wydawało się w porządku u Taylorów, dopóki Joy nie poszła do liceum. Owszem, nadal była jedną z najzdolniejszych uczennic w klasie, ale uczniowie i nauczyciele w miejscowym liceum już się nią nie zachwycali. Była chuda, wysoka i niezręczna jak na pierwszoklasistkę, podczas gdy inne dziewczyny w jej wieku miały już ładne, krągłe kształty. Po raz pierwszy w życiu Joy stała się obiektem żartów, ofiarą kawałów i prześladowań.

Joy często zastanawiała się, dlaczego ludzie muszą przechodzić przez okres dojrzewania, patrząc na siebie w lustrze przed wyjściem do szkoły. Wszystko było dobrze przed liceum. Nikt się z niej nie śmiał, nie krytykował jej ani nie wyśmiewał. Co było takiego wyjątkowego w piersiach czy kołyszących się biodrach?

Cóż, Joy to nie przeszkadzało, dopóki jej najlepszy przyjaciel, Noah, był przy niej. Kiedy byli mali, rodzina Noaha przeprowadziła się do domu przy ich uliczce. Był nieśmiały i bojaźliwy, a także się jąkał, ale Joy to nie przeszkadzało. Dla niej Noah był wyjątkowy.

Noah był mniejszy niż przeciętny chłopiec i często go zaczepiano. Joy zawsze go broniła przed szkolnymi łobuzami, trzymała go za rękę, gdy był zraniony, i dzieliła się z nim wszystkim. Byli jak dwie połówki jednego jabłka. Gdzie był jeden, tam był i drugi. Rozdzielali się tylko wtedy, gdy musieli iść spać do swoich domów.

Pewnej nocy, gdy leżeli na kocu piknikowym pod gwiaździstym niebem na łące niedaleko domu Joy, złożyli sobie obietnicę, że zawsze będą przyjaciółmi, bez względu na wszystko. Noah uśmiechnął się do niej swoim uroczym bezzębnym uśmiechem i mocno ją przytulił. Joy wiedziała w sercu, że Noah nigdy jej nie opuści. Nie teraz, nie nigdy.

Ale w przeciwieństwie do Joy, która wyraźnie była późnym kwiatem, Noah zaczął się zmieniać w mężczyznę, którym miał się stać, już w pierwszej klasie liceum. Rósł w górę, a jego mięśnie zaczęły się kształtować. Nie był już bezzębny i miał idealnie białe zęby. Jego blond włosy lśniły jak pszenica w słońcu, a czekoladowe oczy błyszczały, gdy się uśmiechał. Piegi wokół nosa dodawały mu męskiego uroku. Nawet przestał się jąkać. Gdy szli razem przez szkołę, Noah w swojej ulubionej białej koszulce wpuszczonej w postrzępione dżinsy, dziewczyny wzdychały, gdy przechodził obok nich.

Niestety, ich przyjaźń zmieniła się latem przed drugą klasą liceum, kiedy Noah znalazł pracę w lokalnej restauracji, smażąc burgery. Zaprzyjaźnił się z dzieciakami, które kiedyś go prześladowały w szkole podstawowej. Byli popularni w ich liceum i uznali, że Noah dobrze wpasuje się w ich grupę. Tak, wszyscy byli przystojni i piękni, niektórzy z nich byli bogaci, a ich rodzice mieli wpływy, a Noah wiedział, że przyjaźń z nimi da mu przewagę, by osiągnąć to, czego chciał w przyszłości. Zaczął ignorować Joy i zbywać ją, gdy przychodziła go zobaczyć. To złamało Joy serce. Rozumiała, że ludzie się zmieniają, ale nie mogła uwierzyć, że Noah, z wszystkich ludzi, mógłby ją zranić.

Podczas drugiej klasy Joy została całkiem sama. Co gorsza, Noah, który obiecał, że nigdy jej nie opuści, zaczął dołączać do zabaw swoich przyjaciół, którzy codziennie ją dręczyli. Zamknęła się w damskiej łazience i płakała. Nie mogła uwierzyć, że jej Noah mógł być tak okrutny!

Joy wyjechała do ciotki, która mieszkała w Kalifornii, latem przed trzecią klasą. Kiedy wróciła, nikt nie mógł jej poznać. W końcu rozkwitła w kobietę. Jej niegdyś kręcone kasztanowe włosy były teraz proste i zakręcone na końcach. Miała teraz duże, jędrne piersi i krągłości tam, gdzie trzeba. Była wysoka, a jej długie nogi lśniły jak alabaster w słońcu. Aparat na zęby zniknął, a ona uśmiechała się słodko, pokazując idealne zęby przez doskonałe różowe usta.

Była uwielbiana przez wszystkich i żyła długo i szczęśliwie...

Przepraszam, żartowałem. Wiesz, co mówią, życie jest skomplikowane.

A radość może zamienić się w rozpacz w mgnieniu oka.

Była pierwsza w nocy, kiedy Taylorowie usłyszeli pukanie do drzwi. To była noc wiosennego balu, a Joy miała pozwolenie na nocowanie u przyjaciółki po wydarzeniu.

Ojciec Joy zajrzał przez wizjer i zobaczył Noaha stojącego na progu.

"Noah, Joy tu nie ma. Zatrzymała się na noc u Lisy," powiedział ojciec Joy, otwierając drzwi, ubrany w szlafrok na piżamę. Jego oczy rozszerzyły się, gdy zobaczył Noaha niosącego dziewczynę na rękach. Jej nierozpoznawalna twarz była pokryta krwią, na nadgarstkach i kostkach miała ślady po wiązaniu, a jej biała sukienka była porwana, odsłaniając nagie, posiniaczone i zranione ciało. Rozpoznał białą sukienkę. To była ta sama sukienka, którą Joy zrobiła na wiosenny bal. "O MÓJ BOŻE! JOY!"

Noah płakał i trząsł się strasznie. "P-Panie Taylor, mogę wnieść Joy do środka? Z-Znalazłem ją w m-męskiej sali gimnastycznej związaną i ciężko ranną."

"Daj mi moją córkę!" krzyknął ojciec Joy. Noah delikatnie położył Joy w ramionach ojca, cofnął się i wytarł nos. "MARGARET! WEŹ KLUCZE DO CIĘŻARÓWKI! MUSZĘ ZAWIEŹĆ JOY DO SZPITALA!"

Matka Joy zbiegła po schodach dwupiętrowego domu, całkowicie zdezorientowana. "Dlaczego musisz zabrać Joy do-" Zamarła, gdy zobaczyła swoją zakrwawioną córkę w ramionach męża. "CO SIĘ STAŁO?! Moje dziecko! Co ci się stało?" krzyknęła matka Joy, podbiegając do córki, szlochając żałośnie.

"Maggie, musimy zabrać Joy do szpitala. Weź moje klucze i portfel i zamknij drzwi," powiedział ojciec Joy spokojnie. Matka Joy szybko wzięła klucze i portfel męża z tacy na małym stoliku w przedpokoju. "Noah, jedź za nami swoim samochodem. Potrzebuję, żebyś powiedział policji, co wiesz."

W szpitalu lekarz przekazał Taylorom ponure wieści, że Joy była wielokrotnie gwałcona. Miała też połamane żebra, urazy twarzy i głowy oraz złamaną nogę i rękę. Ktokolwiek ją zaatakował, zostawił ją na śmierć.

Kiedy Noah rozmawiał z policją, powiedział, że nic nie wie, a gdy policja odwiedziła lokalne liceum, dzieciaki nie chciały rozmawiać. Zamiast tego powiedziały, że Joy o to prosiła, ponieważ miała na sobie sukienkę bez pleców na balu, która nie pozostawiała nic wyobraźni.

Męska sala gimnastyczna była nieskazitelna, gdy policja przeszukała teren w poszukiwaniu dowodów. Nie znaleźli żadnych śladów włosów, krwi ani nasienia. Znaleźli tylko zapach wybielacza.

Suknia Joy i zestaw do badań na gwałt zniknęły w tajemniczych okolicznościach. Bez żadnych dowodów szeryf powiedział ojcu Joy, że nie mogą wnieść oskarżeń. Gdyby jednak zdecydowali się na wniesienie oskarżeń, Joy musiałaby przeżyć wszystko, co zrobili jej ci chłopcy, przed wieloma ludźmi, a jeśli przegraliby sprawę, zostałaby na zawsze naznaczona jako dziwka miasteczka.

Joy nie wróciła do szkoły po wypisaniu ze szpitala i nikt jej już nie widział. Taylorowie sprzedali wszystko i wyjechali, mając nadzieję dać Joy szansę na normalne życie po tym, co przeszła.

Nikt nie wiedział, dokąd się udali, a po dziesięciu długich latach Taylorowie byli już tylko wspomnieniem w małym miasteczku New Salem.

Ale już nie.