
Schronienie Alfy
Muhammad Musa · Zakończone · 83.7k słów
Wstęp
Rozdział 1
Z gwałtownym chlupotem wody na twarzy, ofiara w końcu się obudziła. Łapał powietrze, jakby zimna woda skurczyła mu płuca. Próbował wstać, ale przypomniały mu o jego nieszczęściu połyskujące kajdany, które trzymały go na metalowym krześle. Gdy tylko sobie przypomniał, zakończył swoją daremną próbę uwolnienia się. Ciemny pokój drwił z niego, podobnie jak sylwetki stojące przed nim. Część jego samego chciała wyzwać ich, żeby go uwolnili i walczyli jak prawdziwi mężczyźni, ale bardziej trzeźwa część jego umysłu uświadomiła mu niebezpieczeństwa i konsekwencje takiego podejścia. W ciemnym pokoju nie było żadnego dźwięku oprócz jego własnego sapania. Nie było światła w pokoju, oprócz żółtej żarówki wiszącej stopę nad jego głową. Czuł się wyczerpany ponad miarę. Jego ręce były związane za plecami, tak mocno, że zaburzało to krążenie krwi. Jego zmysły zaczęły wracać z każdą sekundą. Całe jego ciało zaczęło boleć niemiłosiernie. Dotknął swojej wargi i odkrył, że jest dwa razy większa niż normalnie. Wkrótce zdał sobie sprawę, że to, co widzi w pokoju, łapie jednym okiem. Drugie oko było spuchnięte i zamknięte. Zastanawiał się, dlaczego jego oprawcy dają mu chwilę na złapanie oddechu, gdy małe drzwi otworzyły się za nim. Zobaczył światło padające przed nim od tyłu. Przez krótki moment mógł zobaczyć swój cień pokazujący łysiejącą głowę na podłodze. Głośne kroki zaczęły się za nim i zatrzymały się przed nim, ale źródło wciąż pozostawało niewidoczne. Drewniane krzesło nagle spadło przed nim, powodując dużo hałasu, gdy odbiło się w małym kręgu światła. Wkrótce osoba, której przybycie zawiesiło tortury ofiary, usiadła na drewnianym meblu. Aura mężczyzny krzyczała o jego wyższości, podobnie jak milczenie brutalnych mężczyzn na jego przybycie. Biały smoking w prążki wraz z pasującym kowbojskim kapeluszem wzbudzał strach w sercach, a ten kawałek cygara wzmocnił jego surowy wygląd. Długa blizna na jego bladej policzku prowadząca do szklanego oka oznaczała, że mężczyzna nie żartował. Miał sześć stóp wzrostu, nosił białą brodę z wąsami dłuższymi niż broda, a mullet ledwo wystawał spod kapelusza. Ofiara nie wydawała się rozpoznawać mężczyzny, gdy mrużył oczy, aby zeskanować jego twarz. Mężczyzna pod kowbojskim kapeluszem po prostu badał sapającą postać przed sobą, jakby chciał coś wyczytać, jednocześnie subtelnie wypuszczając dym przez nos jak smok. Czas płynął powoli, gdy utrzymywał kontakt wzrokowy z związanym człowiekiem. Gość czekał, aż związany mężczyzna go rozpozna, zanim wypowiedział pierwsze słowa. Rozmowa przyniosłaby lepsze rezultaty, gdyby obie strony wiedziały, z kim rozmawiają, pomyślał. Emocje nagle zmieniły się na twarzy ofiary, zdradzając, że rozpoznanie zostało dokonane. „Hudson!”, wykrzyknął z szeroko otwartymi oczami, mimo bólu, który to sprawiało. Hudson wykonał ruch ręką „Tada!” z uśmiechem i teraz był gotowy do rozmowy ze swoim podmiotem.
„Dlaczego znosić to, co można uniknąć?”, zapytał mężczyzna szorstkim i ciężkim głosem. Jego ton próbował brzmieć błagalnie, ale nie mógł ukryć wskazówki, że mężczyzna nie był przyzwyczajony do proszenia o to, czego chciał. Związany mężczyzna jęknął i odwrócił wzrok, gdy zrozumiał, co miał na myśli mężczyzna w kowbojskim kapeluszu.
„Nie złamiesz mnie, ty blady gnoju!”, odpowiedział związany mężczyzna, co co najmniej rozwścieczyło torturującego. Twarz ofiary pokazywała oznaki gniewu i obrzydzenia. Walczył, aby się uwolnić, ale jego mięśnie go zawiodły. Blady mężczyzna uśmiechnął się złośliwie. Desperacja zdawała się dawać mu satysfakcję.
„Znamy twoje mocne strony!”, wykrzyknął mężczyzna w smokingu, wstając i powoli przechodząc za metalowe krzesło. „I twoje słabości”, dodał palacz, pojawiając się przed ofiarą z parą srebrnych kastetów na rękach. Mężczyzna profesjonalnie wycelował ciosy w twarz związanego człowieka. Każdy cios był jak uderzenie pociągu dla ofiary. Ciało odbijało się do przodu po każdym uderzeniu, dodając siły następnemu. Pokój wypełniały odgłosy uderzeń. Krew zaczęła sączyć się po kilku mocnych ciosach, a gdy skończył, kapała jak z kranu. Kat dał znak jednemu ze swoich ludzi, który chwycił garść pokruszonego lodu. Położył go na ranie i przykleił na nią taśmę klejącą. Krwawienie ustało. Podobne środki stosowano od dni, aby utrzymać go przy życiu, dopóki nie przestanie być potrzebny swoim oprawcom. Ofiara jęczała przez minutę. Ból w końcu ustąpił.
„Twój pan? Hal-eck? Gdzie on jest?”, Hudson zapytał, stając przed nim. Wycierał rękę serwetką, idąc. Zajął swoje miejsce i wydał jęk, gdy usiadł. Obserwował ofiarę pod kątem oznak załamania. Nie było żadnych.
„Pierdol się!”, ofiara wykrzyknęła z obrzydzeniem i splunęła oprawcy w twarz. „Nawet gdybym wiedział, wolałbym umrzeć, niż ci powiedzieć!”, dodała ofiara. Kat był rozczarowany. Wstał i użył tej samej serwetki, aby wytrzeć plwocinę z twarzy. Wszedł w ciemność.
„Witasz śmierć? Podziwiałbym to, ale wiele osób mówi to z taką pewnością, a kiedy przychodzi do nich, zaczynają swoje daremne modlitwy i walkę”, głos odezwał się z ciemności. Ofiara starała się dostrzec oprawcę, ale bezskutecznie. Słyszał szelest plastikowych toreb. „Spór naszych ludzi trwa od tysiącleci i będzie trwać jeszcze dłużej. Ale przekonania jednostek często się różnią”, głos mówił dalej.
„Czy jestem tak bardzo w błędzie, chcąc, by ten potwór zginął?”, zapytał kat z ciemności.
„To, co mi robisz, co myślisz, że z ciebie czyni?”, odpowiedziała ofiara słabym szeptem, ledwo wydobywając dźwięk.
Szelest na chwilę ustał. „Wiesz, człowiek, dla którego tyle wycierpiałeś, nie zawahałby się ani chwili, zanim by cię sprzedał”, powiedział głos w ciemności. Szeroki uśmiech pojawił się na twarzy ofiary, dając oprawcy do zrozumienia, że mylił się co do człowieka, którego szukał.
„Świat jest przeciążony ludźmi, którzy desperacko chcą żyć swoimi żałosnymi życiami, ale jest kilku takich jak ty, którzy są tak niespokojni, by umrzeć”, Hudson mówił z ciemności, jego szorstki głos sprawiał, że każde słowo było coraz bardziej złowieszcze. Ofiara skrzywiła się z bólu i próbowała dostrzec go, ale na próżno. „Ale są też ludzie tacy jak ja, którzy odkrywają, kto do której grupy należy”, głos w ciemności kontynuował. Wyszedł na światło, nosząc przezroczystą plastikową warstwę na swoim drogim garniturze. Kapelusz został porzucony. Metalowa pałka błyszczała pod jedynym światłem w pokoju. Zamachnął się nią w powietrzu, wydając złowieszcze świsty. Związany człowiek był przerażony widokiem obojętności i rozczarowania na twarzy agresora. Wykonał kilka zamachów w powietrzu, aby się rozgrzać.
„Jeśli mnie zabijesz, moi ludzie cię dopadną”, ledwo zdołał powiedzieć ofiara. Jego zmysły zawodziły. Kat się rozgrzał i podszedł, aż był metr od swojej ofiary. Pochylił się i uniósł głowę ofiary podbródkiem.
„Anioł nie odwiedzi cię. Sprawię tylko, że będziesz tego pragnął”, wyszeptał i cofnął się, aby zamachnąć się.
Ostatnie Rozdziały
#80 Epilog
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025#79 78: Ostatni śmiech
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025#78 77: Sezon otwarty
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025#77 76: Bądź ostrożny, czego chcesz
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025#76 75: Koniec gry
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025#75 74: The Saboteur
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025#74 73: Zapomniane chodniki
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025#73 72: Mesjasz
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025#72 71: Zwrot
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025#71 70: Odmowa przeprosin
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025
Może Ci się spodobać 😍
Związana z jej Alfa Instruktorem
Kilka tygodni później na salę wchodzi nasz nowy instruktor walki, alfa. Regis. Ten facet z lasu. Jego spojrzenie od razu chwyta się mojego i wiem, że mnie rozpoznaje. Wtedy moja skrywana tajemnica uderza we mnie jak cios w brzuch: jestem w ciąży.
Ma dla mnie propozycję, która splata nas jeszcze mocniej. Ochrona… czy złota klatka? Szepty robią się coraz bardziej jadowite, mrok zaczyna się zacieśniać. Dlaczego tylko ja nie mam wilka? Czy on jest moim wybawieniem… czy pociągnie mnie prosto na dno?
Zimna Żona, Ukryte Dziecko
Lekceważona, niekochana, w końcu uciekłam — zabierając dziecko, o którym on nawet nie miał pojęcia.
Myślałam, że o mnie zapomni.
A tymczasem ledwie wyszłam za próg, bezwzględny prezes kompletnie postradał zmysły… i ruszył na polowanie, żeby mnie odnaleźć.
Jak nie zakochać się w smoku
Dlatego właśnie byłam co najmniej skołowana, kiedy przyszedł list z moim imieniem już wydrukowanym na planie zajęć, przydzielonym akademikiem i dobranymi przedmiotami, jakby ktoś znał mnie lepiej, niż ja sama siebie. O Akademii słyszeli wszyscy – to tam wiedźmy ostrzą swoje zaklęcia, zmiennokształtni opanowują swoje postaci, a każdy możliwy magiczny stwór uczy się panować nad swoim darem.
Wszyscy oprócz mnie.
Ja nawet nie wiem, czym właściwie jestem. Zero zmiany postaci, zero sztuczek, żadnej magii w stylu “patrzcie na mnie”. Po prostu dziewczyna otoczona ludźmi, którzy potrafią latać, przywoływać ogień albo leczyć jednym dotykiem. Więc siedzę na zajęciach, udaję, że tu pasuję, i wytężam słuch, szukając choćby najdrobniejszej wskazówki, która powie mi, co tak naprawdę płynie w mojej krwi.
Jedyną osobą, która jest chyba jeszcze bardziej ciekawa niż ja, jest Blake Nyvas – wysoki, o złotych oczach i jak najbardziej Smok. Ludzie szepczą, że jest niebezpieczny, powtarzają, żebym trzymała się od niego z daleka. Ale Blake wydaje się zdeterminowany, żeby rozwiązać zagadkę mnie, a ja… jakoś ufam właśnie jemu bardziej niż komukolwiek innemu.
Może to głupota. Może igranie z ogniem.
Ale kiedy wszyscy inni patrzą na mnie, jakbym była tu nie na swoim miejscu, Blake patrzy na mnie tak, jakby była zagadką, którą naprawdę warto rozwiązać.
"Spal tych, którzy mnie spalili!"
„Gotowa do wyjścia, mała siostro?” Damon wiedział lepiej niż ktokolwiek, ile bólu przeżywałam przez te ostatnie lata od ponownego spotkania z rodziną. Uśmiechając się, skinęłam głową i wstałam. Dziś będzie zarówno końcem, jak i początkiem mojego życia.
Gra Przeznaczenia
Kiedy Finlay ją odnajduje, żyje wśród ludzi. Jest zauroczony upartą wilczycą, która odmawia uznania jego istnienia. Może nie jest jego partnerką, ale chce, aby stała się częścią jego watahy, niezależnie od tego, czy jej wilczyca jest ukryta czy nie.
Amie nie potrafi oprzeć się Alfie, który wkracza w jej życie i wciąga ją z powrotem w życie watahy. Nie tylko staje się szczęśliwsza niż od dawna, ale jej wilczyca w końcu do niej przychodzi. Finlay nie jest jej partnerem, ale staje się jej najlepszym przyjacielem. Razem z innymi najwyższymi wilkami w watasze pracują nad stworzeniem najlepszej i najsilniejszej watahy.
Kiedy nadchodzi czas na gry watah, wydarzenie, które decyduje o rankingu watah na następne dziesięć lat, Amie musi zmierzyć się ze swoją starą watahą. Kiedy po raz pierwszy od dziesięciu lat widzi mężczyznę, który ją odrzucił, wszystko, co myślała, że wie, przewraca się do góry nogami. Amie i Finlay muszą dostosować się do nowej rzeczywistości i znaleźć drogę naprzód dla swojej watahy. Ale czy niespodziewane wydarzenia rozdzielą ich na zawsze?
O jeden fałszywy pocałunek od wszystkiego
Ale gdy wyreżyserowane sceny zamieniają się w przeciągające się muśnięcia, a udawane pocałunki stają się niebezpiecznie prawdziwe, granice zaczynają się zacierać.
Bo niewidzialna dziewczyna wreszcie zostaje dostrzeżona… a nietykalny playboy może zakochiwać się jako pierwszy.
Powstająca Luna
Mylili się.
Seren została skradziona jako noworodek i wychowana w watasze, która traktowała ją jak rzecz jednorazowego użytku. Bita i więziona, przetrwała, ukrywając swoją siłę — aż bal godów sprawił, że los runął z hukiem w jej życie.
Gdy wrogowie są gotowi sprzedawać cudze życia, a jej przeszłość jest związana z tronem, Seren musi się podnieść… albo zginąć.
Mroczny wilkołaczy romans o władzy, przeznaczeniu i zemście.
Lekcja Magii
Sekretarko, Czy Chcesz Się Ze Mną Przespać?
Może dlatego żadna z nich nie wytrzymywała dłużej niż dwa tygodnie. Szybko mu się nudziły. Ale Valeria powiedziała „nie” i to tylko sprawiło, że zaczął gonić ją jeszcze zawzięciej, kombinując coraz to inne sposoby, żeby dostać to, czego chciał — nie rezygnując przy tym ze swoich rozrywek z innymi kobietami.
Nawet nie zauważył, kiedy Valeria stała się jego prawą ręką, i potrzebował jej do wszystkiego, jakby bez niej nie potrafił nawet oddychać. Mimo to nie przyznał się, że ją kocha, dopóki ona nie dotarła do swojej granicy i po prostu nie odeszła.
Okrutny Raj - Romans mafijny
Wykręcenie tyłkiem numeru do własnego szefa…
I zostawienie mu sprośnej poczty głosowej, kiedy jesteś, yyy… „w trakcie” myślenia o nim.
Praca jako osobista asystentka Rusłana Orłowa to robota rodem z piekła.
Po długim dniu, podczas którego spełniam każdą zachciankę tego miliardera, potrzebuję jakiegoś ujścia dla stresu.
Więc kiedy tamtego wieczoru wracam do domu, robię dokładnie to.
Problem w tym, że moje myśli wciąż kręcą się wokół tego szef-dupka, który rujnuje mi życie.
I niech będzie—bo ze wszystkich licznych grzechów Rusłana, to że jest tak cholernie przystojny, może być najniebezpieczniejsze.
Dziś w nocy fantazje o nim są dokładnie tym, czego potrzebuję, żeby przekroczyć granicę.
Ale kiedy spuszczam wzrok na telefon, przygnieciony obok mnie,
jest.
Poczta głosowa: 7 minut i 32 sekundy…
Wysłana do Rusłana Orłowa.
Wpada we mnie panika i ciskam telefon przez pokój.
Tyle że nie da się cofnąć szkód wyrządzonych przez moje bardzo głośne „O”.
Więc co ja mogę zrobić?
Plan był prosty: unikać go i udawać, że to się nigdy nie wydarzyło.
Poza tym—kto tak zajęty w ogóle odsłuchuje pocztę głosową, co?
Tylko że kiedy on wpisuje mi w kalendarz spotkanie jeden na jeden ze mną na równe 7 minut i 32 sekundy,
jedno jest pewne:
On.
Słyszał.
Wszystko.
Ukoronowana przez Los
„Ona byłaby tylko Rozmnażaczką, ty byłabyś Luną. Kiedy zajdzie w ciążę, nie dotknąłbym jej więcej.” Szczęka mojego partnera, Leona, zacisnęła się.
Zaśmiałam się, gorzkim, złamanym dźwiękiem.
„Jesteś niewiarygodny. Wolałabym przyjąć twoje odrzucenie, niż żyć w ten sposób.”
——
Jako dziewczyna bez wilka, opuściłam mojego partnera i moją watahę.
Wśród ludzi przetrwałam, stając się mistrzynią tymczasowości: przenosząc się z pracy do pracy... aż stałam się najlepszą barmanką w małym miasteczku.
Tam znalazł mnie Alfa Adrian.
Nikt nie mógł oprzeć się czarującemu Adrianowi, więc dołączyłam do jego tajemniczej watahy, ukrytej głęboko na pustyni.
Rozpoczął się Turniej Króla Alfów, odbywający się co cztery lata. Ponad pięćdziesiąt watah z całej Ameryki Północnej rywalizowało.
Świat wilkołaków stał na krawędzi rewolucji. Wtedy znowu zobaczyłam Leona...
Rozdarta między dwoma Alfami, nie miałam pojęcia, że to, co nas czeka, to nie tylko zawody, ale seria brutalnych, bezlitosnych prób.
Accardi
Jej kolana się ugięły i gdyby nie jego uchwyt na jej biodrze, upadłaby. Wsunął swoje kolano między jej uda jako dodatkowe wsparcie, na wypadek gdyby potrzebował rąk gdzie indziej.
"Czego chcesz?" zapytała.
Jego usta musnęły jej szyję, a ona jęknęła, gdy przyjemność, którą przyniosły jego usta, rozlała się między jej nogami.
"Twojego imienia," wyszeptał. "Twojego prawdziwego imienia."
"Dlaczego to takie ważne?" zapytała, po raz pierwszy ujawniając, że jego przypuszczenie było trafne.
Zaśmiał się cicho przy jej obojczyku. "Żebym wiedział, jakie imię wykrzyczeć, gdy znów w ciebie wejdę."
Genevieve przegrywa zakład, na którego spłatę nie może sobie pozwolić. W ramach kompromisu zgadza się przekonać dowolnego mężczyznę, którego wybierze jej przeciwnik, aby poszedł z nią do domu tej nocy. Nie zdaje sobie sprawy, że mężczyzna, którego wskaże przyjaciółka jej siostry, siedzący samotnie przy barze, nie zadowoli się tylko jedną nocą z nią. Nie, Matteo Accardi, Don jednej z największych gangów w Nowym Jorku, nie robi jednonocnych przygód. Nie z nią.












