Śmierć, randki i inne dylematy

Więc oto sprawa, jestem czarownicą. Nie powiedziałbyś tego, patrząc na mnie. Może to przez pastelowo różowe włosy, starannie rozjaśnione, farbowane i układane w wałki każdej nocy, aby uzyskać idealny skręt. Może dlatego, że nigdy nie rozstaję się z telefonem, tabletem czy laptopem. A może przez jaskrawe, kolorowe stroje i niepraktyczne buty, które psują "starożytne wibracje sabatu". Tak czy inaczej, nikt nie spojrzałby na mnie i pomyślał "czarownica". Reszta mojej rodziny? Są trochę bardziej... przewidywalni. Myśl o długich, neutralnych sukienkach, bez makijażu i włosach, które nigdy nie widziały wnętrza salonu fryzjerskiego. 'Zanurzenie się w naturze' nazywają to.

Tymczasem ja uważam makijaż za sztukę, a moją twarz za płótno. Ale hej, każdy ma swoje. Nie zrozum mnie źle - nie porzuciłam całkowicie swoich korzeni. Nadal potrafię czarować, kiedy mam na to ochotę. Szczególnie magia żywiołów to moja specjalność. I tak, noszę naturalne tkaniny, jak nauczyli mnie rodzice, ale moje są naprawdę ładne.

Największa różnica polega na tym, że nie podzielam ich estetyki "jedności z naturą" i przesadnie tradycyjnego podejścia. Gdy tylko skończyłam osiemnaście lat, porzuciłam rytuały, zapisałam się na internetowy uniwersytet i studiowałam nocami. W wieku dwudziestu trzech lat ukończyłam studia z wyróżnieniem i zdobyłam pracę w dużej kancelarii prawnej. Wyprowadziłam się w tym samym tygodniu. Moi rodzice byli przerażeni. Najwyraźniej "korporacyjne IT" nie pasowało do ich wielkich planów, bym osiedliła się z miłym, kochającym naturę czarodziejem i rodziła magiczne dzieci.

Przewińmy do przodu pięć lat. Mam teraz dwadzieścia osiem lat, pracuję w wsparciu IT i żyję swoim najlepszym życiem. No, prawie. Mam własne biuro w piwnicy firmy. Jest wypełnione bibelotami, światełkami i uroczymi drobiazgami, które sprawiłyby, że dział HR firmy zemdlałby. Ale ponieważ prawnicy z góry rzadko tu schodzą, nikogo to nie obchodzi.

Jeśli coś się zepsuje, wysyłają stażystę lub piszą do mnie maila. Stażyści, biedne dusze zestresowane, nie mają czasu ani energii, by krytykować mój wystrój, dopóki rozwiązuję ich problemy. Dziś mój spokój przerywa najrzadsze z wydarzeń, faktyczny telefon. Mój służbowy telefon wibruje. Westchnę. Nikt tutaj nie dzwoni, chyba że jest w pełnej panice. Odbieram w najbardziej profesjonalnym tonie. Jest radosny, grzeczny i trochę zbyt wesoły. Dlaczego? Bo wiem, że to irytuje ludzi, którzy już są sfrustrowani. I szczerze? To moja mała nagroda w tej pracy, gdzie ludzie rzadko są zadowoleni, że mnie widzą.

"Dzień dobry, wsparcie techniczne. Z tej strony Clare. Jak mogę dziś uratować ci tyłek?"

Cisza. Potem, zirytowany męski głos odpowiada, ociekając niecierpliwością.

"Piąte piętro. Biuro 503. Mój komputer nie działa." Burczy. Ach, czarujący.

"Próbowałeś go zrestartować?" pytam słodko, już zbierając swoje rzeczy. Pauza jest tak długa, że praktycznie słyszę, jak przewraca oczami przez telefon.

"Oczywiście. Po prostu przyjdź tutaj."

Klik.

Rozłączył się bez choćby "dziękuję".

"Czarujący," mruczę pod nosem. Chwytam swoje narzędzia, przyklejam uśmiech na twarz i ruszam na górę.

Idę na piąte piętro i znajduję biuro 503. Nigdy wcześniej tu nie byłam, więc naturalnie jestem ciekawa spotkać tego marudnego faceta, który mnie wezwał. Tabliczka z jego imieniem głosi Lukas Hollen. Lekko pukam do drzwi.

"Wejdź," odzywa się męski głos. Przyklejam najszerszy uśmiech i otwieram drzwi.

"Wsparcie techniczne! Jestem Clare. Rozmawialiśmy przez telefon?" Facet pracujący w tym biurze jest bardzo zadbany. Jego ciemnobrązowe włosy są idealnie uczesane i wystylizowane. Jego ciemnoszary garnitur idealnie komponuje się z ciemnoniebieskim krawatem. Niestety, jego ładną twarz psuje zirytowany grymas.

„Naprawdę uważasz, że ten strój jest odpowiedni do twojej roli tutaj?” pyta z pretensją. Spoglądam w dół na swoje ubranie. Mam na sobie białą bluzkę wsuniętą w różową spódnicę. Noszę te fantastyczne białe buty na obcasie z małymi kryształkami, które sprawiają, że moje nogi wyglądają świetnie i rekompensują moją niewielką posturę. Moje różowe włosy są idealnie zakręcone jak zwykle, a dzisiaj mam okulary z różowymi oprawkami, które pasują do całości. Marszczę brwi.

„Co dokładnie jest nie tak z moim strojem?” pytam, unosząc brew.

„To nie jest zbyt profesjonalne. Ledwo wyglądasz na kompetentną,” odpowiada Lukas z pogardą. O nie, tego już za wiele. Bez słowa wchodzę do jego biura, przechodzę za jego biurko i staję przed nim. Zanim zdąży zaprotestować, sięgam i czochram jego starannie ułożone włosy, zamieniając je w chaotyczny bałagan.

„Co do diabła?!” wykrzykuje. Wydaje się kompletnie zszokowany przez chwilę, a potem odsuwa krzesło, żeby ode mnie uciec.

Uśmiecham się słodko. „Twoje włosy są teraz w nieładzie. Powiedz mi, czy to sprawia, że jesteś mniej zdolny do wykonywania swojej pracy?” Patrzy na mnie oszołomiony, jedna ręka już próbuje naprawić jego włosy. W końcu mruczy: „Chyba nie.”

„Dokładnie. A teraz,” mówię radośnie, „Pokaż mi, co jest nie tak z twoim komputerem, a ja to naprawię. Albo, jeśli wolisz, możesz sam to rozgryźć.” Wzdycha, wyraźnie pokonany, i wskazuje na ekran.

Naprawienie problemu zajmuje mi całe dwie minuty. Tylko aktualizacja sterownika, nic wielkiego. Cofam się.

„Gotowe!” śpiewam radośnie.

„Naprawdę?” pyta, unosząc brew.

„Tak! Możesz mi teraz podziękować,” mówię znacząco, odrzucając włosy za ramię.

„Dzięki,” mruczy. Następnie, ku mojemu zaskoczeniu, nagle wyciąga rękę. „Jestem Lukas.” Ujmuję jego rękę, kładąc swoją lekko w jego.

„Clare,” odpowiadam, wciąż wymuszając radosny ton. Wewnątrz jednak kipię ze złości. Ten facet ma szczęście, że rzadko używam magii, bo inaczej kusiłoby mnie, żeby podpalić jego głupie włosy zamiast je tylko rozczochrać. Jego oczy zwężają się. „Nie odważyłabyś się.”

„Co?” mrugam. Poczekaj chwilę, nie powiedziałam tego na głos… czyżby? Poczekaj chwilę, jego nazwisko brzmiało znajomo… Nadal trzyma moją rękę, więc wyciągam ją gwałtownie i patrzę na niego z gniewem. „Lukas Hollen. Syn Marian Hollen?” Kiwa lekko głową, jego wyraz twarzy nieczytelny.

„Jesteś czarodziejem! Moja matka ciągle narzeka na twoją matkę. Jesteś tym gościem, który czyta myśli!” oskarżam.

„Winny jak zarzucono.” Odpowiada gładko, wyglądając na zbyt zadowolonego z siebie.

„Trzymaj swoje wścibskie głowy z dala od moich myśli, dupku!” krzyczę, cofając się o kilka kroków.

Przez chwilę wygląda na zaskoczonego. Potem jego wyraz twarzy się rozjaśnia, jakby coś zrozumiał.

„Jesteś Clare Mead.”

„Tak, to ja,” mówię, wciąż patrząc gniewnie.

„Moi rodzice też nie lubią twoich,” zauważa.

„Bez żartów,” odpowiadam. „A teraz, jeśli to wszystko, wychodzę. Uważaj się za szczęściarza, że cię nie podpaliłam. A jeśli jeszcze raz przeczytasz moje myśli bez pozwolenia, nie będziesz miał tyle szczęścia.” Lukas kiwa głową, jego twarz irytująco spokojna.

„Racja.”

Ugh. Wychodzę z jego biura, jadę windą prosto do mojego sanktuarium w piwnicy i zaczynam się pakować. Jest trochę za wcześnie, żeby wychodzić, ale nie obchodzi mnie to. Jeśli ktoś zapyta, powiem, że jestem chora. Jedno jest pewne, rzadko zgadzam się z moją matką, ale ma rację co do Lukasa Hollena. To zdecydowanie dupek.