
Śmierć, randki i inne dylematy
Kit Bryan · Zakończone · 178.0k słów
Wstęp
Zamiast tego opanowałam sztukę unikania magicznego świata. Moja strategia? Ukrywać się za ekranami komputerów i trzymać się z dala od wszelkich dramatów. To w większości działa—dopóki biurowy palant, który przypadkiem jest także czytającym w myślach, nie postanowi wtrącić się w mój starannie zbudowany spokój. Potem pojawia się w pracy półżywy, a ja nagle jestem po uszy w magicznych kłopotach, na które się nie pisałam.
Teraz ten irytujący, czytający w myślach dupek jest przekonany, że jego problemy są moimi problemami, zaginione ciała się piętrzą, a nasze rodziny są uwikłane w ten nadprzyrodzony bałagan. Wszystko, czego chciałam, to grać w gry wideo, spędzać czas z moim kotem i udawać, że magiczny świat nie istnieje. Zamiast tego utknęłam w roli amatorskiego detektywa, radzenia sobie z wścibskimi krewnymi i spędzania zbyt dużo wymuszonego czasu z facetem, który jest jednocześnie irytujący i... dobra, może trochę intrygujący.
To? To jest powód, dla którego nie umawiam się na randki.
Rozdział 1
Więc oto sprawa, jestem czarownicą. Nie powiedziałbyś tego, patrząc na mnie. Może to przez pastelowo różowe włosy, starannie rozjaśnione, farbowane i układane w wałki każdej nocy, aby uzyskać idealny skręt. Może dlatego, że nigdy nie rozstaję się z telefonem, tabletem czy laptopem. A może przez jaskrawe, kolorowe stroje i niepraktyczne buty, które psują "starożytne wibracje sabatu". Tak czy inaczej, nikt nie spojrzałby na mnie i pomyślał "czarownica". Reszta mojej rodziny? Są trochę bardziej... przewidywalni. Myśl o długich, neutralnych sukienkach, bez makijażu i włosach, które nigdy nie widziały wnętrza salonu fryzjerskiego. 'Zanurzenie się w naturze' nazywają to.
Tymczasem ja uważam makijaż za sztukę, a moją twarz za płótno. Ale hej, każdy ma swoje. Nie zrozum mnie źle - nie porzuciłam całkowicie swoich korzeni. Nadal potrafię czarować, kiedy mam na to ochotę. Szczególnie magia żywiołów to moja specjalność. I tak, noszę naturalne tkaniny, jak nauczyli mnie rodzice, ale moje są naprawdę ładne.
Największa różnica polega na tym, że nie podzielam ich estetyki "jedności z naturą" i przesadnie tradycyjnego podejścia. Gdy tylko skończyłam osiemnaście lat, porzuciłam rytuały, zapisałam się na internetowy uniwersytet i studiowałam nocami. W wieku dwudziestu trzech lat ukończyłam studia z wyróżnieniem i zdobyłam pracę w dużej kancelarii prawnej. Wyprowadziłam się w tym samym tygodniu. Moi rodzice byli przerażeni. Najwyraźniej "korporacyjne IT" nie pasowało do ich wielkich planów, bym osiedliła się z miłym, kochającym naturę czarodziejem i rodziła magiczne dzieci.
Przewińmy do przodu pięć lat. Mam teraz dwadzieścia osiem lat, pracuję w wsparciu IT i żyję swoim najlepszym życiem. No, prawie. Mam własne biuro w piwnicy firmy. Jest wypełnione bibelotami, światełkami i uroczymi drobiazgami, które sprawiłyby, że dział HR firmy zemdlałby. Ale ponieważ prawnicy z góry rzadko tu schodzą, nikogo to nie obchodzi.
Jeśli coś się zepsuje, wysyłają stażystę lub piszą do mnie maila. Stażyści, biedne dusze zestresowane, nie mają czasu ani energii, by krytykować mój wystrój, dopóki rozwiązuję ich problemy. Dziś mój spokój przerywa najrzadsze z wydarzeń, faktyczny telefon. Mój służbowy telefon wibruje. Westchnę. Nikt tutaj nie dzwoni, chyba że jest w pełnej panice. Odbieram w najbardziej profesjonalnym tonie. Jest radosny, grzeczny i trochę zbyt wesoły. Dlaczego? Bo wiem, że to irytuje ludzi, którzy już są sfrustrowani. I szczerze? To moja mała nagroda w tej pracy, gdzie ludzie rzadko są zadowoleni, że mnie widzą.
"Dzień dobry, wsparcie techniczne. Z tej strony Clare. Jak mogę dziś uratować ci tyłek?"
Cisza. Potem, zirytowany męski głos odpowiada, ociekając niecierpliwością.
"Piąte piętro. Biuro 503. Mój komputer nie działa." Burczy. Ach, czarujący.
"Próbowałeś go zrestartować?" pytam słodko, już zbierając swoje rzeczy. Pauza jest tak długa, że praktycznie słyszę, jak przewraca oczami przez telefon.
"Oczywiście. Po prostu przyjdź tutaj."
Klik.
Rozłączył się bez choćby "dziękuję".
"Czarujący," mruczę pod nosem. Chwytam swoje narzędzia, przyklejam uśmiech na twarz i ruszam na górę.
Idę na piąte piętro i znajduję biuro 503. Nigdy wcześniej tu nie byłam, więc naturalnie jestem ciekawa spotkać tego marudnego faceta, który mnie wezwał. Tabliczka z jego imieniem głosi Lukas Hollen. Lekko pukam do drzwi.
"Wejdź," odzywa się męski głos. Przyklejam najszerszy uśmiech i otwieram drzwi.
"Wsparcie techniczne! Jestem Clare. Rozmawialiśmy przez telefon?" Facet pracujący w tym biurze jest bardzo zadbany. Jego ciemnobrązowe włosy są idealnie uczesane i wystylizowane. Jego ciemnoszary garnitur idealnie komponuje się z ciemnoniebieskim krawatem. Niestety, jego ładną twarz psuje zirytowany grymas.
„Naprawdę uważasz, że ten strój jest odpowiedni do twojej roli tutaj?” pyta z pretensją. Spoglądam w dół na swoje ubranie. Mam na sobie białą bluzkę wsuniętą w różową spódnicę. Noszę te fantastyczne białe buty na obcasie z małymi kryształkami, które sprawiają, że moje nogi wyglądają świetnie i rekompensują moją niewielką posturę. Moje różowe włosy są idealnie zakręcone jak zwykle, a dzisiaj mam okulary z różowymi oprawkami, które pasują do całości. Marszczę brwi.
„Co dokładnie jest nie tak z moim strojem?” pytam, unosząc brew.
„To nie jest zbyt profesjonalne. Ledwo wyglądasz na kompetentną,” odpowiada Lukas z pogardą. O nie, tego już za wiele. Bez słowa wchodzę do jego biura, przechodzę za jego biurko i staję przed nim. Zanim zdąży zaprotestować, sięgam i czochram jego starannie ułożone włosy, zamieniając je w chaotyczny bałagan.
„Co do diabła?!” wykrzykuje. Wydaje się kompletnie zszokowany przez chwilę, a potem odsuwa krzesło, żeby ode mnie uciec.
Uśmiecham się słodko. „Twoje włosy są teraz w nieładzie. Powiedz mi, czy to sprawia, że jesteś mniej zdolny do wykonywania swojej pracy?” Patrzy na mnie oszołomiony, jedna ręka już próbuje naprawić jego włosy. W końcu mruczy: „Chyba nie.”
„Dokładnie. A teraz,” mówię radośnie, „Pokaż mi, co jest nie tak z twoim komputerem, a ja to naprawię. Albo, jeśli wolisz, możesz sam to rozgryźć.” Wzdycha, wyraźnie pokonany, i wskazuje na ekran.
Naprawienie problemu zajmuje mi całe dwie minuty. Tylko aktualizacja sterownika, nic wielkiego. Cofam się.
„Gotowe!” śpiewam radośnie.
„Naprawdę?” pyta, unosząc brew.
„Tak! Możesz mi teraz podziękować,” mówię znacząco, odrzucając włosy za ramię.
„Dzięki,” mruczy. Następnie, ku mojemu zaskoczeniu, nagle wyciąga rękę. „Jestem Lukas.” Ujmuję jego rękę, kładąc swoją lekko w jego.
„Clare,” odpowiadam, wciąż wymuszając radosny ton. Wewnątrz jednak kipię ze złości. Ten facet ma szczęście, że rzadko używam magii, bo inaczej kusiłoby mnie, żeby podpalić jego głupie włosy zamiast je tylko rozczochrać. Jego oczy zwężają się. „Nie odważyłabyś się.”
„Co?” mrugam. Poczekaj chwilę, nie powiedziałam tego na głos… czyżby? Poczekaj chwilę, jego nazwisko brzmiało znajomo… Nadal trzyma moją rękę, więc wyciągam ją gwałtownie i patrzę na niego z gniewem. „Lukas Hollen. Syn Marian Hollen?” Kiwa lekko głową, jego wyraz twarzy nieczytelny.
„Jesteś czarodziejem! Moja matka ciągle narzeka na twoją matkę. Jesteś tym gościem, który czyta myśli!” oskarżam.
„Winny jak zarzucono.” Odpowiada gładko, wyglądając na zbyt zadowolonego z siebie.
„Trzymaj swoje wścibskie głowy z dala od moich myśli, dupku!” krzyczę, cofając się o kilka kroków.
Przez chwilę wygląda na zaskoczonego. Potem jego wyraz twarzy się rozjaśnia, jakby coś zrozumiał.
„Jesteś Clare Mead.”
„Tak, to ja,” mówię, wciąż patrząc gniewnie.
„Moi rodzice też nie lubią twoich,” zauważa.
„Bez żartów,” odpowiadam. „A teraz, jeśli to wszystko, wychodzę. Uważaj się za szczęściarza, że cię nie podpaliłam. A jeśli jeszcze raz przeczytasz moje myśli bez pozwolenia, nie będziesz miał tyle szczęścia.” Lukas kiwa głową, jego twarz irytująco spokojna.
„Racja.”
Ugh. Wychodzę z jego biura, jadę windą prosto do mojego sanktuarium w piwnicy i zaczynam się pakować. Jest trochę za wcześnie, żeby wychodzić, ale nie obchodzi mnie to. Jeśli ktoś zapyta, powiem, że jestem chora. Jedno jest pewne, rzadko zgadzam się z moją matką, ale ma rację co do Lukasa Hollena. To zdecydowanie dupek.
Ostatnie Rozdziały
#143 OSTATNI ROZDZIAŁ- 143- Mam tę irytującą cechę, w której wszyscy, z którymi rozmawiam, zakochują się we mnie, czy to zadziałało?
Ostatnia Aktualizacja: 10/14/2025#142 142- Cześć, nazywam się Jane, ale możesz zadzwonić do mnie dziś wieczorem.
Ostatnia Aktualizacja: 10/14/2025#141 141- Wierzę w uczciwość, więc pozwól mi być szczery. Jesteś najbardziej atrakcyjnym mężczyzną, jakiego widziałem.
Ostatnia Aktualizacja: 10/14/2025#140 140- Gdybyś był kurczakiem, byłbyś „niezdolny do dziobania”
Ostatnia Aktualizacja: 10/14/2025#139 139- Czy jesteś pandą? Bo nie mogę znieść bycia bez ciebie.
Ostatnia Aktualizacja: 10/14/2025#138 138- Czy jesteś pszczołą? Bo jesteś słodki jak miód.
Ostatnia Aktualizacja: 10/14/2025#137 137- Możesz mnie spamować całą noc, a ja nadal nie rezygnuję z subskrypcji.
Ostatnia Aktualizacja: 10/14/2025#136 136- Twoja metodologia jest tak płynna i celowa.
Ostatnia Aktualizacja: 10/14/2025#135 135- Czy możesz złożyć raport z incydentu bezpieczeństwa w miejscu pracy? Po prostu się w tobie zakochałem.
Ostatnia Aktualizacja: 10/14/2025#134 134- Czy chcesz omówić, czy kosmici są prawdziwi przy drinku ze mną?
Ostatnia Aktualizacja: 10/14/2025
Może Ci się spodobać 😍
Dziwak Stada: Tajemnica do Odkrycia
Jej rodzice byli jedną z najsilniejszych par beta (drugich po alfie) swoich czasów na całym kontynencie. Ale nawet mając beta krew płynącą w jej żyłach, Aadhya wiedziała, że różni się od wszystkich wilkołaków, które spotkała w swoim życiu. Nie miała wyostrzonych zmysłów wilkołaków, nie przekształciła się nawet w swojego wilka, gdy osiągnęła odpowiedni wiek, co automatycznie uczyniło ją "dziwakiem stada".
Pomimo bycia traktowaną jak wyrzutek, prześladowaną przez inne wilcze dzieci i budzenia się każdego dnia z tym przerażającym śmiechem i koszmarem, który zawsze wydawał się zbyt realny, by być tylko koszmarem, nigdy nie pozwoliła sobie poczuć się słabą. Zmuszała się do granic możliwości i trenowała tak samo, jak każdy wilk w ich stadzie.
To był dzień jej dwudziestych urodzin, kiedy nagle poczuła "mrowienie partnera" od dotyku swojego głównego prześladowcy, przyszłego alfy ich stada, Ethana Smitha. Wiedziała, że od momentu, kiedy poczuła to pierwsze mrowienie, nic już nie będzie normalne, ale nie wiedziała, że w jej życiu od samego początku nie było nic normalnego.
Czy Ethan zaakceptuje dar więzi partnera i zostawi swoją dziewczynę z wysoką rangą dla człowieka? Czy Aadhya będzie w stanie przetrwać wszystko, co wkrótce nadejdzie?
Dołącz do Aadhyi w podróży jej życia, pełnej tajemnic, akcji, romansu i wielu zwrotów akcji...
Przeczytaj "Dziwak Stada: Tajemnica do Odkrycia", aby doświadczyć rollercoastera emocji i zobaczyć, jak rozwija się życie zwykłej ludzkiej dziewczyny Aadhyi w świecie wilkołaków.
Już kochana i doceniana przez tysiące czytelników na różnych platformach ebooków na całym świecie. Pierwsze podpisane dzieło autorki Mudity Upreti.
Jego Odrzucona Luna, Obsesja Rywala
Eira Crawford usłyszała te słowa zza drzwi gabinetu swojego męża.
Przez cztery lata była ukrytą partnerką Sebastiana Hale’a. Prowadziła jego dom, zabawiała jego krewnych, sprzątała po jego bałaganach i żyła z trzech tysięcy dolarów, które dawał jej co miesiąc, jak z jałmużny. Nawet kupno nowego płaszcza wymagało tłumaczeń.
A dla swojej pierwszej miłości mimochodem przygotował trzysta tysięcy dolarów na finansowanie badań.
Dla Sebastiana Eira była niczym więcej niż Omegą bez wilka z domu dziecka. Cichą, posłuszną żoną bez watahy, bez władzy i bez wartości innej niż ta, że da się ją wykorzystać. Nigdy publicznie nie przedstawił jej jako swojej Luny. Jego rodzina traktowała ją jak służącą. Jego ukochana kpiła z niej jako z kobiety, która potrafi przetrwać tylko wtedy, gdy uczepi się Alfy.
Więc Eira przestała płakać.
Nagrała romans, złożyła wniosek o rozwiązanie więzi partnerskiej i położyła przed Sebastianem papiery rozwodowe. Nawet wtedy uznał, że urządza scenę. Podpisał bez wahania, pewien, że wróci na kolanach, kiedy zrozumie, że nikt inny nie zechce porzuconej Omegi bez wilka.
Mylił się.
Kobieta, którą zostawił w domu przy zlewie, była inżynierką elektryczką po Stanfordzie. „Bezużyteczna” żona, którą ignorował, była ukrytą główną inżynierką stojącą za krajowym projektem samodzielnie opracowanego układu scalonego. Jej działania były objęte klauzulą tajności. Jej zniknięcie mogło zaalarmować władze federalne. Jej nazwisko — gdyby wyszło na jaw — wystarczyłoby, by wstrząsnąć całym środowiskiem naukowym.
A Sebastian nie wiedział nic.
Gdy wyszła z jego domu, nie zabierając nic poza wolnością, Eira przecięła się z Killianem Sterlingiem, najzimniejszą i najpotężniejszą Alfą na północy. Nie znał jeszcze jej imienia, ale jego wilk rozpoznał w niej coś, czego wszyscy inni nie dostrzegli.
Tymczasem Sebastian w końcu zrozumiał, że Eira nie blefuje.
Przeczesał całe miasto jak szaleniec. Po raz pierwszy od czterech lat publicznie nazwał ją swoją żoną. Zażądał, by wróciła. Błagał o kolejną szansę.
Ale wtedy Eira już nie czekała w jego domu.
Siedziała przy stole w jadalni watahy Sterlingów, ubrana z cichą pewnością siebie, a obok niej stała najbardziej budząca strach Alfa w Ameryce Północnej.
Na oczach wszystkich Killian Sterling położył dłoń na jej plecach i powiedział chłodno:
— Eira nie jest niczyją porzuconą Omegą.
— Jest moją Luną.
Związana z jej Alfa Instruktorem
Kilka tygodni później na salę wchodzi nasz nowy instruktor walki, alfa. Regis. Ten facet z lasu. Jego spojrzenie od razu chwyta się mojego i wiem, że mnie rozpoznaje. Wtedy moja skrywana tajemnica uderza we mnie jak cios w brzuch: jestem w ciąży.
Ma dla mnie propozycję, która splata nas jeszcze mocniej. Ochrona… czy złota klatka? Szepty robią się coraz bardziej jadowite, mrok zaczyna się zacieśniać. Dlaczego tylko ja nie mam wilka? Czy on jest moim wybawieniem… czy pociągnie mnie prosto na dno?
Sekretarko, Czy Chcesz Się Ze Mną Przespać?
Może dlatego żadna z nich nie wytrzymywała dłużej niż dwa tygodnie. Szybko mu się nudziły. Ale Valeria powiedziała „nie” i to tylko sprawiło, że zaczął gonić ją jeszcze zawzięciej, kombinując coraz to inne sposoby, żeby dostać to, czego chciał — nie rezygnując przy tym ze swoich rozrywek z innymi kobietami.
Nawet nie zauważył, kiedy Valeria stała się jego prawą ręką, i potrzebował jej do wszystkiego, jakby bez niej nie potrafił nawet oddychać. Mimo to nie przyznał się, że ją kocha, dopóki ona nie dotarła do swojej granicy i po prostu nie odeszła.
Mój Dominujący Szef
Pan Sutton i ja mieliśmy tylko zawodową relację. On mną rządzi, a ja słucham. Ale wszystko to ma się zmienić. Potrzebuje partnerki na rodzinne wesele i wybrał mnie jako swoją ofiarę. Mogłam i powinnam była odmówić, ale co innego mogłam zrobić, gdy zagroził mojej pracy?
Zgoda na tę jedną przysługę zmieniła całe moje życie. Spędzaliśmy więcej czasu razem poza pracą, co zmieniło naszą relację. Widzę go w innym świetle, a on widzi mnie w innym.
Wiem, że to źle angażować się z szefem. Próbuję z tym walczyć, ale przegrywam. To tylko seks. Co złego może się stać? Nie mogłam się bardziej mylić, bo to, co zaczyna się jako tylko seks, zmienia kierunek w sposób, którego nigdy bym nie przewidziała.
Mój szef nie jest dominujący tylko w pracy, ale we wszystkich aspektach swojego życia. Słyszałam o relacjach Dom/sub, ale nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Gdy między mną a panem Suttonem robi się gorąco, zostaję poproszona, by stać się jego uległą. Jak można stać się kimś takim bez doświadczenia czy chęci? To będzie wyzwanie dla nas obojga, bo nie radzę sobie dobrze, gdy ktoś mówi mi, co mam robić poza pracą.
Nigdy nie spodziewałam się, że coś, o czym nic nie wiedziałam, otworzy przede mną zupełnie nowy, niesamowity świat.
CEO Nad Moim Biurkiem
„Wiem, że tak.”
„A co, jeśli nie chce takiej ochrony?”
„Będzie chciała” — odpowiadam, a mój głos nieznacznie cichnie. „Bo potrzebuje faceta, który potrafi dać jej cały świat.”
„A jeśli świat stanie w ogniu?”
Moja dłoń odruchowo zaciska się mocniej na talii Violet.
„To zbuduję jej nowy” — mówię. „Nawet jeśli będę musiał sam spalić ten stary do gołej ziemi.”
Nie pracuję dla Rowana Ashcrofta.
Pracuję pod nim.
Z mojego biurka decyduję, kto dostaje przepustkę do najbardziej bezwzględnego prezesa w mieście, a kto nawet nie przechodzi przez recepcję i odbija się od ochrony jak od ściany. Ogarniając wszystko, trzymam w ryzach jego kalendarz, jego milczenie i jego wrogów. Pilnuję, żeby jego świat chodził jak w zegarku, podczas gdy mój po cichu się sypie: zaległe rachunki piętrzą się na kuchennym blacie, matka jest zamknięta na odwyku, a brat zniknął bez słowa, nawet bez głupiego „trzymaj się”.
Rowan Ashcroft to władza opakowana w idealnie skrojony garnitur.
Zimny. Nietykalny. Bez litości.
On nie flirtuje. On się nie uśmiecha. On nie widzi ludzi — tylko ich przydatność.
I przez długi czas ja też byłam po prostu przydatna.
Aż zaczął się przyglądać.
Na początku ta zmiana w jego uwadze jest ledwie zauważalna. Pauza o sekundę za długa. Spojrzenie, które zostaje. Polecenia, które zamiast odsuwać mnie na bok, ściągają coraz bliżej. Mężczyzna stojący nad moim biurkiem zaczyna kontrolować coś więcej niż mój grafik — i dociera do mnie za późno, że bycie zauważoną przez Rowana Ashcrofta jest o wiele bardziej niebezpieczne niż bycie ignorowaną.
Bo tacy faceci nie łakną czułości.
Oni łakną posiadania.
To miała być praca.
Nie sprawdzian moich granic.
Nie powolne, metodyczne osuwanie się w jego władzę.
Ale jeśli Rowan Ashcroft uzna, że moje miejsce jest pod jego biurkiem, to trudno.
Przetrwanie ma swoją cenę, a rachunki mają to gdzieś, jak je opłacę.
Pułapka Asa
Aż do siedmiu lat później, kiedy musi wrócić do rodzinnego miasta po ukończeniu studiów. Miejsca, gdzie teraz mieszka zimny jak kamień miliarder, dla którego jej martwe serce kiedyś biło.
Zraniony przez przeszłość, Achilles Valencian stał się człowiekiem, którego wszyscy się bali. Żar jego życia wypełnił jego serce bezdenną ciemnością. A jedynym światłem, które utrzymywało go przy zdrowych zmysłach, była jego Różyczka. Dziewczyna z piegami i turkusowymi oczami, którą uwielbiał przez całe życie. Młodsza siostra jego najlepszego przyjaciela.
Po latach rozłąki, gdy nadszedł wreszcie czas, by schwytać swoje światło w swoje terytorium, Achilles Valencian zagra swoją grę. Grę, by zdobyć to, co jego.
Czy Emerald będzie w stanie odróżnić płomienie miłości i pożądania oraz uroki fali, która kiedyś ją zalała, aby chronić swoje serce? Czy pozwoli diabłu zwabić się w jego pułapkę? Bo nikt nigdy nie mógł uciec z jego gier. On dostaje to, czego chce. A ta gra nazywa się...
Pułapka Asa.
Lekcja Magii
Królowa Lodu na sprzedaż
Alice ma osiemnaście lat, jest piękną łyżwiarką figurową. Jej kariera właśnie ma osiągnąć szczyt, gdy jej okrutny ojczym sprzedaje ją bogatej rodzinie Sullivanów, aby została żoną ich najmłodszego syna. Alice zakłada, że musi być jakiś powód, dla którego przystojny mężczyzna chce poślubić dziwną dziewczynę, zwłaszcza jeśli rodzina jest częścią znanej organizacji przestępczej. Czy znajdzie sposób, aby stopić lodowate serca i pozwolą jej odejść? A może uda jej się uciec, zanim będzie za późno?
Niemowa żona kobieciarza
Ona szukała wolności. On dał jej obsesję, owiniętą w czułość.
Genesis Caldwell myślała, że ucieczka z przemocowego domu oznacza zbawienie – ale jej aranżowane małżeństwo z miliarderem Kieranem Blackwoodem może być własnym rodzajem więzienia.
Jest zaborczy, kontrolujący, niebezpieczny. A jednak w swoim zepsutym sposobie... jest dla niej delikatny.
Dla Kierana, Genesis nie jest tylko żoną. Jest wszystkim.
I będzie chronił to, co jego. Nawet jeśli oznacza to zniszczenie wszystkiego innego.
Zakochać się w motocykliście: Dziewczyna wiceprezesa
Jego oczy ciemnieją, uciekają na moje usta.
– To jest popieprzone. Twój brat poderżnąłby mi gardło tylko za to, że stoję tak blisko. Ale powiedz mi, ptaszyno – jego oddech muska moją skórę – trzęsiesz się, bo mnie nienawidzisz… czy dlatego, że pragnęłaś tego tak samo mocno jak ja?
Wren była pewna, że zakopała chaos Nowego Orleanu na zawsze – kluby, lojalności wyżarte krwią, facetów, którzy żyli i ginęli w swoich skórzanych barwach.
Seattle dało jej wszystko, o czym kiedykolwiek marzyła: wolność, miłość, przyszłość.
Jednak jedna zdrada wszystko rozsypuje.
Ściągnięta do domu przez tragedię, Wren trafia pod czujne oko Ezry Jaxa – wiceprezesa Raven Reapers MC i najlepszego kumpla jej brata. Jest wkurzający, niebezpieczny i zdecydowanie zbyt kuszący jak na faceta, którego nie powinna nawet tknąć.
Im mocniej Wren zostaje wciągnięta z powrotem w jego świat, tym wyraźniej widzi, że nic w jej przeszłości – ani w samym Ezrze – nie jest takie, jak sobie wmawiała.
W chaosie gangowych wojen, narastających długów i starych zdrad on staje się jedyną stałą. Im mocniej Wren z nim walczy, tym bardziej w niego wpada. A im mocniej on ją odpycha, tym bardziej śmiertelne staje się jego przyciąganie.
Bo w tym świecie miłość nie jest słodka.
Jest brutalna. Krwawa.
I prędzej czy później złamie ich oboje.
Kiedy lojalność znaczy wszystko, a miłość może kosztować życie, czy Wren zaryzykuje serce dla jedynego mężczyzny, którego nigdy nie miała pokochać?
Powstająca Luna
Mylili się.
Seren została skradziona jako noworodek i wychowana w watasze, która traktowała ją jak rzecz jednorazowego użytku. Bita i więziona, przetrwała, ukrywając swoją siłę — aż bal godów sprawił, że los runął z hukiem w jej życie.
Gdy wrogowie są gotowi sprzedawać cudze życia, a jej przeszłość jest związana z tronem, Seren musi się podnieść… albo zginąć.
Mroczny wilkołaczy romans o władzy, przeznaczeniu i zemście.












