Święci Diabła: Taz

Moja żona dała mi dwóch synów. Życie dało mi ciebie. – Brute do Taza

Jasmine otworzyła oczy i rozejrzała się po obcym pokoju. Jej wujek Brute siedział obok jej łóżka, trzymając ją za rękę. Opierał policzek na ramieniu, które leżało na poręczy łóżka.

Próbowała poruszyć głową, żeby poszukać rodziców. Jej głowa zdawała się nie chcieć ruszyć. Kiedy próbowała podnieść lewą rękę, odkryła, że tego też nie może zrobić.

Cokolwiek miała w gardle, bolało i chciała to wyjąć. Wyciągając prawą rękę z ręki wujka, Brute obudził się.

"Nie rób tego, kochanie." Powiedział delikatnie, kładąc jej rękę z powrotem na łóżku. Nacisnął przycisk przywołujący pielęgniarkę na długim przewodzie.

"Pielęgniarka Williams." Odezwał się trzeszczący kobiecy głos. "Jak mogę pomóc?"

"Ona się obudziła." Powiedział Brute, podczas gdy Jasmine rozejrzała się zdezorientowana.

"Zaraz powiadomię lekarza." Odpowiedziała pielęgniarka.

"Jest w porządku, kochanie." Powiedział Brute, dzwoniąc do swojej żony. "Hej kochanie, ona się obudziła."

Drzwi się otworzyły i Jasmine skierowała wzrok na starszego mężczyznę i dwie pielęgniarki wchodzące do środka. Lekarz uśmiechnął się do niej i cicho dał instrukcje pielęgniarkom.

"Zaraz wyjmiemy ci tę rurkę do oddychania." Szarym włosom mężczyzna powiedział delikatnie do Jasmine.

Pielęgniarka dała delikatne instrukcje siedmioletniej dziewczynce i ostrzegła ją, że to będzie niewygodne. Następnie usunięto rurkę do karmienia, która szła przez jej nos.

Jasmine zakrztusiła się i kaszlała ochryple przez chwilę. Próbowała mówić, ale jej gardło bolało za bardzo.

Druga pielęgniarka trzymała kubek z wodą i słomką dla Jasmine. "Małe łyczki, skarbie."

Pierwszy łyk palił tak bardzo, że wrócił. Mała dziewczynka zaczęła płakać, a jej wujek pocałował ją w skroń.

"Wiem, kochanie, wiem." Szeptał do jej włosów, gdy łzy spływały.

"Spróbujmy jeszcze raz, skarbie." Zachęciła pielęgniarka.

Drugi łyk nadal palił, ale jednocześnie łagodził, gdy przechodził przez gardło.

"Tata?" szepnęła ochryple, patrząc na wujka.

"Twoje gardło będzie bolesne przez jakiś czas." Powiedział lekarz, zdejmując kołnierz ortopedyczny. "Wiem, że masz pytania, ale spróbujmy nie mówić. Czy teraz czujesz się lepiej? Tylko kiwnij głową lub potrząśnij."

Jasmine kiwnęła głową, nadal płacząc.

"Dobrze. Zlecę kilka badań." Powiedział, wyciągając latarkę i patrząc jej w oczy. "Czy możesz śledzić światło? Dobrze. Teraz otwórz szeroko usta i pozwól mi zajrzeć do środka. Hmmmm... dokładnie tak, jak podejrzewałem."

Spojrzał na pielęgniarkę, która nadal była w pokoju. "Ta pacjentka pilnie potrzebuje terapii lodami czekoladowymi. Powinna być podana jak najszybciej. Terapia kontynuowana co najmniej dwa razy dziennie."

"Powiadomię aptekę." Odpowiedziała pielęgniarka, podając mu strzykawkę.

"To pomoże na ból i może cię trochę zmęczyć." Powiedział, wstrzykując lek do jej kroplówki. "Przez kilka dni będziesz na miękkim jedzeniu. Mam nadzieję, że lubisz budyń bananowy."

Jasmine uśmiechnęła się do niego.

"Cieszę się, że zdecydowałaś się do nas wrócić." Powiedział delikatnie Brute, gdy jego oczy wypełniły się łzami. Otarł je i odwrócił się, widząc, jak do pokoju wchodzi jej ciocia. "Jesteś szczęściarą."

Lekarz zostawił ich samych, gdy jej ciocia również zaczęła płakać, przytulając małą dziewczynkę. Nie zazdrościł im. Musieli zniszczyć świat tej małej dziewczynki.

Jej rodzice, bracia i kilka innych osób nie żyli. Z prawie trzydziestu ofiar, ona była jedyną, która przeżyła.