Szaleństwo dla Dwojga

Miesiąc temu Lucy Gray zniknęła bez śladu. Nauczycielka z Programu Specjalnego Thomasa w Akademii św. Tomasza—zniknęła w murach szkoły, jakby nigdy nie istniała.

Tego dnia Lucy przyszła do akademii, żeby uczyć jak zwykle. Kiedy wieczorem nie wróciła do domu, zaczęto się martwić. Jej samochód pozostał na parkingu, a nikt nie widział, jak wychodziła. Kamery bezpieczeństwa przy wyjściach z akademii nie zarejestrowały jej wyjścia. Policja przeszukała akademię dokładnie, wielokrotnie, ale nic nie znaleziono.

Alison Gray była młodszą siostrą Lucy, młodszą o trzy lata. Siostry zawsze były ze sobą blisko. Po śmierci ojca i porzuceniu przez matkę, Lucy i Alison nie były już razem; Lucy znalazła dom przez adopcję, podczas gdy Alison dorastała w sierocińcu.

Aby odkryć, dlaczego Lucy zniknęła i gdzie może być teraz, Alison przeniknęła do akademii jako nauczycielka na zastępstwo.

Dziś mijał trzeci dzień Alison jako nauczycielki, a już została wezwana do biura dyrektora za uderzenie ucznia.

W biurze atmosfera była napięta.

Dyrektor akademicki przeglądał życiorys Alison w kółko, wyraźnie niechętny do jej zwolnienia.

Mając zaledwie 26 lat, Alison miała już dwa doktoraty—główny z psychologii i drugi z religioznawstwa. Jej osiągnięcia znacznie przewyższały osiągnięcia rówieśników. Co więcej, osiągnęła to wszystko jako sierota, bez wsparcia rodziców, dzięki własnej determinacji.

Ale uderzenie ucznia było poważnym przewinieniem.

"Alison, jesteś nauczycielką. Jak mogłaś uderzyć ucznia?" zapytał dyrektor akademicki.

"Próbowali mnie zepchnąć ze schodów. Przypadkowo dałam im kilka klapsów," odpowiedziała Alison.

Zamiast żałować, Alison uważała, że te łobuzy zasłużyły na to, co dostały.

Akademia św. Tomasza była prywatną instytucją, która nie przyjmowała zewnętrznych aplikacji. Jej poprzedniczką była wiekowa szkoła zakonników, aż Thomas Holdings kupił ją dziesięć lat temu, przekształcając w charytatywną akademię specjalnie dla sierot.

Akademia praktykowała styl elitarnej edukacji inwestycyjnej. Dzieci jadły najlepsze jedzenie, nosiły drogie markowe ubrania i uczęszczały na zajęcia prowadzone przez wysoko opłacanych instruktorów.

W akademii, uzdolnieni i zmagający się z trudnościami uczniowie otrzymywali równe traktowanie, z jednym wyjątkiem: Program Specjalny Thomasa. Ta klasa składała się wyłącznie z geniuszy o wysokim IQ z aspołecznymi osobowościami i niestabilnymi stanami psychicznymi.

W opinii Alison, program specjalny był w zasadzie klasą przygotowawczą dla przestępców.

Nie miała zainteresowania nauczaniem jako zawodem, ani poprawianiem wad charakteru innych. Ale jej siostra Lucy była nauczycielką w programie specjalnym.

Zbuntowane dzieci w tej klasie były jej głównymi podejrzanymi.

"Wiesz co? Wplątali mi gumę do żucia we włosy, przykleili moją książkę obecności do podium, użyli projektora do wyświetlania pornografii." Alison wyliczała ich przewinienia na palcach.

Dyrektor akademicki wyraźnie wiedział o tych incydentach. "To wciąż dzieci. Choć mają trudne charaktery, nie możemy zrezygnować z żadnego ucznia. Przy odpowiednim prowadzeniu, staną się naszymi najcenniejszymi talentami w przyszłości."

"Kamienie nie zamieniają się w złoto," doradziła Alison.

Dyrektor akademicki odłożył jej życiorys i spojrzał na piękną twarz Alison przez grube okulary. "Więc, nie uważasz, że popełniłaś błąd?"

"Nie." Alison musiała pozostać w akademii, aby zbadać, gdzie jest Lucy. Nie mogła sobie pozwolić na zwolnienie teraz. Pochyliła głowę i szczerze przeprosiła. "To moja wina. Zastanowię się nad swoim postępowaniem."

'Następnym razem zrobię to samo,' pomyślała.

Dyrektor akademicki wpatrywał się w nią i mówił szczerze, "Jako początkująca nauczycielka, możesz jeszcze nie rozumieć prawdziwego znaczenia bycia wzorem do naśladowania."

Jego ton nagle się zmienił, zawierając ukrytą groźbę. "Jesteś wyjątkowo utalentowaną młodą kobietą, ale z twoim poważnym zaburzeniem percepcyjnym, trudno ci będzie znaleźć lepszą pracę niż ta."

Alison cierpiała na schorzenie zwane agnozją. Nie rozpoznawała twarzy – nie tylko ślepotę twarzy, ale zaburzenie percepcyjne, które sprawiało, że tworzyła skojarzenia na podstawie cech fizycznych lub ruchów ludzi, projektując halucynacje na rzeczywistość.

Gdy była emocjonalnie wzburzona, pod wpływem stresu lub w specyficznych warunkach, ludzie w jej wizji zamieniali się w zwierzęta, rośliny lub potworne istoty.

Mimo jej stanu, szkoła nie miała alternatywy.

Wliczając zaginioną Lucy, nauczyciele programu specjalnego wytrzymywali średnio miesiąc, zanim zostali zastąpieni. Nikt nie mógł przetrwać całego semestru – albo rezygnowali, albo prosili o przeniesienie, stanowczo odmawiając pozostania w programie specjalnym. Nawet nauczyciele z regularnych klas unikali jakiejkolwiek wzmianki o programie specjalnym.

Poza poważnym niedoborem kadry, w CV Alison wskazano jej doświadczenie w walce i boksie. Szkoła miała nadzieję, że nowi nauczyciele będą mieli umiejętności samoobrony, choć nikt nie spodziewał się, że te umiejętności będą potrzebne tak szybko.

Dyrektor akademicki kontynuował swoje przekonywanie. "Dzieci w programie specjalnym są tylko trochę niesforne. Potrzebujesz więcej cierpliwości. Jesteście oboje niezwykłymi osobami – pokrewnymi duszami w pewnym sensie. Wierzę, że możesz dobrze się z nimi dogadać."

Alison kiwnęła głową obojętnie.

Po zakończeniu rozmowy wróciła do pokoju nauczycielskiego.

Był już wieczór, tylko kilku nauczycieli wciąż pracowało.

Gdy Alison weszła, nikt jej nie przywitał. Nawet celowo unikali jej wzroku.

Alison podeszła do swojego biurka. Dawne miejsce Lucy znajdowało się tuż obok jej obecnego. Wszystkie osobiste rzeczy zostały zabrane do domu przez adoptowaną matkę Lucy, pozostawiając puste biurko i krzesło.

Alison już sprawdziła szuflady i przegródki, gdy nikogo nie było w pobliżu, nie znajdując żadnych wskazówek. Ale teraz na biurku znajdowało się kartonowe pudełko zawierające kilka książek, przybory do pisania i różne drobiazgi – rzeczy, których adoptowana matka Lucy nie zabrała, zebrane przez innych nauczycieli, aby dostarczyć je do domu Lucy za kilka dni.

Alison stała niedbale przy biurku, przeglądając rzeczy w pudełku. Jeden z nauczycieli spojrzał na nią ukradkiem.

Boki książek w pudełku miały imię Lucy. Odwrócona do innych plecami, Alison podniosła każdą książkę, potrząsnęła nią, a następnie szybko przewertowała strony. Z dolnej książki wypadła karteczka samoprzylepna, którą Alison natychmiast rozpoznała jako pismo Lucy.

Na kartce znajdowały się cztery zestawy liczb: [0516, 0523, 0530, 0606.]

Alison od razu zdała sobie sprawę, że wszystkie te daty to piątki.

6 czerwca miało kilka znaków zapytania po sobie. Przypadkowo, 6 czerwca był dniem, w którym Lucy zaginęła.

Alison dobrze znała nawyki Lucy. Lubiła zapisywać przypomnienia lub przypadkowe myśli na karteczkach samoprzylepnych, a następnie wkładać je do książek lub zeszytów.

W pudełku nie było więcej wskazówek. Alison udawała, że sięga po telefon, jednocześnie wsuwając karteczkę do kieszeni.

Podczas gdy spotykała się z dyrektorem akademickim, na jej telefon przyszło kilka nowych wiadomości. Usiadła, by je sprawdzić.

Jedna była od nieznanego numeru. Nadawca przedstawił się jako Oliver, detektyw. W zeszły piątek w mieście doszło do morderstwa i chciał, aby Alison pomogła w śledztwie.

Gdy wspomniał o zeszłym piątku, Alison od razu wiedziała, o której sprawie mówi.

Mało znany streamer przypadkowo odkrył miejsce zbrodni podczas eksploracji opuszczonego warsztatu samochodowego na żywo. Trzy zwłoki wisiały do góry nogami w dziwacznie niepokojącej aranżacji. Incydent wywołał poruszenie w sieci, nazwany przez internautów Sprawą Potrójnego Powieszenia.

Alison zmarszczyła brwi. Jakie mogło być powiązanie tej sprawy z nią?