Własna wataha

KESKA: „James, Jessie, Lissa, Liam! No już, ruszamy! Spóźnimy się!” — krzyknęła mama. Jak zwykle, znowu mnie z tego wykluczyła. Mam na imię Keska, jestem środkowym dzieckiem w rodzinie Alfy, uwięziona pomiędzy dwiema parami bliźniąt.

Dziś jest ceremonia zaprzysiężenia naszego kuzyna Adriana — ponieważ znalazł swoją partnerkę, przejmie watahę Moon Rise po wujku Asie i cioci Ginie.

Dość szybko nauczyłam się, odkąd Lissa i Liam skończyli pięć lat, że muszę uważać, bo inaczej zostanę w tyle i wypadnę z rodzinnych uroczystości. Czasem mi to nie przeszkadzało, ale nie dzisiaj, więc kiedy mama zawołała ich wszystkich, dopilnowałam, żebym była gotowa do wyjścia. Nie zamierzałam przegapić ceremonii Adriana.

Zeszłam na dół jako pierwsza, podczas gdy tamta czwórka nie spieszyła się ani trochę. Wykorzystałam to, żeby zgarnąć przekąski i wodę na drogę. Z naszej watahy, Blue Crescent, do Moon Rise było dwie i pół godziny jazdy. Wyszłam przed drzwi — przed Domem Watahy stały trzy wielkie czarne SUV-y. Wszystkie miały mocno przyciemniane szyby i te z trzema rzędami siedzeń.

Skierowałam się do ostatniego w szeregu, wsiadłam na sam tył i czekałam, aż reszta rodziny się załaduje. Dlaczego ostatni? Bo żadne z bliźniąt nie chciało siedzieć ze mną, więc prościej i szybciej było, jeśli po prostu jechałam w innym samochodzie. A biorąc ostatni, nie widzieli mnie i nie marudzili: „Czemu ona ma być pierwsza!”. Więc — ostatni.

W pierwszym SUV-ie jechali sami wojownicy, ośmiu w pierwszym, potem w drugim dwóch wojowników i rodzina: ojciec, Lissa, mama, James, Liam, Jessie. Czyli i tak nie było dla mnie miejsca. W ostatnim — kolejnych siedmiu wojowników i ja.

Było już prawie dziewiąta, kiedy wyjechaliśmy za bramę watahy. Połączyłam się z jedyną przyjaciółką, Mackie, żeby przypomnieć jej, co jest dzisiaj. Mackie, skrót od Mackenzie. „Mackie, pamiętaj, że dziś mam ceremonię Adriana, więc nie będzie mnie aż do późna.”

MACKIE: „Cholera, zapomniałam. To co ja będę robić cały dzień? Liczyłam, że poćwiczymy na strzelnicy.” — odesłała w łączu.

KESKA: „Wybacz, kochana, obiecuję, że jutro znajdziemy czas na strzelnicę, a może jeszcze zrobimy trochę aikido. Po prostu nie mogę opuścić ceremonii Adriana.” — odpisałam w łączu.

MACKIE: „No tak, wiem. Obyś chociaż miała z tego jakąś frajdę.” — przesłała.

KESKA: „Dzięki. Hej, może pójdziesz piec ciasteczka z babcią Lilly? Ona zawsze chętnie ma towarzystwo, a pomyśl tylko, ile ciastek będziesz mogła zjeść.”

Wysłałam jej to. „Tylko zostaw mi trochę.”

MACKIE: „Wiesz co, chyba tak zrobię. I pomyślę, czy coś ci zostawić.”

Odpaliła mi.

KESKA: „Ej, to nie fair, naprawdę muszę tam być.” — odparłam. Zamknęłam łącze, kiedy minęliśmy bramę, i po prostu oparłam się wygodniej, patrząc na przesuwający się krajobraz. W większości był to las, było też małe jezioro; naszą watahę otaczały sosny, brzozy i dęby, a my wykorzystywaliśmy ten teren do polowań i biegów. Nasza wataha liczyła około tysiąca pięciuset członków, więc nie była ani najmniejsza, ani największa, ale należeliśmy do najsilniejszych.

KESKA: Mniej więcej po godzinie jazdy rozdałam przekąski i wodę chłopakom, z którymi jechałam. „Ktoś chce wody albo batona musli?” — dopiero co zapytałam, kiedy mój telefon zapiszczał.

KESKA: To było dziwne, bo nikt poza Mackie do mnie nie dzwonił ani nie pisał, a skoro połączyłam się z nią, gdy wyjeżdżaliśmy, ona już wiedziała, więc uznałam, że to pomyłka, i zignorowałam. Ale telefon zapiszczał znowu, więc sprawdziłam.

Od Jessie: (x2) Powiesz!! swojemu koledze Sethowi, żeby dał mi spokój!!! (wściekła emotka)

KESKA: Po przeczytaniu jej wiadomości parsknęłam śmiechem. Czyli albo zapomniała mu powiedzieć, albo po prostu nie powiedziała, że dziś nas nie będzie. Ha!

Od Keski: Przepraszam, nie wiem, o kim mówisz. (emoji zdezorientowania) Odpisałam jej. Ale doskonale wiedziałam, kogo ma na myśli: Seth Harpper, prawy obrońca w naszej drużynie hokejowej Blue Howlers, co było też maskotką wszystkich naszych ekip sportowych. I mój drugi były najlepszy przyjaciel. Ha! Telefon znów zawibrował.

Od Jessie: TY doskonale wiesz, o kogo mi chodzi (emoji wściekłości). To twój głupi kolega!!!

KESKA: Nie mogłam się powstrzymać i roześmiałam się na głos. Ciekawe, co Seth by powiedział, gdyby wiedział, że naprawdę tak o nim myśli.

— Co cię tak bawi? — zapytał Frank Wojownik, który nas wiózł.

KESKA: — Jessie — mówię. — Myśli, że mam kontrolę nad jej zabawką na ten kwartał, tylko dlatego, że kiedyś ze sobą gadaliśmy. — To wywołało chichot u chłopaków, z którymi jechałam. (Czy to zabrzmiało wrednie? Przepraszam — wcale nie!)

Od Keski: Och... Ty... Masz... Na myśli... Setha Harppera... Przepraszam, nie rozmawiałam z Sethem od ponad miesiąca. Ostatnim razem, kiedy próbowałam do niego zadzwonić, usłyszałam komunikat: „Wybrany numer nie jest już dostępny”. Przepraszam, Jessie, wygląda na to, że z tym zostajesz sama. Mówiłam na głos, pisząc Jessie odpowiedź.

Chłopaki mieli z tego niezły ubaw. Telefon znów zawibrował.

Od Jessie: No to czy TY nie możesz mu po prostu powiedzieć, żeby dał mi spokój!!?

KESKA: Typowa Jessie — myśli, że znowu zostałam na miejscu. Tak to zwykle u mnie w rodzinie wygląda. Jeśli nie stoję im prosto przed oczami, to nie istnieję. Wypuściłam z siebie sfrustrowane westchnienie.

— Czego ona teraz chce? — zapytał Frank.

KESKA: — Typowe rodzinne gówno. Wszyscy zdają się o mnie zapominać, dopóki czegoś ode mnie nie potrzebują, a teraz Jessie myśli, że jestem z powrotem w domu i mogę sobie po prostu podjechać do Setha i kazać mu się odczepić — powiedziałam mu.

KESKA: Wysłałam szybkie ostrzeżenie do Mackie, żeby wiedziała, co się dzieje z Jessie, na wypadek gdyby Seth przyszedł wypłakać się jej na ramieniu. Seth jej też nie podał swojego nowego numeru, więc nie przewiduję, żeby była teraz wobec niego szczególnie współczująca.

KESKA: — Ktoś z was ma numer Setha? — zapytałam. Pete, jeden z wojowników, odpowiedział: — Mój młodszy brat David chyba ma, są razem w drużynie hokejowej. — Nie chcę o to prosić, Pete, ale zadzwonisz do brata? I sprawdzisz, czy mógłby zająć Setha, może wyciągnąć go na lód czy coś? — Naprawdę nie chciałam go o to prosić, ale skoro byłam tutaj, a nie w domu, to było jedyne, co mogłam zrobić. Wiem, co sobie myślisz: trening hokeja wiosną. Mamy kryte lodowisko, a trener wziął przykład z trenera futbolu. Rocznik seniorów trenuje przez cały rok i to nie tak, że bez przerwy — może trzy dni w tygodniu, po trzy–cztery godziny dziennie — żeby drużyna na kolejny rok była w jak najlepszej formie na start sezonu.

Pete siedział obok Franka z przodu i odwrócił się lekko na siedzeniu, żeby na mnie spojrzeć.

— Przecież ty i Seth jesteście przyjaciółmi? — zapytał.

— Nie rozmawiałam z Sethem od ponad miesiąca. Chyba zmienił numer i nie raczył dać go ani mnie, ani Mackie. — Pete wyciągnął telefon, żeby zadzwonić do młodszego brata.

— Halo — odebrał Dave.

— Hej, mały bracie, co tam u ciebie? — Ponieważ wszyscy jesteśmy wilkami, słyszymy obie strony rozmowy, zwłaszcza w tak ciasnym wnętrzu.

Nawet ja, a technicznie rzecz biorąc, na swojego wilka mam czekać jeszcze dwa i pół roku, ale z drugiej strony, gdyby ktokolwiek naprawdę zwracał uwagę, wiedziałby, że u mnie jest inaczej — i nie chodzi tylko o wygląd.