Złodziej Miłości: Twoja Żona Jest Moja

Arthur Williams zakończył czterogodzinną międzynarodową konferencję i wrócił do salonu.

Nieśpiesznie zdjął marynarkę, a koszula dokładnie podkreślała jego delikatną, a zarazem silną sylwetkę. Pod paskiem znajdowały się długie, proste nogi.

Gdy tylko rozpiął pierwszy guzik kołnierzyka, usłyszał za sobą cichy dźwięk.

Jego oczy natychmiast stały się zimne i czujne. "Kto tam?"

Chloe Brown wyszła ze swojego kryjówki z uśmiechem, rzucając się w jego ramiona i tuląc się do jego piersi jak kotka.

"Zaskoczony?"

Lód w wyrazie Arthura natychmiast stopniał. Przytulił ją i delikatnie pocałował w czoło.

"Co cię tu sprowadza?"

Chloe spojrzała na niego, a jej piękne, szkliste oczy wypełniły się niezliczonymi gwiazdami.

Zaczęła nieco nieśmiało: "Lekarz mówi, że moje ciało prawie wróciło do normalności, a teraz są moje dni płodne. Jeśli się postaramy, może niedługo będziemy mieli dobre wieści."

Kiedy skończyła mówić, czubki jej delikatnych uszu zrobiły się jasnoczerwone.

Urodziła się z trudnością w zajściu w ciążę i od lat regulowała swoje ciało, odkąd odeszła z branży rozrywkowej.

Szczególnie ostatnio, codziennie piła gorzkie lekarstwa.

Wiedziała, jak bardzo Arthur pragnął dziecka.

Ale ostatnio pojawiły się pewne problemy w oddziale firmy.

Musiał osobiście się nimi zająć, więc potajemnie za nim podążyła, mając nadzieję, że będą mieli dobre wieści.

Palce Chloe figlarnie kreśliły kółka na twardych mięśniach brzucha Arthura, potem powoli przesunęły się w dół, aby zahaczyć o jego pasek. Jej oddech był miękki i zapraszający przy jego uchu.

"Spotkanie się skończyło, prawda? Nikt nam nie przeszkodzi?"

Adamowe jabłko Arthura poruszyło się, a jego oczy pociemniały z nieomylnym pożądaniem.

"Nikt nie przeszkodzi. Ale ktoś powinien przygotować się na błaganie o litość. Kiedy rozpalasz ogień, musisz go ugasić."

Po tych słowach nagle podniósł Chloe za jej smukłą talię i ruszył w stronę sypialni.

Chloe wydała zdumiony okrzyk, jej miękkie, blade ramiona mocno oplatały szyję Arthura, a na jej ustach pojawił się uwodzicielski uśmiech.

Na zewnątrz zaczęło padać. Okno było otwarte, wpuszczając bryzę, która poruszała rośliny na biurku.

Stłumione oddechy mężczyzny i miękkie, urywane jęki kobiety tworzyły najpiękniejsze nuty.

Kiedy było po wszystkim, Arthur zaniósł Chloe do łazienki, aby się oczyścić.

Pod światłem, delikatna skóra Chloe—biała jak jadeit—była teraz oznaczona czerwonawymi śladami, piękna aż do zaparcia dech w piersiach.

Była jak mak w pełnym rozkwicie, emanująca najintensywniejszym urokiem w powietrzu.

Uzależniająca do szpiku kości.

Arthur starannie ją oczyścił, owinął lekkim kocem i położył na sofie.

"Głodna? Mogę poprosić asystenta, żeby przyniósł trochę jedzenia. Później pójdziemy na kolację."

"Nie jestem głodna."

Chloe pokręciła głową, ale jej oczy nagle dostrzegły szminkę pod sofą.

Jej wyraz twarzy lekko się zmienił.

Jednak biorąc pod uwagę uczucie, które mieli jako dziecięcy ukochani przez tyle lat, w połączeniu z głęboką i czułą miłością Arthura do niej.

Byli czarnymi owcami swoich rodzin, istnieniem, które wszyscy chcieli ukryć.

Byli razem od dzieciństwa, oboje pochodzili z marginalnych pozycji, nawigując swoją młodość ramię w ramię przez niezliczone zakręty.

Chloe nie zastanawiała się nad szminką - może jakaś klientka przypadkowo zostawiła ją podczas spotkania biznesowego.

Ale przeoczyła coś ważnego.

To była prywatna loża Arthura. Bez jego pozwolenia, nawet jego asystent nie mógł wejść, nie mówiąc już o klientkach.

Nawet na rozmowy biznesowe, odbywałyby się w innych publicznych miejscach.

Przez tydzień zatracali się w sobie, próbując różnych miejsc i pozycji.

Pod koniec, ledwo miała siłę, by wstać z łóżka.

Położyła się z powrotem na jedwabnych prześcieradłach, jej piękne włosy rozrzucone jak wodorosty wokół niej.

Chloe spojrzała na Arthura zamglonymi, błagalnymi oczami.

"Skarbie, zróbmy przerwę. Jestem wykończona."

Arthur oparł dłonie po obu stronach jej twarzy, jego oczy przepełnione czułością.

"Chloe, będę cię kochał na zawsze."

"Ja też."

To kochanie się, w porównaniu do ich zwykłej delikatności, miało nutę zaborczości, jakby chciał zatrzymać Chloe przy sobie na zawsze.

Chloe była zupełnie wyczerpana, zasypiając, gdy poczuła coś chłodnego na kostce.

Instynktownie otworzyła oczy i zobaczyła teraz zdobiącą ją bransoletkę Łza Wieloryba.

Niebieski szafir, większy niż jajko gołębia, był osadzony w diamentach w misternym łańcuszku, który owijał się wokół jej kostki w delikatnych warstwach.

Pod światłem szafir błyszczał zapierającym dech w piersiach blaskiem.

To był najwyższej klasy klejnot, który często pojawiał się na gorących wyszukiwaniach jakiś czas temu. Został wylicytowany za dziesiątki milionów i był unikalną "Łzą Wieloryba".

Arthur ostrożnie zabezpieczył zamek, ale nie zdjął ręki, zamiast tego trzymał jej małą, zaokrągloną stopę.

"Podoba ci się?"

Chloe poruszyła kostką, sprawiając, że Łza Wieloryba delikatnie się kołysała. "Uwielbiam ją."

Nie szczególnie dbała o biżuterię czy jej cenę.

Arthur zawsze dawał jej najlepsze i najcenniejsze rzeczy.

Położył się za nią, obejmując ją ramionami.

"Cieszę się, że ci się podoba. Kiedy zobaczyłem ogłoszenie o aukcji, specjalnie wziąłem pół dnia wolnego, aby wylicytować tę bransoletkę dla ciebie."

"Jesteś dla mnie taki dobry, skarbie."

Chloe była już głęboko senna i zasnęła zaraz po wypowiedzeniu tych słów.

Nie zauważyła intensywnej zaborczości w oczach Arthura, ani nie usłyszała jego szeptanych słów.

"Nawet bez dzieci, będę cię kochał na zawsze. Nie zostawiaj mnie, Chloe..."