Zdeptane Serce

"Nie. Nie."

"Proszę, nic dzisiaj nie widzieliśmy ani nie słyszeliśmy. Po prostu nas puśćcie. Proszę."

Olivia Smith desperacko przemieszczała się na drugą stronę łóżka.

Gdy już miała dosięgnąć krawędzi, mężczyzna o twarzy pokrytej bliznami chwycił ją za kostkę i szarpnął z powrotem, śmiejąc się.

Jej drżąca skóra, kontrastująca z jaskrawoczerwoną narzutą, wyglądała jeszcze gładsza i bardziej kusząca.

Oczy mężczyzny z blizną zapłonęły pożądaniem. "Puścić cię? Dlaczego miałbym cię puścić? Ryzykowaliśmy życiem, czekając tu dodatkową godzinę, aż wrócisz. Dlaczego miałbym puścić tak piękną kobietę? Dzisiaj na pewno będę się bawił."

"Ruszajmy się, musimy iść dalej."

Na sofie naprzeciwko łóżka, pod zdjęciem ślubnym, młody mężczyzna w białej koszuli wstał, zapinając guziki. Jego głos był głęboki i magnetyczny, ale słowa zimne jak jadowity wąż.

U jego stóp klęczał dzisiejszy pan młody, mąż Olivii, David Jones. David wciąż trzymał igłę chirurgiczną i nici. Właśnie wyjął kulę i zszył ranę mężczyźnie przed sobą.

David spojrzał na Olivię, przygniecioną przez mężczyznę z blizną, z sercem pełnym bólu i rozpaczy. Chwycił za spodnie mężczyzny w białej koszuli, błagając, "Proszę pana, nie powiemy ani słowa o tym, co się dzisiaj stało. Proszę, właśnie uratowałem ci życie. Puśćcie nas. Dzisiaj się pobraliśmy."

To, co miało być najszczęśliwszym dniem ich życia, zamieniło się w koszmar w momencie, gdy otworzyli drzwi do nowego domu i zobaczyli tych dwóch zakrwawionych mężczyzn.

Mężczyzna w białej koszuli spokojnie dokończył zapinanie guzików, a potem chwycił Davida i wyciągnął go z sypialni. Ukradli interes rywalom i byli ścigani aż tutaj. Planując znaleźć coś do jedzenia i odpocząć przed dalszą ucieczką, mężczyzna z blizną zobaczył kobietę na zdjęciu ślubnym i zdecydował się zostać dodatkową godzinę.

To był zły pomysł, zwłaszcza że ich bezpieczeństwo nie było jeszcze zagwarantowane. Ale po tak długiej ucieczce ich nerwy były napięte do granic możliwości. Krótka chwila relaksu nie wydawała się nie do wybaczenia, zwłaszcza że ulewny deszcz na zewnątrz zmywał większość śladów i maskował wszelkie dźwięki.

"David."

"Olivia."

Olivia wyciągnęła rękę do Davida, walcząc. David próbował do niej podbiec, ale jedno było przygniecione przez mężczyznę z blizną, a drugie trzymane przez mężczyznę w białej koszuli, nie mogąc się wyrwać.

Gdy mężczyzna w białej koszuli kontynuował wychodzenie, mężczyzna z blizną nagle się odezwał, "Robert, zostaw tu też tego faceta. Nigdy nie miałem dreszczyku robienia tego przed mężem. Sama myśl o tym mnie podnieca."

Robert Davis zmarszczył brwi. Dzisiaj wszystko już wymknęło się spod kontroli. Jeśli każdy z nich pilnowałby jednej osoby, mogli by jeszcze kontrolować sytuację. Ale jeśli David zostanie w sypialni, oboje mogą współpracować i stawiać opór, co może prowadzić do niespodziewanych kłopotów.

Jego wzrok padł na plecy mężczyzny o twarzy pokrytej bliznami, pełne ran. Robert przełknął słowa. To był przyjaciel, który kiedyś uratował mu życie, biorąc za niego cios nożem. Nie miał innych wad, tylko ten jeden lubieżny nawyk. Czekali już godzinę; zostawienie wyraźnie przerażonego Dawida w sypialni nie powinno sprawić żadnych problemów.

Robert zdjął koszulę, mocno związał ręce Dawida i złamał mu obie nogi. "Poczekam na zewnątrz. Posprzątaj, jak skończysz."

"Jasne, Robert. Wiedziałem, że mnie nie zostawisz. Będę ci wdzięczny za życie, bez względu na to, ile razy."

"Przestań gadać. Po prostu przeżyj."

Robert przeklął z uśmiechem, po czym wyszedł z sypialni, zamykając za sobą drzwi.

"Dobrze, piękna, kontynuujemy. Dzisiaj się pobrałaś, prawda? Twój mąż już cię miał? Jesteś jeszcze dziewicą?"

Mężczyzna o twarzy pokrytej bliznami z podekscytowaniem rozdarł ubrania Olivii. W głowie Olivii kołatało się słowo "posprzątaj." Od momentu, kiedy otworzyli drzwi, błagali tych dwóch mężczyzn, oddali wszystkie swoje rzeczy, a nawet ujawnili swoje zawody, ratując życie mężczyźnie w białej koszuli, wszystko po to, aby przeżyć. Ale ci mężczyźni nie mrugnęli okiem.

Nie mogła już liczyć na ich litość. "Posprzątaj" z pewnością oznaczało zabicie ich, a nie sprzątanie pokoju.

Nie mogła umrzeć. Jej brat zginął w wypadku samochodowym w zeszłym roku, zostawiając jej starszych rodziców tylko z nią. Jeśli umrze, jej rodzice długo nie przetrwają. Dawid też nie mógł umrzeć. Był jedynym dzieckiem swoich rodziców, urodzonym, gdy byli po czterdziestce. Oszczędzali każdy grosz dla niego. Jeśli umrą, jego rodzice nie przetrwają.

Oddali wszystko i znosili to upokorzenie. Nie mogli stracić życia. Musieli przeżyć.

Olivia przestała się szarpać i powoli objęła mężczyznę na sobie. "Panie, jeśli cię zadowolę, czy nas wypuścisz?"

Mężczyzna z bliznami chwycił jej piersi, całując ją brutalnie po szyi. "Pachniesz tak dobrze. Żony innych ludzi są najlepsze. Nie martw się, zostawię cię przy życiu trochę dłużej."

"Panie, mogę być z tobą na zawsze."

"Dobrze, dobrze. Hahaha."

Łzy cicho płynęły po twarzy Olivii. Spojrzała na Dawida, który próbował pełznąć w stronę łóżka. Był jeszcze daleko, a krew rozlewała się z jego nóg.

Olivia mocno zagryzła wargę i przytuliła mężczyznę na sobie mocniej.

Raz. Dwa. Trzy razy.

Kiedy mężczyzna z bliznami w końcu skończył trzeci raz i próbował wstać, Olivia przylgnęła do niego, jej głos był chorobliwie słodki: "Panie, chcę więcej. Nie przestawaj."

"Jesteś taką dziwką. To musi być twój pierwszy raz, kiedy cieszysz się mężczyzną."

Mężczyzna z bliznami zaśmiał się i przycisnął ją ponownie. Jeszcze raz. I znowu.

W końcu Dawid dotarł do łóżka, podnosząc związane ręce w stronę Olivii. W rękawie ukryty był nóż chirurgiczny, którego użył do wyjęcia kuli Roberta. Aby uniknąć wykrycia, ostry nóż już przeciął jego skórę.

Olivia, z łzami w oczach, wzięła nóż z ramienia Dawida i wzięła głęboki oddech. Mężczyzna z bliznami całował jej pierś, odsłaniając szyję.

Całą swoją siłą Olivia wbiła nóż w jego szyję. Tętnica pękła, a krew trysnęła jak fontanna, uderzając w sufit, a potem spadając na blade, bezkrwiste twarze Olivii i Davida.

Nie było już odwrotu.

Olivia wielokrotnie dźgnęła mężczyznę z blizną na twarzy, przestając dopiero, gdy była pewna, że nie żyje.

David, zaciskając zęby z bólu, oparł się o łóżko i zepchnął mężczyznę z blizną z Olivii.

Olivia walczyła, by usiąść, rozwiązując koszulę, która wiązała ręce Davida. Ścisnęła jego dłoń mocno, łzy zmieszane z krwią spływające po jej twarzy.

David uniósł drżącą rękę, by pogłaskać policzek Olivii.

Wpatrywali się w siebie w milczeniu.

Oboje wiedzieli, że mężczyzna na zewnątrz był jeszcze większym zagrożeniem.

Jeśli chcieli przeżyć ten dzień, musieli się z nim również rozprawić.

W salonie.

Robert siedział na kanapie z zamkniętymi oczami, odpoczywając.

Deszcz na zewnątrz zelżał z ulewy do mżawki.

Otworzył oczy i spojrzał na zegar na ścianie. Minęła ponad godzina.

Dlaczego Nolan jeszcze nie skończył?

Robert zmarszczył brwi, wstał i podszedł do drzwi sypialni, pukając.

"Nolan, robi się późno. Musimy iść."

Brak odpowiedzi.

Przez Roberta przeszło złe przeczucie. Bez wahania kopnął drzwi.

Na łóżku leżał nagi Nolan, jego głowa zwisała bezwładnie, oczy szeroko otwarte w śmierci.

W następnej chwili David chwycił nogi Roberta, a Olivia wyskoczyła zza drzwi, wbijając skalpel w jego pierś.

Robert zawahał się na sekundę, ale jego instynkt przetrwania zadziałał. Uniósł rękę, by osłonić serce.

Skalpel przebił jego dłoń.

"Ty skurwysynie!"

Robert wyrwał skalpel z ręki i dźgnął nim Olivię.

"Olivia, uciekaj!"

David krzyknął, trzymając się Roberta z podłogi.

"To najpierw cię zabiję!"

Robert skierował skalpel w stronę Davida.

"Nie! David..."

W tym momencie rozległ się dźwięk syren policyjnych.

"Policja jest tutaj. Policja jest tutaj," rozpacz Olivii zamieniła się w radość.

Twarz Roberta pociemniała. Rozejrzał się po pokoju i zauważył telefon Nolana w kącie.

Jakoś telefon był połączony z 911.

Wszystko, co się dzisiaj wydarzyło, było transmitowane do policji.

"Dobrze. Bardzo dobrze."

Robert zaśmiał się gniewnie.

Nigdy by nie przypuszczał, że on i Nolan, którzy przetrwali niezliczone bitwy, zostaną pokonani przez nieśmiałą nowożeńców parę.

"Zobaczycie. Wrócę."

Robert rzucił skalpel w okno, rozbijając szkło, i wyskoczył.

"Nie. Nie, proszę, puśćcie nas. Nic nie widzieliśmy, nic nie słyszeliśmy."

"Proszę. Proszę..."

"Olivia, Olivia, obudź się."

Oczy Olivii otworzyły się gwałtownie. Nie było mężczyzny z blizną, nie było mężczyzny w białej koszuli, tylko David.

Nie byli w swoim starym pokoju, ale w nowym domu w Silverlight City, tysiące kilometrów stąd.

"David."

Olivia rzuciła się w ramiona Davida, łzy cicho spływające po jej twarzy.

"David, to był tylko koszmar, prawda? To się naprawdę nie wydarzyło, prawda?"

David trzymał ją mocno, głaszcząc jej włosy.

"Olivia, nie bój się. To już koniec. Złapaliśmy jednego z tych ludzi, a policja powiedziała nam, że drugi wdał się w bójkę i został zastrzelony. Sam widziałem jego ciało, pamiętasz?"

"Ale..." Ciało Olivii wciąż drżało. "On powiedział, że wróci. Wróci po zemstę."

David delikatnie pocałował ją w czoło.

"Nie wróci. Ten człowiek nie żyje. Zmarli nie wracają. Minęły już trzy lata. Gdyby miał nas ścigać, zrobiłby to już dawno. Nigdy nie wróci."

Olivia spojrzała na Davida, szukając pocieszenia. "Nie będzie już więcej koszmarów, prawda?"

"Prawda, Olivia. Od teraz będziemy mieć tylko szczęśliwe życie. Zaufaj mi. Nic takiego już się nie wydarzy."

Aby zapomnieć o przeszłości, przeprowadzili się z rodzicami do Silverlight City, gdzie nikt ich nie znał.

Wybrali dom w najbardziej zaludnionej dzielnicy, a ich praca i codzienne trasy zawsze prowadziły przez zatłoczone miejsca.

Coś takiego już nigdy się nie zdarzy.

"Olivia," David głaskał jej spocone włosy, "jesteśmy małżeństwem od trzech lat. Zróbmy sobie dziecko."

Ich rodzice byli zaniepokojeni brakiem wnuków, nawet podejrzewali problemy zdrowotne.

Minęły trzy lata, ale Olivia wciąż miała koszmary. Dziecko mogłoby pomóc jej odwrócić uwagę.

"Dobrze."

Olivia skinęła głową i pocałowała go.

Z powodu tego, co wydarzyło się trzy lata temu, nie byli blisko przez ponad rok.

David nigdy nie narzekał, zawsze był przy niej, pocieszając ją, cicho wspierając.

Musiała zapomnieć o przeszłości i żyć dobrze z nim.

Byli na nogach do wczesnych godzin porannych.

Przewidywalnie, nie mogli wstać rano. Olivia wzięła dzień wolny, a David nie poszedł do szpitala.

Spali do południa, a potem wyszli na obiad i zakupy.

"David, pamiętam, że mówiłeś, że skończył nam się miód. Kupmy trochę."

Olivia wzięła słoik miodu z półki.

Gdy studiowała etykietę, spojrzała w górę i zamarła, słoik wyślizgnął się jej z ręki.

"Olivia, co się stało?"

David natychmiast podszedł i objął ją ramieniem.

"Tam... tam..."

Olivia wskazała drżącym palcem na przerwę między półkami.

"Tam było oko. Oko tego człowieka. David, on wrócił. Wrócił po zemstę."

Twarz Davida zbielała, spojrzał w tamtym kierunku.

Nie widział nic poza półkami i produktami.

Przeszedł na drugą stronę, nadal nic nie widząc.

"Olivia, tam nic nie ma. Musiałaś się pomylić."

David poprowadził Olivię na drugą stronę, żeby spojrzeć.

"Nie, nie pomyliłam się. To było jego oko."

Twarz Olivii była blada.

Nawet po trzech latach pamiętała oczy Roberta - zimne i okrutne, jakby mogły ją przeszyć na wskroś.

David zastanowił się przez chwilę. "Olivia, sprawdźmy nagrania z kamer."

Szybko poszli do biura ochrony sklepu.

"Przepraszam, kamera obejmująca ten obszar zepsuła się wczoraj i jeszcze nie została naprawiona. Ale możecie sprawdzić nagrania z innych kamer."