Zemsta Opuszczonej Luny

Telefon zawibrował i o 4:47 nad ranem roztrzaskał ciszę.

Zerwałam się ze snu, a moja dłoń instynktownie sięgnęła przez ogromne łóżko, zanim jeszcze na dobre otworzyłam oczy. Palce natrafiły na zimną pościel. Pusto. Znowu. Trzeci dzień z rzędu, odkąd Ethan ostatni raz spał w naszym pokoju.

Po omacku znalazłam telefon na szafce nocnej, mrużąc oczy przed ostrym, niebieskim światłem ekranu. Nieznany numer. W wiadomości był pojedynczy zaszyfrowany plik. Dotknęłam, żeby go otworzyć.

Wideo ładowało się powoli, pasek postępu pełzł po ekranie. Kiedy obraz wreszcie się wyostrzył, zabrakło mi tchu.

Siedziałam w ciemności, a serce waliło mi w skroniach, w nadgarstkach, w pustce u dołu gardła.

Oddychaj — powiedziałam sobie. Po prostu oddychaj.

Tyle że oddychanie było jak połykanie potłuczonego szkła.

Chwyciłam telefon, wepchnęłam go do kieszeni i odrzuciłam kołdrę. Potem ruszyłam do drzwi.

Podziemny ośrodek treningowy rozciągał się pod Eclipse Pack House. Ruszyłam prosto do ciężkich worków zawieszonych na wzmocnionych belkach stropowych, w przytłumionym świetle awaryjnym.

Moje bose stopy nie wydawały dźwięku na gumowej posadzce. Nie zawracałam sobie głowy owijkami ani rękawicami. Po prostu stanęłam przed najbliższym workiem i wbiłam w niego pięść z całej siły.

Uderzenie posłało wstrząs w górę ramienia, ale przyjęłam ból z ulgą. Uderzyłam jeszcze raz, i jeszcze raz, wpadając w rytm, który nie miał nic wspólnego z techniką, a wszystko z potrzebą, by coś rozbić, skrzywdzić coś tak, jak bolało mnie. Lewy hak. Prawy prosty. Uderzenie łokciem. Kolano. Worek huśtał się dziko na łańcuchu, metalowe ogniwa skrzeczały w proteście.

Pot wsiąkał w moją szarą koszulkę na ramiączkach, przyklejając ją do skóry. Kostki mi popękały, krew rozmazywała się po skórzanej powierzchni worka, ale rany zasklepiały się niemal tak szybko, jak powstawały.

Straciłam poczucie czasu, zagubiona w przemocy ruchu, w satysfakcjonującym głuchym łupnięciu ciała o opór.

Ustawiałam się do kolejnego kopnięcia, kiedy górne lampy zapłonęły, zalewając salę treningową ostrym, jarzeniowym światłem.

— Bella! Właśnie cię szukałem—

Głos Ethana rozległ się gdzieś za mną. Byłam już w pełni zaangażowana w uderzenie, ciało miałam w ruchu, i usłyszałam jego kroki pędzące bliżej. Poruszał się szybko, za szybko, i gdy obróciłam się do kopnięcia okrężnego, nagle znalazł się dokładnie na mojej linii, na tyle blisko, że nie zdążyłam się wycofać.

Moja piszczel uderzyła w jego lewą kość policzkową z solidnym trzaskiem.

Ethan zatoczył się do tyłu o dwa kroki, ręka natychmiast poleciała do twarzy, a okulary w czarnych oprawkach przekrzywiły mu się na nosie. Przez jedną krótką, satysfakcjonującą chwilę zobaczyłam na jego twarzy błysk szoku i gniewu.

— Kurwa — syknął, prostując się i poprawiając okulary gwałtownymi, zirytowanymi ruchami.

Powoli opuściłam nogę, z wyrazem twarzy starannie pustym. — Nie widziałam cię.

Wypuścił powietrze ostro przez nos, pocierając szczękę. — No tak. Za bardzo się nakręciłem, wpakowałem się prosto w twoje kopnięcie. — Jego ton był urwany, niecierpliwy; już zbywał to, co się stało, jakby nie miało znaczenia, przechodząc do tego, po co naprawdę tu przyszedł.

Położył mi dłonie na ramionach. Zesztywniałam pod jego dotykiem; każdy mięsień w moim ciele wrzeszczał, żebym się odsunęła, ale zmusiłam się, by stać nieruchomo.

— Bella, słuchaj — powiedział głosem podniesionym z ledwie powstrzymywanej radości. — Faye urodziła. Chłopca. Jest idealny. Zupełnie zdrowy.

Te słowa uderzyły mnie jak pojedyncze ciosy, każdy lądujący z chirurgiczną precyzją w pustej przestrzeni za moimi żebrami.

— Mama się rozpłakała, kiedy go zobaczyła — ciągnął Ethan, mówiąc teraz szybciej, słowa potykały się o siebie w pośpiechu. — Powiedziała, że to dar od Bogini Księżyca. Babcia nawet nie była w stanie nic powiedzieć, taka była szczęśliwa. A Faye… Boże, Bella, biedna Faye. Poród strasznie ją wymęczył, jest wykończona. Naprawdę potrzebuje teraz odpoczynku.

Patrzyłam na niego — na mężczyznę, z którym trzy lata temu stworzyłam parę, na tego Alfę, który stał obok mnie przy Moonstone Altar i obiecał szanować mnie jako swoją Lunę, swoją równą, swoją partnerkę.

— Wróciłeś tylko po to, żeby mi to powiedzieć? — Mój głos zabrzmiał płasko, bez emocji.

Dłonie Ethana zsunęły się z moich ramion. Zacisnął szczękę.

— Wróciłem, bo nie odbierałaś telefonu. Mama chciała, żebym ci przypomniał, że masz dziś odwiedzić szpital. Faye jest na VIP-owskim oddziale położniczym w Emberhold General. Naprawdę chce cię zobaczyć.

— Jak miło.

— Bella. — Jego ton się zmienił, przybierając tę ostrzegawczą nutę, którą znałam aż za dobrze. — Wiem, że może ci być trudno tego słuchać, ale Faye jest teraz najbardziej bezbronna. Martwiła się na śmierć, że będziesz miała do niej żal o to wszystko, że to stworzy podziały w watasze. Ostatnią rzeczą, jakiej chce, jest to, żeby to dziecko stanęło między nami.

Śmiech, który mi się wyrwał, był ostry jak brzytwa.

— To może nie powinieneś był robić tego w ogóle.

Ethan znieruchomiał.

— Co ty właśnie powiedziałaś?

— Słyszałeś. — Spojrzałam mu prosto w oczy, pozwalając, żeby zobaczył w moich lodowaty chłód. — Wróć do swojego syna, Ethan. Jestem pewna, że bardziej cię potrzebuje niż ja.

Położyłam szczególny nacisk na słowo syna, pozwoliłam mu ociekać całym jadem, który powstrzymywałam, i patrzyłam, jak jego twarz ciemnieje od rumieńca.

— Do kurwy nędzy. — Przeciągnął dłonią po włosach. — Ile razy mamy odbyć tę rozmowę? To była pomoc medyczna. Sztuczne zapłodnienie. Użyli mojej spermy, tak, ale ja i Faye nigdy— my nie—

— To czemu nie mogłeś mi powiedzieć od samego początku? — przerwałam mu, głosem śmiertelnie cichym.

Otworzył usta, po czym je zamknął.

Prawda była taka, że Ethan nie był jedynym, którego w ostatnich dniach prawie nie było w Domu. Cała rodzina Grave koczowała w Emberhold General Hospital, czekając, aż Faye urodzi. Faye Porter, córka Alfy Duskcrown Pack, która trzy lata temu — tak jak ja — wyszła za mąż do Eclipse Pack. Mieliśmy podwójną ceremonię związania — ja zostałam związana ze starszym bratem, Ethanem, a Faye z młodszym, Evanem. Całe Emberhold o tym mówiło: dwie córki Alf dołączające do jednej z najpotężniejszych watah w regionie.

Tyle że to szczęście nie trwało długo. W noc przed tym, gdy Ethan i Evan mieli rywalizować o pozycję Alfy, Evan zginął w nagłym wypadku. Rodzina Grave była zdruzgotana, zżerana poczuciem winy. Namawiali Faye, żeby poszła dalej, znalazła innego partnera, ale ona odmówiła. Zdecydowała się zostać, uczcić pamięć Evana, pozostając częścią jego rodziny.

A Gravesowie pokochali ją za to. Ubóstwiali tę oddaną, lojalną dziewczynę, która z miłości do ich zmarłego syna poświęciła własną przyszłość. Ubóstwiali ją na tyle, by znaleźć sposób, żeby dać jej to, czego pragnęła najbardziej — dziecko niosące krew Grave’ów. Skoro Evana już nie było, zostawało tylko jedno źródło tej linii krwi.

Szczęka Ethana znów się zacisnęła.

— Chcesz wiedzieć, czemu ci nie powiedzieliśmy? Bo wiedzieliśmy, że zareagujesz dokładnie tak jak teraz. Robiąc sceny, zachowując się nieracjonalnie. — Jego oczy stwardniały. — Jesteś Luną tej watahy, Bella. Powinnaś świętować, że Eclipse w końcu ma dziedzica. Bogini Księżyca raczy wiedzieć, że tobie nie udało się go dać przez trzy lata.

Patrzyłam na niego długo, pozwalając ciszy rozciągnąć się między nami, pozwalając mu zobaczyć coś w moich oczach — coś, co sprawiło, że jego wyraz twarzy zadrżał. Potem odwróciłam się, schyliłam i podniosłam telefon z miejsca, w którym zostawiłam go na podłodze.

— Wracaj do szpitala, Ethan. Jestem pewna, że Faye na ciebie czeka.

Usłyszałam, jak nabiera powietrza, jak zaczyna mówić coś jeszcze, ale wtedy zawibrował jego telefon. Wyciągnął go, zerknął na ekran i to, co tam zobaczył, sprawiło, że zaklął pod nosem.

— Muszę iść — powiedział, już kierując się do drzwi.

Drzwi trzasnęły za nim, zostawiając mnie samą w zbyt jasno oświetlonej sali treningowej, z zakrwawionymi kostkami i roztrzaskanymi złudzeniami.

Spojrzałam na telefon, na ekran blokady z fotografią z naszej ceremonii związania sprzed trzech lat. Ja w tradycyjnej srebrnoszarej sukni Luny, Ethan w ceremonialnym, ciemnogranatowym stroju Eclipse Pack, uśmiechnięci w blasku księżyca przy Ołtarzu Moonstone.

Przesunęłam palcem, odblokowując telefon. Ekran rozświetlił się, pokazując nagranie, które oglądałam wcześniej tego ranka.

Marynarka od garnituru Ethana rzucona na podłogę. Letnia sukienka Faye podciągnięta i zebrana wokół talii. Ich ciała poruszające się w rytmie, który opowiadał prawdziwą historię stojącą za cudownym dzieckiem Eclipse Pack. To była prawda o tym, co nazywali „pomocą medyczną”.