รักลับที่หัวใจเรียกร้อง

สองปี...

นานพอที่จะทำให้คนคนหนึ่งเชื่อว่าเรื่องราวในอดีตคงกลายเป็นเพียงความทรงจำ

แต่สำหรับพริมลภัส มันไม่เคยเป็นเช่นนั้น

เธอยืนอยู่หน้ากระจกในห้องพักของโรงแรม พลางมองเงาสะท้อนของตัวเองด้วยหัวใจที่เต้นแรงกว่าปกติ

คืนนี้เป็นคืนแรกที่เธอกลับมายังเมืองนี้

เมืองที่เธอเคยรัก

และเป็นเมืองเดียวกับที่เธอเคยหนีออกมาเพราะผู้ชายคนหนึ่ง

ภาคิน

เพียงคิดถึงชื่อเขา หัวใจที่พยายามสงบมาตลอดสองปีก็กลับวุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง

พริมลภัสหลับตา ก่อนสูดลมหายใจลึก

เธอบอกตัวเองว่าครั้งนี้เธอกลับมาเพราะงาน ไม่ใช่เพราะเขา

แต่โชคชะตากลับไม่ยอมให้เธอโกหกตัวเองได้นานนัก

ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“คุณพริมครับ คุณภาคินรออยู่ที่ห้องรับรอง”

หัวใจของเธอหยุดไปชั่วขณะ

สุดท้ายก็ต้องพบกันอยู่ดี

พริมลภัสเดินไปยังห้องรับรองด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ เมื่อประตูเปิดออก เธอเห็นชายหนุ่มยืนอยู่ริมหน้าต่าง

ภาคินยังเหมือนเดิม

ใบหน้าคม ดวงตานิ่ง และท่าทางสุขุมที่เธอจำได้ทุกอย่าง

เพียงแต่วันนี้สายตาของเขาเปลี่ยนไป

เมื่อเห็นเธอ เขานิ่งอยู่นานก่อนพูดเสียงเรียบ

“กลับมาทำไม”

ไม่มีคำว่าสวัสดี

ไม่มีการถามสารทุกข์สุกดิบ

มีเพียงคำถามที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซึ่งถูกเก็บไว้นานเกินไป

“ฉันมาทำงานค่ะ”

“แค่นั้น?”

พริมลภัสเม้มริมฝีปาก

“ค่ะ”

ภาคินหัวเราะเบา ๆ แต่แววตาไม่ได้มีความขบขันอยู่เลย

“คุณยังโกหกไม่เก่งเหมือนเดิม”

เธอเงียบ

เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้น แต่หยุดอยู่ตรงหน้าเธอโดยไม่ได้แตะต้อง

ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าวกลับทำให้พริมลภัสรู้สึกถึงความทรงจำมากมายที่เธอพยายามลืม

“สองปีที่ผ่านมา คุณไม่เคยติดต่อผมเลย”

“ฉันคิดว่ามันดีที่สุดแล้ว”

“สำหรับใคร?”

คำถามนั้นทำให้เธอเงยหน้าขึ้น

สายตาของทั้งคู่สบกัน

ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยรักกันมาก

มากจนเธอคิดว่าจะไม่มีวันจากเขาไปได้

แต่สุดท้ายเธอก็เป็นคนเดินออกมา

ภาคินลดเสียงลง

“สำหรับผม มันไม่เคยดีที่สุด”

หัวใจของพริมลภัสสั่นไหว

เธอพยายามถอย แต่ด้านหลังกลับเป็นผนัง

ภาคินไม่ได้ตามเข้ามา เขาเพียงยืนมองเธออย่างเงียบ ๆ

“ถ้าคุณตั้งใจจะกลับมาเริ่มต้นใหม่” เขาพูด “ผมจะไม่ห้าม”

พริมลภัสเงยหน้ามองเขา

“แต่ถ้าคุณกลับมาเพราะยังรู้สึกเหมือนเดิม...”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

“อย่าคิดว่าผมจะทำเป็นไม่รู้สึก”

คำพูดนั้นทำให้ความเงียบระหว่างคนทั้งสองหนักขึ้น

พริมลภัสรู้ดีว่าเธอควรเดินออกจากห้องนี้

ควรบอกตัวเองว่าอดีตจบไปแล้ว

แต่หัวใจกลับเรียกร้องในสิ่งตรงกันข้าม

และนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด

เพราะเธอเพิ่งรู้ว่า...

สองปีที่ผ่านมานั้น ไม่ได้ทำให้เธอเลิกรักภาคินเลย