19 Book(s) Related to add yours on instagram story not working

เรื่องมันเกิดขึ้นตอนที่ฉัน 'ฟิล์ม' เด็กเฟรชชี่ปีหนึ่ง เผลอไปเหยียบเท้า 'พี่เฟียต' เจ้าของฉายา 'ขาโหดของคณะวิศวะ' เข้าโดยบังเอิญ ขณะที่กำลังเดินหาตึกเรียน ถ้าดูจากหน้าตาที่ไม่เถื่อน(?)ก็ดูเหมือนพี่เขาจะเป็นคนดีระดับหนึ่ง แต่คำพูดที่หลุดออกจากปากกลับห่ามเกินหน้าตาไปหลายขุม

"เหยียบตีนพี่..อยากลองดีเหรอครับน้อง"

ประโยคที่พี่เฟียตส่งมาให้ฉันล้วนมีรอยยิ้มพิฆาตมาด้วยทุกครั้ง ขนาดรุ่นพี่ปีเดียวกันยังไม่กล้าต่อกรกับพี่เฟียต แล้วเฟรชชี่ตัวน้อยนิดอย่างฉันจะไปเหลืออะไรล่ะเนี่ย T^T

"อยู่กับคาร่าต้องใช้ความอดทนด้วยเหรอคะ"
คนตัวเล็กยู่ปากขึ้นเล็กน้อย จู่ๆ ความน้อยเนื้อต่ำใจก็แล่นขึ้นมาจุกอยู่ในอก เธอรู้ว่าเธอเป็นเด็กดื้อ เธออยากให้เขามองเธอในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง
"ใช้สิครับ...ใช้มากๆ เลยด้วย"
"ไม่อดทนได้มั้ยคะ"
เธอถามพลางช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างออดอ้อน ใบหน้าหวานยังคงอิงซบอยู่บนฝ่ามือของเขาและมือเล็กของเธอก็ยังคงจับไว้อย่างหวงแหน
"คาร่าไม่อยากให้คุณโรมใช้ความอดทนอยู่กับคาร่า"
มาเฟียหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย สังเกตความผิดปกติของเด็กสาวตรงหน้าหรืออาจจะเป็นเพราะความเมาจึงทำให้เธองอแงใส่เขากว่าปกติ
"คาร่า...เป็นอะไรครับ"
ถามพลางยกมืออีกข้างลูบศีรษะของเธอก่อนมือหนาจะชะงักเมื่อได้รับคำตอบกลับมา
"คาร่าไม่อยากให้คุณโรมไปเป็นของคนอื่น"
ปากเล็กเชิดขึ้นเล็กน้อยบวกกับประโยคเอาแต่ใจที่เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังทำให้หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกและเต้นผิดจังหวะไปทันที
เธอคงจะจำมาจากประโยคกำกวมของแฟรงค์และคิดไปว่าเขาจะแต่งงานกับจูเลียถึงได้แสดงท่าทางหวงเขาแบบนี้
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ก็ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มออกมาอัตโนมัติ การที่เธอหวงเขาแปลว่าเธอกำลังมีความรู้สึกที่ตรงกับความรู้สึกของเขา
"งั้นก็ทำให้พี่ตกเป็นของคาร่าสิครับ"

"กูให้ความเป็น เพื่อน มึงได้
กูก็ยัดเยียดความเป็น ผัว ให้มึงได้เหมือนกัน"
จอมทัพ : หล่อ ร้ายลึก ตรงไปตรงมา ปากร้าย
คุณอาจจะมองว่าผมใจร้าย เเต่สิ่งที่ผมเจอการทำดีคงไม่ช่วยอะไร
ผมไม่สนว่าใครจะเจ็บปวด ต่อจากนี้ผมขอสนแค่ตัวเองบ้างก็เเล้วกัน
"กูก็แค่อยากแก้แค้น"
น้ำเหนือ : หล่อ จริงใจ ซื่อตรง ปากไม่ร้าย (แต่กัดเจ็บ)
ถ้าผมผิดผมก็ลูกผู้ชายพอที่จะยอมรับความผิด
ผมโกรธที่มันยัดเยียดในสิ่งที่ผมไม่ได้ทำ ผมเกลียดที่มันหูเบา
"มึงก็ทำมันสำเร็จเเล้วนี่"
"กูไม่ชอบน้องมึง"
"เเล้วมึงชอบใคร"
"กูชอบมึง"

แค่คิดว่าเสพรักเพียงแค่ครั้งเดียวคงไม่เป็นอะไร ใครจะรู้ว่าจะกลายเป็นการขุดหลุมฝังตัวเองจนโงหัวไม่ขึ้น
"ถ้ามึงยังไม่อยากตาย อย่าก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวกู"
"....."
"มึงอยากตายคาเตียงใช่มั้ย"
"เออ มึงยิงกูเลยวัช.."
"ไม่ใช่ตายด้วยปืน เเต่ตายคาอกกู"

"ในวันที่เขาเข้ามาในชีวิต... เขาบอกว่าเธอคือ 'เหยื่อรองรับความแค้น' ที่ต้องชดใช้แทนคนอื่นแต่ในวันที่เธอตัดสินใจจะหันหลังและเดินจากไป... มาเฟียใจร้ายคนเดิมกลับคุกเข่าลงแทบเท้า'วาวา... พี่ขอโทษ ห้ามเลิกรักพี่เด็ดขาดนะ'"

กรุงโรม (มาเฟียหนุ่มเจ้าอารมณ์ ปากแข็ง) และ วาวา (สาวสวยเรียบร้อย)

กรุงโรมต้องการแก้แค้นคนที่ทำร้ายพี่สาว แต่หาตัวไม่เจอ จึงเปลี่ยนเป้าหมายมาที่วาวาซึ่งเป็นน้องสาวแทน จากปากที่บอกว่าจะทำลายชีวิตเธอ เขากลับดูแลเธอเป็นอย่างดี เป็นแนวพระเอกขึ้นอย่างหงส์ลงอย่างหมา

“ให้หนูเป็นของคุณรามนะคะ…”

เธอต้องการแค่ที่หลบภัย แต่ดันกลายเป็นผู้ต้องสงสัยว่าเป็นคนมาขโมยข้อมูล
ความหลงใหลตั้งแต่แรกเจอ ตอนนี้มันเพิ่มมากขึ้นเมื่อเธอต้องการเป็นของเขา... มากจน...

เธอต้องการแค่ไม้กันหมา แต่โชคชะตาเล่นตลกให้เธอตอบแทนเขาโดยการเป็น ‘ของเล่นบนเตียง’

เรื่องราวความลี้ลับของตระกูลมาเฟียที่ไม่มีใครได้รับรู้มาก่อน อำนาจ ความยิ่งใหญ่ถูกครอบงำไปด้วยมนตรา และขับเคลื่อนด้วยแรงแค้นของวิญญาณที่ยังสถิตย์อยู่ในกายของลูกชายคนโตตระกูลหลัก ‘แทนคุณ ธีรปัญญากูร’ เขาต้องเผชิญหน้ากับสิ่งเหลือเชื่อมากมายโดยมี ‘ท็อป ทศวรรษ’ นายแพทย์หนุ่มอยู่เคียงข้างที่เหมือนจะเก็บงำความลับที่เกินกว่าใครจะจินตนาการไว้มากมาย

ความรักที่แสนจะยาวนาน ของไทม์ เต (คู่รักเพื่อนสนิทของ คินน์ อนาคินน์ แห่งจักรวาลมาเฟียธีรปัญญากูร) เต็มไปด้วยกลิ่นไอของดอกไม้ที่ชวนให้หลงใหล และเต็มไปด้วยขวากหนามในเวลาเดียวกัน พวกเขาทั้งคู่ต่างเติบโต รดน้ำ พรวนดิน ปลูกต้นรักนี้มาตั้งแต่เยาว์วัย จนเวลาล่วงเลยมากว่า 10 ปี ความรักที่มากเกินไปกลับกลายเป็นพันธนาการที่เหนี่ยวรั้งพวกเขาทั้งคู่ให้เป็นโลกทั้งใบของกันและกัน ไทม์ ทวีวัฒน์ ที่มีนิสัยเจ้าชู้จนเป็นเรื่องเคยชิน และความเย่อหยิ่ง ทะนงตัว เพรียบพร้อม ของเต เตชินท์ก็เป็นเรื่องเฉยชาเช่นกัน ไทม์ที่มักจะถูกครอบงำจากครอบครัวและแฟนอยู่เสมอจนนำไปสู่การค้นหาความท้าทายในชีวิต ด้วยการที่ต้องมาเจอกับ เต็ม ตรัณ (เพื่อนสนิท พอร์ช แห่งจักรวาลมาเฟีย) ความธรรมดาที่เขาไม่เคยเชื่อว่ามีอยู่จริงจนเกิดเป็นความสัมพันธ์ที่แสนจะซับซ้อนจนเป็นเงื่อนงำของปมปริศนาที่มีเรื่องราวรักสามเศร้า เป็นตัวจุดฉนวนให้เกิดเหตุการณ์วุ่นวายมากมาย จนทำให้บอดี้การ์ดคนโปรดของบ้านมาเฟียอย่าง อาร์ม อาชวิน ต้องยื่นมือเข้ามาช่วยให้ใครบางคนรอดพ้นจากบ่วงกรรมความรักที่น่าสงสารในครั้งนี้ เพราะ...

“อยู่กับผมมันเจ็บปวดจริงๆ แม้บนโลกนี้จะไม่มีใครสมควรได้รับความเจ็บปวดเลยก็ตาม”

เมื่อความรักไม่ใช่เรื่องของคนสองคน...มันไม่มีใครเสียใจมากหรือน้อยที่สุดแต่อยู่ที่ว่าใครจะเข้มแข็งแล้วก้าวไปข้างหน้าได้ก่อนกัน

เรื่องราวความรักที่ซ่อนไปด้วยปมปริศนาอันแสนวุ่นวายของมาเฟียเจ้าอารมณ์ แห่งตระกูลหลัก และ บอดี้การ์ดข้างกายมาดเข้มที่เริ่มจากความร้าย...แต่ลงท้ายด้วยรัก

เขาคือผู้ชายที่เย็นชากับทั้งโลก ยกเว้นเธอคนเดียว "ปล่อยยัยนั่น ถ้าอยากมีอวัยวะครบสามสิบสอง"
#เพลิงคลั่งเซียน

เพลิงกัลป์

สมัยเป็นเด็กเขาไม่ชอบการต่อยตี

ครั้นถูกพ่อที่เป็นมาเฟียให้เรียนต่อสู้มักอู้และหาข้ออ้างหนีตลอดเวลา

แต่ด้วยวันหนึ่งเขาต้องสูญเสียคนที่รักสุดหัวใจไปต่อหน้าต่อตาด้วยวัย 18 ปี

ความคิดที่จะไม่ยุ่งกับวงการมืดของครอบครัวเลยต้องเปลี่ยนความคิดใหม่

เริ่มฝึกการต่อสู้และเก่งกาจเพียงเวลาไม่กี่ปีจนได้นั่งตำแหน่งแทนพ่อในอายุเพียงแค่ 25

ภายนอกเขาไม่ยุ่งกับใคร เย็นชากับทุกคน จนวันหนึ่ง

เพียงแค่แผ่นหลังของผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาเผลอมอง นำพาให้เขาลืมเธอไม่ลง

และด้วยความบังเอิญหรือพรมลิขิต ทำให้เขาเจอเธออีกครั้ง 

"จัดการพวกมัน แล้วพาตัวเธอมา!"

 

:: ฟางเซียน ::

สาวน้อยลูกครึ่ง ไทย-จีน ที่แสนจะอาภัพ ไม่มีพ่อแม่ไม่พอ

ยังต้องอยู่อย่างขี้ข้ากับป้าที่แสนใจร้าย 

เธอดูแลป้าแท้ ๆ กับลูกสาวเขาอย่างถวายหัว

แต่ใครเลยจะรู้ว่าสองคนที่เธอเหลืออยู่จะชั่วร้ายถึงขั้นขายเธอได้ลงคอ 

"ช่วยด้วย!"

อุบัติเหตุนำพาให้เธอมาพบกับศัตรูคู่อาฆาตหนุ่มหล่ออีกครั้ง
เวลาทำให้เธอเปลี่ยนแปลง และทำให้เขาจดจำเธอไม่ได้

จุดมุ่งหมายของเธอ คือ การเอาคืนที่เขาเคยทำให้เธออับอาย
จุดมุ่งหมายของเขา คือ การทำให้เธอรักเขาหมดใจ

นิยายเรื่องพิเศษจากเซ็ต ALL YOURS มีทั้งหมด 2 เรื่องคือ สายฟ้าอย่าร้าย, เด็กดื้อของเจคอบ (เจคอบเป็นลูกน้องคุณรามจากเรื่องเป็นของคุณราม ส่วนสายฟ้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของเจคอบ)

สายฟ้าอย่าร้าย - เขาเดินหนี เธอก็เอาแต่เดินตาม ก็ได้... แม่ง! จะเอาจนเดินตามไม่ไหวเลย
เด็กดื้อของเจคอบ - “ขึ้นห้องสิ จะจีบให้ดู…” ก็ว่าทำไมเจ้านายหลงเมียนักหนา เมียเด็กมันอร่อยแบบนี้นี่เอง!

ความทรงจำที่สวยงามของผมถูกบันทึกด้วยภาพถ่าย แต่ทุกความเจ็บปวดถูกกรีดเป็นแผลลึกอยู่ในหัวใจ การสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ทำให้น้องเล็กของตระกูลรองไม่สามารถควบคุมความรู้สึกได้อีกต่อไป...ความสิ้นหวังนำพาให้เขาต้องเจอกับความลับและความรักที่ต้องแลกมาด้วยการไถ่บาปให้กับตระกูลมาเฟีย แม้จะได้ชดใช้ด้วยชีวิตก็ตาม...

"ไอ้ไนท์" ผมเงยหน้าขึ้นมองไอ้ฟรุทเพื่อนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง
"ว่าไงมึง?" ผมถามพลางเลิกคิ้วใส่มันอย่างสงสัย"มึงเลิกกับน้องนุ่มยังวะ?" มันถามพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดียวกันกับผม
"ยัง มึงถามทำไมวะ?" ผมว่าแล้วหันไปชงเหล้าใส่แก้วของตัวเอง ตอนนี้ผมนั่งดื่มอยู่กับไอ้ฟรุท ไอ้พ้อยท์ แล้วก็ไอ้พี ที่คอนโดของผมเองนี่แหละ วันนี้เบื่อๆยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก เลยไม่ได้ไปหานุ่มเลย
"ทำเป็นไม่รู้เรื่อง" ไอ้ฟรุทมันพูดพร้อมกับตบลงมาที่กบาลผมแรงๆหนึ่งที
"อ้าวไอ้เชี่ย อะไรของมึงวะ?" ผมสบถใส่ไอ้ฟรุทแล้วหันไปมองหน้ามันอย่างงงๆ
"อีกสามเดือนเนยจะกลับแล้ว มึงจะทำตัวชิลเพื่อ?" ไอ้ฟรุทมันว่าพลางกระดกเหล้าเข้าปากทีเดียวจนหมดแก้ว
"เหลือเวลาอีกตั้งสามเดือน มึงจะให้กูรีบเพื่อ?"

“ฉันมันรักใครไม่เป็นหรอก อย่ามาคาดหวังอะไรกับฉันเลย”
นั่นคือประโยคที่มันย้ำเตือนให้ฉันเจียมตัวแล้วต้องเลิกรักผู้ชายเย็นชาอย่างพี่เรย์
ในเมื่อเขาบอกกับฉันอย่างชัดเจนขนาดนั้น ฉันคงไม่โง่รักเขาต่อ....

"นี่ใครปล่อยให้เด็กม.ต้นเข้ามาเล่นในผับเนี้ย" ผมเดินออกมาคุยโทรศัพท์ก็เจอกับกลุ่มเด็กผู้หญิงที่ยืนถ่ายรูปกันอยู่แต่ดูแล้วน่าจะไม่เกิน18

"ใครเด็กมิทราบคะ พวกฉันอายุ18แล้วค่ะคุณลุง"

"ใครลุง หืมผมก็เพิ่งจะ30มาเรียกลุงเดี๋ยวเหอะ อ้อแล้วอีกอย่างผับของผมต่ำกว่า21ห้ามเข้านะครับคุณผู้หญิง"

"อุ้ย เกมส์"

"พวกหนูมาฉลองวันเกิดเพื่อนค่ะขออนุญาต1วันได้ไหมคะ"

"วันเกิดใครครับ" ผมมองตามมือเด็กๆพวกนี้ชี้มาที่เด็กปากแจ๋วที่ยืนเถียงกับผมอยู่

"หนูเองค่ะ "

"หึ! เด็กน้อย"

"อย่ามาพูดแบบนี้นะรู้จักหลานยายแป๋วน้อยไปแล้ว หืม!"

"เด็กน้อย เด็กน้อย เด็กน้อย"

จ๊วบ....

"อีหอม!!!"

"พี่รักเขามากขนาดนั้นเลยเหรอ"

"ใช่!!! แล้วก็จะไม่มีวันเลิกรักด้วย"

"แต่เขาไม่ได้รักพี่"

........

"น้องพี่คนเดิมอยู่ไหน ทำไมทิฟฟี่น้องพี่ถึงเปลี่ยนไป"

"มันไม่เหมือนเดิมแล้วพี่เดย์ออฟ ความรู้สึก​ของน้องมันเปลี่ยนไปแล้ว มันไม่ได้คิดกับพี่แค่พี่ชายเหมือนเดิมแล้ว!"

"พอกันที!"

เพิ่งเรียนจบมาหมาดๆ ฉันคิดว่าตัวเองได้งานในฝัน นั่นคือตำแหน่งผู้ช่วยของซีอีโออัลฟ่าผู้ทรงอิทธิพลและหล่อเหลา ในฐานะเบต้า ฉันควรจะเป็นตัวเลือกที่ปลอดภัยที่สุด ไม่มีดราม่าเรื่องฟีโรโมนให้วุ่นวาย ไม่มีความรู้สึกที่ยุ่งเหยิงเข้ามาพัวพัน ไม่มีเส้นแบ่งความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ แต่ไม่มีอะไรเกี่ยวกับงานนี้... หรือเกี่ยวกับเขา... ที่เป็นเรื่องธรรมดาเลย

ระหว่างการนวดหลังให้เขา การเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดที่แทบไม่ได้นอน และช่วงเวลาใกล้ชิดที่ล้ำเส้นเกินไปหลายต่อหลายครั้ง ฉันก็เผลอใจไป... จนถอนตัวไม่ขึ้น ทั้งที่รู้ดีว่าเขาไม่มีวันชายตามองคนอย่างฉัน หรืออย่างน้อย... นั่นก็คือสิ่งที่ฉันเคยคิด

“พี่รอที่จะทำแบบนี้มาตั้งแต่วันแรกที่คุณก้าวเข้ามาในห้องทำงานของพี่แล้ว” แบรนดอนพึมพำชิดริมฝีปากของฉันด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า
ลมหายใจของฉันสะดุดกึก ฉันผละถอยออกมาเพียงนิดเพื่อให้เห็นหน้าเขาได้ชัดขึ้น มือของเขายังคงวางอยู่ที่ต้นคอของฉัน ไม่ได้บีบจับ... แค่วางทาบไว้ อบอุ่นและมั่นคงดั่งสมอเรือ
“แล้วทำไมคุณถึงไม่ทำล่ะคะ” ฉันถามทั้งที่เสียงยังสั่นเครือ
“เพราะพี่เป็นเจ้านายของคุณ” เขาตอบ ขบกรามแน่น “เพราะมันจะวุ่นวาย มันเป็นเรื่องโง่ๆ และเพราะถ้าพี่จูบคุณแค่ครั้งเดียว... พี่จะหยุดตัวเองไม่ได้”