20 Book(s) Related to kiss x sis 154

พี่ชาย พี่แอบรักน้อง (นอกไส้) มา 20 ปี ดูแลประคบประหงม ยิ่งกว่าไข่ในหิน ทำตัวเป็นยักษ์ กีดกันผู้ชายทุกคนออกไปจากชีวิตน้อง สุดท้ายกลับอดใจไม่ไหว แอบกินน้องซะเอง ด้วยความอร่อยลิ้นร่วมกันไป

พี่กล้าไม่คิดว่าตัวเองจะโชคดีขนาดนี้ เมื่อจู่ๆ น้องเมียที่ตนเฝ้าจ้องหวังปล้ำอยู่เป็นนานสองนาน จะเยื้องย่างพาร่างอันเย้ายวน มาป้อนถึงปาก เขาชายกล้าพี่แข็งแกร่ง มีหรือจะปล่อยน้องเมียผู้น่ากินไปได้ง่ายๆ อย่างนี้ก็ต้องปะทะกันสักตั้ง เพื่อให้รู้แพ้รู้ชนะเท่านั้นล่ะสิ

---- ผัวทวิน ----
กินเด็กเขาว่าเป็นอมตะ แต่ถ้ามีนา...กินผัวเด็กพร้อมกัน
ทั้งสองคนคงยิ่งกว่าอมตะสินะ เช่นนั้นต้องเรียกว่าอมตะนิรันดร์กาล
เพชรก็ละมุน ทองก็ดุดัน พอสองรวมกันช่างแซ่บทบเท่าทวีคูณ
นานๆ มีผัวทีควบสองต้องประสงค์ ลงตัวหน้าหลัง เคล้าคลอดุดัน
จัดไปเจ๊...ชอบ
---- ยามรัก -----
บางคนคิดค้นการสร้างสีสันให้กับชีวิตคู่ ครีเอทรสรักแตกต่างกัน ส่วนแพทตี้มีความฝันที่จะสร้างเสริมชีวิตคู่ด้วยวิตามินสูตรพิเศษ โดยการเฟ้นหาผัวใหม่ไม่ซ้ำหน้า ไม่ซ้ำอาชีพ ที่สำคัญเน้นใหญ่ยาว ลีลาเด็ดเผ็ดร้อนเพื่อความไม่จำเจ ชีวิตรักจะได้สุขสดชื่นยาวนาน ที่สำคัญเธอเองก็ต้องสวย ใหญ่ อวบอิ่ม การปล่อยตัว เหี่ยวแห้งโรยรา จึงไม่น่ายกย่อง คำพูด ผู้หญิงควรปลุกความแรดในตัว จึงได้ผลกับแพทตี้ เธอคิดแผนกระชับรักได้แล้วเธอก็ลงมือทำ หาผัววันละคนอย่างที่ตั้งใจ

ป๋านิค x หนูมายด์

ร่างสวยเย้ายวน กลิ่นหอมละมุน ขยับหนีไปจนมุมตรงพนักโซฟา คนไล่ที่ต้องการกินไม่ละพยายามในการขยับตาม ยกแขนวางบนพนักพิง คล้ายโอบกอดคนขี้กลัว
“ชื่ออะไร” เหมือนแกล้งถามทั้งที่รู้จักเธอจากปากผู้จัดการ แต่ก็อยากถาม อยากได้เสียงหวานๆ ตอบเขาด้วยปากเธอเอง
“มะ...มายด์ค่ะ” นกน้อยตอบด้วยเสียงสั่นเครือ
“มะ...มายด์ค่ะ ชื่อแปลกดีนะ” มาเฟียตัวใหญ่ยี่ยวนนิดๆ ชื่อน่ารักสมตัว พูดไปอย่างนั้นเองว่าชื่อแปลก มายด์ก็น่าจะหมายถึงใจ
“เอ๋...ไม่ใช่ค่ะชื่อมายด์เฉยๆ เรียกมายด์ได้ค่ะ” ไม่ใช่มะ...มายด์ซะหน่อย
“มายด์ก็พอ” เขาทวนชื่อมายด์ก็พอ
“อีตาบ้า” ตวาดเขาเสียงขรม พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่ในถ้ำเสือ ไม่ควรแสดงความเกรี้ยวกราด จึงลดเสียงแว๊ดลง “ฉันหมายถึงฉันชื่อมายด์ค่ะ” บอกชื่อตัวเองอีกหน ไม่ต้องอยากทราบชื่อจริงนะ แค่มายด์พอแล้ว เธอไม่ได้เตรียมชื่อเข้าวงการมา บอกผู้จัดการตามประวัติที่ยื่นสมัครงานมายด์เท่านั้น
“อ้อ...นึกว่ามายด์ก็พอ” ยียวนผิดวิสัยในแบบเมนนิโคมาเฟียเถื่อน ไม่รู้สิอยากกวนเธอซะอย่างนั้น ตอนนี้เขานึกว่านั่งอยู่ข้างขนมปังกลิ่นวานิลลาเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่ไม่เหมือนใคร นึกหิวขึ้นมาซะแล้วสิ รสชาติเป็นเป็นยังไงน๊า คนตัวใหญ่แอบคิดเหมือนเด็กหิวขนม

เขาคอยกีดกันเธอออกจากผู้ชายคนอื่น ทั้งที่อยู่ในสถานะ”เพื่อนสนิท” มิหนําซํ้าตัวเองยังทำตัวเจ้าชู้ไม่เลิก ทำร้ายความรู้สึกเธอกลับไปหาแฟนเก่ารุ่นน้องคณะปีหนึ่ง สุดท้ายในวันที่เขารู้ตัวว่ารักเธอ มันก็สายไปเสียแล้ว…

เหยื่อติดเป็ดแล้ว ลลิดาเดินทิ้งสะโพก นวยนาดเข้าห้องน้ำ ทำทีเป็นทำธุระอย่างเชื่องช้า เพื่อรอเวลา ยกข้อมือขึ้นดูเวลา จึงได้เดินออกราวกับไม่มีอะไรทั้งนั้น
ร่างสูงใหญ่ก้าวมาขวางเธอตรงหน้าห้องน้ำหญิง ลลิดาทำทีเบี่ยงตัวหลบ ไม่ได้ใส่ใจผู้ชายตัวสูงใหญ่
“แอนนี่ ชลวี” เขาเอ่ยชื่อที่เห็นในนามบัตร
“คุณรู้จักชื่อฉัน” ร่างเพียวบางสัดส่วนยวนตาชงัก ถอยมาถามชายตัวสูงใหญ่
ฉับไวที่เธอหันมาทางเขา มือใหญ่ดันเธอเข้าไปในห้องน้ำหญิง
“จะทำอะไร” ลลิดาตกใจกับท่าทางคุกคามของเขา “นี่มันห้องน้ำหญิงนะ”
สมิธล็อกประตูห้ามใครก็ตามเข้ามาในห้องนี้ “ผมสมิธ พอล ภควัต” ถือโอกาสแนะนำตัว
“เราเคยเจอกันหรือคะ” ลลิดาทำทีจำเขาไม่ได้
“เมื่อเช้าเราเพิ่งเจอกันแอนนี่”
“เมื่อเช้า” พริตตี้สาวทำทีเป็นคิด “อ้อ...ที่หน้าประตู” สตีฟไม่เห็นบอกว่าเขารุกเร่าน่ากลัว พอดวงตาก้มต่ำสิ่งที่เธอเห็นตุงอยู่ด้านล่าง ทำให้ขยาดสะดุ้ง ไม่กล้าแสดงความตกใจ ได้แต่สงบอารมณ์ไว้ อย่าสั่นซี้ยัยดา หญิงสาวบอกตัวเองอยู่ในใจ เดี๋ยวงานเสียได้

นายอำเภอไตร จตุพร ผู้ถวิลหาเพียงการทำงานรับใช้ประชาชน จนเมื่ออายุ 35 ปีแล้วยังไม่หมายจะลงเอยกับสาวใด ร้อนใจถึงพ่อแม่ที่กลัวไม่มีหลานให้อุ้มทันก่อนวัยชราภาพ จึงได้หมั้นหมายผู้หญิงให้กับลูกชายถึงสามคน แต่...มีเพียงหนึ่งหญิงที่เป็นตัวจริงเท่านั้น นายอำเภอหนุ่ม มาดแมน หล่อล่ำ ผู้มีเลือดเนื้อแห่งความเป็นชายอยู่เต็มเปี่ยม จะทานทนกับการยั่วยุ เร้าจิตใจจากสามสาวได้หรือไม่ ต้องคอยติดตามและลุ้นไปทุกตัวอักษรกัน ในโลกแห่งจินตนาการไร้ขอบเขต


สาว 1 ขาวสะพรั่งดั่งไข่ปอก อาบน้ำนม หมวย สวยเซ็กซ์ ช่างยั่ว ด้วยกิริยาแช่มช้อย เจ้าของนามโม่ลี่ (แม่ดอกมะลิ)
สาว 2 เร่าร้อน แหม่มจ๋า หัวทอง สรีระเด่นชัด กล้าได้ กล้าเสีย จัดจ้าน นามพอลลีน
สาว 3 กะโปโลเปี่ยมสุขสนุกสนาน สาวใช้คนใหม่ แปลงโฉมจนขี้ริ้ว ตื่นกลัวขึ้นมาเป็นต้องที่หลบภัย นางสาวแสนรัก หรือ สร้อย มาในนามสาวใช้

อาเดียวขา...รสชาติไม่เค็มโดด ไม่หวานไป รู้มั้ยอารสกำลังดี รู้แบบนี้กินอานานแล้วค่ะ

เคนยูทาโร x มิจัง (มิ่งขวัญ)
“คนพิเศษ” คือมิจัง
“ผมไม่เข้าใจ” เคนยูทาโรไม่เข้าใจ ประโยคที่หญิงสาวว่ามาทั้งหมด
“คนใจหยาบอย่างคุณคงยากเข้าใจ จะให้ฉันเรียก รปภ. มาลากคุณไปมั้ย อ้อ...อย่างคุณพวกยากุซ่า คงไม่กลัวแค่ รปภ.ตัวกระจ้อย”
“มิจัง ผมรักคุณ ผมรักคุณ” เคนยูทาโรบอกรักมิ่งขวัญอีกครั้งเจือใบหน้าเศร้าหมอง เขากลับไปญี่ปุ่นร่วมเดือนนึกว่าเธอจะลืมความโกรธเคืองหากแต่ไม่เลย แล้วไหนใครๆ เคยบอกไว้ว่าผู้หญิงโกรธง่ายหายเร็ว ตรงข้ามกับมิ่งขวัญในตอนนี้
“อย่าพูดคำว่ารักให้เสียเวลาเปล่า เพราะในหัวใจคุณไม่มันอยู่จริง ออกไปจากชีวิตฉันซะที อย่ากลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีก” มิ่งขวัญยังคงไล่เคนยูทาโรเสียงแข็ง ในความรู้สึกเจ็บปวดทุกคำพูดที่พูดออกมา จู่ๆ เธอกลับเข่าอ่อนล้มลงซะดื้อๆ

ป๋าคอน หนูดา
แอบมองเธออยู่เงียบๆ จากห้องส่วนตัว เฝ้าถามตัวเองอยู่ทุกวัน เมื่อไรจะมีโอกาสไปทำความรู้จักเธอ จะทำอย่างนั้นได้ยังไง ในเมื่อแม่ปลาน้อยของเขา มีเจ้าของแล้วนี่สิ ทำยังไงก็ไม่สามารถตัดใจได้ ต่อให้เธอมีเจ้าของก็ยังชอบอยู่ดี
คราวนี้ก็ร้อนถึงสองบอดี้การ์ดมาดเท่ ทนเห็นเจ้านายแอบรักสาวข้างเดียวไม่ไหว เลยวางแผนเพื่อให้เจ้านายสมหวัง ลักพาตัวสาวเจ้ามาส่งให้ถึงปากมาเฟียหนุ่มซะเลย แทนที่จะปฏิเสธ คอนเนอร์กลับรับของชิ้นนั้นไว้ แล้วจัดการฟาดซะจนเกลี้ยง แถมยังมัดมือชกจับเธอจดทะเบียนด้วยความใจร้อนของตัวเองซะนี่ แล้วอย่างนี้ยายปลาน้อยน่ารักจะทำอย่างไร เมื่อดิ้นไม่หลุดทั้งพฤตินัยและนิตินัย เลยกลายเป็นเมียมาเฟียด้วยความเร่งรีบอย่างน่าตบ

ความพลาดพลั้งเพียงแค่ครั้งเดียว ชีวิตที่แสนอิสระและสงบสุขก็อันตพาลหายไปเมื่อมีเขาเข้ามาเป็นเงาตามตัว
ปากบอกไม่รักไม่ชอบ แค่ของเล่นที่ยังไม่เบื่อแต่ตามติดเป็นเงาแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรกัน

'คะนิ้ง' คือสาววัยรุ่นมหาลัยคณะอักษรปี 2 ที่สวยสะพรั่ง
เเต่ความสวยน่ารักของเธอดันไปกระเเทกตาเด็กอาชีวะเเบบเขา
'ฉลามดุ' จึงหมายมั่นปั้นมือที่จะจีบสาวเเบ๊วคนนี้อย่างเอาเป็นเอาตาย
ถือคติที่ว่าตื้อเท่านั้นที่จะได้ครองใจเธอ
เเต่... ติดอยู่ที่ปัญหาเดียวเท่านั้น ปัญหาเดียวที่ว่านั่นก็คือ
สาวเจ้าดันกลัวเขาเเบบน้ำหูน้ำตาไหลพรากทันทีที่เข้าใกล้
ก็เเค่บุกไปขอเบอร์โทร จนกระทั่งตามไปส่งบ้าน
โทรหาทั้งเช้าเเละเย็น พร้อมกับบุกไปรับส่งที่มหาวิทยาลัย
ก็คนมันชอบ ก็ไอ้ฉลามดุหัวโจกอาชีวะคนนี้มันชอบเธอ จะให้ทำไง

ผมมันวายร้าย ก็ไอ้ผมมันวายร้าย
เเต่ขอสักที ที่จะเป็นวายร้ายที่ได้นางเอกบ้าง จะผิดมั้ย

เขาตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเจอและทำทุกอย่างที่จะได้เธอมาครอบครอง

" ถ้าฉันยังไม่เบื่อเธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ...นอกจากเธอจะนอนถางขาให้ฉันเอาจนกว่าฉันจะเบื่อไปเอง! "

หลังจากส่งบ่าวสาวเข้าหอตามธรรมเนียมปฏิบัติของประเทศไทย ซึ่งต่อจากธรรมเนียมประเทศญี่ปุ่น จึงเหลือเพียงฮัททสึและมีนาอยู่ในห้องด้วยกันสองคน

“ฉันจะทำยังไงดีเนี่ย “มีนาพึมพำถามตัวเองอยู่บนเตียงใหญ่ด้วยความกระวนกระวาย หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำจนรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว ซึ่งฮัททสึหนีเข้าห้องน้ำตั้งแต่เข้ามาแล้ว

แกร๊ก ~~

ระหว่างนั้นบานประตูห้องน้ำก็เปิดออก พลันให้หญิงสาวที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดสะดุ้งตัวโหยงตกใจกับเสียง แล้วหันขวับมองด้านหลังโดยอัตโนมัติ ก็เจอกับร่างสูงของฮัททสึที่ยืนอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงยีนสีดำ เซตผมหน้าม้าขึ้นอย่างหล่อเหลาเตรียมตัวออกไปเที่ยว ทั้งที่เป็นคืนเข้าหอของตัวเองแท้ ๆ

“มองทำไม!? “เจ้าของใบหน้าหล่อตะคอกถามอย่างไม่สบอารมณ์ ครั้นสบเข้ากับนัยน์ตาคู่งามที่ฉายแววหวาดระแวงอย่างเห็นได้ชัด

“เปล่าค่ะ”

ฟิ้ววว ~

แหวนแต่งงานถูกชายหนุ่มโยนมากลางเตียงใหญ่ “ฉันให้ เผื่อเธอจะได้เอาไปขายแลกเป็นเศษเงิน”

“ฉันไม่ได้ต้องการ! “มีนาอึ้งอยู่สักพักก่อนจะดันตัวลุกโต้เถียงอย่างไม่พอใจ ยามที่ถูกเขาพูดเชิงดูถูก

“แล้วแต่มึงดิ “ฮัททสึไหวไหล่ ก่อนจะเดินออกไปทันทีโดยไม่สนใจท่าทางของหญิงสาว ทำเอามีนาถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ ในหัวอยากจะฟาดคนปากหมาหยาบคายด้วยรองเท้าแตะซะเต็มประดา

พระเอกซึ่งเป็นหมอเจ้าของโรงพยาบาล และ เป็นมาเฟีย เขาถูกบังคับให้หมั้นกับกับนางเอก เธอเป็นนักเขียนนิยายอยู่ในสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง ทั้งคู่เคยเจอกันมาก่อนแล้ว แต่เกลียดขี้หน้ากันเจอกันเมื่อไหร่เป็นต้องมีปากเสียงเถียงกันตลอด พวกเขาสองคนมีเหตุจำเป็นต้องมาหมั้นกันนางเอกย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านพระเอกทันทีหลังจากเสร็จงานหมั้น ( ไอ้หน้านิ่ง !! )

ความรักที่เกิดจากความแค้นของมาเฟียหนุ่มชื่อเทวิน เขามีความแค้นต่อพี่ชายนางเอกคือมิลิน ความแค้นเป็นเหตุทำให้พระเอกต้องจับตัวนางเอกมาเพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการแก้แค้น

ปรั่ก!

แก้วไวน์ถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกอย่างแรง ก่อนที่เจ้าของแก้วไวน์จะดันตัวลุกขึ้นจากโซฟา หวังเดินเลี่ยงออกจากห้องเจ้าของผับทว่า...

หมับ!

“นี่!” แผดเสียงใส่ทันทีที่ถูกมือหนาคว้าข้อมือไว้
“ฉันยังไม่อนุญาตให้เธอออกไป เธอก็ไม่มีสิทธิ์ออกไป”

“แล้วจะให้ฉันอยู่ทำไมอีก นายให้ฉันมาทำความสะอาดที่นี่ไม่ใช่?” มิลนิกส์ใช้ข้อเสนอหยิบยกขึ้นถามหวังใช้เป็นข้ออ้างหนีออกจากผับ หากเธอไม่รีบออกไปภายในหนึ่งนาทีคงไม่รอดจากฤทธิ์ของยากล่อมประสาท

“ใช่”
“งั้นก็ปล่อย ฉันจะไปทำงาน”
“อยู่กับฉันก็ทำงานของเธอได้” นัยน์ตาคมกริบโลมเลียไปตามส่วนเว้าโค้งของหญิงสาวด้วยแววตากะลิ้มกะเหลี่ย
“หมายความว่ายังไง?” มิลนิกส์ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ หัวดวงใจน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ลางสังหรณ์บางอย่างผุดขึ้นในหัว
“ก็ทำงานบนเตียงกับฉันไง ต้องให้บอกทุกอย่างเลย?”
“ฝันไปเถอะ!”

ผลัวะ!

“โอ๊ยย! ยัยบ้าเอ๊ยอีกข้างยังไม่หายเลยนะโว้ย! “ทินกรตะโกนลั่นสุดเสียงด้วยอาการเจ็บหน่วงกะทันหัน และ รู้สึกโมโหในเวลาเดียวกัน เมื่อถูกหมัดเล็กของหญิงสาวกระแทกเข้ามาตรงเบ้าตาข้างขวาพอดิบพอดีเป็นครั้งที่สองแต่คนละข้าง ต่างกันตรงวันเวลาโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว

ภายในงานแต่งงานเล็ก ๆ มีเพียงคนในครอบครัวของเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเท่านั้น โดยไร้ซึ่งญาติมิตร เพื่อนฝูงหรือคนรู้จัก

"ไปรับน้องสิแทน"

แทนคุณเลื่อนสายตามองไปทางบันได พบกับเจ้าสาวของตัวเองที่กำลังก้าวขาเดินลงมา วันนี้เธอดูสวยสะดุดตาเป็นพิเศษ แต่สุดท้ายสายตาเขากลับหลุดโฟกัส มองไปที่พี่สาวของเธอแทนอย่างไม่สามารถห้ามได้

"น้องสวยจนอึ้งไปเลยใช่ไหมล่ะ"

เสียงเอ่ยแซวของผู้เป็นแม่ทำให้แทนคุณหลุดออกจากภวังค์ความคิด สาวเท้าเดินตรงไปหาเจ้าสาวทันที โดยไม่ได้ต่อบทสนทนากับผู้เป็นแม่

"ฝากน้องด้วยนะแทนคุณ" วิจิตตรานำมือลูกสาววางบนฝ่ามือใหญ่ ส่งต่อให้เป็นหน้าที่ของเจ้าบ่าว

"ครับ"

มาริษาช้อนตาขึ้นมองสบตากับแทนคุณเพียงครู่ ก่อนจะเป็นฝ่ายหลุบตามองต่ำอย่างเขินอาย สาวเท้าเดินไปเข้าพิธีพร้อมผู้ชายที่แอบรักมานาน

แทบไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง ที่เธอและเขาได้แต่งงานใช้ชีวิตร่วมกัน