Adoptowany Grzech

W powietrzu czuć ekscytację, kiedy wysiadam z samochodu, uśmiechając się, gdy wdycham powietrze mojego nowego domu. Przynajmniej na najbliższe cztery lata.

Chce mi się tańczyć i krzyczeć z radości, że wreszcie tu jestem! Lato wlekło się niemiłosiernie, kiedy pracowałam w barze, żeby odłożyć trochę pieniędzy, biorąc każdą zmianę, jaką tylko mogłam.

Nawet ze stypendium wiem, że wszystko kosztuje, i nie chcę dokładać kolejnego ciężaru mojej samotnie wychowującej mnie mamie.

Już kupiła mi samochód. Jest mały i z drugiej ręki, ale jeździ jak marzenie.

Telefon dzwoni mi w dłoni, a ja uśmiecham się na widok twarzy mamy i odbieram wideorozmowę.

— Jesteś bezpieczna? — pyta natychmiast.

Może mnie namierzać, więc wie, że jestem bezpieczna.

— Tak, mamo, właśnie zatrzymałam się przy akademiku.

— Tak bardzo chciałam, żebyś pozwoliła mi jechać z tobą. — W jej oczach widać żal.

A wtedy musiałaby zapłacić za bilet lotniczy z powrotem, a tego nie chciałam.

— Mamo, jestem na miejscu i jestem bezpieczna, dobrze? Wyślę ci zdjęcia, jak tylko udekoruję swoją część pokoju. — Przewracam oczami z uśmiechem. — Kocham cię, pa.

— Zadzwoń do Cole’a! — krzyczy, zanim zrobię do niej dziubek, cmoknę w powietrze i zakończę rozmowę, od razu dzwoniąc do brata, żeby powiedzieć mu, że dotarłam.

Telefon tylko dzwoni, więc postanawiam spróbować później. Pewnie jest zajęty — zawsze jest.

Poza tym przez wakacje, gdy przyjechał na dwa tygodnie do domu, zachowywał się naprawdę dziwnie. Prawie się do mnie i mamy nie odzywał, ciągle wskakiwał na motocykl i wracał późno w nocy.

Prawie nigdy nie było go w domu i prawie go nie widywałyśmy.

Melduję się w recepcji i dostaję klucze do pokoju. Komitet powitalny jest przeuroczy i dwie dziewczyny pomagają mi wnieść rzeczy na drugie piętro.

Pokój w akademiku nie jest niczym szczególnym, ale mama uszyła mi spersonalizowaną kołdrę z fotografiami mnie, jej i Cole’a z różnych lat, żebym miała ze sobą odrobinę domu. Mam też kilka jej prac, dzięki czemu moja strona pokoju jest kolorowa i ładna mimo niewielkiej przestrzeni.

Jestem zajęta pakowaniem ubrań do szuflad pod łóżkiem, kiedy drzwi się otwierają i do środka wpada obfita blondynka, ciągnąc za sobą dwie walizki.

— Och! Cześć! — podbiegam, żeby przytrzymać jej drzwi.

— Dziękuję! Jestem Chrystal. — odgarnia włosy z twarzy i uśmiecha się do mnie. — Ty musisz być Monet, prawda?

— To ja! — promienieję. — Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko, że już wybrałam sobie stronę.

Jej wzrok wędruje na moje łóżko, już pościelone, i na prace, które przypięłam do ściany.

— Och nie, teraz moja strona będzie wyglądała przy tym blado i nudno.

— Na pewno nie. — parskam cicho.

— I wybacz moją mamę, moi rodzice są już w drodze na górę, potrafi być trochę… wścibska.

Ledwie kończy zdanie, a do pokoju wchodzi elegancka kobieta i przedstawia się jako mama Chrystal, po czym zabiera się do urządzania strony córki w odcieniach nude i pastelach.

Przepraszam, żeby zostawić im trochę przestrzeni w tym małym pokoju, i schodzę na dół, by znów zadzwonić do Cole’a.

— Tak. — Jego głos brzmi szorstko, kiedy w końcu odbiera.

— No witaj i ty. Chciałam tylko dać ci znać, że dotarłam do akademika. — Rozglądam się po studentach, którzy się wprowadzają. — Mama powiedziała, że mam do ciebie zadzwonić, więc dzwonię.

— Będę za pół godziny. — Rozłącza się, nie mówiąc nic więcej, a ja zostaję zdezorientowana, wpatrując się w ekran.

Co jest, do cholery, jego problemem? Zapomniał, jak się rozmawia przez telefon, czy co?

Kiedyś byliśmy z Cole’em bardzo blisko — był ode mnie tylko dwa lata starszy. Zamieszkał z nami, gdy miał sześć lat, po tym jak jego matka została brutalnie zamordowana.

Niestety był świadkiem jej śmierci, co zostawiło w sześcioletnim chłopcu traumę. Mama robiła wszystko, co mogła, prowadziła go od jednego psychologa do drugiego, ale do nikogo się nie odzywał. Ani do niej, a już na pewno nie do lekarzy.

Ale do mnie mówił.

I tylko do mnie.

Kiedy nikt nie patrzył, a my się bawiliśmy, opowiadał mi o swojej mamie. Jaka była piękna i dobra, i że jest mu strasznie smutno, że już jej nie ma.

Sama byłam wtedy dzieckiem, ale to zabawne, jak dobrze to pamiętam. Przytulałam go, kiedy mówił, że jest mu smutno, a on się do mnie przyklejał.

Zmienił się jednak, gdy wziął do ręki piłkę do futbolu — zaczął mówić i śmiać się. Mama była taka szczęśliwa, że brała dorywcze prace, żeby dać mu wszystko, czego potrzebował, jeśli chodzi o futbol.

Cole stracił matkę, a ona straciła najlepszą przyjaciółkę.

Mama zawsze powtarza, że matka Cole’a zostawiła go jej, żeby zawsze miała przy sobie cząstkę tamtej.

Mój ojciec powiedział, że nie podpisywał się pod opieką nad dzieckiem, które nie jest jego, i też odszedł. Cole czuł się winny, ale mama zapewniła go, że niczego nie straciła i wybrałaby go w milionie żyć.

Tak, moja mama jest naprawdę niesamowita.

Wciąż siedzę na ławce przed akademikami, kiedy podjeżdża czarny pickup, a ja zrywam się z szerokim uśmiechem, gdy najlepszy przyjaciel Cole’a, Luke, wyskakuje z miejsca pasażera i biegnie do mnie, kiedy widzi, że podchodzę.

— Śmierdzielku!

Śmieję się z tej głupiej ksywki, którą dał mi, kiedy byliśmy dziećmi, i mocno go przytulam, gdy podnosi mnie i zakręca mną w kółko.

— Postaw ją. — Od strony auta odzywa się głęboki głos, a ja wciąż się śmieję, kiedy Luke stawia mnie z powrotem na ziemi. Odwracam się do Cole’a, który stoi obok z bukietem białych róż w ręku.

— To dla mnie! — Podchodzę bliżej, żeby go uściskać, ale on ma zaciśniętą mocną szczękę i wyciąga róże przed siebie tak, żebym go nie dotknęła. — To takie słodkie, dziękuję.

Wzrusza ramionami i wpycha ręce do kieszeni swoich szortów, gdy biorę bukiet. — Kamila powiedziała, żebym kupił ci coś na powitanie.

Jego niebieskie oczy wędrują po moim ciele, a on zaciska szczękę jeszcze mocniej, kiedy ten jasny błękit zatrzymuje się na mojej twarzy.

— Gdzie jest twój motor? — Patrzę na lśniącą, nową ciężarówkę.

— Musiałem go sprzedać. Trener powiedział, że to zbyt niebezpieczne.

Mój uśmiech gaśnie. — Kochałeś ten motor.

— Cóż, nie zawsze możemy mieć to, czego chcemy. — mówi szorstko, po czym otwiera drzwi kierowcy. — Do zobaczenia.

— Na razie, Śmierdzielku! — Luke mierzwi mi włosy, a ja żartobliwie macham ręką w jego stronę, po czym patrzę, jak odjeżdżają.

Co, do cholery, dzieje się z Cole’em?

Zawsze był cichym facetem, ale nigdy nie był aż tak zimny.

Przynajmniej nie wobec mnie.