Bez Dziedzica? Mam Jego Bliźniaki

Po trzech latach małżeństwa Candice Elikin została zdemaskowana jako fałszywa dziedziczka.

Jej teściowa zażądała rozwodu, upierając się, by akt małżeństwa został „zwrócony” prawdziwej córce rodziny Elikin.

W panice Candice zwróciła się do męża, Brandona Obelona, szukając na jego twarzy choć odrobiny uspokojenia.

Jego odpowiedź była lodowata i zdystansowana.

— Nie ma dla mnie znaczenia, kogo poślubię.

Ze złamanym sercem podpisała umowę rozwodową.

Te słowa roztrzaskały ostatnią kruchą nadzieję w jej sercu.

Drżącymi dłońmi i z pustką w oczach podpisała papiery rozwodowe.

Tydzień później przed nią opadło z nieba ponad tuzin helikopterów, wzbijając wiatr w szaleńczy wir. Wysiadło z nich trzech młodych mężczyzn z najpotężniejszych rodzin, a w ich oczach lśniły emocje.

Wykrzyknęli podekscytowani:

— Jesteś naszą siostrą! Po dwudziestu latach wreszcie cię znaleźliśmy!

O świcie, po obezwładniającej nocy pełnej namiętności, Candice czuła się tak, jakby umarła i wróciła do życia.

Wczesnym rankiem, po niezwykle namiętnym zbliżeniu, Candice miała wrażenie, że na chwilę umarła i znów ożyła.

Jej ciało było wiotkie ze zmęczenia, skóra wilgotna od potu, oddech nierówny i kruchy. A jednak wciąż obejmowała smukłą talię Brandona, nie chcąc go puścić.

Właśnie miał wstać z łóżka, żeby wziąć prysznic, kiedy się zatrzymał.

Uniósł jej brodę, a jego głos stał się niski, chropawy.

— Co? Niezadowolona?

— Oczywiście, że nie — wymruczała z przekorną nutą. — Kompletnie mnie rozpuściłeś. Ale jeśli naprawdę masz jakieś problemy, powinieneś szybko iść do lekarza. Nie lekceważ zdrowia…

Nie zdążyła skończyć, gdy uciszył ją gwałtownym pocałunkiem.

Brandon nigdy nie był człowiekiem, który potrafi się powstrzymywać. Teraz, sprowokowany, ruszył do przodu ze swoją dominacją — szybko, bezlitośnie, przytłaczająco.

— Candice — warknął. — Dzisiaj pokażę ci dokładnie, jaki jestem sprawny.

Odpowiedziała na jego intensywność bez wahania.

Wiedziała, że woli kobiety, które odpowiadają namiętnością.

Choć jej nie kochał, w tych ulotnych chwilach intymności dawał jej złudzenie, że jest dla niego kimś drogim.

Ale Candice to nie przeszkadzało.

Po dwóch latach małżeństwa wciąż wierzyła, że zdoła ogrzać jego serce.

Marzyła, żeby mieć z nim dzieci!

Na tę myśl mocniej zacisnęła ramiona na jego szerokich barkach.

Kiedy w końcu ich namiętność opadła, popołudniowe słońce zaczynało już przechodzić w wieczór.

Brandon udowodnił — bez cienia wątpliwości — że nic mu nie dolega.

Jeśli już, było wręcz przeciwnie.

Po prysznicu ubrał się z typową dla siebie precyzją: śnieżnobiała koszula, idealnie skrojone spodnie.

Jego wysoka sylwetka sprawiała, że nawet proste ubrania perfekcyjnie podkreślały szerokie ramiona, wąską talię i długie nogi. Rysy miał uderzająco przystojne, jakby stwórca okazał mu szczególną łaskę przy ich kształtowaniu.

Jego głęboko osadzone oczy, lekko uniesione w zewnętrznych kącikach, niosły w sobie i tajemnicę, i żar, a cała jego obecność promieniowała niewymuszoną władczością.

Gdy zapinał ostatni guzik koszuli, nagły telefon rozdarł ciszę.

Odebrał jedną ręką.

To, co usłyszał, sprawiło, że przez jego twarz przemknęło zaskoczenie.

Kilka sekund później zakończył rozmowę i skierował na Candice przeszywające spojrzenie.

Była niemal nieprzytomna z wyczerpania, a jednak zmusiła ciężkie powieki, by się uniosły.

— Co się stało? — zapytała słabo. — Kto dzwonił?

— Moja matka — odpowiedział beznamiętnie. — Mówi, że jesteś fałszywą dziedziczką rodziny Elikin. Że nie jesteś spokrewniona z Xanderem. I że odnaleziono prawdziwą córkę.

Serce Candice ścisnęło się gwałtownie, a mgła w jej głowie rozwiała się w jednej chwili.

Miesiąc wcześniej jej ojciec, Vesper Elikin, przeszedł badania, które wykazały niezgodność grup krwi.

W ciągu kilku dni rodzina Elikin rozpoczęła ogólnokrajowe poszukiwania.

Pół miesiąca temu znaleźli swoją biologiczną córkę.

Na bankiecie powitalnym wydanym na jej cześć dziewczyna wpadła do basenu — i natychmiast oskarżyła Candice, że ją popchnęła.

Rodzina Elikin wpadła we wściekłość. Szybko przyszło publiczne potępienie, naznaczając Candice jako niedoszłą morderczynię.

Jako fałszywą dziedziczkę wyrzucono ją bez cienia litości.

Brandon od dwóch miesięcy był w delegacji i nic o tym nie wiedział.

Candice planowała powiedzieć mu o tym sama.

Nigdy nie przypuszczała, że Brielle Dixon wyjawi to pierwsza.

Candice skinęła powoli głową, ściskając prześcieradło.

— Tak. To prawda. Co powiedziała twoja matka?

Jego ton pozostał obojętny.

— Uważa, że sojusz małżeński został zawarty między rodzinami Obelon i Elikin. Skoro prawdziwa dziedziczka wróciła, kontrakt powinien zostać przywrócony właściwej osobie.

Sens był nie do podważenia.

Powinna oddać męża innej kobiecie.

Candice pobladła.

Nikt nie przewidział pomyłki co do jej tożsamości.

Z Brandonem przeżyli dwa lata małżeństwa — rzeczywistości, której nie dało się po prostu wymazać.

Czy coś takiego da się naprawdę „zwrócić”?

A jednak bardziej niż stanowisko Brielle liczyło się to, co myślał Brandon.

— A ty? Co ty o tym sądzisz?

Zacisnęła palce, szukając w jego twarzy choćby cienia nadziei.

Wierzyła, że przez te dwa lata była idealną żoną na pełen etat.

Osobiście dbała o wszystkie jego codzienne potrzeby!

Jej troska była skrupulatna i kompletna.

Myślała, że nawet jeśli Brandon jeszcze jej nie kocha, to przynajmniej trochę ją lubi.

Ale jego następna odpowiedź była jak kubeł lodowatej wody wylany na jej głowę, aż zamarzła do szpiku kości.

— Niewiele o tym myślałem. To tylko kontrakt małżeński. Z kimkolwiek by był, jest mi to obojętne. Mam dziś w nocy lot. Muszę jechać.

Podniósł marynarkę i wyszedł, nie czekając na jej odpowiedź.

Gdy drzwi się zamknęły, cisza zaczęła ją dusić.

Jednocześnie klatkę piersiową przeszył ból, jakby coś ostrego wbiło się w jej serce.

W jej głowie wciąż brzmiały ostatnie słowa Brandona.

Dla niego mogła być każda?

Oczywiście.

Dla Brandona małżeństwo było niczym więcej jak opcjonalnym dodatkiem.

Wszystko było tylko jej urojeniem!

Dopiero w tej chwili Candice naprawdę zobaczyła, jak zimny i bezduszny potrafi być Brandon.

Mogłaby starać się całe życie — i i tak nigdy nie dotarłaby do jego serca.

Godzinę później Brielle przyjechała z papierami rozwodowymi.

Rzuciła nimi Candice prosto w twarz.

— Dwa lata małżeństwa i nawet dziecka! A teraz się dowiadujemy, że jesteś fałszywą dziedziczką. Zawsze mówiłam, że nie wyglądasz na kogoś urodzonego w bogactwie. Z twoim pochodzeniem i twoim podłym sercem jak mogłaś w ogóle zasłużyć na Brandona? Podpisuj i wynoś się natychmiast!

Pusta w środku Candice w milczeniu wpatrywała się w dokumenty.

Po dłuższej chwili zapytała ochryple:

— To decyzja Brandona… czy twoja?

Brielle odparła z obłudną słusznością:

— Moje życzenie i jego życzenie! Jak ktoś taki jak ty mógł wejść do naszej rodziny Obelon? Jak tylko znikniesz, Brandon ożeni się z Vesper w przyszłym miesiącu. To prawdziwa synowa, na jaką nasza rodzina zasługuje.

Ból przeszył pierś Candice.

Brandon aż tak się spieszył?

Jeszcze nawet nie wsiadł do samolotu, a już wysłał papiery rozwodowe.

Powstrzymując łzy, otworzyła dokument.

Punkt mówiący, że odejdzie z niczym, jeszcze bardziej ścisnął jej klatkę piersiową.

W dzisiejszych czasach nawet gosposie dostają pensję.

A ona, po dwóch latach jako żona Brandona, miała odejść bez grosza.

Candice wydało się to wręcz komiczne.

Brielle, bojąc się, że Candice zacznie czegoś żądać, parsknęła szyderczo:

— Co jeszcze ci nie pasuje? Gdyby nie pomyłka tożsamości, czy mogłabyś przez dwa lata korzystać z życia jako żona bogatego dziedzica, bez zmartwień o jedzenie i ubranie? Powiem ci tak: bądź wdzięczna za to, co dostałaś, i nie śnij o niczym więcej! Podpisuj szybko, bo inaczej każę cię do tego zmusić.

Candice miała w gardle wielką gulę, ale ostatecznie nie nalegała już na nic. Podniosła rękę i podpisała papiery rozwodowe.

Myślała, że Brielle wreszcie będzie usatysfakcjonowana.

Ale tamta nie skończyła. Nadal naciskała agresywnie:

— Natychmiast oddaj obrączkę — zażądała Brielle. — Ten niebieski diament jest wart miliony dolarów, to projekt na zamówienie mistrza jubilera. Nie jesteś go godna. Komplet naszyjnika też. Oddaj wszystko.

Głos Candice stwardniał.

— Są w sejfie. Nigdy ich nie nosiłam.

Poza dniem ślubu nawet ich nie dotknęła.