Bezwonne więzy

Ostrzeżenia dotyczące treści: Cześć i witaj w historii „Bezwonne więzi”. W tej książce pojawią się wątki przemocy rówieśniczej (werbalnej i niewerbalnej), a także romans, więc zdecydowanie zalecane jest R18+, ale jeśli mimo to idziesz dalej, to przynajmniej zostałeś ostrzeżony. To jest też odwrócony harem, a do tego moja pierwsza historia z wątkiem męsko–męskim. Mogą pojawić się również motywy BDSM, przemocy, gwałtu, tortur i inne podobne rzeczy, więc proszę, miej to z tyłu głowy przy czytaniu dalszych rozdziałów – najpewniej nie będę zaznaczać, w których rozdziałach co się pojawia, więc to taki mały sygnał ostrzegawczy. A teraz, bez dalszego przedłużania, zanurzmy się w historię.

Narracja w trzeciej osobie

– Dobra, mamuśka, PCHNIJ – wydaje polecenie głos lekarza, który stoi właśnie po stronie przyjmującej poród kobiety rodzącej swojego pierwszego szczeniaka. Kobieta płacze i krzyczy, gdy ból rozchodzi się po całym jej ciele. Za oknem szaleje burza, a ona dalej rodzi.

– No dalej, kochanie. Jeszcze jedno porządne pchnięcie. On już prawie jest – odzywa się męski głos, gdy mężczyzna podtrzymuje swoją żonę i partnerkę. Ich Alfa, Luna, Beta i Delta siedzą w tym czasie w poczekalni, czekając na wieści o nowo narodzonym Gammie, który miał pojawić się na świecie dosłownie za chwilę.

– O, Księżycu… Austin… j-ja nie dam rady – szlocha kobieta, wykończona wyczerpującą akcją porodową, z wciąż nienarodzonym maleństwem w brzuchu.

– Dasz radę, Layla. Nasz syn cię potrzebuje. No dalej, jeszcze jedno pchnięcie i będzie po wszystkim – ponagla Austin swoją partnerkę, Laylę, wiedząc, że ma ochotę się poddać, ale nie może – nie dla dobra ich syna.

– Ma rację, jeszcze jedno porządne, mocne pchnięcie powinno wystarczyć.

Layla kiwa słabo głową do lekarza i przygotowuje się, żeby popchnąć przy następnym silnym skurczu. Napina się całą sobą, wkładając w to resztki sił, kiedy nagle w powietrzu rozlega się przenikliwy krzyk. Płacz noworodka, podczas gdy na zewnątrz nad głównym szpitalem dalej leje jak z cebra.

– Gratulacje, Gammo. Zdrowy, silny chłopiec – uśmiecha się lekarz i przekazuje dziecko pielęgniarce, żeby je oczyściła, zanim odda je z powrotem matce.

Layla osuwa się bezsilnie na łóżko, całkowicie pozbawiona sił, i czeka na swoje dziecko. Pielęgniarka po chwili podchodzi i podaje jej już oczyszczonego malucha. Więź między matką a dzieckiem rodzi się niemal natychmiast, a Austin uśmiecha się ciepło do swojej partnerki i syna.

„Nasz” – mruczy w myślach wilk Austina, Kear, a z głębi jego istoty dobywa się zadowolone, miękkie wibrowanie, gdy dzielą ten moment.

„Tak, Kear. Nasz” – odpowiada mu Austin w duchu, do swojego wilka, który dalej mruczy szczęśliwie.

Gdy lekarz przez chwilę w milczeniu przygląda się temu obrazowi, w końcu znów się odzywa:

– Gratulacje jeszcze raz, Layla, spisałaś się świetnie. A teraz powiedzcie, czy macie już dla niego imię? Będę mógł zarejestrować go w kartach stada.

– Tori. Tori Hall. Przyszły Gamma stada Ambersky – szepcze Layla z zachwytem, wpatrując się w maleńką kruszynę w swoich ramionach.

– Słucham? Powiedziała pani „Gamma”? To niemożliwe. Pani dziecko nie ma żadnego zapachu. Pachnie całkowicie jak człowiek. Nie ma mowy, żeby mógł zostać kolejnym Gammą tego stada – stwierdza lekarz, wyraźnie zszokowany tym, co właśnie usłyszał.

– CO?! To niemożliwe! To nasz syn. Staraliśmy się o niego prawie sześć lat. Co jego ranga, jego prawo urodzenia, ma wspólnego z tym, czy ma zapach, czy nie? To jest nasz syn! – krzyczy Layla, urażona i roztrzęsiona słowami lekarza.

„Przepraszam, Gamma. Nie chciałem się odezwać w taki sposób. Wszystko zapiszę w księdze stada” – jąka się Doktor, gdy rusza do wyjścia, a za nim pielęgniarki, zostawiając Austina i Laylę samych z ich maleńkim nowym cudem.

„Och, Austin… Co my teraz zrobimy? Jeśli nasz syn jest taki, jak mówi Doktor, i naprawdę nie ma zapachu, to jak podrośnie, będą się z niego naśmiewać. Żaden inny wilk go nie zechce, nie znajdzie też swojej drugiej połówki, kiedy przyjdzie jego czas. Potrzebujemy odpowiedzi, teraz” – szlocha Layla, a Keena, jej wilczyca, skowyczy w środku z bólu o swoje szczenię.

„Wiem, kochanie. Wiem. Porozmawiam z Alfą Dawsonem, zobaczę, czy pomoże nam to wszystko jakoś poukładać” – proponuje Austin, kiedy nagle odzywa się inny głos, od razu przykuwając uwagę obojga.

„O co masz mnie zapytać?” – rozlega się głos Alfy Dawsona, czyli Chase’a, który właśnie wchodzi do sali.

Do środka wchodzi Alfa ze swoim synem Jakiem, wraz ze swoją Luną i partnerką, Alyssą, a także ze swoim Betą, Nathaniel’em, i Deltą, Leo. Beta i Delta przyprowadzili też swoje dzieci, Zaka i Alexa.

„Alfo” – odzywa się Austin, skłaniając głowę z szacunkiem przed Alfą swojego stada i przywódcą Ambersky.

„O co chcesz mnie zapytać, Austin? Wiesz, że możesz pytać mnie o wszystko” – odpowiada Alfa Dawson.

Austin odchrząkuje, zbierając się w sobie.

„Potrzebujemy z Laylą twojej pomocy, Alfo. Według Doktora nasz syn jest bez zapachu. Prawie jak człowiek. I chociaż biorąc pod uwagę fakty i ten brak woni skłaniam się ku temu, żeby mu uwierzyć, to wiem, że Tori jest naszym dzieckiem. Próbowaliśmy przez sześć długich lat, aż w końcu Księżycowa Bogini nas pobłogosławiła.”

„Hmm, faktycznie brzmi to kłopotliwie, nie ma co. Zasięgnę jednak rady u Starszyzny. Zobaczę, czy wiedzą cokolwiek o wilkach, które nie mają zapachu. Sprawdzimy, czy są jakieś zapiski w historii, które pomogą nam lepiej zrozumieć, co się dzieje z małym Torim. Ale na razie wy i Layla powinniście odpocząć. Wasza rodzina naprawdę dużo przeszła” – przyznaje Alfa Dawson do swojego Gammy i przyjaciela.

„Dziękuję” – szepcze Austin akurat w chwili, gdy Jake, Zak i Alex podchodzą do łóżka, by przyjrzeć się Toriemu.

„Jak ma na imię?” – pyta Zak, a jego zaciekawione, jasnoniebieskie oczy wlepiają się w śpiącego spokojnie Tori’ego.

„Ma na imię Tori. Kiedyś zostanie nowym Gammą Jake’a, tak jak ty zostaniesz nowym Betą, a Alex nowym Deltą” – uśmiecha się Austin, pokazując dzieciom swojego syna.

„Malutki jest. I dziwnie pachnie” – zauważa Alex, a jego zielone oczy z zainteresowaniem obserwują zawiniątko.

„To prawda. Ale mam nadzieję, że z wiekiem się to zmieni.”

Kiwnąwszy głowami, trójka młodych wilków nadal stoi przy łóżku i pilnuje Tori’ego, nawet gdy ten śpi spokojnie dalej. Na ich twarzach błąka się uśmiech; gdzieś głęboko w nich samych jest przeczucie, że cokolwiek Księżycowa Bogini dla nich zaplanowała, na pewno będzie obejmować Jake’a, Zaka, Alexa i Tori’ego.

„Dobrze, synu. Czas, żebyśmy szli” – odzywa się Alfa Dawson. Był tu już dobry kawałek czasu i uznał, że pora zostawić Tori’ego i Laylę w spokoju, by mogli odpocząć.

„Eee, no nie… Nie chcę. Chcę zostać z Torim” – marudzi Jake, a jego jedno niebieskie, drugie zielone oko spogląda na ojca niemal błagalnie.

„Nie martw się, Jake. Niedługo znowu zobaczysz Tori’ego, dobrze?” – mówi łagodnie Layla, widząc, jak młody Alfa zachowuje się przy jej synu.

„Obiecujesz?”

„Obiecuję.”

Zadowolony uśmiech pojawia się na twarzy Jake’a, gdy on, Zak i Alex ruszają z powrotem do swoich ojców – ale zanim wyjdą, ku zaskoczeniu wszystkich w pokoju, pochylają się i składają delikatny, słodki pocałunek na maleńkiej główce Tori’ego. Jakby w ten sposób przyrzekali mu, że wrócą. Dopiero potem opuszczają salę, zostawiając Austina z rodziną, by wreszcie mogli odpocząć.