
$BYŁA EDUKACJA SEKSUALNA Z 4 GORĄCYMI PRZYRODNIMI BRAĆMI
Universeleap · W trakcie · 193.2k słów
Wstęp
Zane Parker.
Problem? Aria nie ma pojęcia, jak sprawić, żeby taki facet jak on w ogóle ją zauważył.
Więc składa lekkomyślną propozycję czterem najniebezpieczniejszym chłopakom na kampusie — braciom Steel… którzy teraz są jej przyrodnimi braćmi.
Podczas kolacji przesuwa kartkę papieru po stole.
— Chcę edukacji seksualnej.
Powolny uśmiech Reeda rozlewa się po jego twarzy. — Chcesz, żebyśmy cię uczyli?
— Tak — mówi Aria spokojnie.
— No to dobrze. Rozchyl nogi, Aria. — W jego tonie nie było miejsca na sprzeciw, a moje serce zadrżało na to polecenie.
Jasper puścił moją dłoń, odchylając się lekko do tyłu, ale nie spuszczając ze mnie wzroku. — A teraz dotknij się — powiedział, głosem niskim i wyważonym. — Pokaż nam, jak dobrze przyswoiłaś tę pierwszą lekcję.
Palce mi drżały, kiedy sięgnęłam w dół; w głowie wirowało mi, gdy próbowałam pojąć, co się dzieje.
Głos Reeda był szeptem tuż przy moim uchu, jego oddech ciepły na mojej skórze. — Dobra dziewczynka, włóż palce głębiej, mocniej. Niech zobaczymy.
Nie potrafiłam na nich patrzeć, nie potrafiłam spotkać się z ich spojrzeniami. Moje palce musnęły mnie niepewnie i z moich ust wyrwał się cichy jęk, gdy przeszył mnie błysk wrażenia. Czułam się obnażona, bezbronna, a jednocześnie… gorąca między nogami.
Cole podszedł bliżej, jego dłoń zawisła przy mojej, jakby chciał mnie poprowadzić. — Mocniej — polecił, a od jego gorących słów zrobiło mi się jeszcze goręcej. — Och, mała… Dochodzisz.
Rozdział 1
Punkt widzenia: ARIA
Uchwyt walizki wbijał mi się w dłoń, kiedy ciągnęłam ją po podjeździe. Ręce bolały mnie żywym ogniem, ale nie zamierzałam prosić o pomoc. Nie teraz. Nie wtedy, gdy wszystko wydawało się tak bardzo nie tak.
– Aria, pospiesz się! – zawołała mama stojąca obok smukłego czarnego samochodu. W jej głosie brzmiała ta podekscytowana nuta, którą słyszałam już od tygodni.
Zacisnęłam zęby i pociągnęłam mocniej. – Już idę!
Kierowca w końcu zlitował się nade mną i włożył mój bagaż do bagażnika. Osunęłam się na tylne siedzenie, wpatrując się w okno, gdy odjeżdżaliśmy od naszego małego mieszkania… jedynego domu, jaki kiedykolwiek znałam.
Mama odwróciła się do mnie, a jej oczy lśniły. – Nie cieszysz się, kochanie? Zamieszkamy w willi Steelów! Wyobrażasz to sobie?
Nie, nie wyobrażam. I nie chcę.
Nawet willa Steelów nie zmieniłaby faktu, że byłam tylko Omegą bez wilka. Szkoła i tak była już wystarczająco frustrująca… trzy lata bycia niewidzialną, patrzenia, jak inne wilki zmieniają postać i pędzą, podczas gdy ja pozostawałam boleśnie, na zawsze człowiekiem.
A ostatnio moje ciało zachowywało się dziwnie. Gorączka w nocy, prześcieradła poskręcane i wilgotne od potu. Niepokój, jakby coś pełzało pod moją skórą, domagając się, by się wydostać. Najgorsze były sny… wyraziste, parząco gorące sny, po których budziłam się obolała i pusta, z udami dociśniętymi do siebie, próbując uśmierzyć nieznośne pulsowanie między nimi.
O trzeciej nad ranem obsesyjnie szukałam informacji w telefonie: wczesne objawy rui u późno dojrzewających Omeg. Artykuły mówiły, że to może się zdarzyć nawet bez wilka. Że moje ciało może przygotowywać się na coś, czego mój umysł nie był gotów zaakceptować.
Nie mogło się to zdarzyć w gorszym momencie. Przeprowadzka do domu pełnego Alf… potężnych… kiedy moje ciało robiło… to? Czułam się, jakbym wchodziła w pułapkę zastawioną przez własną biologię.
– Jasne, mamo – mruknęłam, dociskając uda do siebie, gdy kolejna fala gorąca przetoczyła się przeze mnie. Nie tutaj. Nie teraz.
Sięgnęła do tyłu i ścisnęła moją dłoń. – Wiem, że to trudne, ale Marcus jest wspaniały. Zobaczysz. A jego synowie…
– Bracia Steel – przerwałam, a żołądek ścisnął mi się w supeł. – Tak, znam ich.
Cole, Reed, Jasper i Kai Steel. Czterej bracia Alfa, którzy rządzili naszą szkołą jak królowie. Popularni, potężni i kompletnie poza moim zasięgiem. Byłam tylko Omegą… co gorsza, Omegą bez wilka. Niewidzialną.
A ta niewidzialność miała jedną drobną łaskę: pozwalała mi podziwiać z daleka bez konsekwencji.
Tak jak zawsze robiłam na lodowisku. Ostry zapach lodu i potu, dźwięk łyżew tnących zamarzniętą taflę. Jego. Zane’a Parkera, opartego o bandę po treningu, z ciemnymi włosami wilgotnymi i potarganymi, z koszulką przyklejoną do szerokich ramion. Sposób, w jaki śmiał się z kolegami z drużyny, ten miażdżący uśmiech, od którego coś trzepotało niebezpiecznie w mojej piersi.
Obserwowałam go już od dwóch lat. Studiowałam sposób, w jaki poruszał się po lodzie… jednocześnie pełen gracji i brutalny. To, jak podczas meczu jego intensywne spojrzenie skupiało się z laserową precyzją. Miałam w pamięci wyrytą linię jego szczęki, to, jak wyglądały jego dłonie, gdy zaciskały się na kiju.
Żałosne, doprawdy. Omega bez wilka, wzdychająca do hokejowej gwiazdy, która nawet nie wiedziała o moim istnieniu.
Tyle że w moich gorączkowych snach z ostatnich dni te dłonie zaciskały się na czymś zupełnie innym. A te intensywne oczy wżerały się w moje z takim żarem, że budziłam się z trudem łapiąc oddech, obolała i zawstydzona.
Dlaczego miałby w ogóle spojrzeć w moją stronę? Jestem nikim.
— Jesteśmy na miejscu — oznajmił kierowca.
Podniosłam wzrok i aż mi dech uwiązł. Willa Steelów była ogromna… nowoczesne szkło i kamień, a wokół idealnie wypielęgnowane ogrody, ciągnące się we wszystkich kierunkach.
— Pięknie, prawda? — szepnęła mama.
To przerażające.
Marcus Steel stał przy wejściu, wysoki i onieśmielający w drogim garniturze. Ale kiedy uśmiechnął się do mojej matki, cała jego twarz złagodniała.
— Witaj w domu — powiedział ciepło, przyciągając mamę do siebie.
Odwrócił się do mnie, a ja zesztywniałam. — Aria, tak się cieszę, że jesteś. Mam nadzieję, że będzie ci z nami dobrze.
— Dziękuję, panie Steel — wydusiłam.
— Proszę, mów mi Marcus. — Jego głos brzmiał życzliwie, szczerze.
Może nie będzie tak źle.
A potem ich zobaczyłam.
Cole, Reed i Jasper stali w progu, z lodowatymi, wrogimi minami.
Serce waliło mi o żebra. Żar eksplodował w moim ciele jak zapałka zapalona w ciemnym pokoju… nagle, gwałtownie, wszystko pochłaniając. Skóra mrowiła mi od świadomości, jakby każde zakończenie nerwowe nagle ożyło i zaczęło krzyczeć. Ich zapach uderzył we mnie jak fizyczna siła: sosna i skóra, dym i deszcz, coś dzikiego i męskiego, od czego kolana omal się pode mną nie ugięły.
O Boże. Nie teraz. Proszę, nie teraz.
Sutki boleśnie stwardniały pod stanikiem, więc skrzyżowałam ramiona na piersi, próbując ukryć tę zdradliwą reakcję. Między nogami rozkwitł głęboki, natarczywy ból… to samo niespokojne, łaknące uczucie z moich snów, tylko sto razy silniejsze. Prawdziwe. Czułam, jak puls mi tam dudni, czułam, że robię się mokra, a wstyd palił niemal tak mocno jak samo podniecenie.
Czterech Alf. Wszyscy wpatrzeni we mnie. A moje ciało reagowało tak, jakbym całe życie była ich głodna.
Przygryzłam wnętrze policzka tak mocno, że poczułam metaliczny smak. Ból miał mnie uziemić. Pozwolić myśleć przez mgłę pragnienia, która coraz szybciej zasnuwała mi umysł.
Cole, najstarszy, spojrzał na mnie tak, jakby była brudem na jego bucie. — Więc to ta Omega, która się wprowadza.
Jego głos… głęboki, rozkazujący… posłał mi kolejny dreszcz wzdłuż kręgosłupa. Nienawidziłam tego, że moje ciało odpowiadało na zawartą w nim władzę, nienawidziłam tego, jak uda instynktownie ścisnęły się jedno o drugie.
—Cole… —zaczął Marcus, ale Reed mu przerwał.
—Niech zgadnę —rzucił Reed, a z jego głosu kapała ironia. —Łowczyni kasy, tak jak jej matka?
—Reed! Dość tego! —głos Marcusa zagrzmiał.
Ale Jasper nie miał zamiaru odpuścić. Podszedł bliżej, obchodząc mnie dookoła jak drapieżnik. —Popatrz na nią. Żałosna. Omega bez wilka. Co w ogóle widziałeś w jej matce, tato? Karty kredytowe?
Każde słowo było jak nóż, ale działo się też coś innego. W brzuchu zbierało mi się gorąco, kiedy stali tak blisko. Skóra wydawała się zbyt napięta, zbyt rozpalona. Tętno przyspieszyło z powodów, których nie rozumiałam.
Co jest ze mną nie tak?
—Nie prosiłam o to —powiedziałam cicho, z drżącym głosem. —Też nie chciałam tu przyjeżdżać.
—O, jednak mówi —zakpił Cole. —Jakie urocze.
—Chłopcy, do swoich pokoi. Natychmiast. —w rozkazie Marcusa nie było miejsca na sprzeciw.
Wyszli, ale Reed jeszcze raz odwrócił się w drzwiach. —Trzymaj się z dala od naszej drogi, Omeno. Nie jesteś tu mile widziana.
Drzwi trzasnęły za nimi.
Mama rzuciła się do mnie. —Aria, kochanie, tak mi przykro. Zmiękną, obiecuję.
Ale ledwie ją słyszałam. Całe ciało mi drżało, zdezorientowane tym dziwnym podnieceniem, które czułam przy nich, zmieszanym z piekącym bólem po ich okrucieństwie.
Dlaczego tak się czuję? Przecież mnie nienawidzą.
Poszłam pod prysznic. Stałam pod strumieniem, aż palce mi pomarszczały, próbując zetrzeć z siebie wrażenie spojrzenia Reeda. Nie działało.
Owinięta ręcznikiem, z włosami kapiącymi ciemnymi plamami na miękki dywan, poczułam odrobinę spokoju. Może mogłabym po prostu… schować się tutaj. Unikać ich.
Drzwi się otworzyły.
Zamarłam. Reed stał w progu, wyraźnie nawet nie fatygując się, żeby zapukać.
Przebrał się w szare dresowe spodnie i obcisły czarny t-shirt, który napinał się na jego klatce piersiowej.
Jego wzrok przykuł mnie na miejscu, a to burzowe napięcie wpadło z powrotem do pokoju, dziesięć razy silniejsze.
—Co ty tu robisz? —pisnęłam, mocniej przyciskając ręcznik do piersi. —Wyjdź.
Nie ruszył się. Jego spojrzenie przesunęło się po mnie powoli, z premedytacją… od wilgotnych ramion, w dół po łuku, jaki ręcznik układał na moich piersiach, aż do nagich nóg. To spojrzenie nie było już znudzone. Było głodne. Drapieżne. A żar we mnie zawył w odpowiedzi, zdradzieckie pulsowanie, od którego ugięły mi się kolana.
—Ty naprawdę nie potrafisz odpuścić, co? —powiedział niskim, chropawym głosem. Kopnął drzwi, zamykając je za sobą. Klik. Ten dźwięk był ostateczny.
—Ja nic nie robię! Wzięłam tylko prysznic! Proszę, wyjdź.
—Proszę —przedrzeźniał, robiąc krok do przodu. Potem kolejny.
Przestrzeń między nami wyparowała. Czułam bijące od niego ciepło. —Stoisz tu, cała mokra, pachniesz jak cholera… dojrzałymi brzoskwiniami i deszczem… w ręczniku. W moim domu. I mam uwierzyć, że to nie jest jakiś wykalkulowany, mały numer omegi?
Jego ręka wystrzeliła do przodu nie po to, by mnie uderzyć, lecz żeby chwycić mnie w pasie przez grube frotte. Jego palce były silne, naznaczające. Impuls czystego, elektrycznego doznania uderzył prosto w samo moje wnętrze, a po ciele przebiegło mi drobne, bezradne drżenie. Wciągnęłam gwałtownie powietrze.
— Widzisz? — wyszeptał, z twarzą o kilka centymetrów od mojej.
Jego oddech był ciepły. Pachniał obłędnie. Zakręciło mi się w głowie. — Trzęsiesz się. Twoje małe serduszko wariuje. Czuję twoje podniecenie z drugiego końca korytarza. To obrzydliwe. Jesteś, kurwa, taka przejrzysta.
— Puść mnie — wydyszałam, ale nie było w tym żadnej siły. Moje ciało napierało na jego dotyk, łaknąc więcej tego szokującego, rozkosznego żaru.
— Ohydne — warknął, ale jego uścisk się zacieśnił, przyciągając mnie do siebie tak, że przylgnęłam do niego całkiem. Poczułam twardy, nie do pomylenia nacisk jego erekcji na mój podbrzusze przez cienkie warstwy ręcznika i dresów. Ostry, potrzebujący puls odpowiedział między moimi nogami. Umysł krzyczał w proteście, ale ciało instynktownie się wygięło.
Spojrzał na mnie z góry, z oczami dzikimi, rozdwojonymi. Była w nich złość i odraza, ale pod spodem… płonący, niekontrolowany głód, który odbijał mój własny. — Nie mogę cię, kurwa, znieść — warknął, jakby bardziej do siebie. — Nie mogę znieść tego… tego przyciągania.
Potrząsnął głową, jakby próbował ją oczyścić, ale jego uścisk na mojej talii tylko się wzmógł. Druga dłoń uniosła się, palce szorstko wplątały się w moje mokre włosy i odchyliły mi głowę do tyłu. To nie było delikatne. To było zaborcze, zawłaszczające, jakby miał pełne prawo dotykać mnie w ten sposób.
— Ty… — urwał, zaciskając szczękę, jakby słowa go dusiły. Jego wzrok opadł na moje usta, a ja patrzyłam, jak rozszerzają mu się źrenice, czerń połyka kolor. — Kurwa.
To przekleństwo było gardłowe, wyrwane skądś głęboko z jego piersi. A potem jego usta runęły na moje.
To nie był pocałunek. To było zawłaszczenie. Napaść. Twarda, desperacka, wściekła… jakby mnie karał za coś, czego nie rozumiałam. Jego wargi były twarde i wymagające, aż bolało, a kiedy jego język wsunął się między moje usta, nawet nie przyszło mi do głowy, by mu odmówić. Nie chciałam.
Świat zawęził się do jego smaku… mięty i czegoś dzikiego, męskiego… i do wrażenia jego twardego ciała przy moim miękkim, okrytym ręcznikiem. Jęknął w moje usta, a dźwięk zawibrował we mnie, pierwotny i surowy, i jego dłonie zsunęły się po moich plecach z siłą, która mogła zostawić siniaki.
Jedna dłoń chwyciła mnie za pośladek przez ręcznik, palce wbijając się na tyle mocno, by zostawić ślady, przyciągając mnie jeszcze ciaśniej do grubej wypukłości jego erekcji. Druga oplotła moją szyję… nie ściskając, tylko trzymając, kontrolując, przypominając mi, kto tu rządzi.
Boże, jak on, kurwa, dobrze smakuje. Źle. To jest takie złe. Ale nie potrafię…
Ostatnie Rozdziały
#149 Rozdział 149 ROZDZIAŁ 150: Na lodzie
Ostatnia Aktualizacja: 8/10/2026#148 Rozdział 148 ROZDZIAŁ 149: Zmienione zapisy
Ostatnia Aktualizacja: 8/10/2026#147 Rozdział 147 ROZDZIAŁ 148: Instynkty przetrwania
Ostatnia Aktualizacja: 8/10/2026#146 Rozdział 146 ROZDZIAŁ 147: Zamknięcie
Ostatnia Aktualizacja: 8/10/2026#145 Rozdział 145 ROZDZIAŁ 146: Normalny raz
Ostatnia Aktualizacja: 8/10/2026#144 Rozdział 144 Rozdział 145: Ukryta wartość
Ostatnia Aktualizacja: 8/10/2026#143 Rozdział 143 ROZDZIAŁ 144: Rzadka linia krwi
Ostatnia Aktualizacja: 8/10/2026#142 Rozdział 142 ROZDZIAŁ 143: Tajne odpowiedzi
Ostatnia Aktualizacja: 8/10/2026#141 Rozdział 141 ROZDZIAŁ 142: Ukryta koperta
Ostatnia Aktualizacja: 8/10/2026#140 Rozdział 140 ROZDZIAŁ 141: Kawałki układanki
Ostatnia Aktualizacja: 8/10/2026
Może Ci się spodobać 😍
Ups! Wysłałam mojemu szefowi seksta w Sylwestra
— Jesteś chory! Nigdy cię nie chciałam! — wysyczałam przez zęby, nienawidząc tego, jak słabo zabrzmiał mój głos. Nienawidząc tego, że moje ramiona nagle nie miały siły, by go odepchnąć.
I tego, że jakaś część mnie naprawdę go pragnęła, mimo wszystko.
— Zaprzeczaj dalej — mruknął, a jego spojrzenie pociemniało. — To tylko sprawia, że mam jeszcze większą ochotę pochylić cię nad moim biurkiem i wyruchać z ciebie ten pysk.
Kiedy asystentka zarządu Alice Rhodes wysłała swojemu aroganckiemu i nieznośnemu szefowi, Theodore’owi Linden-Hawthorne’owi, seksualną wiadomość podczas firmowej imprezy noworocznej, jej życie całkowicie stanęło na głowie.
Straciła wszystko: narzeczonego, rodzinę i najlepszą przyjaciółkę — a to wszystko przez jedną żenującą pomyłkę. Jakby tego było mało, Theodore zdawał się niezdolny trzymać się od niej z daleka, a Alice z przerażeniem uświadomiła sobie, że to uczucie powoli zaczyna działać w obie strony.
Ale to przyciąganie miało swoją cenę. Alice i Theodore pochodzili z dwóch zupełnie różnych światów. Ich fascynacja była zakazana i potępiana przez wszystkich wokół. Czy ich miłość przetrwa mściwych byłych partnerów, soczyste skandale, ukryte sekrety i nieoczekiwane niespodzianki?
Tym Razem To On Ściga Mnie Całym Sercem
Na korytarzu przed salą balową podeszła do niego, gdy palił przy drzwiach, chcąc chociaż spróbować się wytłumaczyć.
– Nadal jesteś na mnie zły?
Strzepnął papierosa, odrzucił niedopałek i spojrzał na nią z jawną pogardą.
– Zły? Myślisz, że jestem zły? Zgadnę – Maya wreszcie się dowiaduje, kim jestem, i nagle ma ochotę „odnowić kontakt”. Kolejna szansa, odkąd wie, że moje nazwisko oznacza pieniądze.
Kiedy próbowała zaprzeczyć, wszedł jej w słowo.
– Byłaś epizodem. Przypisem na dole strony. Gdybyś się tu dzisiaj nie pojawiła, nawet bym o tobie nie pamiętał.
Łzy zapiekły ją pod powiekami. Prawie powiedziała mu o jego córce, ale się powstrzymała. Uznałby tylko, że próbuje go wrobić, złapać go na dziecko i dobrać się do jego kasy.
Maya przełknęła wszystko razem z łzami i odeszła, święcie przekonana, że ich drogi już nigdy się nie przetną – a jednak on zaczął pojawiać się w jej życiu raz za razem, aż w końcu to on musiał się przed nią schylić, pokornie błagając, by dała mu jeszcze jedną szansę.
O jeden fałszywy pocałunek od wszystkiego
Ale gdy wyreżyserowane sceny zamieniają się w przeciągające się muśnięcia, a udawane pocałunki stają się niebezpiecznie prawdziwe, granice zaczynają się zacierać.
Bo niewidzialna dziewczyna wreszcie zostaje dostrzeżona… a nietykalny playboy może zakochiwać się jako pierwszy.
"Spal tych, którzy mnie spalili!"
„Gotowa do wyjścia, mała siostro?” Damon wiedział lepiej niż ktokolwiek, ile bólu przeżywałam przez te ostatnie lata od ponownego spotkania z rodziną. Uśmiechając się, skinęłam głową i wstałam. Dziś będzie zarówno końcem, jak i początkiem mojego życia.
Po Romansie: W Ramionach Miliardera
W moje urodziny zabrał ją na wakacje. Na naszą rocznicę przyprowadził ją do naszego domu i kochał się z nią w naszym łóżku...
Zrozpaczona, podstępem zmusiłam go do podpisania papierów rozwodowych.
George pozostał obojętny, przekonany, że nigdy go nie opuszczę.
Jego oszustwa trwały aż do dnia, kiedy rozwód został sfinalizowany. Rzuciłam mu papiery w twarz: "George Capulet, od tej chwili wynoś się z mojego życia!"
Dopiero wtedy panika zalała jego oczy, gdy błagał mnie, żebym została.
Kiedy jego telefony zalały mój telefon później tej nocy, to nie ja odebrałam, ale mój nowy chłopak Julian.
"Nie wiesz," zaśmiał się Julian do słuchawki, "że porządny były chłopak powinien być cichy jak grób?"
George zgrzytał zębami: "Daj mi ją do telefonu!"
"Obawiam się, że to niemożliwe."
Julian delikatnie pocałował moje śpiące ciało wtulone w niego. "Jest wykończona. Właśnie zasnęła."
Witaj w Piekle
Zwyczajny mężczyzna z jasną przyszłością przed sobą.
Ale jedno zdradzenie wystarczyło, by wszystko się rozpadło.
Wrobiony przez kobietę, którą kochał, i własnego brata, został skazany i wrzucony do najgorszego miejsca, jakie można sobie wyobrazić: do więzienia, gdzie nie ma zasad—i gdzie niebezpieczeństwo ma imię, twarz… i głodne oczy.
Teraz dzieli celę z najbardziej przerażającym człowiekiem w całym zakładzie.
Dominujący. Intensywny. Obsesyjny.
I chce go.
Nie z miłości.
Nie z litości.
Ale z czystego, bezwzględnego pożądania.
W świecie bez praw, bez ucieczki i bez nikogo, kto mógłby go uratować, staje się królikiem dla wilka—uległym jego dotykowi, więźniem przyjemności… i całkowicie niezdolnym do oporu.
Bo czasami to właśnie potwór wie dokładnie, jak sprawić, byś poczuł się żywy.
Accardi
Jej kolana się ugięły i gdyby nie jego uchwyt na jej biodrze, upadłaby. Wsunął swoje kolano między jej uda jako dodatkowe wsparcie, na wypadek gdyby potrzebował rąk gdzie indziej.
"Czego chcesz?" zapytała.
Jego usta musnęły jej szyję, a ona jęknęła, gdy przyjemność, którą przyniosły jego usta, rozlała się między jej nogami.
"Twojego imienia," wyszeptał. "Twojego prawdziwego imienia."
"Dlaczego to takie ważne?" zapytała, po raz pierwszy ujawniając, że jego przypuszczenie było trafne.
Zaśmiał się cicho przy jej obojczyku. "Żebym wiedział, jakie imię wykrzyczeć, gdy znów w ciebie wejdę."
Genevieve przegrywa zakład, na którego spłatę nie może sobie pozwolić. W ramach kompromisu zgadza się przekonać dowolnego mężczyznę, którego wybierze jej przeciwnik, aby poszedł z nią do domu tej nocy. Nie zdaje sobie sprawy, że mężczyzna, którego wskaże przyjaciółka jej siostry, siedzący samotnie przy barze, nie zadowoli się tylko jedną nocą z nią. Nie, Matteo Accardi, Don jednej z największych gangów w Nowym Jorku, nie robi jednonocnych przygód. Nie z nią.
Od Przyjaciela Do Narzeczonego
Savannah Hart myślała, że przestała kochać Deana Archera – dopóki jej siostra, Chloe, nie ogłosiła, że wychodzi za niego. Za tego samego mężczyznę, którego Savannah nigdy nie przestała kochać. Mężczyznę, który złamał jej serce… i teraz należy do jej siostry.
Tydzień weselny w New Hope. Jeden dwór pełen gości. I bardzo zgorzkniała druhna.
Aby to przetrwać, Savannah przyprowadza na wesele swojego przystojnego, schludnego najlepszego przyjaciela, Romana Blackwooda. Jedynego mężczyznę, który zawsze ją wspierał. On jest jej coś winien, a udawanie jej narzeczonego? Żaden problem.
Dopóki fałszywe pocałunki nie zaczynają wydawać się prawdziwe.
Teraz Savannah jest rozdarta między kontynuowaniem udawania… a ryzykowaniem wszystkiego dla jedynego mężczyzny, w którym nigdy nie miała się zakochać.
Skrępowana (Seria Lordów)
Myślałam, że Alekos, Reyes i Stefan będą moim wybawieniem, ale szybko pokazali mi, że są jak każdy inny Lord—okrutni, brutalni i bez serca.
Mój ojciec miał rację w jednej kwestii—Lordowie niszczą wszystko, czego się dotkną. Czy przetrwam tych demonów? Moja wolność zależy od tego.
Muszę wytrzymać wszystko, co Alekos, Reyes i Stefan mi zgotują, aż uda mi się uciec z tego dzikiego miasta.
Dopiero wtedy będę naprawdę wolna. A może nie?
Seria Lordów:
Księga 1 - Skuta
Księga 2 - Kupiona
Księga 3 - Uwięziona
Księga 4 - Uwolniona
Twardzielka w Przebraniu
"Jade, muszę sprawdzić twoje—" zaczęła pielęgniarka.
"WON!" warknęłam z taką siłą, że obie kobiety cofnęły się w stronę drzwi.
Kiedyś bała się mnie Organizacja Cienia, która nafaszerowała mnie narkotykami, by skopiować moje zdolności w bardziej kontrolowaną wersję. Uciekłam z ich więzów i wysadziłam cały ich obiekt, gotowa umrzeć razem z moimi porywaczami.
Zamiast tego obudziłam się w szkolnej izbie chorych, z kobietami kłócącymi się wokół mnie, ich głosy rozdzierały mi czaszkę. Mój wybuch zamroził je w szoku — najwyraźniej nie spodziewały się takiej reakcji. Jedna z kobiet zagroziła, wychodząc: "Porozmawiamy o tym zachowaniu, jak wrócisz do domu."
Gorzka prawda? Odrodziłam się w ciele otyłej, słabej i rzekomo głupiej licealistki. Jej życie jest pełne dręczycieli i prześladowców, którzy uczynili jej egzystencję koszmarem.
Ale oni nie mają pojęcia, z kim teraz mają do czynienia.
Nie przeżyłam jako najgroźniejsza zabójczyni na świecie, pozwalając komukolwiek sobą pomiatać. I na pewno nie zamierzam zacząć teraz.
Pułapka Asa
Aż do siedmiu lat później, kiedy musi wrócić do rodzinnego miasta po ukończeniu studiów. Miejsca, gdzie teraz mieszka zimny jak kamień miliarder, dla którego jej martwe serce kiedyś biło.
Zraniony przez przeszłość, Achilles Valencian stał się człowiekiem, którego wszyscy się bali. Żar jego życia wypełnił jego serce bezdenną ciemnością. A jedynym światłem, które utrzymywało go przy zdrowych zmysłach, była jego Różyczka. Dziewczyna z piegami i turkusowymi oczami, którą uwielbiał przez całe życie. Młodsza siostra jego najlepszego przyjaciela.
Po latach rozłąki, gdy nadszedł wreszcie czas, by schwytać swoje światło w swoje terytorium, Achilles Valencian zagra swoją grę. Grę, by zdobyć to, co jego.
Czy Emerald będzie w stanie odróżnić płomienie miłości i pożądania oraz uroki fali, która kiedyś ją zalała, aby chronić swoje serce? Czy pozwoli diabłu zwabić się w jego pułapkę? Bo nikt nigdy nie mógł uciec z jego gier. On dostaje to, czego chce. A ta gra nazywa się...
Pułapka Asa.
Zakochać się w motocykliście: Dziewczyna wiceprezesa
Jego oczy ciemnieją, uciekają na moje usta.
– To jest popieprzone. Twój brat poderżnąłby mi gardło tylko za to, że stoję tak blisko. Ale powiedz mi, ptaszyno – jego oddech muska moją skórę – trzęsiesz się, bo mnie nienawidzisz… czy dlatego, że pragnęłaś tego tak samo mocno jak ja?
Wren była pewna, że zakopała chaos Nowego Orleanu na zawsze – kluby, lojalności wyżarte krwią, facetów, którzy żyli i ginęli w swoich skórzanych barwach.
Seattle dało jej wszystko, o czym kiedykolwiek marzyła: wolność, miłość, przyszłość.
Jednak jedna zdrada wszystko rozsypuje.
Ściągnięta do domu przez tragedię, Wren trafia pod czujne oko Ezry Jaxa – wiceprezesa Raven Reapers MC i najlepszego kumpla jej brata. Jest wkurzający, niebezpieczny i zdecydowanie zbyt kuszący jak na faceta, którego nie powinna nawet tknąć.
Im mocniej Wren zostaje wciągnięta z powrotem w jego świat, tym wyraźniej widzi, że nic w jej przeszłości – ani w samym Ezrze – nie jest takie, jak sobie wmawiała.
W chaosie gangowych wojen, narastających długów i starych zdrad on staje się jedyną stałą. Im mocniej Wren z nim walczy, tym bardziej w niego wpada. A im mocniej on ją odpycha, tym bardziej śmiertelne staje się jego przyciąganie.
Bo w tym świecie miłość nie jest słodka.
Jest brutalna. Krwawa.
I prędzej czy później złamie ich oboje.
Kiedy lojalność znaczy wszystko, a miłość może kosztować życie, czy Wren zaryzykuje serce dla jedynego mężczyzny, którego nigdy nie miała pokochać?












