Królowa Cukru Mafii

Hannah

Wcisnęłam się w pożyczoną sukienkę mojej najlepszej przyjaciółki Emmy Taylor, cicho przeklinając jej wybory modowe, podczas gdy walczyłam z cienkimi ramiączkami. Lustro odbijało nieznajomą, która wydawała się mieć znacznie więcej pewności siebie niż ja.

"Przestań się wiercić! Wyglądasz świetnie," zadeklarowała Emma, nakładając kolejną warstwę tuszu na swoje i tak już perfekcyjne rzęsy.

"Wyglądam, jakbym miała przesłuchanie do reality show randkowego," mruknęłam, ciągnąc za głęboki dekolt, który zdawał się być zdeterminowany, by pokazać atuty, które wolałam zachować dla siebie. "Ta sukienka ma więcej rozcięć niż faktycznego materiału."

Emma przewróciła oczami. "O to chodzi, Han. Byłaś zakopana w książkach przez miesiące. Jedna noc wyglądania bosko cię nie zabije."

Na myśl przyszło mi saldo mojego konta bankowego, nędzna liczba dwucyfrowa, która prześladowała mnie przez cały tydzień. W ogóle nie powinnam wychodzić dziś wieczorem, ale urodziny Sofii to coś, czego nie mogłam przegapić. Moje najlepsze przyjaciółki były jedynym luksusem, na jaki mogłam sobie teraz pozwolić.

"Czy Michał przyjdzie dziś wieczorem?" zapytałam, starając się zabrzmieć swobodnie, podczas gdy po raz dwudziesty poprawiałam sukienkę.

Odbicie Emmy uśmiechnęło się kpiąco. "Powiedział, że jest zajęty pracą. Dlaczego? Planujesz pochwalić się swoim nowym wyglądem?"

"Nie! Po prostu pytam." Poczułam, jak moje policzki się rozgrzewają. "I to nie jest mój wygląd. To twoja sukienka, którą pożyczam wbrew zdrowemu rozsądkowi."

"Podziękujesz mi później," mrugnęła Emma, rzucając mi swoją szminkę. "Teraz kończ. Uber będzie za trzy minuty."

Nałożyłam ją drżącymi rękami. Głęboki czerwony odcień zdawał się dopełniać mojej transformacji z przepracowanej studentki na... cokolwiek to było.

"Trzy minuty? Potrzebuję przynajmniej dziesięciu, aby mentalnie przygotować się na wyjście publicznie w czymś takim." Sprawdziłam swoje odbicie po raz ostatni. Sukienka przylegała do każdej krzywizny, jakby była za to opłacana.

Emma chwyciła swoją torebkę. "Wyglądasz niesamowicie. Przestań się zamartwiać."

Przejazd Uberem był na szczęście krótki. Sofia wybrała The Velvet Room, ekskluzywny pub, który sprawiał, że moje konto bankowe drżało na sam widok jego eleganckiego wnętrza. Odsłonięte ceglane ściany, żarówki Edisona i barmani, którzy prawdopodobnie mieli więcej wykształcenia niż ja.

"Hannah!" pisnęła Sofia, gdy weszłyśmy, pędząc do nas w błysku cekinów i perfum. "Udało ci się! I wow, spójrz na siebie!"

Przyjęłam jej entuzjastyczny uścisk. "Wszystkiego najlepszego! Przepraszam za spóźnienie. Problemy z garderobą..."

"Warte tego," szepnęła z mrugnięciem, zanim przytuliła Emmę. "Chodźcie, mamy stolik na tyłach. Drinki płyną!"

Przeciskałyśmy się przez zatłoczony pub, aby znaleźć Valentinę, Norę, Tomka i Andrzeja, którzy już zasiedli przy dużej loży. Stół był zasypany kolorowymi koktajlami i małymi talerzami z drogimi przekąskami.

"Hannah Mitchell, to ty, czy Emma w końcu stworzyła swoją armię klonów?" Tomek uniósł swój kieliszek, gdy podchodziłam.

Wślizgnęłam się do loży, wdzięczna za możliwość siedzenia. "Bardzo śmieszne. Przegrałam zakład."

"Nie przegrałaś!" zaprotestowała Emma, siadając obok mnie. "Zgodziłaś się dobrowolnie."

"Pod przymusem," wyjaśniłam, sięgając po nietkniętą wodę Sofii. "Swoją drogą, wszystkiego najlepszego."

Sofia rozpromieniła się. "Dzięki! I nie martw się o drinki dzisiaj. Moi rodzice przysłali mi pieniądze na urodziny, więc wszystko na mnie."

Mogłabym ją pocałować. "Jesteś aniołem."

Andrzej podał mi menu. "Mają tu te absurdalne koktajle z dymem i ogniem. Zamówiłem coś, co nazywa się 'Kryzys Egzystencjalny', i na wierzchu pływała mała papierowa łódka."

Spojrzałam na menu, unosząc brew na pretensjonalne nazwy koktajli. "'Kryzys Egzystencjalny' wydaje się odpowiedni do mojej obecnej sytuacji życiowej."

"Jest całkiem niezły," nalegał Andrzej. "Mała papierowa łódka reprezentuje twoje nadzieje i marzenia powoli tonące w alkoholu."

— Poetyckie — prychnęłam. — Co się stanie, jeśli wypiję to za szybko? Czy to znaczy, że utopiłam swoje ambicje?

Stół wybuchł śmiechem.

Sofia promieniała szczęściem urodzinowym, a ciepłe światło w The Velvet Room rzucało na wszystkich pochlebny blask. Nawet na mnie, jak przypuszczałam, sądząc po ukradkowych spojrzeniach, które łapałam.

— Za Sofię! — Thomas uniósł kieliszek. — Niech ten rok przyniesie ci wszystko, na co zasługujesz, bo zasługujesz na najlepsze, bo jesteś niesamowita.

Stuknęliśmy się kieliszkami, a ja wzięłam łyk wody, czekając na powrót kelnera, żeby zamówić coś z alkoholem. Moje oczy wędrowały po zatłoczonym pubie, rejestrując mieszankę profesjonalistów odprężających się po pracy i młodszych ludzi ubranych, by zaimponować.

Wtedy go zauważyłam.

Siedział przy stoliku w rogu z trzema innymi mężczyznami w drogich garniturach, ale w przeciwieństwie do nich, nie angażował się w rozmowę. Jego uwaga była skupiona bezpośrednio na mnie. Ciemne włosy zaczesane do tyłu, twarz jak z renesansowego obrazu – ostre rysy i idealna symetria. Jego garnitur wyglądał na szyty na miarę, obejmując szerokie ramiona i zwężając się w talii.

Szybko odwróciłam wzrok, czując, jak rumieniec wstępuje mi na policzki. Gdy odważyłam się spojrzeć ponownie, wciąż na mnie patrzył, z jednym kącikiem ust uniesionym w coś, co mogło być rozbawieniem.

— Halo, Ziemia do Hanny — Valentina machała ręką przed moją twarzą. — Zamawiasz coś, czy nie?

Mrugnęłam, zdając sobie sprawę, że kelner stał obok naszego stolika, z długopisem w pogotowiu. — Och! Przepraszam. Wezmę... — szybko przejrzałam menu. — "Midnight Confession", proszę.

— O, pikantny wybór — drażniła się Nora. — Planujesz dziś coś wyznać?

— Tylko moją nieśmiertelną miłość do tego, kto wynalazł pizzę — zażartowałam, starając się nie patrzeć z powrotem na tajemniczego mężczyznę.

Mój drink przyszedł – ciemna mikstura z obrzeżem czegoś, co iskrzyło się w świetle. Sofia nalegała na robienie grupowych zdjęć, co wiązało się z wieloma przetasowaniami i pozowaniem, zanim wróciliśmy do rozmowy.

— Czy mówiłem wam o profesorze, który przyszedł na zajęcia z koszulą na lewą stronę w zeszłym tygodniu? — Thomas rozpoczął opowieść o akademickich wpadkach.

Nasz stół wybuchł śmiechem. Piłam mojego drinka, słodko-pikantna mieszanka rozgrzewała mi gardło. Iskrzący obrzeż zostawił na moich ustach ślad połysku.

— Wiecie, czego nam potrzeba? — nagle ogłosiła Sofia, wstając. — Tańca!

Mój żołądek zawirował. — O nie, ja nie...

— Tak! — Emma zaklaskała w dłonie. — DJ gra coś przyzwoitego, w końcu.

Pokręciłam głową. — Naprawdę nie mogę tańczyć w tej sukience. Jeden niewłaściwy ruch i zrobię scenę.

Emma przewróciła oczami. — Zapomnij o sukience! Dziś wyglądasz seksownie i gorąco, to przestępstwo marnować to, siedząc w boksie.

— To prawda — Sofia przytaknęła, już kołysząc się do rytmu. — Solenizantka rozkazuje.

— Nie mogę kłócić się z solenizantką — przyznałam, ale nie ruszyłam się z miejsca.

Andrew wysunął się z boksu. — Chodź, Hanno. Nawet ja tańczę, a mam koordynację nowo narodzonej żyrafy.

— Dobrze — westchnęłam — ale najpierw muszę dokończyć drinka. Na odwagę.

— Dwie minuty — Emma wskazała na mnie palcem. — Potem wracamy, żeby cię wyciągnąć.

Patrzyłam, jak moi przyjaciele migrują na parkiet przy stanowisku DJ-a. Sofia natychmiast zajęła centralne miejsce, jej cekiny łapały światło, gdy się poruszała. Emma i Valentina flankowały ją, podczas gdy Thomas i Andrew próbowali czegoś, co mogłam opisać tylko jako entuzjastyczne machanie.

Wzięłam kolejny łyk mojego drinka i rozejrzałam się po barze. Tajemniczy mężczyzna zniknął ze swojego stolika. Przez chwilę poczułam rozczarowanie, co było śmieszne. Czego się spodziewałam? Że podejdzie i się przedstawi?