Księżniczka Więźnia (Księga 2)
Bethany D · W trakcie · 41.1k słów
)
Wstęp
Wyrwana od Cobana Santorellego bez ostrzeżenia, bez domknięcia sprawy i bez wyboru, Margot zostaje wrzucona w nowy koszmar przebrany za doskonałość — miasteczko kontrolowane przez wojsko, gdzie pastelowe domy, uśmiechnięte żony i starannie skomponowane życia skrywają pod powierzchnią coś o wiele bardziej złowieszczego.
To nie jest wolność.
To kontrola.
Każdy ruch jest obserwowany. Każdy krok jest wyliczony. Każda dziewczyna z pierwszej fali jest teraz podejrzana w sprawie śmiertelnego incydentu, którego nikt nie zamierza wyjaśnić. Pozbawione swojego celu i odcięte od mężczyzn, z którymi je związano, kobiety zostają zmuszone do izolacji, posłuszeństwa… i milczenia.
Ale Margot nie jest już tą samą dziewczyną, która weszła do projektu.
Już nie.
A jednak się martwi… czy Coban kiedykolwiek zostanie uwolniony? A jeśli tak… czy będzie jej szukał?
Rozdział 1
Księga 2 / Proszę, najpierw przeczytaj Księgę 1 „The Prison Project” — mam nadzieję, że ci się spodoba! :)
Punkt widzenia: Margot
Wszystko bolało.
Głowa opadała mi do przodu, broda niemal dotykała klatki piersiowej, gdy ciężarówka trzęsła się pode mną gwałtownie, a każda nierówność na drodze posyłała ostre wstrząsy przez moje już obolałe ciało.
Nadgarstki paliły.
Zimne metalowe kajdanki wbijały mi się w skórę, zapięte ciasno za plecami, odbierając jakiekolwiek poczucie komfortu czy równowagi. Nie mogłam nawet porządnie się poruszyć, nie czując napięcia w barkach.
Łzy spływały mi bezgłośnie po policzkach.
Nawet nie próbowałam ich wycierać.
Bo jaki to, do cholery, miało już sens?
Nikogo nie obchodziło, jak bardzo to wszystko jest trudne dla nas wszystkich…
Serce miałam jakby pęknięte w piersi, a umysł odtwarzał w kółko wszystko, co przydarzyło nam się w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin…
Kiedy po raz pierwszy zeszliśmy z łodzi, rozdzielili nas do dużych wojskowych ciężarówek, po dziesięć osób.
Jechaliśmy godzinami w nieznane miejsce, aż w końcu jeden z żołnierzy oznajmił, że dotarliśmy do miasteczka…
Wtedy zaczęli wyprowadzać każdego z nas — po kolei — aż zostały już tylkośmy ja i Cara…
Wszyscy inni zniknęli.
Ciężarówka znów szarpnęła lekko, opony zachrzęściły, po czym pojazd zwolnił i zatrzymał się z przeciągłym zgrzytem.
To była rutyna: przejechać kilka metrów, stanąć, kogoś wyciągnąć, powtórzyć…
Tylko że tym razem miało to być najtrudniejsze pożegnanie!
Ciężkie tylne drzwi rozwarły się z gwałtownym hukiem, a do środka znów wlało się światło słoneczne.
Za jasno tam było.
Zbyt ostro!
— Cara Owens! — wrzasnął za głośno, jakbyśmy nie siedziały ledwie kilka centymetrów od tych cholernych żołnierzy!
Zacisnęłam powieki, a klatkę piersiową ścisnął bolesny skurcz, po czym odwróciłam się, żeby patrzeć…
Podniosła się chwiejnie obok mnie, z rękami wciąż skutej jak moje, blada i przerażona, gdy dwóch żołnierzy sięgnęło do środka i brutalnie ją szarpnęło.
Pisnęła cicho, a ja natychmiast spróbowałam się ruszyć.
Spróbowałam wstać.
Spróbowałam zaprotestować.
Spróbowałam pomóc…
— Nie chwytajcie jej tak… — tylko tyle zdołałam wydusić.
I wtedy—
Trzask!
Ból eksplodował mi na twarzy; głowa odskoczyła w bok, gdy cios trafił prosto w oko — poleciałam do tyłu na podłogę ciężarówki — z rękami wykręconymi za plecami, krzycząc na całe gardło…
— Naucz się, kurwa, szacunku! — warknął jeden z żołnierzy.
Przez chwilę zobaczyłam gwiazdy, mrugając, żeby zrozumieć, co się stało.
A Cara…
Boże… Cara spojrzała na mnie tak, jakby to wszystko było jej winą.
— Przepraszam… Margot, tak mi przykro—
— To nie ty — próbowałam jej powiedzieć, głosem gęstym od łez. — To nie twoja wina…
Ale w tamtej chwili już ją odciągali…
Drzwi zatrzasnęły się, zanim zdążyłam zobaczyć, dokąd ją zabrali, a teraźniejszość wskoczyła z powrotem na swoje miejsce, gdy ciężarówka znów szarpnęła do przodu, przez co potoczyłam się po podłodze.
Podparłam się, opierając plecy o podstawę ławki, na której kiedyś siedziałam…
Teraz byłam już tylko ja.
Całkiem sama.
Oko pulsowało mi teraz wściekle, spuchnięte i bijące bólem z każdym uderzeniem serca, a w głowie wirowało, gdy próbowałam pojąć, że właśnie mnie uderzono.
Ciało miałam ciężkie.
Wyczerpane.
Wydrążone.
Ale teraz… odrętwiałe…
Dziś jechaliśmy godzinami — bez końca.
Niektóre dziewczyny po drodze nawet zasnęły… zwinięte niezgrabnie przy metalowych ścianach, zbyt zmęczone, by dalej z tym walczyć.
Ale ja nie mogłam zasnąć.
Nawet na sekundę.
Bo za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam tylko jego.
Coban.
Sposób, w jaki patrzył na mnie tamtego ranka.
Sposób, w jaki próbował do mnie dotrzeć.
Sposób, w jaki odciągnęli mnie od niego, jakbym nic nie znaczyła. Sposób, w jaki nie wiedziałam, że to będzie ostatni raz, kiedy go zobaczę…
Klatka piersiowa gwałtownie mi się ścisnęła.
Przestań.
Nie myśl o tym.
Nie.
Kilka sekund później ciężarówka znów zwolniła.
Zatrzymując się po raz ostatni…
Oddech uwiązł mi w gardle, gdy drzwi znowu się rozwarły — a do środka wlało się światło.
— Margot Belle! — warknął jakiś głos, a ja drgnęłam, widząc dwóch nowych żołnierzy. — Wychodzić. Natychmiast.
Stali tam we dwóch, lustrując wzrokiem pustą ciężarówkę, aż w końcu ich spojrzenia padły na mnie — na kupkę nieszczęścia w rogu.
Oczywiście musiałam być ostatnia!
Powoli podniosłam się na nogi; miałam je jak z waty, a bez wolnych rąk, które mogłyby mnie podeprzeć, traciłam równowagę.
Ramię zapulsowało bólem od tego ruchu i kiedy spróbowałam zrobić krok do przodu, zachwiałam się, zanim czyjaś dłoń wystrzeliła, chwyciła mnie brutalnie za ramię i utrzymała w pionie.
— Rusz się — syknął, a ja zeskoczyłam z ciężarówki; stopy uderzyły o twardą ziemię, a fala zawrotów głowy przetoczyła się przeze mnie.
Mrowienie przeszyło mi nogi, gdy szybko mrugałam, z twarzą mokrą od łez, próbując złapać ostrość jednym sprawnym okiem.
A potem…
Zobaczyłam to.
Miasteczko.
Wstrzymałam oddech.
Było… nie takie?
To jedyny sposób, żeby to opisać.
Zbyt idealne…
Rzędy schludnych domów ciągnęły się we wszystkich kierunkach, pomalowane na delikatne, pastelowe kolory — blade błękity, róże, miękkie żółcie — ustawione w nienaturalnie precyzyjnych liniach.
Trawniki przystrzyżone.
Ulice nieskazitelne.
Kwiaty wszędzie.
Wszystko wyglądało… jak ustawione?
Jak plan filmowy.
Gorączkowo szukałam w pamięci tytułu tamtego filmu…
„Żony ze Stepford”! Właśnie!
Ta sama upiorna, sztuczna perfekcja…
Ta sama niepokojąca cisza…
Żołądek podszedł mi do gardła.
To nie było miasteczko.
To była pieprzona klatka dla nas!
Tylko przebrana ładniej, żeby udawać coś innego…
Pierwszy żołnierz podszedł i stanął obok mnie; wciąż mocno trzymał mnie za ramię, prowadząc — nie, popychając — do przodu.
Zatrzymaliśmy się przed jednym z domów.
Bladobłękitne drzwi.
No jasne…
Wyglądały uroczo.
Kolejne kłamstwo!
— Kamery są rozmieszczone wokół całego terenu — wyrecytował beznamiętnie, jakby powtarzał to już dziś setki razy. — Będziemy wiedzieć, jeśli spróbujesz wyjść, i zostaniesz odpowiednio ukarana.
Nie odpowiedziałam.
Nie ufałam własnemu głosowi.
— To jest twoje. Zostaniesz w środku — ciągnął. — Rozejrzyj się. Przyzwyczaj się. Rozgość się.
Rozgość się?!
Prawie wyrwał mi się pusty śmiech…
— Kiedy wszyscy uczestnicy zostaną zakwaterowani, ktoś przyjdzie i wprowadzi cię w kolejną fazę.
Uczestnicy…
Nie więźniowie.
Nie jeńcy.
Znowu byliśmy uczestnikami?
Powoli skinęłam głową.
Jaki miałam wybór?
— Dobrze — uciął krótko, wreszcie puszczając moje ramię, po czym odsunął się, żeby odpiąć niepotrzebne kajdanki, które nam wszystkim założyli.
— No, idź — skinął głową w stronę drzwi. — Wszystko, czego potrzebujesz, jest w środku.
Wszystko, czego potrzebuję…
Klatka piersiowa ścisnęła mi się boleśnie.
Nie.
Wszystko, czego potrzebowałam… było tam.
W tamtym więzieniu.
Z nim…
Powoli odwróciłam się w stronę domu, a mój wzrok zatrzymał się na bladobłękitnych drzwiach.
W jakimkolwiek innym życiu… mogłabym uznać ten mały domek za piękny.
Nawet idealny…
Ale teraz?
To było jak wejście prosto w koszmar.
Kontrolowany.
Zaprojektowany.
Więzienie przebrane za wolność.
Nadgarstki pulsowały bólem, gdy wysunęłam ręce przed siebie, oko biło bólem… ale najgorsze ze wszystkiego…
Najbardziej bolało serce.
Bo go straciłam.
Na zawsze.
Ostatnie Rozdziały
#37 Rozdział 37 - Rozpraszanie
Ostatnia Aktualizacja: 10/29/2026#36 Rozdział 36 - Moja jedyna przyszłość
Ostatnia Aktualizacja: 10/22/2026#35 Rozdział 35 - Okropności
Ostatnia Aktualizacja: 9/17/2026#34 Rozdział 34 - Przeszłość
Ostatnia Aktualizacja: 9/7/2026#33 Rozdział 33 - Pustynia
Ostatnia Aktualizacja: 8/28/2026#32 Rozdział 32 - Problem
Ostatnia Aktualizacja: 8/11/2026#31 Rozdział 31 - Syreny
Ostatnia Aktualizacja: 8/11/2026#30 Rozdział 30 - Książę mafii
Ostatnia Aktualizacja: 8/11/2026#29 Rozdział 29 - Lew
Ostatnia Aktualizacja: 8/11/2026#28 Rozdział 28 - czerwiec
Ostatnia Aktualizacja: 8/11/2026
Może Ci się spodobać 😍
Bliźniaki mafii
Po uratowaniu duch Eliny jest złamany, staje się bardzo przestraszoną dziewczynką, a kiedy wraca do rodziny, jest bardzo nieśmiała i uległa. Ale to się zmieni z czasem, jej twardy charakter ponownie się ujawni. Wtedy wszyscy dowiedzą się, że z Eliną nie ma żartów.
Elina i Ian zostali przeszkoleni przez przywódcę gangu, który ich przygarnął z ulicy, i oboje są bardzo biegli i śmiertelnie niebezpieczni wobec swoich wrogów. Przywódca zadbał również o to, by byli dobrze wykształceni, i oboje są niezwykle inteligentni.
Elina i Ian potrafią komunikować się ze sobą, patrząc sobie tylko w oczy. Mają specjalną więź i mogą odczuwać ból drugiej osoby. Są identycznymi bliźniakami i często poruszają się jak jedna jednostka. Mają głębokie zrozumienie dla siebie nawzajem.
Elina i Ian starają się jak najlepiej dopasować do swojej rodziny i nowego życia w Los Angeles, w szkole z braćmi i radzić sobie z uwagą, która ich otacza. Muszą również zmierzyć się z koszmarami z przeszłości.
Czy uda im się odnaleźć szczęście i miłość? Czy będą w stanie zaakceptować siebie i ponownie dostrzec swoją wartość? Ich największym marzeniem jest żyć spokojnie i szczęśliwie.
Przewodnik Zabójcy po Liceum
Jestem – a raczej byłem – Phantom. Zabijałem dla pieniędzy i byłem w tym najlepszy. Ale mój plan emerytalny został nagle przerwany przez ciemność, której nigdy nie widziałem nadchodzącej.
Los, jak się zdaje, ma pokręcone poczucie humoru. Zostałem reinkarnowany w ciało Raven Martinez, licealistki z życiem tak tragicznym, że moja dawna praca wygląda przy tym jak wakacje.
Teraz muszę zmagać się z kartkówkami, burzą hormonów i hierarchią prześladowców, którzy myślą, że rządzą światem.
Zepchnęli starą Raven do śmierci. Ale zaraz nauczą się bardzo bolesnej lekcji: Nie zagania się żmii w kąt, chyba że jesteś gotów na ugryzienie.
Liceum to piekło. Na szczęście dla mnie, jestem diabłem.
Tym Razem To On Ściga Mnie Całym Sercem
Na korytarzu przed salą balową podeszła do niego, gdy palił przy drzwiach, chcąc chociaż spróbować się wytłumaczyć.
– Nadal jesteś na mnie zły?
Strzepnął papierosa, odrzucił niedopałek i spojrzał na nią z jawną pogardą.
– Zły? Myślisz, że jestem zły? Zgadnę – Maya wreszcie się dowiaduje, kim jestem, i nagle ma ochotę „odnowić kontakt”. Kolejna szansa, odkąd wie, że moje nazwisko oznacza pieniądze.
Kiedy próbowała zaprzeczyć, wszedł jej w słowo.
– Byłaś epizodem. Przypisem na dole strony. Gdybyś się tu dzisiaj nie pojawiła, nawet bym o tobie nie pamiętał.
Łzy zapiekły ją pod powiekami. Prawie powiedziała mu o jego córce, ale się powstrzymała. Uznałby tylko, że próbuje go wrobić, złapać go na dziecko i dobrać się do jego kasy.
Maya przełknęła wszystko razem z łzami i odeszła, święcie przekonana, że ich drogi już nigdy się nie przetną – a jednak on zaczął pojawiać się w jej życiu raz za razem, aż w końcu to on musiał się przed nią schylić, pokornie błagając, by dała mu jeszcze jedną szansę.
Mój miliarder mąż chce otwartego małżeństwa
„Chcę otwartego małżeństwa. Chcę seksu. I po prostu nie mogę tego robić z tobą już dłużej.”
„Jak możesz mi to zrobić, Tristan? Po tym wszystkim?”
Serce Sophii pęka, gdy jej mąż, Tristan, naciska na otwarte małżeństwo po dwunastu latach wspólnego życia, mówiąc, że jej życie jako gospodyni domowej i matki zabiło ich iskrę. Zdesperowana, aby utrzymać ich dwunastoletnią więź, Sophia niechętnie się zgadza.
Ale to, co boli bardziej niż otwarte małżeństwo, to jak szybko jej mąż zanurza się w randkowym świecie, nawet przekraczając ustalone przez nich granice.
Zraniona i wściekła, Sophia ucieka do swojej szkoły artystycznej, gdzie poznaje Nathaniela Synclaira, czarującego nowego sponsora, który rozpala w niej ogień. Rozmawiają, a Nathaniel sugeruje szalony pomysł: będzie udawał jej fałszywego kochanka, aby zemścić się na podwójnych standardach jej męża.
Uwięziona w miłosnym trójkącie między rozbitym małżeństwem a pociągiem do Nathaniela, Sophia waha się, wywołując mieszankę pragnień, kłamstw i prawdy, które wstrząsają wszystkim, co wie o miłości, zaufaniu i tym, kim naprawdę jest.
Accardi
Jej kolana się ugięły i gdyby nie jego uchwyt na jej biodrze, upadłaby. Wsunął swoje kolano między jej uda jako dodatkowe wsparcie, na wypadek gdyby potrzebował rąk gdzie indziej.
"Czego chcesz?" zapytała.
Jego usta musnęły jej szyję, a ona jęknęła, gdy przyjemność, którą przyniosły jego usta, rozlała się między jej nogami.
"Twojego imienia," wyszeptał. "Twojego prawdziwego imienia."
"Dlaczego to takie ważne?" zapytała, po raz pierwszy ujawniając, że jego przypuszczenie było trafne.
Zaśmiał się cicho przy jej obojczyku. "Żebym wiedział, jakie imię wykrzyczeć, gdy znów w ciebie wejdę."
Genevieve przegrywa zakład, na którego spłatę nie może sobie pozwolić. W ramach kompromisu zgadza się przekonać dowolnego mężczyznę, którego wybierze jej przeciwnik, aby poszedł z nią do domu tej nocy. Nie zdaje sobie sprawy, że mężczyzna, którego wskaże przyjaciółka jej siostry, siedzący samotnie przy barze, nie zadowoli się tylko jedną nocą z nią. Nie, Matteo Accardi, Don jednej z największych gangów w Nowym Jorku, nie robi jednonocnych przygód. Nie z nią.
Miliarder, którego zatrzymałam
Sophia Brown przesuwa pokaźny czek w stronę przystojnego mężczyzny obok niej, gotowa zakończyć ich dwuletnią umowę.
Wszystko zaczęło się, gdy jej narzeczony porzucił ją przed ołtarzem – żeby uciec ze swoją kochanką, nie mniej.
Zemsta Sophii? Znaleźć sobie najgorętszego chłopaka, jakiego można kupić za pieniądze.
Nie spodziewała się jednak, że trafi na absolutny jackpot—niesamowicie przystojny, perfekcyjnie wyrzeźbiony i całkowicie oddany rozpieszczaniu jej do granic możliwości.
Aż pewnej nocy na elitarnej gali towarzyskiej spotkała się twarzą w twarz z legendarnym dziedzicem Windsorów—mężczyzną, który budzi strach w sercach wszystkich.
Ta twarz... jest identyczna z twarzą mężczyzny, którego trzymała przez dwa lata.
Wewnętrzna panika Sophii: Cholera, chyba przypadkiem zamieniłam miliardowego dziedzica w moją osobistą zabawkę.
Zaginiona królowa wilków
Od momentu rozpoczęcia kariery trzy lata temu, nieustannie koncertowała i nagrywała. Ona i jej zespół byli razem od początku jej kariery, wszyscy byli w podobnym wieku, ale ona była najmłodsza z piątki. Kiedy zdecydowano, że zrobią sobie co najmniej sześciomiesięczną przerwę, rodzice bliźniaków, Jydena i Jazlyn, zaprosili Reign i pozostałych dwóch członków zespołu, aby spędzili wakacje z nimi. Mieszkali w małej, wiejskiej wiosce na wybrzeżu Szkocji. Było to na tyle odosobnione miejsce, że zorganizowanie ochrony nie stanowiło problemu. Ochrona była ich specjalnością; prowadzili jedną z najbardziej udanych firm ochroniarskich na świecie, Hunt Security.
Sześć miesięcy przed swoimi 18. urodzinami, stała się obiektem zainteresowania psychopatycznego prześladowcy i jej menedżer zatrudnił firmę Hunt Security. Nie wiedziała, że brat jej gitarzysty i perkusisty będzie odpowiedzialny za jej prywatne bezpieczeństwo i stanie się kimś więcej niż tylko jej ochroniarzem.
Złamana Dziewczyna Rozgrywającego
Ciągle powtarzam sobie, że jest niebezpieczny, że jego typ mnie zrujnuje, ale moje ciało mnie zdradza. Moje tętno przyspiesza, gdy jego dłoń muska moją. Mój żołądek skręca się, gdy jego uwaga zbyt długo się na mnie skupia. I głęboko w środku, boję się, co się stanie, jeśli przestanę od niego uciekać. Bo po raz pierwszy od lat, część mnie zastanawia się, jakby to było znów zaufać mężczyźnie.
Jego gorący oddech sprawia, że wzdycham. „I chciałabym twojego kutasa.”
„Już?”
„Tak.”
„Ostrożnie, Paulina…” ostrzega Adrian. „Jesteś taka ciasna.” Wsuwając jeden gruby palec we mnie, zamykam oczy, gdy dodaje kolejny. Zaciskam się wokół nich, a on cicho się śmieje. „Mój kutas jest o wiele, wiele większy niż to. Myślisz, że dasz radę?”
Moja odpowiedź to bezdech. „Tak…” Prawda jest taka, że mogę naprawdę umrzeć, jeśli nie poczuję go wewnątrz siebie. Pulsuję z potrzeby. „Pieprz mnie, Adrian.”
Z jego piersi wydobywa się ciemny, niski śmiech.
Jego palce wsuwają się głębiej, znajdując idealne, wrażliwe miejsce. Pracuje tam, jego dotyk jest powolny i fachowy. Niedługo potem moje oddechy stają się krótkie i urywane.
„Ungh…” jęczę. „To jest takie dobre…”
Uciekinierka Prezesa MC
Kontrolujący. Brutalny. Opętany obsesją.
W noc, gdy próbował ją zabić, Rina zniknęła.
Nie mając nic poza ubraniem na sobie i fałszywym nazwiskiem, ucieka na drugi koniec kraju, trafiając na bezlitosne pustynie Nowego Meksyku. Spłukana i zdesperowana, podejmuje pracę jako tancerka w Devil’s Den, osławionym klubie ze striptizem, gdzie rządzi gotówka, a pytań się nie zadaje.
Przysięga sobie, że odejdzie, gdy tylko odłoży dość pieniędzy.
Wtedy przez drzwi wchodzi Max Torres.
Jako bezwzględny prezydent motocyklowego klubu Sons of Doom Max przez lata budował braterstwo, którego boją się w całym południowym zachodzie. Nie miesza interesów z kobietami i na pewno nie wdaje się w nic ze striptizerkami.
Dopóki nie pojawia się Rina.
Piękna tancerka o nawiedzonym spojrzeniu coś ukrywa, a każdy instynkt podpowiada Maxowi, że grozi jej niebezpieczeństwo. Kiedy mężczyzna, który na nią poluje, wreszcie ją namierzy, odkryje jedną brutalną prawdę.
Rina Blakely mogła uciec przed jednym potworem…
Ale teraz jest pod ochroną jeszcze groźniejszego.
Zakochać się w Alfie mojego byłego
Prawdopodobnie tak! Ale teraz naprawdę mnie to nie obchodzi.
Pozwalam, aby moje nogi się rozchyliły. Twarz wielkiego, złego, czarnego wilka znajduje swoje miejsce między moimi nogami. Biorąc głęboki oddech, wdycha mój zapach—moje podniecenie—i wydaje niski, gardłowy jęk. Jego ostre kły delikatnie dotykają mojej skóry, wywołując u mnie krzyk, gdy iskry przechodzą przez moją cipkę.
Czy ktoś naprawdę może mnie winić za utratę kontroli w tym momencie? Za pragnienie tego?
Wstrzymuję oddech.
Jedyną rzeczą, która nas dzieli, jest cienka tkanina moich majtek.
Liza mnie, a ja nie mogę powstrzymać jęku.
Przygotowuję się, myśląc, że może w końcu się wycofa—ale zamiast tego, jego język liże mnie raz za razem, za każdym razem szybciej. Z zapałem.
Nagle, z absurdalną prędkością i precyzją, rozrywa moje majtki, nie powodując żadnej szkody na mojej skórze. Słyszę tylko dźwięk rozdzieranej tkaniny, a kiedy na niego spoglądam, już z powrotem mnie liże.
Nie powinnam czuć tego w stosunku do wilka. Co jest ze mną nie tak?
Nagle czuję, że jego lizanie staje się delikatniejsze, a kiedy znowu patrzę na wielkiego czarnego wilka, zdaję sobie sprawę, że to już nie jest wilk. To Alpha Kaiden!
Przemienił się i teraz liże moją cipkę.
🐺 🐺 🐺
Alpha Kaiden, budzący strach wilkołak znany ze swoich bezwzględnych czynów i przyjemności z zabijania każdej pełni księżyca, odkrywa, że jego przeznaczoną partnerką jest nie kto inny, jak pozornie zwyczajna ludzka kobieta, która jest wybraną partnerką jego Gammy.
Chce odrzucić ich więź, ale los ma inne plany. Okazuje się, że turniej na następnego Króla Alf wymaga, aby tylko Alfy z partnerką mogły wziąć w nim udział. To prowadzi Kaidena do zaproponowania śmiałego układu na pokaz.
Choć początkowo niechętna, serce Katherine mięknie, gdy składa jej cenną obietnicę: ochronić jej małą watahę przed wszelkim zagrożeniem.
Nie wie jednak, że Katherine odkrywa w sobie ukrytą siłę, która jest znacznie większa, niż mógłby sobie wyobrazić.
W miarę postępu wyzwań turnieju, Alpha Kaiden coraz bardziej nieodparcie pragnie jej obecności nie tylko w zawodach, ale także w swoim łóżku.
Lekcja Magii
Gra Przeznaczenia
Kiedy Finlay ją odnajduje, żyje wśród ludzi. Jest zauroczony upartą wilczycą, która odmawia uznania jego istnienia. Może nie jest jego partnerką, ale chce, aby stała się częścią jego watahy, niezależnie od tego, czy jej wilczyca jest ukryta czy nie.
Amie nie potrafi oprzeć się Alfie, który wkracza w jej życie i wciąga ją z powrotem w życie watahy. Nie tylko staje się szczęśliwsza niż od dawna, ale jej wilczyca w końcu do niej przychodzi. Finlay nie jest jej partnerem, ale staje się jej najlepszym przyjacielem. Razem z innymi najwyższymi wilkami w watasze pracują nad stworzeniem najlepszej i najsilniejszej watahy.
Kiedy nadchodzi czas na gry watah, wydarzenie, które decyduje o rankingu watah na następne dziesięć lat, Amie musi zmierzyć się ze swoją starą watahą. Kiedy po raz pierwszy od dziesięciu lat widzi mężczyznę, który ją odrzucił, wszystko, co myślała, że wie, przewraca się do góry nogami. Amie i Finlay muszą dostosować się do nowej rzeczywistości i znaleźć drogę naprzód dla swojej watahy. Ale czy niespodziewane wydarzenia rozdzielą ich na zawsze?
