Nirwana: Z popiołów do chwały

Noc była spowita w ciemności.

Zanim straciła przytomność, Sophia Wipere słyszała głosy tych drani, które brzmiały w jej głowie jak zepsuta płyta.

"Sophia, powinnaś była kopnąć w kalendarz już dawno temu! Dlaczego dziewczyna musi być taka twarda? Gdybyś porzuciła swoją moc wcześniej, byłabyś teraz w tej sytuacji?" drwił mężczyzna, Grant Miller. I żeby jeszcze bardziej ją upokorzyć, splunął na nią ponownie.

"Sophia, nie nienawidź mnie. Po prostu za bardzo kocham Granta. Kiedy znikniesz, na pewno będziemy szczęśliwi." Ton kobiety był drwiący, jakby osoba przed nią nie była jej najlepszą przyjaciółką, ale najgorszym wrogiem.

W Sophia gotowała się złość. Próbowała z całych sił otworzyć oczy, ale jej powieki były ciężkie jak ołów, a ciało czuło się jak z galarety.

"Proszę, nie chcę umierać. Chcę żyć!" Sophia zdołała wykrztusić między łapaniem oddechu.

Sophia leżała na miękkim łóżku, ale wszystko wokół niej było czarne jak smoła. Z jej wzrokiem bezużytecznym, inne zmysły przechodziły na wyższe obroty.

Czuła parę rąk mocno zaciskających się wokół jej szyi. Jej napastnik powiedział: "Diana, skoro tak bardzo chcesz umrzeć, z przyjemnością zobaczę, jak spotykasz swój koniec."

Nie mogła oddychać!

Sophia nie zdążyła zrozumieć, co się dzieje, zanim zaczęła być duszona, ale mężczyzna przed nią zamierzał ją zabić. Jej instynkty przetrwania zaskoczyły, i walczyła z całych sił, ale była zbyt słaba, by stawić mu czoła.

Twarz Sophii zrobiła się czerwona z braku powietrza, a jej oczy były przekrwione. Była pewna, że znowu umrze.

Nagle drzwi zostały wyważone.

W tej chwili Sophia nie dbała, kto to był. Wyciągnęła desperacko rękę, jej oczy cicho błagały: "Pomóż mi."

Intruz nie wahał się. Chwycił ramię mężczyzny, próbując go przekonać, żeby przestał ją dusić. "Panie Percy! Puść ją! Jeśli tak dalej będziesz robił, ona umrze!"

Ale oczy mężczyzny były pełne gniewu, i zimno powiedział: "Zasługuje na śmierć!"

Widząc, że rozmowa nie działa, serce lokaja zapadło się, i padł na kolana przy łóżku.

Lokaj błagał: "Panie Percy! Matka Diany Percy uratowała życie Juniper Percy. Jeśli ją udusisz, Juniper nie zazna spokoju! Poza tym, dzisiaj jest dzień rozwodu - proszę, nie rób nic pochopnego!"

Słysząc to, mężczyzna w końcu ochłonął, a jego uścisk poluzował się.

Idealne wyczucie czasu! Sophia wykorzystała szansę, aby się uwolnić, przeciągając swoje słabe ciało w tył, jej oczy pełne ostrożności w stosunku do mężczyzny.

Widząc jej strach, mężczyzna drwił: "Więc boisz się śmierci? Dzisiaj cię oszczędzę. Każę Nolanowi przynieść papiery rozwodowe. Podpisz je i zniknij mi z oczu."

Z tym, mężczyzna zszedł z łóżka i wypadł z pokoju.

Lokaj również wstał, spojrzał na nią ze współczuciem i powiedział: "Pani Percy, dbaj o siebie."

Obaj opuścili pokój, zostawiając Sophię samą.

Sophia chwyciła się za pierś, wciąż w szoku. Jej wzrok nadal był zamglony, i minęło trochę czasu, zanim się wyostrzył.

"Nie umarłam? Gdzie jestem? Kim są ci ludzie?" Sophia mamrotała.

W końcu miała czas na myślenie, wtedy zdała sobie sprawę, że w jej głowie była część pamięci, która nie należała do niej.

Sophia faktycznie umarła. Dokładniej mówiąc, odrodziła się w ciele kogoś innego.

Właścicielką tego ciała była Diana Spencer, a facet, który właśnie próbował ją udusić, był jej mężem, Charles Percy.

Diana miała ciężkie życie, tracąc matkę, Biancę Spencer, w młodym wieku. Na domiar złego, jej ojciec, Nathan Williams, był prawdziwym nieudacznikiem. Swoją drogą, Diana nosiła nazwisko matki.

Była damą z wyższych sfer, ale była bez pamięci zakochana w Charlesie. Im bardziej Charles jej nienawidził, tym bardziej starała się go zdobyć. Dziś była ich rocznica ślubu, a także dzień, w którym ich fikcyjne małżeństwo miało się zakończyć.

Pierwotnie mogli się rozstać w dobrych stosunkach, ale Charles chciał udusić Dianę na śmierć. Diana była po prostu ślepo zakochana.

Ale teraz, kiedy Sophia była w ciele Diany, musiała się zemścić. Sophia przysięgła sobie w ciszy.

Nagle, ktoś zapukał do drzwi.

"Mrs. Percy, jesteś tam?"

Sophia już miała odpowiedzieć, kiedy zdała sobie sprawę, że nie jest odpowiednio ubrana. Jej skóra, wystawiona na powietrze, była pokryta podejrzanymi czerwonymi śladami, a jej ciało bolało wszędzie.

Sophia wciągnęła gwałtownie powietrze i zaklęła pod nosem.

Nolan Smith, sekretarz Charlesa, stojący za drzwiami, wydawał się nieco niecierpliwy i ponaglał, "Mrs. Percy, to Nolan. Nie możesz się ukrywać. Jeśli nie otworzysz, pójdę po kamerdynera."

"Chwila! Pięć minut!" Głos Sophii był wciąż drżący, brzmiał żałośnie.

Ale Nolan, całkowicie skupiony na swoim zadaniu, spojrzał na zegarek i zdecydował, że jeśli nie wyjdzie w ciągu pięciu minut, wejdzie siłą.

Zanim jednak minęło pięć minut, drzwi skrzypnęły i otworzyły się.

Przed nim stała Diana, jej włosy były w nieładzie, a twarz blada. Miała na sobie męskie spodnie i koszulę. Nogawki były podwinięte, bo były za długie.

W pokoju nie było damskich ubrań, a ubrania Diany zostały podarte. Sophia nie miała wyboru, musiała wziąć zestaw ubrań Charlesa z szafy.

Widząc Dianę w takim stanie, wyraz twarzy Nolana się nie zmienił. Po prostu podał jej dokumenty i powiedział chłodno, "Mrs. Percy, to są papiery rozwodowe. Proszę je podpisać. Ponadto, Mr. Percy chce, żebyś odeszła."

Zasugerował, że jeśli odważy się sprawiać kłopoty, nie zawaha się usunąć jej siłą.

Bez słowa Sophia wzięła dokumenty, przewróciła na ostatnią stronę i podpisała swoje obecne imię, 'Diana Spencer.' Pisała szybko, ale elegancko.

Nolan był nieco zaskoczony jej bezpośredniością. Po tylu latach pracy z Charlesem, wiedział, jaką osobą była Diana. Przygotował się na walkę, ale sprawa została rozwiązana tak szybko.

"Dobrze, coś jeszcze?" zapytała Sophia.

"Ms. Spencer," poprawił się Nolan, powoli biorąc dokumenty. "Nie zamierzasz spojrzeć na treść umowy?"

Diana uniosła brew i odpowiedziała, "Czy jest sens?"

Chociaż rodzina Percy była bogata, myśląc o brutalnej naturze Charlesa, Diana była pewna, że nie dostanie żadnych korzyści. Umowa mogłaby nawet obciążyć ją długami.

Widząc, że Nolan lekko zmarszczył brwi, Diana kontynuowała, "Czy spojrzenie na to zmieni fakt, że muszę się rozwieść? Czy umowa mówi, że stracę majątek rodzinny? Cokolwiek się stanie, nie mam nad tym kontroli, prawda?"

Słysząc to, oczy Nolana pociemniały, gdy wziął papiery rozwodowe. "Ms. Spencer, Mr. Percy chce tylko, żebyś odeszła cicho."

Diana powiedziała, "Och, powinnam mu podziękować?"

Nolan spojrzał na czerwone ślady na szyi Diany. "Ms. Spencer, potrzebujesz, żebym wezwał lekarza?"

Diana zauważyła wzrok Nolana na jej szyi i przypomniała sobie niemal śmiertelne doświadczenie duszenia przez Charlesa.

Pokręciła głową. "Nie trzeba." Zostanie tutaj było bardziej niebezpieczne niż leczenie jej ran.

Nolan powiedział, "W takim razie proszę szybko spakować swoje rzeczy, Ms. Spencer."

Diana nie zwlekała, wracając do swojego pokoju, zgodnie z pamięcią oryginalnej Diany.

Jej pokój był przerobionym schowkiem. To było dość śmieszne. Na zewnątrz wyglądała olśniewająco, ale w domu nie miała nawet własnego pokoju.

Charles tak bardzo nienawidził Diany, że kazał jej pokój urządzić jak najdalej.

Pokój Diany był bardzo mały, zaledwie z łóżkiem i stołem, co sprawiało, że był bardzo ciasny. W takich warunkach trudno było o porządne ubrania.

Więc spakowała się szybko, zmieniła niepasujące męskie ubrania i wyszła z walizką.

Nigdy więcej nie zobaczy Charlesa.

Diana była bardzo zdeterminowana, żeby odejść.

Ostry głos dobiegł zza jej pleców, "Diana, dokąd idziesz?"