Odrodzona: Zemsta Niechcianej Dziedziczki

Szmaragdowe Miasto.

Willa Taylorów była oświetlona jak choinka bożonarodzeniowa.

Ludzie przychodzili i odchodzili, składając gratulacje.

"Gratulacje, panie Taylor, odnalezienie swojej biologicznej córki to wielka sprawa!"

"Hayden, to wspaniała wiadomość!"

Hayden Taylor uśmiechał się szeroko, właśnie miał odpowiedzieć...

Nagle przez salę bankietową przetoczył się głośny huk.

Młoda dziewczyna stała obok wieży z szampanem, jej cienka ręka zaciskała się na czerwonym obrusie, który właśnie zerwała, żyły pulsowały.

Ułożone kieliszki przewracały się jak domino, rozbijając się o ziemię jeden po drugim!

"Isabella Taylor!" Twarz Haydena natychmiast się skwasiła. "Co ty wyprawiasz?"

Goście zaczęli szeptać, słysząc imię "Isabella Taylor":

"Słyszałeś? Isabella została odnaleziona już cztery lata temu, ale rodzina Taylorów nie chciała stawiać Bianki Taylor w niezręcznej sytuacji, więc ukryli Isabellę i powiedzieli wszystkim, że to dziecko służącej."

"Gdyby rodzina Taylorów teraz nie bankrutowała, Hayden nie ogłosiłby jej tożsamości, próbując wykorzystać sojusz małżeński z rodziną Johnsonów!"

"Biedna dziewczyna…"

"Biedna? Jeśli Isabella nie wyjdzie za niego, to Bianka? Isabella nie dorastała z Taylorami; nie ma tak głębokiej więzi jak z Bianką, która jest z nimi od ponad dwudziestu lat."

"I nie zauważyłeś? Jest ślepa na lewe oko."

"Słyszałem, że wdała się w jakieś podejrzane towarzystwo, została oszukana i oddała jedną z rogówek swojemu chłopakowi."

"Nawet jeśli ma krew Taylorów, to i tak jest śmieciem."

"…"

Isabella stała pośród rozbitego szkła, znosząc pogardliwe i pełne nienawiści spojrzenia gości. "Słyszałam, że wszyscy są tutaj, aby świętować odnalezienie biologicznej córki Taylorów, prawda?"

Z impetem rzuciła czerwony obrus na ziemię, jej oczy były buntownicze i wyzywające, tak jak wtedy, gdy pierwszy raz przyszła do rodziny Taylorów cztery lata temu.

"Córka rodziny Taylorów—ktokolwiek chce ten tytuł, może go mieć. Ja go nie chcę!"

Oczy Haydena pociemniały, "Isabella! Czy ty postradałaś zmysły?"

"Szalona?" Isabella zaśmiała się głośno, jakby usłyszała żart.

Ale gdy się śmiała, jej spojrzenie stawało się ponure i zdesperowane. "Myślę, że to wy jesteście szaleni."

"Cztery lata! Ukrywaliście mnie przez całe cztery lata, nie dając mi tożsamości! Teraz, gdy firma bankrutuje, przypomnieliście sobie o mnie? Michael Johnson z rodziny Johnsonów ma pięćdziesiąt pięć lat! Jest o trzydzieści sześć lat starszy ode mnie! Jego poprzednia żona zmarła zaledwie miesiąc temu, a była czwartą kobietą, która zmarła w rodzinie Johnsonów…"

"Czy to bankiet powitalny, czy miejsce mojej egzekucji?"

Olivia Smith patrzyła na maniakalne zachowanie Isabelli, jej twarz pociemniała, gdy podeszła do kamerdynera i chłodno rozkazała, "Wyprowadźcie ją stąd."

Kamerdyner natychmiast podszedł, by wyprowadzić Isabellę.

"Nie wychodzę!" Isabella odepchnęła kamerdynera z impetem, patrząc na Olivię, Haydena i innych, krzycząc ochryple, "Nie zgadzam się na to małżeństwo!"

Słysząc to, Chase Taylor, najstarszy syn rodziny Taylorów, ubrany w czarny garnitur, zmienił nieco wyraz twarzy. Trzymając kieliszek szampana jedną ręką w kieszeni, podszedł do Isabelli, jego ostre spojrzenie zdawało się przenikać ją na wylot. "Co masz na myśli, mówiąc, że się nie zgadzasz? Nie masz wyboru."

Tobias Taylor zmarszczył brwi, "Wyjście za mąż do rodziny Johnsonów to jedyny sposób na uratowanie firmy przed kryzysem."

"Isabella, małżeństwo z rodziną Johnsonów to dla ciebie błogosławieństwo," Kieran Taylor szydził, "Nie bądź niewdzięczna."

Isabella spojrzała na swoich braci, drżąc.

Dlaczego wszyscy ją obwiniali? Co zrobiła źle?

W tym momencie Bianca szybko podeszła, chwytając Isabellę za rękę, patrząc na nią z ogromnym zaniepokojeniem.

"Isabella, jeśli nie chcesz wychodzić za mąż do rodziny Johnsonów, zrobię to ja. Proszę, przestań sprawiać kłopoty. Jestem gotowa wyjść za mąż na twoje miejsce."

Stanęła jak prawdziwy 'bohater', biorąc na siebie odpowiedzialność za uratowanie rodziny.

Ten ruch był klasycznym "cofnięciem się, by zyskać przewagę."

Jak tylko Bianca się odezwała, wszyscy zaczęli mówić.

"Bianca to taka dobra dziewczyna!"

"Isabella, czemu nie możesz być bardziej jak Bianca?"

"…"

Isabella patrzyła zimno na Biancę.

Gdyby nie oddała jej swojej rogówki, gdyby Bianca nie spiskowała z chirurgiem, aby stworzyć "wypadek", nie byłaby teraz niewidoma.

Gdyby Bianca nie oskarżała jej i nie oczerniała wielokrotnie, jej reputacja nie byłaby tak zniszczona!

"Bianca!" Oczy Isabelli stały się dzikie, jej ręce mocno zacisnęły się na gardle Bianki.

"Czemu mnie oszukałaś? Czemu zmusiłaś mnie do oddania rogówki, kiedy był dostępny odpowiedni dawca? Czemu to wszystko zaaranżowałaś?"

"Możesz mnie nienawidzić, ale czemu mnie oszukałaś? Zrobiłaś mi to? Powiedz mi, czemu?!"

"Bianca!" Hayden rzucił się, aby odciągnąć Isabellę.

Chase zimno rozkazał, "Puść moją siostrę!"

Tobias próbował rozluźnić ręce Isabelli, "Jeśli coś się stanie Biance, nie żyjesz!"

Kieran kopnął Isabellę mocno, "Puść!"

Scena stała się chaotyczna, wszyscy ciągnęli i krzyczeli.

Ale Isabella wydawała się zdeterminowana, jej twarz skrzywiona z gniewu, nie chciała puścić gardła Bianki.

Głuchy odgłos rozległ się, gdy coś uderzyło Isabellę w czaszkę.

Jej słabe ręce nagle straciły siłę, puszczając Biankę i opadając ciężko.

Isabella upadła w kałużę krwi.

Wszyscy rzucili się do Bianki.

"Bianca, wszystko w porządku?"

"Bianca, daj mi sprawdzić, czy jesteś ranna?"

"…"

Gabriel Taylor stał tam, w ręku trzymając kamienny ornament pokryty krwią.

Gabriel patrzył na krew rozlewającą się z głowy Isabelli, jego ręce w końcu zaczęły drżeć niekontrolowanie.

"Co…co my teraz zrobimy? Isabella wydaje się…martwa."

On tylko chciał…chciał, żeby Isabella puściła.

Nie chciał jej zabić.

Olivia spojrzała na nieruchome ciało Isabelli, marszcząc brwi. "Jeśli jest martwa, nie możemy już korzystać z kontaktów rodziny Johnsonów."

"Gabriel, nie martw się," powiedział spokojnie Hayden. "Nawet jeśli jest martwa, to była samoobrona. Ta dziewczyna była szalona; gdyby nie umarła, Bianca zostałaby uduszona."

Bianca cicho tłumiła uśmiech, który chciał pojawić się na jej ustach.

Z Isabellą martwą, nikt nie mógł zagrozić jej pozycji jako córki rodziny Taylorów.

Zaczęła płakać, "To wszystko moja wina, wszystko wydarzyło się przeze mnie…Przepraszam, Isabella."

Chase spokojnie powiedział, "Bianca, to nie jest twoja wina. Nie obwiniaj się."

Tobias delikatnie poklepał Biankę po głowie, wzdychając, "Bianca, jesteś po prostu za dobra."

"Dokładnie, próbowała cię udusić. Nie mogliśmy po prostu stać i patrzeć."

Wszyscy skupili się na pocieszaniu Bianki, nie zdając sobie sprawy, że Isabella nie była martwa.

Jej świadomość uparcie trwała.

Patrzyła, jak jej ojciec, matka i bracia otaczają Biankę, troszcząc się o nią, a łza krwi spłynęła po policzku Isabelli.

Nagle drzwi willi zostały otwarte.

Zobaczyła mężczyznę stojącego sztywno w wejściu.

To był brat jej przyjaciółki—William Brown.

William był szefem grupy Brown, znanym z bezwzględności i zdecydowania. W ciągu zaledwie dwóch lat oczyścił całą grupę i umocnił swoją pozycję.

Rodzina Taylorów, mimo że była prestiżową rodziną w Emerald City, nie miała żadnych powiązań z rodziną Brown.

Jej i jego tożsamości były zupełnie różne.

Gdyby nie Sophia Brown, nie spotkałaby kogoś takiego jak William.

"Nie idź na bankiet zjazdowy jutro."

Słowa Williama rozbrzmiały w uszach Isabelli.

Wczoraj rano, otrzymała telefon z nieznanego numeru. W rozmowie William powiedział jej, żeby nie szła na bankiet zjazdowy, mówiąc: "Chcą cię wydać za Michaela Johnsona. Wyjdź za mnie."

"Jestem za granicą, wracam teraz. Czekaj na mnie."

Trzy krótkie zdania, pełne informacji.

Isabella była wtedy zdezorientowana; teraz…nie miała siły myśleć.

Spojrzała w jego kierunku i z jakiegoś powodu zobaczyła głęboki ból i…panikę w oczach Williama?

Isabella nie mogła już dłużej wytrzymać. Gdy jej wzrok zaczął się zaciemniać, usłyszała, jak William woła jej imię.

Jego głos drżał i był ochrypły.