Poskramiacz Smoków

Cześć, kochani! Jestem autorem tej książki. Będę wdzięczny, jeśli dodacie ją do swoich półek. Wiem, że proszę o wiele, ale proszę, nie pomijajcie książki, nie dodając jej do swoich półek. Błagam, bo to będzie dla mnie zachęta i pomoże mi częściej aktualizować treść. Zaplanowałem emocjonalną kolejkę górską. Wasze komentarze dadzą mi pomysły, jak uczynić każdą stronę wciągającą. Dziękuję, że wyruszyliście ze mną w tę podróż.

Punkt widzenia Garcii

Rzeź, śmierć i krzyki bólu sprawiły, że zadrżałem ze strachu. Natychmiast się obudziłem i znalazłem się w lesie, gdzie spałem. Serce mnie bolało, a łzy paliły moje oczy; nie mogłem się ruszyć ani powiedzieć ani słowa. Przypomniałem sobie, co się stało i jak skończyłem w lesie. Serce biło mi nieregularnie, a zauważyłem, że miejsce wciąż było ciemne. Starałem się zrozumieć swoje otoczenie i cieszyłem się, że jestem bezpieczny. Przypomniałem sobie, jak oboje moi rodzice zostali zabici, więc musiałem uciekać, aby uniknąć kolejnego rozczarowania.

Łzy napłynęły mi do oczu, musiałem uspokoić nerwy. Wziąłem głęboki oddech, próbując dostosować się do otoczenia. To uczucie było dla mnie nowe; po raz pierwszy znalazłem się w tak krytycznej sytuacji, co sprawiło, że byłem lekko niespokojny. Więc wstałem z ziemi. Musiałem znaleźć schronienie, bo nie chciałem skończyć jak zbłąkany wilk. Las wciąż był ciemny, co mnie przerażało. Nie mogłem znaleźć drogi naprzód; serce biło mi tak szybko, chciałem pozbyć się każdej myśli o bólu i nieszczęściu. Biegłem tak szybko, że czułem, jak łzy grożą, że spadną na moje policzki; czułem ból, cierpienie i agonię. Starałem się jak najlepiej zachować spokój, ale wszystko mnie bolało, gdy myślałem o tym, co przeżyłem przed przybyciem tutaj.

Ale wtedy usłyszałem głośny dźwięk koni zmierzających w moim kierunku. Oddychałem tak ciężko. Przypomniałem sobie, jak ledwo uniknąłem śmierci - jak moi rodzice zostali zabici na moich oczach. Nie chcę tego przeżywać ponownie. Zamknąłem oczy i powiedziałem sobie, że wszystko będzie dobrze, ale mogłem też poczuć moją wilczycę; była tak samo przestraszona jak ja. Więc natychmiast zacząłem biec jeszcze szybciej. Słyszałem dźwięk nadciągających koni coraz bliżej. Byłem tak przestraszony i nie wiedziałem, jak uciec.

Wyraźnie pamiętam, jak te grupy smoków przyszły i spaliły cały pakiet, pozostawiając nasze domy z niczym. Inni ludzie jeździli na koniach; przyszli, aby dokończyć dzieła, zabijając ocalałych. Byłem bardzo niespokojny i niekomfortowo, gdy pomyślałem o tym, jak moja matka płakała, a mój ojciec poświęcił swoje życie, aby mnie uratować. Poczucie winy prześladowało mnie, gdy te myśli przenikały. Ale wtedy usłyszałem głos jeźdźców: "Tam jest; siedzi tam." Kiedy to usłyszałem, zamknąłem oczy i czekałem na śmierć, bo nie było sensu walczyć. Ale wtedy przypomniałem sobie mojego brata, że zrobiłbym wszystko, aby być z nim.

Pamiętałam, jak uciekł; musiałam go przynajmniej znaleźć. Więc, z ciężkim oddechem, wstałam i zaczęłam biec w stronę najgłębszej części lasu, mimo że wiedziałam, że już mnie zobaczyli i ich konie zbliżały się coraz bardziej. Wciąż chciałam znaleźć wyjście z tej sytuacji, więc zmusiłam się i biegłam dalej.

Myśli przyszły jak piorun z jasnego nieba. "Złapcie ją!" jeden z mężczyzn krzyknął na całe gardło, więc przyspieszyli, a ja razem z nimi. Chociaż wiedziałam na pewno, że nie mogę konkurować z prędkością konia, nadal udało mi się. Z ciężkim westchnieniem zatrzymałam się, gdy zobaczyłam, gdzie jestem. Stałam na wysokim terenie, a poniżej płynęła woda w falach.

Było jasne, że to rzeka i że prowadziła gdzieś. Próbowałam zobaczyć koniec tych gniewnych fal, ale były nieskończone. Nie, nie mogę skoczyć do tej głębokiej i gniewnej wody. Odwróciłam się, żeby zobaczyć, jak konie zbliżają się coraz bardziej. "Szybciej i złapcie ją," jeden z mężczyzn krzyknął jeszcze głośniej tym razem. Odwróciłam się, żeby spojrzeć mu w oczy; miał bliznę obok prawego oka. Byłam przerażona; nie mogłam się ruszyć ani o cal, a moje ciało drżało. Ale wtedy miałam tylko trzy sekundy na myślenie; musiałam skoczyć albo zostać złapana i w końcu torturowana.

'Skacz,' mój wilk zabrzmiał tak głośno, że straciłam równowagę i upadłam na ziemię. Zamknęłam oczy i czekałam na ból. Miejsce było tak wysokie, że zajęło dwadzieścia długich sekund, zanim wylądowałam w wodzie. Nie umiałam pływać, a jednak wylądowałam. W takim bałaganie próbowałam pływać, ale moje ciało było ciężkie, a gdy spojrzałam w dół, zauważyłam, że moja noga utknęła między dwoma skałami. Nie umiem pływać ani nie mogę wyjąć nogi spomiędzy skał. Walczyłam i wołałam o pomoc. Ból był zbyt wielki, żeby go znieść; jakby tego było mało, usłyszałam głośną, grzmiącą falę; celowała we mnie i była nieugięcie dzika. Zamknęłam oczy i czekałam na śmierć.

Miałam tylko jedno życzenie, które było przynajmniej mieć okazję spotkać mojego brata ponownie, ale nie mogłam. Sprawiło to, że czułam się jakbym zawiodła, i czułam się jeszcze bardziej winna. Brakowało mi powietrza, więc otworzyłam usta, żeby oddychać, ale skończyło się na połknięciu dużej ilości wody. I już poddałam się śmierci.

Ciemność mnie otoczyła i pochłonęła. To było prawie jak wieczność, kiedy zostałam przyniesiona do światła. I zobaczyłam młodego mężczyznę z długimi srebrnymi włosami; jego długie rzęsy trzepotały, a jego złote oczy topiły moją duszę. Miał na sobie białe lniane ubrania pasujące do jego srebrnych włosów; jego usta były najczystszej czerwieni; a jego jedwabiste włosy sprawiły, że patrzyłam na niego z fascynacją. Dotknęłam jego twarzy i poczułam jej miękkość; przypominała mi skórę niemowlęcia.

Wtedy zapytałam, "Czy jestem w niebie, a ty jesteś aniołem?"