Przekraczanie Granic

Przekraczanie Granic

medusastonebooks · Zakończone · 302.0k słów

1.2k
Gorące
183.8k
Wyświetlenia
9.4k
Dodano
Dodaj do Półki
Rozpocznij Czytanie
Udostępnij:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

Wstęp

Noah
Byłem tutaj, żeby udowodnić sobie—
Ostatnia szansa na piłkę nożną, na wolność, na przyszłość, której nikt nigdy nie sądził, że zasługuję.
I wtedy go spotkałem.
Trener Aiden Mercer.
Zimny. Wymagający. Zbudowany jak legenda i dwa razy bardziej bezwzględny.
Od pierwszego rozkazu chciałem z nim walczyć.
Od pierwszego "Proszę pana" chciałem uklęknąć.
Ale to już nie chodziło tylko o grę.
Patrzył na mnie, jakby widział przez każdą maskę, którą nosiłem...
I mówił do mnie głosem, który znałem aż za dobrze.
Tym samym, który nazywał mnie "chłopczykiem" w najciemniejszych zakątkach internetu.
Teraz nie wiedziałem, czy chcę wygrać...
Czy po prostu być jego.

Aiden
Noah Blake miał być wyzwaniem.
Zuchwały, lekkomyślny rozgrywający z surowym talentem i brakiem dyscypliny.
Ale jedna wiadomość zmieniła wszystko.
Jedna noc na ObeyNet, nieznajomy z postawą i uległością wplecioną w jego słowa.
A kiedy zobaczyłem Noaha na żywo—jego ogień, jego strach, to pragnienie bycia dostrzeżonym—
Wiedziałem, że to on.
On nie wiedział, kim jestem. Jeszcze nie.
Ale już go testowałem. Popychałem go.
Łamałem go, aż błagał o to, czego przysięgał, że nie potrzebuje.
To nie miało się stać osobiste, ale każda sekunda jego nieposłuszeństwa sprawiała, że chciałem go bardziej posiąść.
A jeśli przekroczy granicę...
Upewnię się, że nigdy nie zapomni, do kogo należy.

Rozdział 1

Noah

To było wszystko, na co pracowałem.

Więc dlaczego, do cholery, miałem ochotę uciekać?

Powietrze pachniało nowymi pieniędzmi i świeżo ściętą trawą. Kampus był piękny jak z okładki magazynu. Miejsce, które nie robiło miejsca dla takich jak ja, chyba że ktoś umarł albo został zdyskwalifikowany.

A jednak tutaj byłem. Nowy rozgrywający Texas Wolves. Pierwszy wybór z letnich prób. Jeden na milion.

Przyleciałem tego ranka, dostałem markową torbę, klucz do akademika, wydrukowany harmonogram i gratulacje, których nie słyszałem przez bicie serca w piersi. Wszystko działo się szybko. Za szybko.

Mówili, że na to zasłużyłem. Że jestem naturalnym talentem. Że mam potencjał... I cholera, miałem, ale panika wciąż trzymała się tyłu mojego gardła jak dym.

To nie była gra w college'u. To było poważne.

To było wszystko.

I nie zamierzałem pojawić się tu wyglądając jak przypadek charytatywny, który jakoś oszukał system. Wiedziałem, jak to działa. Jeśli chciałem szacunku, musiałem go zdobyć od pierwszego zagrania. Bez wymówek. Bez drugich szans. Bez potknięć.

Nie byłem tu, żeby zdobywać przyjaciół.

Byłem tu, żeby przejąć kontrolę.

Ale jednak...

Dobre pierwsze wrażenie nigdy nikomu nie zaszkodziło.

Zwłaszcza gdy pochodziło się z dziury, którą właśnie opuściłem. Teraz stałem przed rezydencją w stylu bractwa, gdzie impreza powitalna drużyny już trwała w najlepsze.

Byłem ubrany na luzie—obcisłe dżinsy, koszulka bez rękawów, czapka Wolves naciągnięta nisko. Wyglądałem jakby mi zależało, ale nie za bardzo. To był trik. Wejść, uśmiechnąć się, rzucić parę zarozumiałych tekstów, zachowywać się jakbym był tu od zawsze. Udawaj, aż przejmiesz kontrolę.

Nie pozwolę nikomu traktować mnie jak przypadek.

Jak byłem traktowany całe życie.

Mimo to, moje palce się pociły, gdy otwierałem drzwi.

W środku panował chaos. Głośna muzyka, czerwone kubki, beer pong z jednej strony, stół bilardowy z drugiej. Testosteron w powietrzu jak dym. Wszędzie faceci—śmiejący się, krzyczący, napinający mięśnie.

Kilka głów się odwróciło, gdy wszedłem.

Uśmiechnąłem się.

Zrobiłem skinięcie.

Zarozumiały „tak, to ja” wygląd.

Ktoś klepnął mnie po plecach, zawołał „Yo, QB1!” jakbyśmy byli starymi kumplami.

Zaśmiałem się, krótko i płytko. W środku skanowałem wyjścia.

Wziąłem drinka. Piłem powoli. Pozwoliłem im mówić. Pozwoliłem im mierzyć mnie wzrokiem. Byłem wystarczająco zarozumiały, by zdobyć miejsce w kręgu, ale nie na tyle, żeby wyjść na dupka.

Wtedy rozmowa zmieniła temat.

„—Nie, mówię ci, stary, niektóre z tych subów na ObeyNet są sławne. Jak, przysięgam, że jednego rozpoznałem w zeszłym roku. Wyglądał jakby grał dla Panthers.”

„Bzdura. Nie ma mowy, żeby ryzykowali.”

„Byłbyś zaskoczony, człowieku. Miejsce jest anonimowe. Pełne dziwaków. Nawet bety jak ty mogłyby coś złapać.”

Wybuchł śmiech. Ktoś zrobił dźwięk duszenia się piwem. Inny gość zażartował: „Raz się zapisałem—jakiś koleś próbował zmusić mnie do nazywania go Tatusiem i szczekania. Wyszedłem.”

Serce waliło mi w piersi.

ObeyNet.

Słyszałem tę nazwę wcześniej. Szepty w sieci. Nic, na co bym kiedykolwiek kliknął. Ale coś w tym zostawało. Dreszcz przeszedł mi po kręgosłupie jak pająk.

Zmuszony do śmiechu. „Brzmi jak zabawa. Może się zapiszę, nauczę ich, jak prawdziwy mężczyzna radzi sobie ze smyczą.”

Więcej śmiechu. Jeden koleś szturchnął mnie. „Kurwa, nowicjusz jest dziwakiem. Szacun.”

Zagrałem to. Uśmiechnąłem się. Piłem.

W środku, mózg nie chciał się zamknąć.


O północy byłem z powrotem w akademiku. Sam. Niespokojny. Smak taniego piwa i fałszywej pewności siebie wciąż na języku.

Cisza była głośniejsza niż impreza. Siedziałem na brzegu łóżka, telefon w ręku, kciuk zawieszony nad przeglądarką.

Tylko ciekawość, powiedziałem sobie. Tylko sprawdzam. Nic dziwnego.

ObeyNet.

Wpisałem to i założyłem prosty profil.

W środku były tylko cienie i neon.

Wątki na forum. Profile. Nagrania.

Wszystko od poleceń po wyznania do... audio. Na tym zatrzymały się moje oczy.

Mr. A.

Najwyżej oceniany. Anonimowy. Czarnobiała fotografia profilowa: elegancki garnitur i rękawiczka zwinięta wokół paska.

Kliknąłem.

I wszystko się zatrzymało.

Jego głos uderzył mnie jak grawitacja.

Niski. Spokojny. Kontrolowany.

Nie głośny, nie agresywny—po prostu stały. Autorytatywny. Każde słowo było wyważone. Precyzyjne. Jakby już był w twojej głowie i nie musiał podnosić głosu, żeby cię zmusić do uklęknięcia.

Moja skóra zapłonęła. Usta wyschły.

Nie rozumiałem nawet połowy z tego, co mówił - ale cholera, i tak byłem podniecony.

Wstyd palił mnie w piersi.

Co jest ze mną nie tak?

Nie powinienem tego lubić. Nie kręcili mnie faceci. Nie kręciło mnie to. Nie w ten sposób. Nie na serio.

Mimo to...

Moje palce zawisły nad przyciskiem wiadomości.

Patrzyłem. Zastanawiałem się. Słyszałem w głowie głos mojego ojca - mojego największego demona - zawstydzającego mnie, nazywającego mnie słabym. Zacisnąłem oczy.

Tylko raz, powiedziałem sobie. Tylko dla zabawy.

Jasne.

Zanim zdążyłem się zastanowić, napisałem:

„Założę się, że nie dasz rady mnie ogarnąć.”

Wysłałem, zanim mogłem się wycofać. Uśmiechnąłem się. Czekałem.

Odpowiedź przyszła niemal natychmiast.

Pan A:

„Myliłeś się.

Prawdziwe pytanie brzmi - czy potrafisz być posłuszny?”

Powolne ciepło rozlało się w moim brzuchu.

JA:

„Dlaczego miałbym?

Może to ja tu rządzę.”

Pan A:

„Nie rządzisz.

Nie chcesz rządzić; wolisz, żeby ci mówiono, co masz robić.

Większość chłopaków takich jak ty chce.”

Chłopaków takich jak ja?

JA:

„Myślisz, że jestem jakąś cipą, która lubi, jak się nią rządzi?”

Pan A:

„Myślę, że jesteś przestraszoną owieczką w lwiej skórze.

Wszystko szczekanie. Żadnej smyczy.

A za tym całym hałasem, czego naprawdę pragniesz, to być posłusznym, prowadzonym i karanym.”

Przełknąłem ciężko. Te słowa uderzyły gdzieś głęboko... Powtarzałem sobie, że to tylko gra. Jakiś nieznajomy z internetu z kinkiem na dominację i ostrym językiem.

Ale nie mogłem przestać.

JA:

„I zgaduję, że potrafiłbyś to zrobić, prawda?”

Pan A:

„Potrafiłbym i zrobię to. Oboje o tym wiemy.

I myślę, że nienawidzisz, jak bardzo cię to podnieca.”

Podniecało.

I nie tylko nienawidziłem tego, ale przerażało mnie to do granic wściekłości.

JA:

„Jesteś cholernie szalony i nie znasz mnie...!”

„Dlaczego miałbym chcieć być karany?”

„I jak mógłbym być podniecony przez faceta? Jestem hetero—”

Moje palce nadal pisały czwartą wiadomość z rzędu, kiedy przyszła jego jedyna odpowiedź.

Pan A:

„Musisz oddychać, chłopczyku.”

Moja klatka piersiowa przestała się ruszać.

Przeczytałem to jeszcze raz.

Chłopczyku.

Boże...

Cholera.

Upuściłem telefon, jakby mnie poparzył.

Ekran znowu się rozświetlił.

Pan A:

„Śpij dobrze. Będziesz mój, zanim przyznasz się do tego.”

Czat się zakończył. Zniknął.

Ale ta linijka - oddychaj, chłopczyku - utkwiła mi w głowie, jakby była wyszeptana, a nie napisana.


Następny poranek był gorszy.

Prawie nie spałem. Głowa mi pękała. Wyglądałem jak wrak, czułem się gorzej, ale mieliśmy pierwsze spotkanie sezonu z naszym nowym trenerem. Wrzuciłem na siebie sprzęt, ochlapałem twarz wodą i pobiegłem przez kampus do hali treningowej.

Sala treningowa Wilków była pełna stali, szkła i potu. Gracze wchodzili, głośni i pewni siebie. Niektórzy wciąż w trybie imprezowym. Starałem się trzymać głowę nisko, siedząc z tyłu, ale wszyscy wiedzieli, kim jestem.

Nowy rozgrywający. Nowa nadzieja.

Już tego nienawidziłem.

Ktoś krzyknął: „Uwaga! Trener idzie!”

Pokój się zmienił. Postawy się wyprostowały. Głośność spadła.

Odwróciłem się - i świat się zawęził.

Wszedł jakby nas wszystkich posiadał.

Wysoki, szeroki, perfekcyjnie złożony. Solidny. Jak mur, którego nie można przesunąć, nawet jeśli się próbuje. Ubrany w czarne spodnie i drużynową koszulkę, która przylegała do jego ramion jak zbroja.

Ale w momencie, gdy otworzył usta, moja krew zamarzła.

„Dzień dobry, chłopcy. Jestem trener Mercer. Już wiecie, czego się od was oczekuje w tym sezonie. Nie jestem tu, żeby was niańczyć - jestem tu, żeby was popychać, łamać i odbudować na najlepszą wersję siebie. Tę, która przyniesie nam zwycięstwo.”

Pokój był cichy.

Zapomniałem, jak się oddycha.

To nie może być...

Odwróciłem wzrok, każde jego słowo pasowało do głosu z zeszłej nocy, który wciąż był wyryty w moim mózgu.

Reszta spotkania zamazała się. Moje serce nie chciało się uspokoić. Myśli były rozproszone, próbując przekonać mnie, że to tylko zbieg okoliczności. Prawda?

Wtedy - jego oczy znalazły mnie.

Stalowoniebieskie. Niezrozumiałe.

„Blake. Jesteś rozproszony. Twoje nastawienie wymaga pracy.”

Żołądek mi się skurczył. Każde ostrzeżenie w mojej głowie krzyczało znam ten głos.

I nie było co do tego wątpliwości.

Utrzymanie głowy w grze będzie piekłem.

Zatrzymał się - wystarczająco długo, by to zabolało.

„Zobacz się ze mną w moim biurze po treningu. Sam.”

Ostatnie Rozdziały

Może Ci się spodobać 😍

Powstająca Luna

Powstająca Luna

97k Wyświetlenia · Zakończone · khholderwrites
Uważali, że jest złamaną omegą.
Mylili się.

Seren została skradziona jako noworodek i wychowana w watasze, która traktowała ją jak rzecz jednorazowego użytku. Bita i więziona, przetrwała, ukrywając swoją siłę — aż bal godów sprawił, że los runął z hukiem w jej życie.

Gdy wrogowie są gotowi sprzedawać cudze życia, a jej przeszłość jest związana z tronem, Seren musi się podnieść… albo zginąć.

Mroczny wilkołaczy romans o władzy, przeznaczeniu i zemście.
Niezłomna Przysięga

Niezłomna Przysięga

204.3k Wyświetlenia · Zakończone · Lin Daniels
Gdy podboss mafii, Vincent DiCassio, poślubia Lily — kobietę, z którą został zmuszony się ożenić w ramach rozejmu między rodzinami przestępczymi — nigdy nie spodziewał się, że odważy się podważyć jego kontrolę. Ale Lily nie jest tylko naiwną panną młodą, za jaką ją brał. Małżeństwo na mocy kontraktu zamienia się w pole bitwy o władzę; Vincent doprowadza ją do granic wytrzymałości, wystawiając na próbę nie tylko jej determinację, lecz także jej najciemniejsze pragnienia. Gdy ich relacja zaczyna się zmieniać, czy Lily całkowicie mu się podporządkuje, czy też zerwie kajdany kontroli, którymi tak usilnie próbował ją spętać?
Zimna Żona, Ukryte Dziecko

Zimna Żona, Ukryte Dziecko

234.6k Wyświetlenia · Zakończone · Harper
Pięć lat w zimnym małżeństwie zrobiło ze mnie obcą we własnym domu.

Lekceważona, niekochana, w końcu uciekłam — zabierając dziecko, o którym on nawet nie miał pojęcia.

Myślałam, że o mnie zapomni.

A tymczasem ledwie wyszłam za próg, bezwzględny prezes kompletnie postradał zmysły… i ruszył na polowanie, żeby mnie odnaleźć.
Jego Odrzucona Luna, Obsesja Rywala

Jego Odrzucona Luna, Obsesja Rywala

234.2k Wyświetlenia · W trakcie · Lila
— Żadnego wilka. Żadnej rodziny. Nieszkodliwa. Użyteczna. W chwili, gdy z nią skończę, tytuł Luny będzie twój.

Eira Crawford usłyszała te słowa zza drzwi gabinetu swojego męża.

Przez cztery lata była ukrytą partnerką Sebastiana Hale’a. Prowadziła jego dom, zabawiała jego krewnych, sprzątała po jego bałaganach i żyła z trzech tysięcy dolarów, które dawał jej co miesiąc, jak z jałmużny. Nawet kupno nowego płaszcza wymagało tłumaczeń.

A dla swojej pierwszej miłości mimochodem przygotował trzysta tysięcy dolarów na finansowanie badań.

Dla Sebastiana Eira była niczym więcej niż Omegą bez wilka z domu dziecka. Cichą, posłuszną żoną bez watahy, bez władzy i bez wartości innej niż ta, że da się ją wykorzystać. Nigdy publicznie nie przedstawił jej jako swojej Luny. Jego rodzina traktowała ją jak służącą. Jego ukochana kpiła z niej jako z kobiety, która potrafi przetrwać tylko wtedy, gdy uczepi się Alfy.

Więc Eira przestała płakać.

Nagrała romans, złożyła wniosek o rozwiązanie więzi partnerskiej i położyła przed Sebastianem papiery rozwodowe. Nawet wtedy uznał, że urządza scenę. Podpisał bez wahania, pewien, że wróci na kolanach, kiedy zrozumie, że nikt inny nie zechce porzuconej Omegi bez wilka.

Mylił się.

Kobieta, którą zostawił w domu przy zlewie, była inżynierką elektryczką po Stanfordzie. „Bezużyteczna” żona, którą ignorował, była ukrytą główną inżynierką stojącą za krajowym projektem samodzielnie opracowanego układu scalonego. Jej działania były objęte klauzulą tajności. Jej zniknięcie mogło zaalarmować władze federalne. Jej nazwisko — gdyby wyszło na jaw — wystarczyłoby, by wstrząsnąć całym środowiskiem naukowym.

A Sebastian nie wiedział nic.

Gdy wyszła z jego domu, nie zabierając nic poza wolnością, Eira przecięła się z Killianem Sterlingiem, najzimniejszą i najpotężniejszą Alfą na północy. Nie znał jeszcze jej imienia, ale jego wilk rozpoznał w niej coś, czego wszyscy inni nie dostrzegli.

Tymczasem Sebastian w końcu zrozumiał, że Eira nie blefuje.

Przeczesał całe miasto jak szaleniec. Po raz pierwszy od czterech lat publicznie nazwał ją swoją żoną. Zażądał, by wróciła. Błagał o kolejną szansę.

Ale wtedy Eira już nie czekała w jego domu.

Siedziała przy stole w jadalni watahy Sterlingów, ubrana z cichą pewnością siebie, a obok niej stała najbardziej budząca strach Alfa w Ameryce Północnej.

Na oczach wszystkich Killian Sterling położył dłoń na jej plecach i powiedział chłodno:

— Eira nie jest niczyją porzuconą Omegą.

— Jest moją Luną.
Przyjaciel Brata Zostaje Ojcem Mojego Dziecka

Przyjaciel Brata Zostaje Ojcem Mojego Dziecka

113.7k Wyświetlenia · Zakończone · Riley Above Story
Kiedy jesteś w ciąży i jesteś cheerleaderką, twój chłopak zniknął zaraz po tym, jak powiedziałaś mu o ciąży. Najlepszy przyjaciel twojego brata, kapitan drużyny hokejowej, urządził imprezę i zaprosił wszystkie flirty twojego chłopaka, a one połączyły siły, żeby go publicznie rzucić. Ty: dzięki, że zawsze byłeś dla mnie jak starszy brat. Uniósł brew i zapytał: "Brat? A co z ojcem twojego dziecka?"
Związana z jej Alfa Instruktorem

Związana z jej Alfa Instruktorem

882.4k Wyświetlenia · Zakończone · Marina Ellington
Jestem Eileen, wyrzutkiem w akademii zmiennokształtnych, tylko dlatego, że nie mam wilka. Jedynym, co mnie ratuje, jest wrodzony talent do uzdrawiania, dzięki któremu przyjęto mnie do Działu Uzdrowicieli. Aż pewnej nocy, w zakazanym lesie, znalazłam nieznajomego na skraju śmierci. Wystarczył jeden dotyk i coś pierwotnego pękło między nami. Tamta noc związała mnie z nim w sposób, którego nie potrafię odwrócić.

Kilka tygodni później na salę wchodzi nasz nowy instruktor walki, alfa. Regis. Ten facet z lasu. Jego spojrzenie od razu chwyta się mojego i wiem, że mnie rozpoznaje. Wtedy moja skrywana tajemnica uderza we mnie jak cios w brzuch: jestem w ciąży.

Ma dla mnie propozycję, która splata nas jeszcze mocniej. Ochrona… czy złota klatka? Szepty robią się coraz bardziej jadowite, mrok zaczyna się zacieśniać. Dlaczego tylko ja nie mam wilka? Czy on jest moim wybawieniem… czy pociągnie mnie prosto na dno?
Witaj w Piekle

Witaj w Piekle

408.2k Wyświetlenia · Zakończone · Williane Kassia
Był zaręczony. Prosto.
Zwyczajny mężczyzna z jasną przyszłością przed sobą.
Ale jedno zdradzenie wystarczyło, by wszystko się rozpadło.

Wrobiony przez kobietę, którą kochał, i własnego brata, został skazany i wrzucony do najgorszego miejsca, jakie można sobie wyobrazić: do więzienia, gdzie nie ma zasad—i gdzie niebezpieczeństwo ma imię, twarz… i głodne oczy.

Teraz dzieli celę z najbardziej przerażającym człowiekiem w całym zakładzie.

Dominujący. Intensywny. Obsesyjny.

I chce go.

Nie z miłości.
Nie z litości.
Ale z czystego, bezwzględnego pożądania.

W świecie bez praw, bez ucieczki i bez nikogo, kto mógłby go uratować, staje się królikiem dla wilka—uległym jego dotykowi, więźniem przyjemności… i całkowicie niezdolnym do oporu.

Bo czasami to właśnie potwór wie dokładnie, jak sprawić, byś poczuł się żywy.
Accardi

Accardi

1.3m Wyświetlenia · Zakończone · Allison Franklin
Obniżył usta do jej ucha. "To będzie miało swoją cenę," wyszeptał, zanim pociągnął jej płatek ucha zębami.
Jej kolana się ugięły i gdyby nie jego uchwyt na jej biodrze, upadłaby. Wsunął swoje kolano między jej uda jako dodatkowe wsparcie, na wypadek gdyby potrzebował rąk gdzie indziej.
"Czego chcesz?" zapytała.
Jego usta musnęły jej szyję, a ona jęknęła, gdy przyjemność, którą przyniosły jego usta, rozlała się między jej nogami.
"Twojego imienia," wyszeptał. "Twojego prawdziwego imienia."
"Dlaczego to takie ważne?" zapytała, po raz pierwszy ujawniając, że jego przypuszczenie było trafne.
Zaśmiał się cicho przy jej obojczyku. "Żebym wiedział, jakie imię wykrzyczeć, gdy znów w ciebie wejdę."


Genevieve przegrywa zakład, na którego spłatę nie może sobie pozwolić. W ramach kompromisu zgadza się przekonać dowolnego mężczyznę, którego wybierze jej przeciwnik, aby poszedł z nią do domu tej nocy. Nie zdaje sobie sprawy, że mężczyzna, którego wskaże przyjaciółka jej siostry, siedzący samotnie przy barze, nie zadowoli się tylko jedną nocą z nią. Nie, Matteo Accardi, Don jednej z największych gangów w Nowym Jorku, nie robi jednonocnych przygód. Nie z nią.
Ups! Wysłałam mojemu szefowi seksta w Sylwestra

Ups! Wysłałam mojemu szefowi seksta w Sylwestra

242.7k Wyświetlenia · Zakończone · Bella Silva
— Możesz tu stać i zaprzeczać, ile tylko chcesz — powiedział ochryple tuż przy moim uchu. — Ale ja wiem, jak bardzo byłaś mokra tamtej nocy. Twoja ciasna, mała cipka? Wołała moje imię, kochanie.

— Jesteś chory! Nigdy cię nie chciałam! — wysyczałam przez zęby, nienawidząc tego, jak słabo zabrzmiał mój głos. Nienawidząc tego, że moje ramiona nagle nie miały siły, by go odepchnąć.

I tego, że jakaś część mnie naprawdę go pragnęła, mimo wszystko.

— Zaprzeczaj dalej — mruknął, a jego spojrzenie pociemniało. — To tylko sprawia, że mam jeszcze większą ochotę pochylić cię nad moim biurkiem i wyruchać z ciebie ten pysk.


Kiedy asystentka zarządu Alice Rhodes wysłała swojemu aroganckiemu i nieznośnemu szefowi, Theodore’owi Linden-Hawthorne’owi, seksualną wiadomość podczas firmowej imprezy noworocznej, jej życie całkowicie stanęło na głowie.

Straciła wszystko: narzeczonego, rodzinę i najlepszą przyjaciółkę — a to wszystko przez jedną żenującą pomyłkę. Jakby tego było mało, Theodore zdawał się niezdolny trzymać się od niej z daleka, a Alice z przerażeniem uświadomiła sobie, że to uczucie powoli zaczyna działać w obie strony.

Ale to przyciąganie miało swoją cenę. Alice i Theodore pochodzili z dwóch zupełnie różnych światów. Ich fascynacja była zakazana i potępiana przez wszystkich wokół. Czy ich miłość przetrwa mściwych byłych partnerów, soczyste skandale, ukryte sekrety i nieoczekiwane niespodzianki?
Przewodnik Zabójcy po Liceum

Przewodnik Zabójcy po Liceum

80.8k Wyświetlenia · Zakończone · Abigail Hayes
Moje imię kiedyś szeptano ze strachem przez dyktatorów. Teraz wyśmiewają je cheerleaderki.

Jestem – a raczej byłem – Phantom. Zabijałem dla pieniędzy i byłem w tym najlepszy. Ale mój plan emerytalny został nagle przerwany przez ciemność, której nigdy nie widziałem nadchodzącej.

Los, jak się zdaje, ma pokręcone poczucie humoru. Zostałem reinkarnowany w ciało Raven Martinez, licealistki z życiem tak tragicznym, że moja dawna praca wygląda przy tym jak wakacje.

Teraz muszę zmagać się z kartkówkami, burzą hormonów i hierarchią prześladowców, którzy myślą, że rządzą światem.

Zepchnęli starą Raven do śmierci. Ale zaraz nauczą się bardzo bolesnej lekcji: Nie zagania się żmii w kąt, chyba że jesteś gotów na ugryzienie.

Liceum to piekło. Na szczęście dla mnie, jestem diabłem.
Okrutny Raj - Romans mafijny

Okrutny Raj - Romans mafijny

759.2k Wyświetlenia · Zakończone · nicolefox859
Co może być bardziej żenujące niż przypadkowe wykręcenie numeru tyłkiem?

Wykręcenie tyłkiem numeru do własnego szefa…
I zostawienie mu sprośnej poczty głosowej, kiedy jesteś, yyy… „w trakcie” myślenia o nim.

Praca jako osobista asystentka Rusłana Orłowa to robota rodem z piekła.
Po długim dniu, podczas którego spełniam każdą zachciankę tego miliardera, potrzebuję jakiegoś ujścia dla stresu.
Więc kiedy tamtego wieczoru wracam do domu, robię dokładnie to.

Problem w tym, że moje myśli wciąż kręcą się wokół tego szef-dupka, który rujnuje mi życie.
I niech będzie—bo ze wszystkich licznych grzechów Rusłana, to że jest tak cholernie przystojny, może być najniebezpieczniejsze.
Dziś w nocy fantazje o nim są dokładnie tym, czego potrzebuję, żeby przekroczyć granicę.

Ale kiedy spuszczam wzrok na telefon, przygnieciony obok mnie,
jest.
Poczta głosowa: 7 minut i 32 sekundy…
Wysłana do Rusłana Orłowa.

Wpada we mnie panika i ciskam telefon przez pokój.
Tyle że nie da się cofnąć szkód wyrządzonych przez moje bardzo głośne „O”.

Więc co ja mogę zrobić?
Plan był prosty: unikać go i udawać, że to się nigdy nie wydarzyło.
Poza tym—kto tak zajęty w ogóle odsłuchuje pocztę głosową, co?

Tylko że kiedy on wpisuje mi w kalendarz spotkanie jeden na jeden ze mną na równe 7 minut i 32 sekundy,
jedno jest pewne:
On.
Słyszał.
Wszystko.
Logan

Logan

50.9k Wyświetlenia · Zakończone · N. F. Coeur
Postawił moją stopę na siedzisku wbudowanym w ścianę prysznica i użył ręki, którą trzymał moją nogę, aby wsunąć trzy palce w moje miejsce G. Straciłam głos, gdy zabrakło mi powietrza, a kolana się pode mną ugięły. Nigdy bym nie uwierzyła, że mogę dojść tak mocno, zanim nie doświadczyłam tego z tym mężczyzną. Może skłamałam Corze. Może on naprawdę jest bogiem seksu.


Logan nagle znalazł swoją przeznaczoną partnerkę! Jedyny problem polega na tym, że ona nie wie, że wilkołaki istnieją, ani że on jest technicznie jej szefem. Szkoda, że nigdy nie potrafił oprzeć się zakazanemu. Który sekret powinien jej wyjawić najpierw?