Przetrwanie na bezludnej wyspie z piękną kobietą

„Dlaczego całe moje ciało boli?” jęknąłem, podnosząc się z wilgotnej ziemi. Ostry ból przeszył moją głowę, a ja zacisnąłem oczy, próbując złagodzić pulsowanie.

Zdezorientowany, rozejrzałem się wokół. Wysokie drzewa tworzyły gęsty baldachim nad głową, filtrując światło słoneczne w plamy na leśnej ściółce. Powietrze brzęczało od owadów i śpiewu niewidocznych ptaków.

„Czekaj, czy nie byłem na łodzi na weselu mojej byłej dziewczyny, Emily Johnson? Jak się tu znalazłem? Czy jestem pijany i śnię?” mruknąłem do siebie.

Moje usta smakowały jak wata, a głowa pulsowała jak bęben. Zdecydowanie nie był to sen.

„Czy Emily i jej nowy mąż porzucili mnie na jakiejś bezludnej wyspie jako żart? Okrutne.”

Sprawdziłem kieszenie. Moje papierosy, zapalniczka i telefon były na miejscu, razem ze szwajcarskim scyzorykiem, który Emily podarowała mi na urodziny.

Wyciągnąłem telefon i sprawdziłem datę i godzinę. Byłem nieprzytomny przez cały dzień.

Ku mojej rozpaczy, nie było sygnału. Nie mogłem nawet zadzwonić po pomoc.

To jeszcze bardziej przekonało mnie, że jestem na bezludnej wyspie. Widziałem wystarczająco dużo filmów o przetrwaniu, żeby rozpoznać oznaki.

Kiedyś kochałem pomysł na przygodowe, trudne życie na łonie natury. Ale teraz, gdy stało się to rzeczywistością, czułem tylko strach i rozpacz.

Wyspy na oceanie są zazwyczaj niezamieszkane. Jeśli nie znajdę drogi powrotnej, mogę spędzić resztę życia tutaj samotnie. Przerażające.

Nie mogąc tego zaakceptować, krzyknąłem głośno, próbując wyładować złość.

Ku mojemu zaskoczeniu, kobiecy głos odpowiedział z niedaleka.

„Nie jestem sam?” zastanawiałem się.

Znalazłem kij i ostrożnie odsunąłem trawę, poruszając się skrycie w kierunku dźwięku.

Używałem kija, aby uniknąć ewentualnych węży, które mogłyby się czaić. Ukąszenie węża tutaj mogłoby być śmiertelne.

Po około pięciu minutach zobaczyłem kobietę siedzącą w krzakach. Miała długie włosy opadające do pasa i nosiła czerwoną sukienkę.

Odwróciła się, słysząc, jak przedzieram się przez trawę.

Jej oczy, głębokie i lśniące, błyszczały urzekającym światłem. Delikatnie zarysowane brwi, perfekcyjnie ukształtowany nos i różowe usta dopełniały jej wykwintne rysy. Była prawdziwą pięknością.

Nie rozpoznałem jej od razu, ale jej sukienka wyglądała znajomo. Kiedy byłem pijany, zdawało mi się słyszeć wołania o pomoc.

Składając razem moje fragmentaryczne wspomnienia i sytuację kobiety, doszedłem do przerażającego wniosku. Musiało dojść do katastrofy statku, gdy byłem pijany. Dlaczego nie byliśmy na plaży, powinienem zapytać kobietę przede mną.

Patrząc na nią, wydawała się coraz bardziej znajoma. Nagle uderzyłem się w czoło i przypomniałem sobie, kim była. Była to Olivia Smith, koleżanka Emily z uczelni i jedna z druhen na jej weselu.

Spotkałem Olivię raz podczas kolacji z Emily i jej przyjaciółmi na studiach. Była najpiękniejsza przy stole, co sprawiło, że zapadła mi w pamięć. Piękni ludzie rzeczywiście mieli naturalną przewagę.

Był wrak statku, bezludna wyspa, las, Olivia i ja.

"Czy to jakiś kosmiczny żart? Wysłać Olivię, taką piękność, żeby dotrzymywała mi towarzystwa? Przynajmniej nie będę tu tak samotny."

Patrząc na piękną twarz Olivii i jej seksowną sylwetkę, myśl o tym, że jesteśmy tylko we dwoje na tej wyspie, nie wydawała się taka zła.

Myśląc o tym, szybko wyobraziłem sobie przyszłość, w której Olivia i ja pobierzemy się i będziemy mieć dzieci na tej bezludnej wyspie.

"Zboczeńcu, jak długo zamierzasz się na mnie gapić?" Olivia skrzyżowała ramiona na piersi, patrząc na mnie z twarzą pełną strachu.

Jej głos przywrócił mnie do rzeczywistości. Widząc jej przestraszony wyraz twarzy, nie mogłem powstrzymać się od ironii wobec siebie. W końcu miałem tę przelotną myśl.

"Co się ze mną ostatnio dzieje? Dlaczego tak myślę? Przecież wcześniej taki nie byłem." Biorąc pod uwagę, że jesteśmy na bezludnej wyspie, powinienem myśleć o tym, jak przetrwać i znaleźć drogę do domu, a nie o szczęśliwym życiu z Olivią tutaj.

W porównaniu do spędzenia reszty życia na tej wyspie z Olivią, chciałem wrócić do mojego miasta, gdzie czekają na mnie kochający rodzice. Muszę więc wrócić.

Mając ustalony cel, spojrzałem na Olivię. Jeśli nic niespodziewanego się nie wydarzy, będziemy razem przez jakiś czas, szukając drogi do domu.

Postanowiłem przedstawić się i zapytać ją, co się wczoraj wydarzyło.

Ale gdy tylko do niej podszedłem, Olivia wydała krzyk, który odbił się echem po lesie.

"Czy naprawdę jestem taki straszny? Nie jestem złym człowiekiem." Jej reakcja sprawiła, że poczułem się niepewnie. Czy wyglądam na niebezpiecznego?

"Wąż, wielki wąż mnie ugryzł. Umrę!" płakała.

Słysząc, że Olivia została ugryziona przez węża, zignorowałem własny ból i rzuciłem się do niej. Widząc jej bladą twarz i gorączkowe próby obrony kijem, nie sprawdziłem od razu jej rany.

Znałem ją, ale ona mogła mnie nie rozpoznać. Aby sprawdzić ranę, musiałem ją dotknąć, ale w jej obecnym stanie mogła zaatakować mnie bez namysłu, jeśli się zbliżę. Nie chciałem tego doświadczyć.

Spokojnie powiedziałem: "Olivia, jeśli chcesz umrzeć, ruszaj się dalej w ten sposób."

Zaskoczona, Olivia otworzyła oczy pełne łez, przestała gorączkowo się ruszać i zapłakana zapytała z ciekawością: "Znasz mnie?"

"Czy to ma znaczenie? Gdzie cię ugryzł wąż? Pokaż mi." Widząc, że Olivia się uspokoiła, zapytałem ją.

Powoli wyciągnęła lewą nogę. Jej kostka była owinięta jakimś nieznanym materiałem i kijami. Wyżej zobaczyłem dwa małe czerwone punkty na jej łydce, a obszar wokół rany był spuchnięty i zmieniający kolor na sinoczarny.

"Na pewno jesteś zatruta. Uspokój się. Kije blokują ranę, musimy je usunąć. Wysączę jad, ale to będzie bolało. Musisz to wytrzymać."

Słysząc moje słowa, Olivia lekko się zaczerwieniła i unikała kontaktu wzrokowego. Ale wkrótce wydawało się, że podjęła decyzję i cicho odpowiedziała: "Dobrze."

Widząc jej reakcję, poczułem się zdezorientowany. Dlaczego Olivia się zaczerwieniła na myśl o wysączaniu jadu?