Sprzedana! Donowi Grizzly

Alcee obudziła się nagle i chwyciła się za pierś, gdy głośny huk przewracanych mebli zmusił ją do przyjęcia pionowej pozycji.

Krzyki w sąsiednim pokoju były połączone z dźwiękiem latających pięści, więc szybko zerwała się z łóżka. Szukając ubrań i płaszcza, które miała na sobie w tym hotelowym pokoju, pomyślała, że jej ubrania wracają na jej ciało znacznie szybciej niż jej kochanek z poprzedniej nocy je zdejmował.

Dźwięk mężczyzny błagającego innego, żeby go nie zabijał, podniósł jej włosy na karku. Rozglądając się gorączkowo, wiedziała, że jest tylko jedno drzwi z sypialni do głównych drzwi hotelowych, ale gdy spojrzała na drzwi balkonowe, zastanawiała się, czy balkon łączy się z innym pokojem, przez który przeszła poprzedniej nocy.

Chwyciła telefon, torebkę i buty w ręce, cicho zakradła się na balkon, drżąc, gdy rozległ się nieomylny dźwięk wyciszonego pistoletu. Znała ten dźwięk tak dobrze, jak swoje nazwisko - Mariani.

„Cholera, cholera, cholera, Alcee, ty idiotko!” jęknęła do siebie, gdy weszła na patio. Słońce ledwo zaczynało wychodzić zza horyzontu, a widok byłby zapierający dech w piersiach, gdyby nie to, że prawdopodobnie właśnie słyszała, jak ktoś został zamordowany w sąsiednim apartamencie. „Proszę, niech to nie będą ludzie tatusia.”

Zdesperowana wychyliła się nad balkonem i zauważyła wysokość pokoju, w którym się znajdowała, mentalnie ganiąc się za to, że zasnęła. Obracając się, aby przesunąć się po chłodnym betonie balkonu, zerknęła przez szczelinę zasłon do pokoju i zobaczyła mężczyznę, z którym spędziła noc, odkręcającego tłumik od pistoletu w jego ręku i patrzącego gniewnie na ciało na podłodze.

Nie rozpoznała go wcale, a gdy rozejrzała się po pokoju, przyznała, że nawet trzej inni mężczyźni w pokoju, którzy klęczeli przed jej kochankiem i dwoma innymi mężczyznami stojącymi nad nimi, również byli jej nieznani. Nie znała wszystkich ludzi swojego ojca, ale jeśli ktoś miał ją zabrać z powrotem, wysłałby kogoś, kogo znała.

To oznaczało, że była w hotelowym pokoju z mężczyzną, który w ciągu ostatnich kilku minut popełnił morderstwo, a ona była świadkiem, i jeśli ojciec się dowie, rozkaże posprzątać całą grupę. Nie że przeżyłaby, gdyby dowiedział się, co zrobiła, zanim uciekła. Albo gorzej, jeśli mężczyzna w sąsiednim pokoju zdecyduje się po prostu pozbyć się świadka, z którym spał poprzedniej nocy.

Rozejrzała się ponownie i skrzywiła, patrząc w górę. Byli w apartamencie na najwyższym piętrze. Mężczyzna, który kupił jej dziewictwo za milion dolarów poprzedniej nocy, żył na bogato. Zrzuciła płaszcz, uznając, że jeśli będzie musiała wspiąć się na dach balkonu i spróbować dostać się na dach hotelu, nie będzie w stanie zrobić tego w długim płaszczu. Potem jej oczy znów zauważyły przepaść i wiedziała, że nie ma szans, żeby mogła zejść z balkonu.

Musiała znaleźć inny sposób. Była kujonem, a nie sportowcem, a wspinanie się na budynek, aby dostać się na dach, mogło ją zabić. Nie po to odważnie sprzeciwiła się ojcu i dziadkowi, oddając swoją dziewictwo obcemu zamiast mężczyźnie, któremu ją obiecali, odkąd była nastolatką, aby teraz zginąć spadając z budynku.

"Dobra robota, Alcee," wymamrotała pod nosem, "udało ci się uciec od rodziny Mariani, tylko po to, by głupio wpaść do łóżka z mordercą. Cholera." Kopnęła krzesło, a potem skrzywiła się, gdy metal zgrzytnął o betonową podłogę patio, a następnie uderzył o szklane drzwi.

Gdy drzwi patio się otworzyły i jej kochanek z poprzedniej nocy wysunął głowę, natychmiast skuliła się na drugim krześle. Bruno był zabójczo przystojny i niesamowicie wielki. Łatwo miał sześć stóp sześć cali wzrostu, z ramionami szerokimi jak zawodowy futbolista, a jego stopy były dwa razy większe od jej. Jej ciało zesztywniało na wspomnienie, co jeszcze było ogromne u niego, i zadrżała. Gdyby nie była tak przerażona w tym momencie, rozchylałaby nogi jak Mojżesz rozdzielał morze.

"Co tu robisz?"

"Obserwuję wschód słońca," spotkała jego spojrzenie z lękiem, połykając swoją panikę, która wrzała w jej wnętrzu jak fermentujący zakwas. "Miałam zamiar odejść, ale najwyraźniej masz towarzystwo." Jej ręce widocznie się trzęsły.

"Aya," powiedział jej fałszywe imię delikatnie, klękając przed nią, jego ręka odgarnęła ciemny lok z jej czoła, zanim chwyciła jej palce. "Powinnaś jeszcze spać. Czy nie zmęczyłem cię wystarczająco?"

Pokręciła głową, nie mogąc spotkać jego wzroku, "ty, um, był krzyk, a ja nie lubię konfrontacji, więc wyszłam tutaj, aż krzyk ucichł."

"Patrzyłaś przez okno?" Wskazał miejsce, z którego właśnie wyszedł.

"Nie. Wyszłam tutaj, jak tylko krzyk stał się naprawdę głośny, i po prostu usiadłam tutaj." Oparła podbródek na kolanach i modliła się, żeby uwierzył w jej historię.

"Dobra dziewczynka," pochylił się i pocałował ją w czoło. "Bardzo chciałbym, żebyśmy się jeszcze spotkali, ale nie mogę tego zrobić, jeśli będziesz wtykać nos tam, gdzie nie powinnaś."

"Rozumiem, Bruno," wyszeptała, kręcąc ustami.

"Jesteś tak cholernie piękna," wyszeptał, pochylając się bliżej, głaszcząc jej policzek. Jego oczy były ciepłym miodowym brązem z złotymi plamkami, i patrzyły w jej jakby zaglądał w jej duszę.

Zapach prochu był na jego palcach, co sprawiło, że jej serce biło z przerażenia, ale udawała ignorancję, zamykając oczy, gdy jego usta zetknęły się z jej.