Żona Szefa Mafii

Alia POV

Rano, Marco delikatnie podniósł prześcieradła, budząc mnie w swoim wyjątkowym stylu.

Wsadził jedną nogę między moje, jego duża ręka wędrowała między moimi udami, wywołując dreszcze.

"Nie, muszę dziś pracować!"

Próbowałam go powstrzymać, ale było już za późno.

Z ostrym szarpnięciem Marco rozerwał prezerwatywę i założył ją, potem uniósł moje nogi.

"Mm!" Chciałam wydać dźwięk, ale mocno zakrył mi usta.

Marco nagle stał się agresywny, bezlitośnie wpychając swoje grube, długie prącie we mnie, nie dając mi szansy złapać oddechu.

Może dlatego, że był ranek, Marco trwał wyjątkowo długo tym razem.

Dwie godziny później Marco skończył prysznic, otworzył drzwi wejściowe i wyszedł bez słowa.

Siedziałam oszołomiona na brzegu łóżka, patrząc na ślady na prześcieradle, niepewna, czy były od potu Marco czy mojego, moje policzki mimowolnie się zarumieniły.

Marco jest moim mężem, ale oprócz tego, że znam jego imię i że prowadzi firmę technologiczną, nic o nim nie wiem.

Nie wiem nawet, skąd wzięłam odwagę, żeby wyjść za mężczyznę, którego spotkałam tylko dwa razy.

Kilka dni temu moja najlepsza przyjaciółka Francesca przekonała mnie do pójścia na randkę w ciemno w Restauracji Czerwona Róża.

Trzy lata temu zostałam zdradzona i porzucona przez łajdaka, wyrzucona z domu przez rodzinę i prawie straciłam wszystko.

Od tamtej pory całkowicie zrezygnowałam z miłości. Ale Francesca nieustannie nalegała, ponieważ wierzyła, że muszę odważnie ruszyć dalej po moich emocjonalnych niepowodzeniach.

"Nie możesz się wiecznie ukrywać, Alia," nalegała. "Spotkanie z nim i wspólna kolacja, to nic wielkiego, prawda?"

Przybyłam piętnaście minut wcześniej, nerwowo wygładzając prostą niebieską sukienkę, gdy weszłam do restauracji. To, co od razu mnie uderzyło, to jak puste było miejsce - tylko jeden mężczyzna siedział samotnie przy stoliku przy oknie.

Gdy tylko mnie zobaczył, elegancko wstał. Jego wysoka i imponująca figura, ponad 1.9 metra wysokości, emanowała siłą, z szerokimi ramionami podkreślonymi idealnie skrojonym granatowym garniturem, jakby mógł unieść ciężar całego świata. Zanim jeszcze się przedstawił, poczułam się nieodparcie przyciągnięta do niego.

Jego włosy były głęboko brązowe, lekko kręcone i starannie wypielęgnowane. Twarz była ostro zarysowana, jak wyrzeźbione arcydzieło, z wysokim, wyraźnym nosem i cienkimi ustami pod nim, których kąciki lekko podnosiły się w delikatnym, enigmatycznym uśmiechu. Widząc to, szybko zarumieniłam się.

Jego oczy były głęboko zielone, a gdy jego spojrzenie przesunęło się po mnie, moje serce zaczęło bić niekontrolowanie szybciej.

Moje stopy czuły się jakby były przybite do ziemi, nie mogłam się ruszyć. Uszy płonęły, a nawet mój oddech stał się szybki i nierówny, aż jego głos przerwał zaklęcie.

"Pani Rossi," powiedział, jego głos głęboki i gładki, gdy odsunął mi krzesło. "Dziękuję za punktualność."

Grzebałam w torebce, wyciągając profil randkowy, który Francesca pomogła mi przygotować, razem z moimi dokumentami stażowymi i danymi kontaktowymi.

"Jestem Alia Rossi," powiedziałam, przesuwając papiery przez stół. "Obecnie studiuję na Uniwersytecie San Luca i odbywam staż w—"

"Wiem, kim jesteś," przerwał, nawet nie rzucając okiem na moje starannie przygotowane dokumenty. Jego intensywne spojrzenie nigdy nie opuściło mojej twarzy, sprawiając, że moje policzki zarumieniły się. "Najpierw zamówmy."

Podczas kolacji zadawał pytania o moje studia, zainteresowania, rodzinę - ale nie ujawnił prawie nic o sobie. Gdy tylko pojawił się deser, pochylił się do przodu, te ciemne oczy uchwyciły moje.

"Pani Alia, mam o pani dobre wrażenie. Może ustalimy czas na zdobycie licencji małżeńskiej?"

"Co?!" Prawie wyplułam wodę, którą właśnie piłam, patrząc na niego szeroko otwartymi oczami, przekonana, że źle usłyszałam.

Małżeństwo? Znamy się mniej niż pół godziny!

"Pan Vittorio, czy pan... czy to jakiś żart? Bo ten żart wcale nie jest śmieszny!"

Oparł się w krześle, palce lekko stukając w stół, jego ton był spokojny, ale stanowczy. "Myślałem, że pani Alia czuje to samo co ja - chce zbudować rodzinę, wziąć ślub, mieć dzieci i prowadzić zwyczajne życie jako mąż i żona."

Uszczypnęłam się mocno w udo pod stołem, żeby upewnić się, że nie śnię, potem przyjrzałam się dokładniej mężczyźnie przede mną.

"To nasze pierwsze spotkanie!" wykrzyknęłam, zirytowana, myśląc, że ten mężczyzna musi być albo szalony, albo próbuje mnie wykorzystać do jakiegoś podejrzanego planu.

Marco uśmiechnął się, głęboko, znacząco. "Pierwsze spotkanie? Nie, w momencie, gdy weszła pani do tej restauracji, poczułem, jakbym już panią spotkał, pani Alia."

„Małżeństwo to nie zabawa,” zaprotestowałam. „Ludzie spotykają się przez miesiące, a nawet lata, zanim podejmą taką decyzję.”

Marco odchylił się dalej, studiując mnie. „Oboje jesteśmy dobrze wykształceni i ambitni. Wierzę, że byłabyś wspaniałą żoną. Czy jesteś gotowa zaufać, że mogę być godnym mężem?”

„Ale dopiero dziś się poznaliśmy,” powiedziałam, czując jak moje policzki płoną pod intensywnością czułego spojrzenia Marco. Nie mogłam już dłużej spojrzeć mu w oczy.

Na kąciku jego ust pojawił się delikatny uśmiech. „Alia, czy chciałabyś zostać moją żoną?”

Moje serce zatrzymało się.

Studiowałam jego twarz uważnie. Nawet bez wyznania miłości czy diamentowego pierścionka, czułam, że jego słowa płyną z miejsca pełnego szczerości.

Boże, Alia, jak mogłaś w ogóle tak myśleć? Czy jesteś tak słaba na widok przystojnej twarzy, że nie potrafisz myśleć racjonalnie? Czy nie wystarczyło być upokorzoną, porzuconą i zdradzoną przez mężczyznę trzy lata temu?

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, Marco przesunął wizytówkę po stole.

„Masz jedną noc na przemyślenie. Jutro rano będę czekał na twoją odpowiedź.”

Tej nocy nie mogłam zmrużyć oka. Obraz Marco ciągle pojawiał się w mojej głowie—jego pewna siebie postawa, te oczy, które zdawały się przenikać mnie na wskroś. Na życie nie mogłam sobie przypomnieć, gdzie moglibyśmy się wcześniej spotkać.

Jego wizytówka leżała na stoliku nocnym, podczas gdy ja przewracałam się z boku na bok, nie mogąc odpocząć.

Dopiero zaczęłam staż, a zgodnie z tradycją firmy, niezamężne kobiety miały niewielkie szanse na stałą posadę. To był powód, dla którego zgodziłam się na tę randkę w ciemno zaaranżowaną przez Francescę.

Jeśli wyszłabym za mąż, mogłabym zabezpieczyć swoją pracę, wynająć większe mieszkanie i udowodnić sobie—i innym—że radzę sobie lepiej niż wcześniej… Byłam zszokowana tą dziką, lekkomyślną stroną siebie.

W końcu podniosłam telefon i wykręciłam numer.

„To ja,” odpowiedział spokojnie, gdy połączenie się nawiązało, jakby czekał na mnie przez cały czas.

Następnego ranka przynieśliśmy nasze dokumenty do urzędu stanu cywilnego. I tak po prostu stałam się panią Vittorio.

Wczoraj przeprowadziłam się do mieszkania Marco w Casanova Residence—luksusowego budynku, obok którego tylko przechodziłam, nigdy nie wyobrażając sobie, że tam zamieszkam. Marco prowadził mnie przez marmurowe lobby, jego ręka posiadawczo spoczywała na dolnej części moich pleców.

„Podoba ci się?” zapytał, rozpinając dwa górne guziki koszuli i opierając się swobodnie o sofę.

„Uh… jest ładne, tylko trochę, no, za duże, nie sądzisz?” Wymusiłam uśmiech, podczas gdy wewnętrznie krzyczałam, „To nie mieszkanie, to praktycznie pałac!”

Marco nagle pochylił się blisko, jego głos był niski, gdy zasugerował: „Skoro jesteśmy mężem i żoną, są pewne rzeczy, które naturalnie powinniśmy robić. Co o tym myślisz?”

Jego oddech musnął mnie, a moja twarz zrobiła się czerwona jak gotowany krewetka. Szybko machnęłam rękami w proteście.

„Przepraszam, to mój niebezpieczny okres dzisiaj, i nie czuję się dobrze…” Wiedziałam, że moja wymówka była słaba, ale po prostu nie byłam przyzwyczajona do tej nagłej intymności.

Zamiast rozczarowania, na jego twarzy pojawiło się zrozumienie. Potem, z głosem, który przeszył mnie dreszczem, zasugerował: „Jeśli nie możesz używać swojego ciała, możesz użyć ust.”

Nacisnęłam na jego klatkę piersiową, „Marco, nie.”

„Czy nie jest naturalne, że żona służy swojemu mężowi?”

Usta Marco wykrzywiły się w znaczący, złośliwy uśmiech.

„A co powiesz na to, że pomogę ci rękami?”

„Nie, chcę teraz.”

W następnej sekundzie Marco przycisnął mnie między nogami.

Zmusił mnie do wzięcia jego penisa do ust i poruszania się tam i z powrotem, fala nieznośnych mdłości zalewała mnie, prawie doprowadzając do wymiotów. Ale ręka Marco nie zatrzymała się, nie dając mi żadnej szansy na złapanie oddechu.

Jego gruby penis poruszał się szybciej, a gdy się dławiłam, łzy zaczęły spływać po mojej twarzy.

Aż telefon na stoliku nocnym zaczął wibrować.

Moje serce zamarło, a moje ruchy zatrzymały się.

Palce Marco przesunęły się po moich plecach, „Liz dalej.”

Jedna ręka trzymała telefon, podczas gdy druga wsunęła się na mój biust, bezlitośnie ugniatając moje wrażliwe sutki.

Jego dotyk sprawił, że całe moje ciało drżało. Nie mogłam wydać żadnego dźwięku, mogłam tylko kontynuować lizanie.

Marco mrużył oczy z przyjemności, siła w jego ręce wzrastała.

Nie wiem, ile czasu minęło, zanim Marco nagle się zatrzymał. Z silnym pchnięciem na moją głowę, poczułam, że moje gardło zaraz pęknie, dławiąc się niekontrolowanie.

Wydał niski pomruk i w końcu puścił. Próbowałam się uchylić, ale lepka sperma wciąż tryskała na moją twarz i włosy.