อันดับ

จางหมินเย่ว บุตรสาวเสนาบดีกรมคลัง แต่กลับตกหลุมรักซ่งฟู่หลง ขุนนางขั้นเจ็ด
เพราะความคลั่งรักที่มี ทำให้นางยอมทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้แต่งงานกับเขา
แต่ใครจะคิดว่าซ่งฟู่หลงกลับไม่แม้แต่จะแยแสตนเลยแม้แต่น้อย
ครั้นพอคิดจะตัดใจหนีห่าง เขากลับเอาแต่คอยวนเวียนอยู่ข้างกาย
แล้วเป็นเช่นนี้นางจะตัดใจลงได้อย่างไรกันเล่า
"ใต้เท้า...ข้ารักท่าน แต่มิใช่เหตุให้ท่านเอาแต่กลั่นแกล้งข้าเช่นนี้"

เพียงรู้หน้ามิอาจเดาใจคนได้ ในวันที่นางมอบทั้งตัวและหัวใจให้เขาทั้งดวง คนผู้นั้นกลับตอบน้ำใจให้นางด้วย 'ความตาย'

ความแค้นที่ถูกหลอกให้รักแล้วผลักไสให้นางตายจะให้ปล่อยวางคงเป็นไปได้ยากยิ่ง สิ่งเดียวที่จะทำให้เฟิงซูเหยาหายแค้นได้คงเป็นการแก้แค้นคนผู้นั้นให้รับกรรมอย่างสาสม

จุดจบการแก้แค้นครั้งนี้ใครคือผู้ชนะ ใครคือผู้อยู่รอด โปรดติดตาม...

เพราะแฟนเก่ามันห่วย สวรรค์เลยช่วยให้ย้อนกลับมา 24 อีกครั้ง!
เธอจึงตั้งปณิธานว่าจะทำงานหาเงินไปเปย์โฮสต์และอยู่เป็นโสดแบบสวยๆ
แต่ทำไมพี่ชายที่ชาติก่อนไม่เคยคุยกันถึงได้ชอบมาอ่อยให้ใจสั่นด้วยล่ะเนี่ย?


"อืมม..."
ร่างหนาของทิวากรพลิกตัวไปอีกด้านพร้อมกับยกแขนควานหาร่างนุ่มนิ่มเข้ามากอดโดยที่เปลือกตายังปิดสนิทอยู่ ทว่าก็ไม่พบอะไรนอกจากความว่างเปล่า เขาจึงต้องลืมตาตื่นอย่างเลี่ยงไม่ได้ นัยน์ตาสีดำสนิทกวาดมองรอบๆ ห้องสูทหรูหราของตนจนทั่วทว่าก็ยังไม่เจอใคร

"หายไปไหนแล้วนะ..." เสียงทุ้มพึมพำกับตัวเอง ก่อนที่ร่างสูงจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วไปตามหาเธอในห้องครัวและห้องน้ำ ทว่าก็ไม่เจอแม้แต่เงา

"หืม..."
หัวคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อเดินกลับเข้ามาในห้องนอนแล้วเห็นโน้ตเล็กๆ ลายมือน่ารักวางเอาไว้ตรงโต๊ะใกล้กับหัวเตียงพร้อมกับเงินสดจำนวนหนึ่ง

ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนเมื่อคืนนะคะ
เดียร์ไม่รู้ต้องจ่ายเท่าไหร่
ยังไงติดต่อมาเบอร์นี้นะคะ
เดี๋ยวโอนทิปให้เพิ่มค่ะ^^
089-99899xx

หลังจากอ่านจบ มุมปากหยักก็ยกยิ้มขึ้นเบาๆ อย่างนึกเอ็นดู เมื่อคืนเขาได้อธิบายกับคนเมาไปแล้ว แต่เธอก็ยังเข้าใจผิดว่าเขาเป็นโฮสต์อยู่ดี

"หึ...จะเรียกค่าตัวเท่าไหร่ดีนะ?"

หลี่เสี่ยวหรูทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีที่ชื่อและแซ่เดียวกัน นางเป็นฮูหยินของหวงจื่อหานราชครูหนุ่ม แต่งงานมาปีกว่าสามีไม่เคยมองหน้า เอาแต่ตั้งท่ารังเกียจ นางได้รู้จักกับซุนเฟิงย่า จ้าวหลาน ซุไห่ถิง และจางลี่อิน พวกนางล้วนเป็นอูหยินที่สามีรังเกียจ จนกระทั่งพวกนางรวมตัวกันทำขนมที่เรือนของหลี่เสี่ยวหรู กลับถูกใช้เป็นข้ออ้างไม่สำรวม นางถูกโบยสิบไม้อีกทั้งบรรดาสามีทั้งหลายก็ลงโทษฮูหยินของตนให้คุกเข่าที่ศาลบรรพชนสามวันอาหารเพียงวันละหนึ่งมื้อ นั่นเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้หลี่เสี่ยวหรูพาสหายทั้งสี่หนีออกจากเมืองหลวง พร้อมกับทิ้งใบหย่าไว้ให้พวกเขาดูต่างหน้า ทั้งห้าคนขบกรามแน่น ภรรยาพวกเขาทิ้งใบหย่าไว้ให้

"หวงจื่อหานที่นี่เรือนข้าไม่ใช่จวนราชครู เชิญไปได้แล้ว"

"หึ เจ้าเป็นเมียข้าเรือนเจ้าเรือนข้ามีที่ไหนกัน"

"ข้าเขียนใบหย่าแล้ว ภรรยาของเจ้ามิใช่ท่านหญิงเซียงเซียงหรอกหรือ อ๊ะ!! ปล่อยข้านะ"

"ใบหย่ามีเพียงลายมือเจ้าข้ามิได้ลงนามแต่อย่างใด"

อีกสี่คนก็ฉุดข้อมือคนของตนไว้ หวงจื่อหานอุ้มหลี่เสี่ยวหรูขึ้นมานางดิ้นเขาจึงก้มลงจูบนางไม่ให้ตั้งตัวนางโวยวายใส่เขา

"ท่านทำบ้าอะไร"

"เจ้าแต่งมาปีหนึ่งหนีข้ามาอีกปีครึ่ง ได้เวลาเข้าหอแล้วแม่ตัวดี เดิมทีเห็นว่าเจ้ายังเด็กเลยไม่อยากเอาเปรียบตอนนี้เจ้าพร้อมแล้วกระมัง ท้องว่างแล้วฟุ้งซ่าน"

เนตรดาว ดาราสาวที่อยู่ในช่วงประสบความสำเร็จสูงสุดของอาชีพนักแสดง
แต่แล้วอุบัติเหตุก็พาให้เธอต้องกลายมาเป็นสาวใช้ในจวนท่านแม่ทัพ
ฮวาอิงหลง บุตรสาวของขุนนางต้องโทษ
จากคุณหนูสูงศักดิ์ต้องกลายมาเป็นสาวใช้
แผนพิชิตใจท่านแม่ทัพจึงเริ่มต้นขึ้น....
“ท่านแม่ทัพเคี่ยวกรำข้า จนแข้งขาข้าล้าไปหมดเจ้า

นางผู้ปักใจรักเพียงเขา ทำทุกอย่างเพียงเพื่อให้ได้อยู่ใกล้เขา แม้ว่าตนเองจะกลายเป็นคนโง่งม
เขาผู้ที่มิได้สนใจใคร่ดีสตรีนางใด แต่กับนาง ไม่รู้ทำไม...ชอบรบกวนหัวใจให้ได้คิดฟุ้งซ่านอยู่ตลอดเวลา

หลิวหลี หญิงสาวผู้มีใจรักมั่นกับจูหยวนจาง
นางรักเขา ในที่สุด นางก็ได้แต่งงานกับเขา ได้เป็นภรรยาของเขา

จูหยวนจาง ชายหนุ่มผู้เย็นชา ไร้ใจ เห็นความรักเป็นเรื่องโง่งม
ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้แต่งงานกับเขาเช่นนั้นหรือ อยากเป็นภรรยาของเขานักใช่หรือไม่ ได้เลย!

ซูเซียว โกรธแค้นที่มองคนผิด ทำให้ลูกในครรภ์ไม่มีโอกาสลืมตาดูโลก ทั้งหมดเป็นเพราะหญิงชั่วชายโฉดคู่นั้น หากแต่สวรรค์กลับเมตตาให้นางได้ย้อนเวลากลับมาทวงแค้น ชาติภพนี้นางขอเป็นสตรีร้ายกาจ

ชาติก่อนหานฉงหรงงมงายในรัก ขนาดสามีแต่งงานมีหญิงอื่นเชิดหน้าชูตาจนยอมตกเป็นรอง สุดท้ายถูกชิงบุตรชายสุดรัก แม้กระทั่งชีวิตก็รักษาไว้ไม่ได้ แต่เมื่อได้โอกาสกลับมาแก้ไข จะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นอีกแล้ว...

//ตอนนี้ในลำคอของหานฉงหรงแสบร้อนดั่งถูกกรอกด้วยน้ำทองแดงร้อนลวก แม้แต่จมูกที่พยายามสูดลมหายใจก็ยังทำได้ลำบาก สุดท้ายนางก็ค่อยๆ ทรุดร่างลง ในขณะที่สองแขนยังโอบอุ้มลูกน้อยไว้ไม่ปล่อย นางเงยหน้ามองไปยังคันฉ่องทองเหลืองที่สะท้อนเงาร่างที่ใกล้จะแตกดับในไม่ช้าของตนเอง

ตัวตนของนางในตอนนี้ ช่างน่าสมเพช...ช่างโง่เขลา สมควรแล้วที่ต้องมีจุดจบที่อเนจอนาถเช่นนี้

'ถ้าการกลับชาติมาเกิดใหม่มีจริง ข้าขอให้ตนเองจำเรื่องราวในชาติภพนี้ให้ขึ้นใจ ให้สลักเสลาไปจนถึงจิตวิญญาณ ติดตามไปจนถึงชาติภพใหม่...'

"อย่าได้ทำเรื่องผิดพลาดเช่นนี้อีก"//

ชีวิตก่อนหน้านั้นข้าเลือกท่าน แต่ความเจ็บปวดนั้น....

ในชาตินี้ข้าไม่ขอรับมันเอาไว้อีกแล้ว

ตำแหน่งพระชายาเอกนั่น... เก็บเอาไปให้ผู้ที่ต้องการมันเถิดเพคะท่านอ๋อง!!

"เล่อชุนหลัน" ในชาติก่อนเป็นสตรีที่ลุ่มหลงในความรัก โง่เขลาจนยอมแต่งงานทั้ง ๆ ที่อีกฝ่ายไม่เคยรักนางเลย

"หยางอีเหริน" ชิงอ๋องครองเมืองเหลียงโจว องค์ชายแปดพระโอรสของฮ่องเต้ที่ทั้งเย็นชา บ้าอำนาจเย็นชาไร้หัวใจ

อีกทั้งเขา...ไม่เคยยอมรับนางในฐานะพระชายา แม้แต่ในวันส่งตัวก็ไม่ยอมเข้าพิธีรับเจ้าสาว

จนวันที่เขาได้สูญเสียนางไป เขาจึงเริ่มเข้าใจว่าได้ทำหัวใจตัวเองหายไปพร้อมกับนาง

แม้จะอยากพูดคุย ขอโทษหรือบอกรักกับนางสักเพียงใด...

แต่บัดนี้ทุกอย่าง มันก็สายเกินไปเสียแล้ว.....

“หยางอี้เหริน วาสนาด้ายแดงในชาตินี้ข้าขอตัดขาดกับท่านด้วยตัวเอง

หากแม้นชาติหน้าพบกัน ข้าเล่อชุนหลันไม่ขอผูกวาสนาใด ๆ กับคนใจร้ายเช่นพระองค์อีก!!”

“แค่จูบเองนะ ไม่ไหวแล้วงั้นหรือ แล้วถ้าหากข้าขอจูบที่อื่นด้วยละ” “ไม่เอา อย่านะข้า…. ท่านอย่านะ” “เจ้าไม่อยากรู้หรือ ว่ารอยบนกายของเพื่อนเจ้า มาได้เช่นไร” “ไม่ ไม่อยากรู้"
โย่วเรื่องราวของอาจารย์สำนักศึกษา

กับศิษย์สาวบุตรีของเสนาบดีในเมืองใหญ่

ซึ่งแต่ละคนก็ต่างมีความลับของตัวเอง

หนึ่งคนเย็นชา หนึ่งคนดื้อดึง เมื่อทั้งสองมาพบกัน เรื่องราววุ่นวายจึงเริ่มต้นขึ้น

พร้อมกับความรักที่เริ่มก่อตัวโดยที่ทั้งคู่ก็ไม่รู้ตัว ....กว่าจะรู้ ก็รักอีกฝ่ายไปเต็มๆ แล้ว.....

“โครม!!”

“คุณหนู!!”

“โอ๊ยย!!”

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านเป็นอะไรมากหรือไม่เจ้าคะ”

“โอ๊ย ข้าเจ็บขา ท่าน…เหตุใดจึงมายืนอยู่ด้านหลังผู้อื่น แล้วยังแล้งน้ำใจเช่นนี้อีก”

“คุณหนูเจ้าคะ….”

“เจ้าเงียบไปก่อน”

“ข้าต้องถามคุณหนูมากกว่าว่า เจ้ามาแอบดูข้าด้วยเหตุใด”

ก็แค่มาแอบดูผู้เองอ่ะ ผิดตรงไหนๆ แหมมม

“เหตุใดท่าน..อาจารย์ต้องมานั่งเฝ้าข้าด้วยเจ้าคะ”

“ข้าไม่ได้เฝ้าเจ้า เพียงแค่จะอ่านตำราเท่านั้นพรุ่งนี้ช่วงบ่ายพวกเจ้าจะเข้าเรียนกับข้าเป็นวันแรก”

“ท่านอยู่ด้วยข้าไม่มีสมาธิ”

“เจ้าต้องเริ่มฝึกให้จิตใจแน่วแน่นิ่งดุจดั่งวารีที่ไม่สะท้านต่อใบหลิว ที่ทำได้เพียงแค่ทำให้ผิวน้ำกระเพื่อมแต่มิอาจก่อให้เกิดคลื่นพายุได้”

“พูดสิ่งใดฟังไม่เข้าใจสักนิด”

“ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด หากมีสมาธิ จิตตั้งมั่น ก็จะเห็นทางออก ลองฝึกดู”

จะดีแค่ไหน หากหล่อนได้ตื่นขึ้นมาในอ้อมแขนของเขาทุกเช้า...

ตั้งแต่จำความได้ ชมพูนุชก็หายใจเป็นชื่อของเขาเรื่อยมา องค์รัชทายาทรูปงามแห่งซาเรีย

เขาคือความสุขเดียวในชีวิตของหล่อน แต่ความสุขนั้นกลับไม่จีรังดั่งใจหวัง
เมื่อหญิงเดียวในดวงใจของเขาหนีหน้าหายไปพร้อมกับพี่ชายของหล่อน
ความผิดบาปทุกอย่างจึงถูกขว้างใส่หน้า

เขาเรียกร้องให้ครอบครัวของหล่อนรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น
พร้อมกับตราหน้าผู้หญิงที่เฝ้าภักดีกับเขาอย่างหล่อนว่า ‘นังแพศยา’

“หน้าที่หนึ่งเดียวสำหรับเธอ บนเตียงของฉันก็คือ... นางบำเรอ”

องค์รัชทายาทรูปงามหยิบกางเกงขึ้นมาสวมใส่ นัยน์ตาสีทองตวัดจ้องมองมายังร่างเปลือยเปล่าบอบช้ำของหล่อนอย่างดูแคลน

“จำเอาไว้ ถ้าฉันเรียก เธอก็ต้องมา ถ้ามาช้า ฉันจะสั่งโบยพ่อ หรือไม่ก็ แม่ของเธอ”

“อย่านะเพคะ...”

ริมฝีปากหยักสวยคลี่ยิ้มหยัน “ถ้าไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น เธอควรจะรู้หน้าที่ของตนเอง...”

มือใหญ่ตบลงบนเตียงนอนนุ่ม ราวกับต้องการย้ำเตือนหน้าที่อันทรงเกียรติของหญิงสาว

ซ่งจื่อเหยียนถูกน้องสาววางแผนร้าย ในงานวันเกิดองค์หญิงหกกลับพบว่านอนกอดก่ายอยู่กับเว่ยเซียวหยาง แต่เขารังเกียจสตรี แต่งกับนางหรือฝันเฟื่องหรือไง นางจึงถูกไล่ไปอยู่จวนร้างไกลเมืองหลวงถึงห้าสิบลี้
"ท่านอ๋อง...อย่ารุ่มร่ามเรามาตกลงกันก่อน ปล่อยหม่อมฉันอื้อ ทรงทำอะไรปล่อยน่ะ เว่ยเซียวหยางตาเฒ่าฟังกันบ้างสิโว้ย"
จางจื่อเหยียนยอมให้เขากอดจูบเคล้าคลึงจนพอใจนางโอบรอบคอเขาแล้วจูบตอบ เว่ยเซียวหยางพอใจกับการตอบสนองของนาง คนตัวโตมัวแต่หลงความหวานที่กำลังตักตวงจางจื่อเหยียนจึงลงมือสับท้ายทอยของเขาทันที เว่ยเซียวหยางที่ไม่ได้ระวังหลับกลางอากาศฟุบลงไปกับทรวงอกสล้างของนาง จางจื่อเหยียนพยายามผลักเขาลงไปจากตัวเอง เขาหนักเกินไปนางจึงยกเท้าถีบทีเดียวคนตัวโตก็ตกเตียงทันที
"เหอะๆๆๆ ตาแก่เว่ยไว้ท่านหายหื่นเมื่อไหร่ค่อยมาตกลงกัน แต่งให้เจ้าหรือได้ข้าแต่งแต่เข้าหอหรืออย่าฝันไปเลย ข้าแค่อยากอาศัยฐานะของเจ้าหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองต่างหาก เพ้ย..."

นางเป็นฮูหยินที่ถูกต้อง แต่เขากลับเฉยชาใส่
มีเพียงบนเตียงเท่านั้นที่เขาเร่าร้อนจนนางแทบมอดไหม้
จ้าวจื่อรั่วอายุเพียงสิบหกปีเป็นลูกอนุของเสนาบดีสกุลจ้าว
ถูกสับเปลี่ยนตัวมาเป็นเจ้าสาวมาแต่งงานกับแม่ทัพที่ชายแดนใต้
กู้ตงหยางบุรุษหนุ่มอายุยี่สิบสี่ปีฉายาแม่ทัพปีศาจที่แสนเหี้ยมโหด
"เจ้าติดค้างข้า ไม่ว่าจะเล่นลิ้นอย่างไร เจ้าย่อมรู้ดีว่าสกุลจ้าวปลิ้นปล้อน
เจ้าอย่าได้หวังว่าจะได้อยู่อย่างสุขสบายเลย"
พูดจบชายหนุ่มก็ผุดลุกขึ้นเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ทิ้งให้หญิงสาวได้แต่นั่งเพียงลำพัง
แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ก็อดเศร้าใจไม่ได้
ชีวิตนางจะได้พบความสุขเช่นคนอื่นบ้างไหม.

“หากเจ้ากล้าขยับแขนออกไปเพียงนิดละก็…”
“นี่ก็แทบจะสิงร่างของพระองค์แล้วนะเพคะ”
“เจ้าเลือกจะทำเช่นนี้เอง เช่นนั้นก็อย่าบ่น”

"จ้าวเฟยเฟย แพทย์สนามยุคปัจจุบันถูกศัตรูสังหารกลางสนามรบระหว่างรักษาทหารที่ป่วย"

ข้ามมิติกลับมายุคโบราณสวมร่างแฝดคนน้องของคหบดีที่ร่ำรวยที่สุด "หลินเฟยเย่" ที่ถูกพิษจนตาย

เรื่องราวดำดิ่งจนกลายเป็นความแค้นระหว่างสตรีในตำหนักอ๋อง....

นางเอกสายเหวี่ยง กลับเข้าตำหนักอ๋องครั้งนี้.....

โหด ดุ ฟาดไม่ไว้หน้าไม่ว่าจะหัวหงอกหัวดำก็ไม่ไว้หน้าทั้งสิ้น!!
แต่จู่ๆ....ท่านอ๋องผู้นั้นก็กลับมา.....

นี่มันไม่ได้อยู่ในแผนนะ แล้วทำไม....

ท่านอ๋องถึงรูปงามขนาดนี้เล่าเพคะ

"แม่จับปล้ำซะดีมั้ยนะ เอิ๊กก!!!

ความแค้นที่นำพาความรักมาให้พวกเขาพบกัน จะจบลงแบบใด ฝากติดตามกันนะค๊าาา....

'อิงอิง' ทะลุมิติมาสวมบทบาทเป็น "นางร้าย"
ซึ่งเป็นตัวละครที่มีชะตากรรมอันเลวร้ายตามท้องเรื่องที่เธอเขียน
เธอรู้เรื่องราวที่จะเกิดกับตัวละคร 'รั่วอิงเหยา'
จึงต้องทำภารกิจพยายามเอาชีวิตรอด
และเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของตัวเองให้ได้

ทว่ายิ่งเธอเปลี่ยนแปลงโชคชะตา...
เส้นเรื่องในนิยายเธอก็ยิ่งเปลี่ยนไป
ราวกับว่านิยายนี้ ไม่ใช่นิยายของเธออีกต่อไป

"ซื่อจื่อสงสารอิงเหยาหรือไม่"
"เจ้ากับข้าเคยรู้จักกันแค่ไหน เหตุใดถึงกล้าถามคำถามนี้"
แววตาที่หลัวฉางเฟิงมองนางนั้นช่างไร้อารมณ์ใด ๆ
"เช่นนั้นซื่อจื่อต้องการส่งหม่อมฉันกลับฉีโจวเพื่อรับโทษ"
"เจ้าก็เห็นในจดหมายนั้นแล้ว ข้ามีเหตุผลอันใดต้องไม่ทำตาม"
"หากวันนั้นอิงเหยาไม่บื่นมือเข้าช่วย ใช้ตัวเองเป็นเกราะรับธนูอาบพิษดอกนั้นแทน ป่านนี้..."
"เจ้าคิดว่า ชีวิตข้าแลกกับชีวิตเข้า มันคุ้มค่าแล้วหรือ"

ไม่ได้! นางจะกลับฉีโจวตอนนี้ไม่ได้ นางต้องหาคนคุ้มกะลาหัวบนบ่านี้ให้เจอ
และทางรอดของนางอยู่ใกล้แค่เอื้อมนี่เอง

ปกติคนอื่นข้ามเวลาคงได้รับมิติ พลังวิเศษ ความเทพทรูต่าง ๆ แล้วนางเล่า ไม่เห็นเป็นเหมือนในนิยายที่เคยอ่านบ้าง เท่านั้นยังไม่พอ! นางยังเข้ามาอยู่ในร่างสาวงามอันดับหนึ่ง มีสถานะเป็นถึงภรรยาของท่านแม่ทัพ ที่สามีหาได้รักใคร่ชมชอบไม่ ออกจะเกลียดแสนเกลียดเสียด้วยซ้ำไป หนำซ้ำสามีหน้าตายผู้นั้นดันมีคนที่ตนพึงใจอยู่แล้ว เช่นนี้นางจะเอาตัวรอดต่อไปในโลกที่ไม่รู้จักได้อย่างไร นอกจากจะต้องปรับตัวอย่างมากแล้ว นางต้องคิดหาวิธีรับมือกับบุรุษผู้เป็นสามีที่จ้องแต่จะกินหัวนางอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันอีกด้วย! โอ สวรรค์ ท่านเกลียดชังอะไรข้านักหนา เหตุใดถึงให้ข้าเผชิญชะตากรรมเช่นนี้ ชีวิตสงบสุขที่ใฝ่ฝัน คงได้จบสิ้นกันแล้ว แต่ช่างเถอะ ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่ต้องเจอ ไม่สามารถหลีกหนีได้
นาง! ไป๋ฟางเซียนผู้นี้! จะขอร่วมลงประชันสนามอารมณ์กับเขาเอง! ให้มันรู้กันไปเลยว่า ภรรยาอย่างนาง จะเอาชนะสามีอย่างเขา... ไม่ได้!
..........
“ไหนบอกว่าเกลียดข้านักหนา เกลียดแล้วกอดข้าทำไม ท่านกอดข้าเยี่ยงนี้มันเกลียดข้าตรงไหนกัน” นางยังคงบ่นประชดประชันไม่เลิก หลี่
เหวินหลางหยัดกายขึ้นจากเตียงนอนวาดขาลงจากเตียงหันมามองนางด้วยสายตาเรียบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ใด ๆ
“ข้าไม่รู้ ข้าติดหมอนข้าง”
“หมอนข้าง?”
“นี่ท่านคงไม่ได้คิดว่าข้าเป็นหมอนข้างใช่หรือไม่” ไป๋ฟางเซียนกดเสียงถาม

เขาดูถูกนางตั้งแต่แรกพบ ความน้อยใจในครั้งนั้นทำให้นางเลือกที่จะหันหลังให้เขา ท่านอ๋องถูกลอบสังหารจนได้นางช่วยเอาไว้ ความรักจึงเริ่มก่อตัวขึ้น ความหึงหวงของท่านอ๋องนั้นร้ายกาจจนเผาไหม้ทุกคนที่เข้านาง..

“ใครอยู่ตรงนั้น หากไม่ตอบข้าจะฆ่าเจ้า”

“ช้าก่อน ข้าเพียงขอหลบซ่อนตัวสักพัก เดี๋ยวก็จะไป”

“ท่านเป็นผู้ใด เหตุใดจึงมาซ่อนตัวที่นี่ หรือว่าเหตุโจรกรรมข้างนอกนั่น…”

“ข้ามาดี”

“คนมาดีไม่หลบซ่อนตัว อย่าหาว่าข้าใจร้าย”

เพียงแค่จะใช้แส้ฟาดลงไป เขากลับรับแส้นั้นได้ทันทีพร้อมกับหมุนแส้นั้นเข้ามา นางจึงหมุนเข้าไปในอ้อมกอดเขาอย่างง่ายดาย

(หอมยิ่งนัก) อ๋องหนุ่มนึกในใจ ก็แน่สิ เขามาซ่อนในร้านขายสบู่และเครื่องประทินโฉมนี่นา

“ปล่อยข้านะ”

ร่างหนาเริ่มสายตาพร่าเลือนก่อนจะล้มตัวซบลงกับร่างของสตรีตรงหน้าอย่างหมดเรี่ยวแรง ถิงถิงมองไปยังคนร่างใหญ่ตรงหน้าพร้อมกับเบิกตากว้างเพราะบาดแผลที่ถูกแทงที่หน้าอกของเขานั้นค่อนข้างสาหัสและต้องตกใจอีกครั้งกับความบังเอิญที่โชคร้ายของเขา

“ท่านอ๋องหมิงลี่หยาง!!”

ชีวิตมอบเพื่อชาติ
วิญญาณมอบแด่ผืนทะเล
หัวใจรัก มอบไว้...เพียงเธอ

เด็กน้อยวัยห้าขวบตรงหน้ามีดวงตาสีอำพันเช่นเดียวกับเขา  มวยผมที่เกล้าไว้กลางศีรษะปักด้วยปิ่นไม้แกะสลักสวยงาม  ไม้ที่ใช้ก็เป็นไม้อย่างดี  แผ่นหลังตั้งตรงมิเกรงกลัวผู้ใด

เสิ่นชิงเวยเงยหน้าขึ้นก็เห็นบุรุษคนนั้น  เผยซ่างกวน  คนที่พรากพรหมจรรย์ของนางไปทันทีที่นางลืมตามาอยู่ในโลกเส็งเคร็งนี่  จนให้กำเนิดเด็กน้อยคนนี้

"เสี่ยวหยวนรีบกลับบ้านเถอะ  แม่รู้สึกไม่ค่อยสบาย"

เสิ่นชิงเวยจุงมือบุตรชายรีบลงเขา  แต่กลับหนีไม่พ้นบุรุษที่นางพยายามหนีจากเขามาหกปี

"หาแทบพลิกแผ่นดินกลับไม่เจอ  บทไม่หาเจ้าก็มาอยู่ตรงหน้าข้าเสียได้คุณหนูเสิ่น"

"ข้าจะลืมสตรีแพศยาที่ปีนเตียงข้า  สร้างความอัปยศให้ข้าได้อย่างไรกัน  เสิ่น ชิง เวย"

"นายท่านรบกวนท่านปล่อยข้าด้วย  ท่านอาจจะเคยเห็นคนใบหน้าคล้ายข้าจึงเข้าใจผิด"

"แต่เด็กที่หน้าตาเหมือนข้าเช่นนี้  มิใช่พยานในคืนนั้นของเราหรือ  อืมท่าทางฉลาดไม่น้อย  เจ้าเลี้ยงได้ดีจริงๆ  แบบนี้ข้าจะได้ไม่เหนื่อยมากนัก"

มือหนากำลังจะคว้าข้อมือบุตรชายนาง  เสิ่นชิงเวยปัดออกพร้อมกับเอาบุตรชายมาไว้ด้านหลังกางแขนปกป้อง

"ไสหัวไป  เผยซ่างกวน  อย่ามาแตะต้องบุตรชายข้า  เจ้าไม่มีสิทธิ์  เสี่ยวหยวนกลับบ้าน"

ร่างอรชรอ้อนแอ้นนั้นอุ้มเด็กวัยห้าขวบลงเขาดูลำบากนัก  นางอยากหนีหรือเด็กคนนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าลูกเขา

เมื่อองค์ชายถังมู่เหรินถูกบังคับให้แต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับองค์หญิงจ้าวซีเฟย การอยู่ร่วมจวนเดียวกันเหมือนอยู่บนเกาะภูเขาน้ำแข็งอีกฝ่ายเย็นชา อีกฝ่ายไร้หัวใจ แล้วทั้งคู่จะลงเอยกันได้เช่นไร...

"ทำไมข้าต้องแต่งเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับเขา เพียงเพื่อระงับสงครามงั้นหรือ เขาที่เรียกว่าปิศาจไร้หัวใจคนนั้น" จ้าวซีเฟย

"ทำไมข้าต้องแต่งกับนาง สตรีไร้มารยาท หลงตัวเอง เย่อหยิ่งแบบนี้ นั่นไม่ใช่สตรีที่ข้าต้องการ" ถังมู่เหริน

............."ส่งตัวเข้าหอ".............

"ข้าจะแยกห้องกับเจ้า"

"ข้าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น"

"งั้นก็ตกลงตามนี้ เราสองคน ต่างคน ต่างอยู่"

"ย่อมได้ รับพระบัญชาเพคะ"

......................................................

"นี่ ไม่ใช่นางนี่ คนที่ข้าพบครั้งก่อน ข้าแต่งกับใครกันแน่"

นางไม่ได้สวย ดูสง่างาม และดูสงบนิ่งแบบนี้ หรือข้าจะแต่งพระชายามาผิดคน หรือว่าข้าเองที่เข้าใจผิด

"ไหนบอกว่าเขาเป็นราชาปิศาจไร้หัวใจไง แต่ทำไม เป็นบุรุษหนุ่มหน้าตาคมคาย รูปงามเช่นนี้ล่ะ"

หรือว่าข่าวที่ได้ยินมาจะผิด เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าสำอาง มากกว่าจะเป็นคนที่โหดเหี้ยมนั่นได้

""นี่มันอะไรกัน""

เพราะความผิดที่ไม่ได้ก่อ ทำให้ ไลลา ต้องมาชดใช้กรรมแทนพ่อและพี่ชาย
ด้วยการถูกบังคับให้กลายมาเป็น ‘เมียเชลย’ ของมาเฟียหนุ่ม ผู้มีรูปลักษณ์แสนดิบเถื่อน ไร้หัวใจ
อย่าง ราฟาเอล มาร์เซียอาโน่ รองหัวหน้าแก๊งเลโอปาสคาล แห่งคารัสซีเลีย
ภายใต้เงื่อนไขที่ว่า หากเธออยากเป็นอิสระ ก็ต้องมีลูกให้เขา แล้วจากนั้นเธอจะไปไหนก็ไป
ไลลากัดฟันทน ทำตามหน้าที่อย่างไม่มีทางเลือก เธอได้แต่สัญญากับตัวเองว่า
จะไม่ยอมให้หัวใจตัวเอง พ่ายแพ้ให้กับเขาเด็ดขาด
เธอต้องไม่รักเขา เหมือนที่เขาเคยประกาศไว้ว่า
อย่าคิดหวังเป็นเมียเขา เพราะเธอเป็นได้แค่ เมียเชลย ที่เขาไม่มีวันรัก !

เรื่องราวของคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉิน ที่จำต้องแสร้งเป็นคนจิตวิปลาสเพื่อเอาตัวรอดจากการใช้ชีวิตในบ้านของตนเอง อยู่มาวันหนึ่ง บิดาผู้เป็นแม่ทัพจากชายแดน ได้ส่งจดหมายมาบอกให้นางเตรียมตัวแต่งงาน ซึ่งข่าวนี้ก็เป็นประดุจดังสวรรค์ประทานพร ในที่สุด วันที่นางจะได้ก้าวออกจากจวนหลังนี้ก็มาถึง แม้จะได้เป็นเพียงพระชายารองของท่านอ๋องจอมโหด แต่สำหรับนางแล้วก็เป็นเรื่องที่ดีมาก ไม่ต้องรับผิดชอบใดๆ ใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบเงียบที่ท้ายตำหนัก ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของผู้ที่จะมาเป็นพระชายาเอกไปเสีย
แต่วังหลวงที่แสนสงบเงียบในจินตนาการ กลับเป็นได้เพียงความฝันข้าวฟ่าง ดูท่าว่าศึกใหม่จะหนักหนากว่าศึกครั้งเก่าเสียอีก

เสิ่นรั่วหลัน ทายาทที่เหลือรอดเพียงคนเดียวของตระกูลเสิ่น ครอบครัวของนางถูกคนชั่วลอบสังหารทั้งตระกูลในคืนเดียว มารดากอดนางไว้นานสิ้นใจต่อหน้านางในวัยเพียงสิบขวบ ท่ามกลางซากศพและเลือดที่นองพื้น เหลียนหงอี้นำทหารเข้ามาช่วยแต่ไม่ทันการณ์ ช่วยได้เพียงเสิ่นรั่วหลันคนเดียวเท่านั้น จากนั้นนางเหมือนคนสติไม่ดีกลายเป็นคนปัญญาอ่อน แม้ร่างกายเติบโตแต่ลักษณะนิสัยยังเป็นเด็กสิบขวบและจำเรื่องในคืนนั้นไม่ได้
เหลียนหงอี้ปีนี้อายุ27ปีเป็นอนุชาของฮ่องเต้องค์ก่อนดำรงตำแหน่งราชครู อบรมสั่งสอนเหลียนเจียอวิ๋น รัชทายาทจนได้ครองบัลลังก์ ทว่าเหลียนเจียอวิ๋นขึ้นครองราชย์เพียงอายุ10 ขวบ เหลียนหงอี้จึงจำเป็นต้องเป็นผู้สำเร็จราชการ
เจียอวิ๋นเรียก “เสด็จอา” ทำให้รั่วหลันเรียก “เสด็จอา”ตามไปด้วย
มู่หรงเจวี๋ย หรือ อ๋องเจวี๋ย ได้รับ“พิษลึกลับ” ขณะทำศึกสงครามแม้ชนะศึกแต่ร่างกายถูกพิษที่หาทางรักษาไม่ได้ ด้วยความสั่งของเหลียนหงอี้ ทำให้เสิ่นรั่วหลันมาถอนพิษให้แม่ทัพที่ใครๆเรียกขานว่าเป็นแม่ทัพจอมโหด
นางมีนิสัยเหมือนเด็กสิบขวบ แต่รั่วหลันคือโฉมสะคราญงามล่มเมือง มาบัดนี้นางคือคนที่ทำให้เขาหวั่นไหว แม้รู้ดีว่าในความไร้เดียงสาของนางนั้น หัวใจของหญิงสาวมีเพียง ‘เสด็จอา’
หึ! ในเมื่อใครต่อใครเรียกเขาว่าอ๋องจอมโหด เช่นนั้นเขาจะแย่งสตรีผู้นี้มาเป็นภรรยาของตนเอง!

ตัวอย่าง

“นายท่านเจ้าคะ อย่าเจ้าค่ะ”

“อะไรของเจ้า”

“นายท่านจะทำอะไรข้าเจ้าคะ”

“ข้าก็กำลังทำในสิ่งที่เจ้าร้องขอไง”

พูดชายหนุ่มก็โถมตัวทาบทับหญิงสาวลงไปกับที่นอนพร้อมทั้งใช้ฝ่ามือหนาแหวกชุดคลุมสีหวานแสนบางเบาจนแทบไม่ปกปิดอะไรออกจากร่างเย้ายวน

“ข้าหรือเจ้าคะที่ร้องขอ” หญิงสาวถามออกไปหน้าแดงก่ำเมื่อเห็นว่านายท่านเอาแต่จ้องหน้าอกเปลือยเปล่าของนาง ไม่ได้มองที่หน้าของนางเลยสักนิดระหว่างที่สนทนากัน

“ใช่ เป็นเจ้าเองที่ร้องขอจะมาปรนนิบัติข้าเช่นนี้”

“ไม่ใช่นะเจ้าคะ ข้าไม่ อ้า” หญิงสาวตอบได้ไม่เต็มเสียงนักเพราะอยู่ๆ นายท่านของนางก็ก้มหน้าลงไปใช้ริมฝีปากของเขาเข้าครอบครองดูดกลืนยอดทรวงสีชมพูระเรื่อของนาง

นางถูกพี่สาวยึดเอาความดีความชอบไปเสวยสุขคนเดียวไม่พอยังถูกจับตัวให้สวมรอยแต่งงานกับบุรุษที่รักพี่สาวสุดซึ้ง พันธนาการเส้นหนึ่งแม้มิตั้งใจแต่กลับรัดรึงนางไว้ตลอดกาล


เด็กหญิงใจกล้าถูกพี่สาวผู้น่ารักอ่อนหวานช่วงชิงความดีความชอบไป
กระทั่งพี่สาวได้เป็นถึงท่านหญิงสูงศักดิ์นางที่เป็นน้องสาวก็ถูกทิ้งไว้เพียงลำพัง ต่อมายังถูกจับตัวยัดใส่เกี้ยวเจ้าสาวมอบให้อ๋องโฉดฉายามัจจุราชกลืนเมือง
ถูกจับแต่งเข้าวังอ๋องแทนพี่สาวยังไม่พอ นางยังถูกตราหน้าว่าเป็นสตรีไร้ยางอายแย่งงานมงคล นี่มันเรื่องบ้าอะไร?

ย้อนเวลากลับมาก็ดี หรือจะเป็นเพียงฝันหนึ่งก็ช่าง แต่ข้ารู้แล้วว่าการงมงายกับความรักข้างเดียวนั้นมันช่างน่าเวทนายิ่งนัก ในเมื่อข้าพยายามมามากแล้วแต่ท่านกลับไม่เห็นค่า เช่นนั้นก็พอเท่านี้เถอะ

ตกลงจะเป็นแค่พระชายาจำเป็นให้เพียงหกเดือน แต่ทำไมจ้องแต่จะกินข้าเช่นนี้เล่าเพคะท่านอ๋อง....ทั้งตามหึง ทั้งรุกหนักขนาดนี้ แล้วข้าจะรอดหรือไม่ ไหนบอกว่าท่านอ๋องผู้นี้เย็นชาไง!! นี่มันหื่นเกินไปแล้ว!!

"หมิงอันเฟย" ศิษย์สาวอันดับหนึ่งของสำนักเทียนซู หนีลงเขาเพราะจดหมายจากบิดาที่จะจับนางหมั้นหมายกับบุรุษที่นางไม่พึ่งใจ ด้วยนิสัยรักสนุก ชอบท่องเที่ยว ดื้อดึง นางจึงหนีมายังเมืองฉินโจว แคว้นฉิน จนได้พบกับเขาโดยบังเอิญ

"เซียวฟู่เฉิน" ชินอ๋องแห่งฉินโจวที่ถูกคนรักและพี่ชายแท้ ๆ หักหลัง เขากลายเป็นคนเย็นชา ไม่ไว้ใจผู้ใดอีกเลยแต่เมื่อพบกับนาง เขากลับเริ่มถูกละลายพฤติกรรมไปทีละน้อยจนต้องตามหานางไปถึง

"หอต้าหรง" หรือองค์กรลับที่ทำงานเป็นสายสืบทั่วทุกแคว้น มาสาขาตามที่ต่าง ๆ ถึงสิบกว่าแห่ง เขายื่นเงื่อนไขให้นางเป็น "พระชายา" ให้เขา ที่หอต้าหรง หากอยากได้เงิน ที่พักและอาหาร ต้องทำงานแลก อันเฟยจึงยอมตอบรับเงื่อนไขของท่านอ๋องผู้นี้แต่ว่าใครจะรู้....

"ยิ่งใกล้ ยิ่งอยากสัมผัส...."

"ยิ่งอยู่ห่างสายตา กลับยิ่งมองหา"

"ยิ่งเห็นคนอื่นเข้าใกล้ ก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิด"

สุดท้ายก็ระเบิดอารมณ์จนเผอทำร้ายคนจนได้ เอ๊า!!....พระเอกผู้เย็นชาของชั้น

หนุ่มหล่อแบดบอยตัวร้าย ผู้รักอิสระไม่ชอบการผูกมัด และไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน เขามีนิสัยหวงของ โดยเฉพาะกับเธอที่เป็นเด็กของเขา
" อย่าแม้...แต่จะคิด ที่จะออกไปจากชีวิตของฉันง่าย ๆ ถ้าฉันไม่อนุญาตให้เธอออกไปจากชีวิตของฉัน เธอก็ไม่มีสิทธิ์ จะไปไหนทั้งนั้น
พระเอก :

แนะนะตัวละคร
วาโย อายุ 28 ปี ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของสนามแข่งรถที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ และเขายังนั่งแท่นเป็นซีอีโอ บริษัทในเครือยักษ์ใหญ่ของ จิวเวลรี่ กรุ๊ปอีกด้วย
เขาเป็นหนุ่มหล่อแบดบอยตัวร้าย ผู้รักอิสระไม่ชอบการผูกมัด ไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน และมีนิสัยหวงของ โดยเฉพาะกับเธอที่เป็นเด็กของเขา….

พลอยใส อายุ 23 ปี สาวสวยเรซควีนสุดฮอต เธอเป็นสาวพราวเสน่ห์ที่สวยสะดุดตา
เธอมีนิสัยเฟรนด์ลี่ จนหนุ่มๆ หลายคน ต่างหลงเสน่ห์และหมายปอง ที่จะได้เธอมาครอบครอง แต่ทว่า เธอกลับไม่สนใจใคร นอกจากหนุ่มหล่อ ผู้เป็นเจ้าของสนามแข่งรถ เธอแอบหลงไหลคลั่งไคล้ในตัวเขา จนกระทั่ง..เธอยอมเป็นเด็กของเขา เพียงเพื่อหวังว่าสักวัน เขาจะหันกลับมาสนใจเธอบ้าง ทั้งที่เธอก็รู้อยู่แก่ใจว่า เขาไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน แม้กระทั่งเธอ...

“อ๊อย... อูย... อ่าห์”
ใบหน้าของหล่อนบูดเบี้ยว บิดเบ้ไปชั่วขณะ ลำนิ้วของตัวเองพอแก้ขัดได้ก็จริง... แต่ก็ไม่อาจทดแทนได้ดั่งใจปรารถนา
เพราะว่าลึกๆ ลงไปในอารมณ์โหยหา ดาหลารู้ดีว่าช่องทางรักของหล่อนกำลังกระสันหาอะไรที่ใหญ่โตและคับแน่นกว่านิ้วที่ทำได้แค่เขี่ยคลึงเสียบเข้าๆ ออกๆ ไม่อาจเสียดสีให้ร้อนผ่าวไปทั้งโพรงเนื้อดั่งที่หล่อนปรารถนา

ครั้นเมื่อสายตาปะทะเข้ากับขวดโรลออนขนาดเหมาะมือที่วางอยู่หน้ากระจก ดาหลารีบคว้าเอามาไถถูกับรูสวาทของตัวเอง เล่นเอาน้ำหล่อลื่นสาดทะลักออกมาชุ่มฉ่ำไปทั้งกลีบเสียว
จากนั้นม่ายสาวก็ค่อยๆ นั่งลงกับพื้น เอนหลังพิงผนัง ถ่างขาจนแบะอ้าออกจากกัน ปลดปล่อยอารมณ์ด้วยการเปิดรับส่วนปลายกลมเกลี้ยงและมนทู่ของลูกกลิ้ง
โรลออนที่ไชชอนเข้ามาในกลีบกระสันเป็นจังหวะ
บลั่กๆ ๆ ๆ ๆ
“ซี้ดดด... ”
ขนาดของขวดโรลออนที่ใหญ่กว่านิ้วสามารถเติมเต็มเข้ามาในร่องสวาทของหล่อนได้ดีกว่า
ดาหลากัดฟันแน่น แอ่นสองเต้าขึ้นรับฝ่ามือของตัวเองที่บีบขยำสลับไปมา
“อูยยยย... ”
หล่อนแอ่นเนินสวาทรับส่วนปลายมนทู่ที่สาดกระแทกเข้ามารัวๆ พริ้มตาซ่านสยิวจินตนาการไปว่ามันคือการกระเด้าเข้ามาถี่ๆ ในรูเสียวจนมีน้ำเหนียวหลั่งเยิ้มออกมาอาบร่องสวาทอีกระลอก
และสุดท้ายแม่ม่ายซึ่งยังสาวและเปี่ยมไปด้วยความต้องการทางเพศก็พรูลมหายใจ

นางก็แค่เข้าเมืองหลวงมาตามคำสั่ง เหตุใดต้องส่งราชครูหน้าดุและเข้มงวดมาดูแลนางด้วย ทั้งดุทั้งเย็นชา "ข้ารับคำสั่งฝ่าบาทให้มาดูแลปกป้องความปลอดภัยมิใช่ให้มาคอยเอาใจและตามใจท่าน"

"หงหลินซิน" ท่านหญิงอับโชคแห่งหยุนหนาน ที่ต้องเดินทางมาทำพิธีล้างความโชคร้ายที่เมืองหลวง ณ "อารามหย่งอัน" โดยคำสั่งของฝ่าบาทที่ส่งเขา....

"จินอวี้หาน" ราชครูหนุ่มซึ่งควบตำแหน่ง "ที่ปรึกษา"ส่วนพระองค์ของฝ่าบาท ราชครูผู้เย็นชา ดุดันและเข้มงวดในกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด

เมื่อทั้งคู่มาพบกัน ต่างฝ่ายก็ไม่ชอบหน้ากันเท่าใดนัก

จินอวี้หาน : "ก็แค่สตรีน่าคาญเพียงคนเดียวทำให้ข้าต้องมาทำหน้าที่ไร้สาระนี่ถึงสามเดือน เสียเวลายิ่งนัก"

หงหลินซิน : “มาถึงก็สั่งโน่นสั่งนี่ทำนั่นทำนี่ไม่ถามความเห็นข้าสักคำ เป็นคนที่มีนิสัยขัดกับหน้าตาจริง ๆ”

เมื่อความไม่ชอบหน้า แต่เมื่อทั้งสองต้องอยู่ร่วมกันในอารามถึงสามเดือน ความสัมพันธ์จึงค่อย ๆ พัฒนาขึ้น(กับผีน่ะสิ)