อันดับ

ในโลกที่เต็มไปด้วยเงามืดและการฆ่าฟันของเหล่าผู้ที่ทำงานใต้ดิน เธอคือนักฆ่าที่ไม่เคยพลาด เปรียบเสมือนเงาที่ไม่เคยหลบหนีจากการตามล่า ภารกิจใดก็ไม่สามารถหยุดยั้งความเด็ดขาดของเธอได้ แต่เมื่อเวลาผ่านไปจนถึงภารกิจสุดท้าย ภารกิจที่เคยคิดว่าไม่สามารถพลาดได้ กลับกลายเป็นความผิดพลาดที่ไม่มีทางแก้ไขได้ จากนั้น ซีโร่ก็พบว่าตัวเองไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่ไร้ความหมายในยุคสมัยแห่งความมืดมิดเท่านั้น แต่เธอกลับตื่นขึ้นในร่างของหญิงสาวที่ไร้ค่า ท่ามกลางความยากจนและความทรมานในชีวิตที่คล้ายคลึงกับแม่ของเธอหญิงสาวที่เคยถูกทอดทิ้งและถูกใช้เป็นเครื่องมือสนองความต้องการของผู้อื่น

แต่ในโลกนี้ ซีโร่ไม่เคยพ่ายแพ้ เธอไม่ได้แค่ฝึกฝนวิชาการลอบสังหารที่ไม่มีใครเทียบได้เท่านั้น แต่ยังมีทักษะการใช้สมุนไพรและพืชผักที่ไม่เหมือนใคร เมื่อชีวิตถูกบีบบังคับให้ต้องเริ่มใหม่ เธอเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบในสวนผัก

เล็ก ๆ ซึ่งเต็มไปด้วยสมุนไพรและยาพิษร้ายที่สามารถทำลายชีวิตของผู้ที่กล้าเข้ามาทำร้ายเธอและแม่ของเธอได้

ในโลกที่ความตายคือลมหายใจที่เธอเคยสูดเข้าออก ซีโร่จะต้องเลือกระหว่างการอยู่ในเงามืดที่เธอเคยเชี่ยวชาญ หรือการสร้างชีวิตใหม่ที่เต็มไปด้วยการแก้แค้นและความท้าทายที่ไม่คาดคิด...

เพราะปัญหาของพี่ชายเธอจึงทะเลาะกับพ่ออย่างรุนแรงเป็นครั้งแรก ด้วยความน้อยใจจึงวิ่งออกจากบ้านมากลางดึกเพื่อจะไปหาเพื่อนสนิท ในตอนที่กำลังข้ามถนนมีรถยนต์ขับมาด้วยความเร็วพุ่งเข้ามาเธอจะหลบก็ไม่ทันแล้ว จึงถูกชนอย่างแรงกระเด็นลอยไปหลายเมตรและเธอก็หมดลมหายใจจากอุบัติเหตุครั้งนี้ทันที เมื่อลืมตาอีกทีปรากฎว่าวิญญาณของเธอมาอยู่ในร่างของเด็กสาวอายุสิบสองปีที่ป่วยตาย แถมครอบครัวก็ลำบากแต่ทุกคนกลับรักใคร่กลมเกลียวกัน นี่สิครอบครัวที่เธอใฝ่ฝันในเมื่อเธอมาเกิดใหม่ในร่างนี้แล้ว จากนี้ไปเธอจะทำให้ทุกคนมีชีวิตที่ดีขึ้นให้ได้อย่างแน่นอน

เสี่ยวจิ่วนักฆ่าระดับเพชร เธอมักจะฝันเรื่องเดิมซ้ำๆ จนวันที่เธอทะลุมิติไปอยู่ในยุคโบราณ จึงได้รู้ว่ามันเป็นเรื่องของเธอเมื่อภพก่อน

เพราะสูญเสียบิดามารดาตั้งแต่ยังเด็ก ‘เสียนเฉิงเยว่’ จึงซ่อนตัวตนที่แท้จริงเอาไว้ภายใต้ฉากหน้าการเป็น ‘กระต่ายน้อยขี้ตกใจ’ ที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา นางไหนเลยคาดคิดว่าวันหนึ่งจะมีอันต้องเพลี่ยงพล้ำ การได้พบกับ ‘โหลวตงอวี้’ กำลังปลี่ยนชีวิตของนางไปโดยสิ้นเชิง
ปีนั้นพบเขาที่เมืองเสียนหยาง ทั้งยังเผลอสร้างความแค้นอันแสบสันให้แก่ ปีนี้พบเขาที่เมืองฉางอัน ด้วยรู้ตัวว่าไม่อาจหนีรอดจึงได้เเต่ยอมจำนนโดยดี
ฉากหน้าที่นางเพียรรักษาถูกเขามองจนทะลุปรุโปร่ง ตัวตนของนางไม่อาจซ่อนจากสายตาคมคู่นั้น คราเเรกหวาดกลัวหวั่นวิตก นานวันเข้ากลับพบว่า ‘เขา’ คือหนึ่งเดียวที่เข้าใจนาง คือผู้ที่มอบความกล้าทำให้นางกล้าที่จะลุกขึ้นสู้เพื่อตัวเอง
ทำให้นางพยายามสู้เพื่อให้ตนสามารถเป็นสตรีที่คู่ควรยืนเคียงข้างประมุขโหลว หนึ่งในผู้นำของตระกูลทั้งห้าเเห่งเมืองฉางอัน

นิยายแนวข้ามภพ ข้ามชาติ คืออีกแนวเรื่องที่ผู้เขียนชอบมากเป็นพิเศษ การได้ย้อนอดีตไปสู่ยุคโบราณเป็นเรื่องน่าตื่นตาตื่นใจเสมอ ก่อนลงมือเขียน ‘สืบรักข้ามภพ’ ผู้เขียนมีภาพในใจอยากเล่า อยากนำเสนอมากมาย แต่สุดท้ายความคิดฟุ้งๆ ที่ลอยวนเวียนในอากาศได้ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกัน กลายเป็นเรื่องของสองตัวละครหลักที่น่าติดตาม และชวนลุ้นเอาใจช่วยพวกเขา
นิยายเรื่องนี้เดินทางผ่านรูปวาดของ ‘ฉีหยางซิ่ว’ และสาวหุ่นอวบอัด ‘วีรินทร์’ ซึ่งกลายเป็นวิญญาณเข้าไปสิงร่างหญิงสาวรูปร่างเพรียวสมส่วน และในยุคสมัยนั้น หนุ่มๆ ต่างคลั่งไคล้หญิงสาวหุ่น เนื้อ นม ไข่ ดังนั้น คนที่หวังจะเฉิดฉายในยุคโบราณด้วยหุ่นนางแบบจึงเหมือนถูกสวรรค์กลั่นแกล้ง หล่อนกลายเป็นสตรีอัปลักษณ์ที่ชายใดเห็นแล้วต่างส่ายหน้าหนี เพราะกลัวว่าจะเป็นการนำความอัปมงคลมาสู่ลูกตาเมื่อได้พบโฉม ‘หงเซ่อ’

เสี่ยวไฉทะลุมิติมาเป็น ‘หยุนเมี่ยง’ พร้อมรถม้าซึ่งเป็นร้านสะดวกซื้อในห้วงมิติเวลา ในนิยายเรื่อง ‘วาสนานี้ใครครอง’
แต่เอ๊ะ ช้าก่อน “เจ็บ... ข้าเจ็บ อื้อ จุก!” นี่มันไม่ใช่นิยายรักสุขนิยม แต่นิยายเป็นดร่ามาอีโรติก(แต่แอบขายขำมากๆ) มารดามันเถอะ ใครบังอาจเปลี่ยนบทกัน!!

เขาดูถูกนางตั้งแต่แรกพบ ความน้อยใจในครั้งนั้นทำให้นางเลือกที่จะหันหลังให้เขา ท่านอ๋องถูกลอบสังหารจนได้นางช่วยเอาไว้ ความรักจึงเริ่มก่อตัวขึ้น ความหึงหวงของท่านอ๋องนั้นร้ายกาจจนเผาไหม้ทุกคนที่เข้านาง..

“ใครอยู่ตรงนั้น หากไม่ตอบข้าจะฆ่าเจ้า”

“ช้าก่อน ข้าเพียงขอหลบซ่อนตัวสักพัก เดี๋ยวก็จะไป”

“ท่านเป็นผู้ใด เหตุใดจึงมาซ่อนตัวที่นี่ หรือว่าเหตุโจรกรรมข้างนอกนั่น…”

“ข้ามาดี”

“คนมาดีไม่หลบซ่อนตัว อย่าหาว่าข้าใจร้าย”

เพียงแค่จะใช้แส้ฟาดลงไป เขากลับรับแส้นั้นได้ทันทีพร้อมกับหมุนแส้นั้นเข้ามา นางจึงหมุนเข้าไปในอ้อมกอดเขาอย่างง่ายดาย

(หอมยิ่งนัก) อ๋องหนุ่มนึกในใจ ก็แน่สิ เขามาซ่อนในร้านขายสบู่และเครื่องประทินโฉมนี่นา

“ปล่อยข้านะ”

ร่างหนาเริ่มสายตาพร่าเลือนก่อนจะล้มตัวซบลงกับร่างของสตรีตรงหน้าอย่างหมดเรี่ยวแรง ถิงถิงมองไปยังคนร่างใหญ่ตรงหน้าพร้อมกับเบิกตากว้างเพราะบาดแผลที่ถูกแทงที่หน้าอกของเขานั้นค่อนข้างสาหัสและต้องตกใจอีกครั้งกับความบังเอิญที่โชคร้ายของเขา

“ท่านอ๋องหมิงลี่หยาง!!”

“แค่จูบเองนะ ไม่ไหวแล้วงั้นหรือ แล้วถ้าหากข้าขอจูบที่อื่นด้วยละ” “ไม่เอา อย่านะข้า…. ท่านอย่านะ” “เจ้าไม่อยากรู้หรือ ว่ารอยบนกายของเพื่อนเจ้า มาได้เช่นไร” “ไม่ ไม่อยากรู้"
โย่วเรื่องราวของอาจารย์สำนักศึกษา

กับศิษย์สาวบุตรีของเสนาบดีในเมืองใหญ่

ซึ่งแต่ละคนก็ต่างมีความลับของตัวเอง

หนึ่งคนเย็นชา หนึ่งคนดื้อดึง เมื่อทั้งสองมาพบกัน เรื่องราววุ่นวายจึงเริ่มต้นขึ้น

พร้อมกับความรักที่เริ่มก่อตัวโดยที่ทั้งคู่ก็ไม่รู้ตัว ....กว่าจะรู้ ก็รักอีกฝ่ายไปเต็มๆ แล้ว.....

“โครม!!”

“คุณหนู!!”

“โอ๊ยย!!”

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านเป็นอะไรมากหรือไม่เจ้าคะ”

“โอ๊ย ข้าเจ็บขา ท่าน…เหตุใดจึงมายืนอยู่ด้านหลังผู้อื่น แล้วยังแล้งน้ำใจเช่นนี้อีก”

“คุณหนูเจ้าคะ….”

“เจ้าเงียบไปก่อน”

“ข้าต้องถามคุณหนูมากกว่าว่า เจ้ามาแอบดูข้าด้วยเหตุใด”

ก็แค่มาแอบดูผู้เองอ่ะ ผิดตรงไหนๆ แหมมม

“เหตุใดท่าน..อาจารย์ต้องมานั่งเฝ้าข้าด้วยเจ้าคะ”

“ข้าไม่ได้เฝ้าเจ้า เพียงแค่จะอ่านตำราเท่านั้นพรุ่งนี้ช่วงบ่ายพวกเจ้าจะเข้าเรียนกับข้าเป็นวันแรก”

“ท่านอยู่ด้วยข้าไม่มีสมาธิ”

“เจ้าต้องเริ่มฝึกให้จิตใจแน่วแน่นิ่งดุจดั่งวารีที่ไม่สะท้านต่อใบหลิว ที่ทำได้เพียงแค่ทำให้ผิวน้ำกระเพื่อมแต่มิอาจก่อให้เกิดคลื่นพายุได้”

“พูดสิ่งใดฟังไม่เข้าใจสักนิด”

“ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด หากมีสมาธิ จิตตั้งมั่น ก็จะเห็นทางออก ลองฝึกดู”

เซียวจ้านเป่ยนายพรานแห่งหมู่บ้านจิ่วโจวแต่งงานกับหญิงงามในหมู่บ้าน  มีบุตรด้วยกันหนึ่งคนเป็นบุตรสาว  ต่อมาทางการได้มาจัดสรรที่ดินทำกิน  เมียสาวเกิดต้องตาขุนนางคนนั้น  จึงหอบผ้าหนีตามเขาไป  ทิ้งบุตรสาวอายุเพียงสามขวบไว้คนเดียว  จนเขากลับมาอีกสองวัน มีบุตรสาวนอนหายใจรวยรินเกือบตายแล้ว  ด้วยเกลียดสตรียิ่งนัก  แต่เพราะต้องขึ้นเขาบ่อยๆจึงต้องหาคนมาดูแลเซียวลี่ผิงบุตรสาว  อีกทั้งอยู่ไปก็ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร

จูเหมยลี่ถูกนางเหวินป้าสะใภ้ใหญ่ขายให้เขาแลกกับเงินตำลึง

จูเหมยลี่หวาดกลัวหน้าตาที่มีแต่หนวดเครา  อารมณ์ฉุนเฉียวของเขา  แต่งมาคืนแรกเขายังไม่ทันเข้าหอเช้ามาได้ยินว่านางกระโดดน้ำตาย  มีคนเอานางมาวางไว้หน้าประตูบ้าน เซียวจ้านเป่ยจึงโมโหจะไปเอาเงินคืน  แต่อยู่ๆนางก็ลืมตาขึ้นมาแล้วถามเขาว่า

"ท่านลุงเจ้าคะ  มีอะไรกินไหมข้าหิวมากเลย"

"น้ำเข้าสมองเจ้าหรือไงเรียกสามีตัวเองว่าลุง  ข้าจะไปเอาเงินคืน  ป้าสะใภ้เจ้าจะเอาไปเจ้าขายต่อก็ช่างเถอะ  ไม่เต็มใจก็ไม่ต้องอยู่"

หลิวเยี่ยนฟางที่ตอนนี้อยู่ในร่างของเสิ่นเยี่ยนฟางสาวน้อยวัยสิบเจ็ดกำลังด่าทอชะตาชีวิตที่ได้เกิดใหม่

ก่อนจะเข้าไปดูสามีหมาดๆที่เพิ่งจะแต่งงานกันเมื่อวาน ก่อนที่เมิ่งจื่อบุตรสาวลุงใหญ่ของเขาจะผลักร่างเดิมตกน้ำจนเป็นไข้แล้วจากไป

อืมหล่อมาก เสียดายขี้โรคไปหน่อย เฮ้อเวรกรรม ก่อนจะเรียกคนที่หลับอยู่ให้ตื่น

"นี่เมิ่งหย่งชวน มาคุยกันหน่อยข้ามีเรื่องต้องคุยกับท่าน"

เมิ่งหย่งชวนตื่นนานแล้วตั้งแต่เห็นนางยืนเท้าเอวเป่าปอยผมตนเองทำท่าเหมือนลูกแมวน้อยขู่ฟ่อๆ ชี้ท้องฟ้าด่าสายลมอยู่หน้าบ้านก็อมยิ้ม ก่อนจะปรับสีหน้าจริงจัง

"อืม ภรรยาเจ้ามีเรื่องอันใดหรือ"

คำว่าภรรยาทำเอาหลิวเยี่ยนฟางถึงกับหน้าแดงจนถึงใบหู ก่อนจะปรับสีหน้า

"น้องสาวเจ้าอยากเก็บไว้ไหม ปิ่นปักผมนั่นของมารดาข้า นางหน้าด้านยื้อแย่งเจ้าตอบมาคำเดียวยังต้องการนางไหม"

เมิ่งหย่งชวนไม่เข้าใจที่นางพูดจึงส่ายหน้า แต่คนตัวเล็กเข้าใจผิดว่าเขาบอกว่าไม่ต้องการจึงพยักหน้าให้เขา เรียกหาน้องชายสามีหมาดๆทันที

"อืมดีมาก เมิ่งลู่เจินเจ้ามาดูพี่ชายเจ้าหน่อยเข้าจะไปทวงของๆข้าคืน"

พูดจบก็ตรงไปบ้านใหญ่ของสกุลเมิ่ง ไม่นานชาวบ้านในหมู่บ้านก็ได้ยินเสียงโหยหวนของคนบ้านเมิ่ง อีกทั้งเสียงข้าวของถูกทุบทำลาย ได้ยินเสียงเสิ่นเยี่ยนฟางตวาดและชี้หน้าคนบ้านเมิ่ง รอบตัวนางแผ่รัศมีอำมหิตใช่น้อยเลย

เมื่อนางตามล่า...แต่เขาตามรัก
นางตามล่าเพื่อความแค้นของนางได้รับการสะสาง
เขาตามรักเพื่อความแค้นของนางได้รับการขัดขวาง
หากนางไม่ยินยอม
เขาจะจับนางปล้ำจับกดติดเตียง

หากจะมีบุรุษสักคนหนึ่งที่จะรักปักใจกับใครได้มากมายและยาวนานก็คงต้องยกให้เขาคนนี้
นางเป็นสตรีที่เขารักปักใจมาเนิ่นนาน ความปรารถนาในตัวนางย่อมมีมาแต่ไหนแต่ไร หากแต่เขาก็พยายามข่มกลั้นเก็บกดมันเอาไว้ จนกระทั่งเมื่อเขาได้มีโอกาสใกล้ชิดกับนาง ได้พบเจอกันจนกระทั่งได้พูดคุย ถึงแม้ว่าจะมิได้พูดคุยกันดีๆ แต่เขาก็ไม่สามารถห้ามใจของตนมิให้ก้มหน้าลงกดจูบนาง หอมแก้มนาง

'อิงอิง' ทะลุมิติมาสวมบทบาทเป็น "นางร้าย"
ซึ่งเป็นตัวละครที่มีชะตากรรมอันเลวร้ายตามท้องเรื่องที่เธอเขียน
เธอรู้เรื่องราวที่จะเกิดกับตัวละคร 'รั่วอิงเหยา'
จึงต้องทำภารกิจพยายามเอาชีวิตรอด
และเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของตัวเองให้ได้

ทว่ายิ่งเธอเปลี่ยนแปลงโชคชะตา...
เส้นเรื่องในนิยายเธอก็ยิ่งเปลี่ยนไป
ราวกับว่านิยายนี้ ไม่ใช่นิยายของเธออีกต่อไป

"ซื่อจื่อสงสารอิงเหยาหรือไม่"
"เจ้ากับข้าเคยรู้จักกันแค่ไหน เหตุใดถึงกล้าถามคำถามนี้"
แววตาที่หลัวฉางเฟิงมองนางนั้นช่างไร้อารมณ์ใด ๆ
"เช่นนั้นซื่อจื่อต้องการส่งหม่อมฉันกลับฉีโจวเพื่อรับโทษ"
"เจ้าก็เห็นในจดหมายนั้นแล้ว ข้ามีเหตุผลอันใดต้องไม่ทำตาม"
"หากวันนั้นอิงเหยาไม่บื่นมือเข้าช่วย ใช้ตัวเองเป็นเกราะรับธนูอาบพิษดอกนั้นแทน ป่านนี้..."
"เจ้าคิดว่า ชีวิตข้าแลกกับชีวิตเข้า มันคุ้มค่าแล้วหรือ"

ไม่ได้! นางจะกลับฉีโจวตอนนี้ไม่ได้ นางต้องหาคนคุ้มกะลาหัวบนบ่านี้ให้เจอ
และทางรอดของนางอยู่ใกล้แค่เอื้อมนี่เอง

‘ลมหนาว’ สาวสองที่ตายจากโลกปัจจุบันที่ไม่อาจสมหวังในความรัก เมื่อได้รับพรให้ได้เกิดใหม่อีกครั้งในร่างของภรรยาขี้โรคในยุคยากจนข้นแค้นยังดีที่มีมิติติดตัวมา ไม่ว่าอย่างไรชาตินี้ “ต้องรอดและสมหวังให้ได้”

เธอเคยเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่เลือก “สามี” ผิดคน
สุดท้ายถูกหักหลัง ใช้ร่างกายอันสวยงามของเธอแลกกับอำนาจและตำแหน่ง
ถูกขาย ถูกกักขัง ถูกทำลาย กลายเป็นนางบำเรอ สุดท้ายติดยา ติดโรคร้าย… จนตายอย่างไร้ศักดิ์ศรี
แต่สวรรค์ให้โอกาสอีกครั้ง ย้อนกลับมาในคืนก่อนชีวิตจะพังพินาศ
คราวนี้ ว่านอันอัน จะไม่ยอมเดินซ้ำรอยเดิม
เธอจะเลือก “ชายคนเดียว” ที่เคยซื่อสัตย์ต่อเธอแม้กระทั่งลมหายใจสุดท้ายของเขา
…คนสวนที่เธอเคยรังเกียจ...
เป็นสามีที่เธอจะตอบแทนและผลักดันให้กลายเป็นเศรษฐี ที่ใครก็มาดูถูกเหยียดหยามไม่ได้อีกต่อไป

ทำไมครอบครัวนี้ต้องถูกกดขี่ทั้งทำงานหนักข้าวปลากินไม่อิ่มท้อง คนเห็นแก่ตัวเช่นนี้มาเฟียสาวอย่างเธอจะไม่ทน เพล้ง! ผัวะ! ฉาด! "ในเมื่อครอบครัวข้าไม่ได้กินอาหารดีๆ พวกเจ้าก็ไม่ควรที่จะได้กินเช่นกัน!"

เมื่อหญิงเดียวในดวงใจไม่เห็นค่า ขยี้ความรู้สึกของเขาอย่างมิให้ราคา สะบั้นรักไม่ไยดี รักแท้จึงเปลี่ยนเป็นชิงชัง แล้วนางก็กลับมาอีกครั้ง พร้อมความทรงจำที่เลือนหาย เขาควรขยี้นางให้แหลกคามือหรือประคองไว้ในอุ้งมือดีเล่า?

เมื่อบุรุษน้อยที่เคยถูกท่านปู่ของนางไล่ฆ่า บัดนี้เติบใหญ่กลายเป็นบุรุษหนุ่มที่เปี่ยมความสามารถ สิ่งเดียวที่เขาปรารถนาคือการสังหารคนทั้งตระกูลของนาง แล้วหญิงสาวจะสามารถปกป้องตระกูลของตนเองไว้ได้หรือไม่?

หนึ่งชีวิต หนึ่งหัวใจที่สูญเสียไปให้กับคนที่ไร้หัวใจ ชาตินี้ข้าไม่ขอร่วมทางเดินกับเขาอีก... แต่ทำไมมันไม่ง่ายเช่นนั้น เหตุใดเรื่องราวจึงได้แตกต่างไปจากเดิมเช่นนี้ แล้วข้าจะหนีหัวใจตัวเองพ้นได้เช่นไร

heart ตอนที่ 1 - 3 ดำเนินเรื่องเหมือนกับ Version.01 ค่ะ

heart เรื่องราวจะเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนที่ 4 เป็นต้นไปค่ะ

เวอร์ชั่นนี้เป็นคนละเรื่องราวกับเวอร์ชั่นที่ 1 นะคะ

เรื่องราวจะเปลี่ยนไปหลังจากที่นางเอกของเราย้อนเวลามาเกิดใหม่อีกครั้ง

ส่วนจะแตกต่างจากเวอร์ชั่นแรกอย่างไรนั้น.... ฝากกดติดตามไร้ต์ด้วยนะคะ

“ต่อให้เจ้างดงามเพียงใดเจ้าก็ยังคงเป็นปีศาจน้อยของข้าอยู่ดี ข้าปล่อยให้เจ้าเสพสุขในจวนสกุลเฉินมานานกว่าสิบปีแล้ว ได้เวลาที่เจ้าจะต้องชดใช้คืนข้าบ้างแล้ว......ปีศาจน้อย”

เมื่อสงครามได้พรากคนที่รักของทั้งสองฝ่ายไป....

"เจียงลี่หลิน" บุตรสาวหมอเทวดาแห่งเมืองฉางที่ครอบครัวถูกพวกข้าศึกฆ่ายกครอบครัว เหลือเพียงแต่นางคนเดียว....

"เฉินจวินเซียว" ที่สูญเสียท่านลุงและอาจารย์คนแรกไปในการช่วยเหลือ "สกุลเจียง" ที่เคยมีพระคุณต่อสกุลเฉิน ในยามนั้นทั้งคู่ยังเด็ก เขา่จึงเกลียดนางและเรียกนางว่า "ปีศาจน้อย" เพราะนางไม่ต่างกับฆาตรกรที่ฆ่าคนในครอบครัวเขาไป....

“ข้าเกลียดนาง!! นางทำให้ท่านลุงต้องตาย เหตุใดต้องให้นางอยู่ที่นี่!!”

“เซียวเอ๋อร์…นางจะเป็นน้องสาวของเจ้า รักกันเอาไว้”

“ไม่!! ข้าไม่มีทางมีน้องสาว นางคือปีศาจ!!”

..............................................................................

“มาทำอะไรที่นี่ยัยปีศาจน้อย”

เขาถามนางเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยเดินมาตัวคนเดียวที่ลานฝึกด้านหลังจวนซึ่งเป็นสนามขี่ม้าในจวนสกุลเฉิน

“ท่านป้าให้ข้ามาตามท่านพี่ไปกินข้าวเจ้าค่ะ”

“ใครเป็นพี่เจ้า!! ข้าไม่มีน้องสาวอย่าได้เรียกขานข้าเช่นนั้นอีกเป็นอันขาด!!”

จางซูฉีที่กำลังจะไปนัดบอดอยู่ดีก็ถูกกระสุนปริศนายิงมา  นางตายโดยไม่ตั้งตัว  ต้องมาอยู่ในร่างคุณหนูสามที่แต่งงานกับอ๋องเย็นชาคนนึง  ถูกโยนมาอยู่ท้ายจวนกับสาวใช้อีกสองคน  เพราะด้านหลังไม่มีคนดูนางจึงสามารถแอบออกจากจวนไปเพื่อหาเงินสะสมไว้รอวันที่เขาเขียนใบหย่า

หลี่เสี่ยวหรูทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีที่ชื่อและแซ่เดียวกัน นางเป็นฮูหยินของหวงจื่อหานราชครูหนุ่ม แต่งงานมาปีกว่าสามีไม่เคยมองหน้า เอาแต่ตั้งท่ารังเกียจ นางได้รู้จักกับซุนเฟิงย่า จ้าวหลาน ซุไห่ถิง และจางลี่อิน พวกนางล้วนเป็นอูหยินที่สามีรังเกียจ จนกระทั่งพวกนางรวมตัวกันทำขนมที่เรือนของหลี่เสี่ยวหรู กลับถูกใช้เป็นข้ออ้างไม่สำรวม นางถูกโบยสิบไม้อีกทั้งบรรดาสามีทั้งหลายก็ลงโทษฮูหยินของตนให้คุกเข่าที่ศาลบรรพชนสามวันอาหารเพียงวันละหนึ่งมื้อ นั่นเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้หลี่เสี่ยวหรูพาสหายทั้งสี่หนีออกจากเมืองหลวง พร้อมกับทิ้งใบหย่าไว้ให้พวกเขาดูต่างหน้า ทั้งห้าคนขบกรามแน่น ภรรยาพวกเขาทิ้งใบหย่าไว้ให้

"หวงจื่อหานที่นี่เรือนข้าไม่ใช่จวนราชครู เชิญไปได้แล้ว"

"หึ เจ้าเป็นเมียข้าเรือนเจ้าเรือนข้ามีที่ไหนกัน"

"ข้าเขียนใบหย่าแล้ว ภรรยาของเจ้ามิใช่ท่านหญิงเซียงเซียงหรอกหรือ อ๊ะ!! ปล่อยข้านะ"

"ใบหย่ามีเพียงลายมือเจ้าข้ามิได้ลงนามแต่อย่างใด"

อีกสี่คนก็ฉุดข้อมือคนของตนไว้ หวงจื่อหานอุ้มหลี่เสี่ยวหรูขึ้นมานางดิ้นเขาจึงก้มลงจูบนางไม่ให้ตั้งตัวนางโวยวายใส่เขา

"ท่านทำบ้าอะไร"

"เจ้าแต่งมาปีหนึ่งหนีข้ามาอีกปีครึ่ง ได้เวลาเข้าหอแล้วแม่ตัวดี เดิมทีเห็นว่าเจ้ายังเด็กเลยไม่อยากเอาเปรียบตอนนี้เจ้าพร้อมแล้วกระมัง ท้องว่างแล้วฟุ้งซ่าน"

นางก็แค่เข้าเมืองหลวงมาตามคำสั่ง เหตุใดต้องส่งราชครูหน้าดุและเข้มงวดมาดูแลนางด้วย ทั้งดุทั้งเย็นชา "ข้ารับคำสั่งฝ่าบาทให้มาดูแลปกป้องความปลอดภัยมิใช่ให้มาคอยเอาใจและตามใจท่าน"

"หงหลินซิน" ท่านหญิงอับโชคแห่งหยุนหนาน ที่ต้องเดินทางมาทำพิธีล้างความโชคร้ายที่เมืองหลวง ณ "อารามหย่งอัน" โดยคำสั่งของฝ่าบาทที่ส่งเขา....

"จินอวี้หาน" ราชครูหนุ่มซึ่งควบตำแหน่ง "ที่ปรึกษา"ส่วนพระองค์ของฝ่าบาท ราชครูผู้เย็นชา ดุดันและเข้มงวดในกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด

เมื่อทั้งคู่มาพบกัน ต่างฝ่ายก็ไม่ชอบหน้ากันเท่าใดนัก

จินอวี้หาน : "ก็แค่สตรีน่าคาญเพียงคนเดียวทำให้ข้าต้องมาทำหน้าที่ไร้สาระนี่ถึงสามเดือน เสียเวลายิ่งนัก"

หงหลินซิน : “มาถึงก็สั่งโน่นสั่งนี่ทำนั่นทำนี่ไม่ถามความเห็นข้าสักคำ เป็นคนที่มีนิสัยขัดกับหน้าตาจริง ๆ”

เมื่อความไม่ชอบหน้า แต่เมื่อทั้งสองต้องอยู่ร่วมกันในอารามถึงสามเดือน ความสัมพันธ์จึงค่อย ๆ พัฒนาขึ้น(กับผีน่ะสิ)

หลุดมาในนิยายที่เป็นเพียงนางร้ายตัวประกอบที่มีบทเพียง 3 หน้าก็ถูกพระเอกฆ่าตาย เช่นนั้นข้าก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก แต่ว่า "ข้าจะไม่ยอมยกเลิกงานหมั้นของเราเป็นอันขาด!!” ยุ่งละสิ พระเอกปล่อยข้าไปเถอะ!!

"ลูกตาล" ครูสาวที่พึ่งสอบบรรจุใหม่ได้หมาด ๆ เพื่อลงไปช่วยเด็กน้อยที่ตกน้ำนางจึงได้ตายอย่างไม่รู้ตัว เมื่อลืมตามาอีกครั้งก็พบว่าข้ามมิติไปยังอีกโลกหนึ่งที่มีคนเรียกนางว่า

"คุณหนูฟางหยุนเฟย" บุตรสาวผู้นิสัยเสีย เอาแต่ใจตนเองเย่อหยิ่ง ขี้อิจฉาและอวดดีของท่านราชครู "ฟางหลี่ถง" นางเอกก๋ตกน้ำอย่างไม่มีสาเหตุเพียงเพราะปากไวและยังกล้าประกาศว่าจะหมั้นหมายกับ

"ท่านอ๋องหมิงเว่ยหราน" เขาเป็นพระเอกในนิยายเรื่องที่นางเคยอ่าน ผู้ชายเย็นชาแต่เก่งกาจเป็นบุรุษหนุ่มที่ใคร ๆ ในเมืองหลวงต่างก็ต้องการสมรสด้วย ซึ่งรวมไปถึง

"ฟ่งลี่เซียน" หลานสาวเสนาบดีจอมละโมบแห่งเมืองหลวง ซึ่งนางเป็นนางเอกนิยายในเรื่องนี้....

นางหลุดมาในนิยายที่เคยอ่านจนจบไปแล้ว ซึ่งในนิยายเรื่องนี้....

นางเป็นแค่ตัวประกอบที่มีบทเพียง 3 หน้าเท่านั้น ตามเนื้อเรื่อง นางวางยาพระเอกและถูกพระรองจับได้ พวกเขาเลยฆ่านาง

เป็น "นางร้าย" ที่โคตรจะเหมือน "ตัวประกอบ" ที่มาเพียงไม่ถึงครึ่งตอนก็ตายอนาถ

แต่ในเมื่อนางมาแล้ว และอยากรอดชีวิต เช่นนั้นก็ไม่ต้องไปยุงกับทั้งพระเอก พระรอง นางเอก นางร้ายเลยก็แล้วกัน

ชาติก่อนมีแต่คนชื่นชม ชาตินี้เจอแต่คนเกลียดชัง ท่านอ๋องผู้นั้นก็ช่างโหดเหี้ยม จนเกือบฆ่านางตาย แต่เพราะความเป็นหมอที่ต้องช่วยคน ทำให้เขาที่เคยเกลียด ดูถูก หันมาสนใจ เฝ้าตามติด และหึงหวงนางโดยไม่รู้ตัว

“เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่า กำลังพูดอยู่กับใคร”

“ท่านอ๋องเมืองหลิงโจว องค์ชายเจ็ดแห่งแคว้นเฉิน จวินซานเฉิน

แล้วอย่างไร ท่านยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครงั้นหรือ ถึงได้ถามคนอื่น”

“เจ้าควรกลับไปเมืองหลวงทันที ถ้าไม่อยากตายเพราะถูกข้าสั่งลงโทษโบย ให้ตายคาค่ายทหารแห่งนี้!”

“เอะอะก็สั่งลงโทษ พวกชอบวางอำนาจ คิดว่าใหญ่มาจากไหน”

จวินซานเฉินที่โกรธจัด เดินมาบีบรัดต้นคอระหงตรงหน้า แรงบีบแม้จะไม่ทำให้นางขาดอากาศหายใจ แต่ก็ทำให้ตกใจ

“ฟ่านถิงเฟย เจ้าอย่าคิดว่ามีราชโองการแล้ว ข้าจะไม่กล้าฆ่าเจ้านะ

ก็แค่แมลงตัวหนึ่งที่บินเข้ามาในค่าย หากกล้าทำความวุ่นวายละก็ ข้า…”

นางใช้มือบีบรัดไปที่ข้อมือของอีกฝ่าย กระชับให้แน่นกว่าเดิมอย่างท้าทาย

“เช่นนั้นก็ลงมือ ฆ่าข้าเสียเลยสิท่านอ๋อง ในเมื่อตอนนี้ ก็ไม่มีใครอยู่มิใช่หรือ”

“อย่าได้ท้าทายความอดทนของข้า....”

“ข้ารู้ว่าที่นี่ ท่านเป็นใหญ่ที่สุด มีอำนาจมากล้นจน…เฮือก!”

“ลองพูดอีกคำสิ แล้วจะรู้ว่า ข้ากล้าฆ่าเจ้าหรือไม่”

ข้ามมิติ ข้ามห้วงเวลา ย้อนเวลา ไม่!! ข้าแค่ขอเวลาเพื่อกลับมาใช้ชีวิตให้ดีกว่าเดิม กลับมาครานี้ข้าจะฟาดคนตอแหลให้ราบเลยคอยดู รวมทั้งท่านด้วย ท่านอ๋อง!!

นางเอกที่ชอบเที่ยวเล่นเอาแต่ใจและเป็นนางร้ายในสายตาคนทั้งเมือง กับพระเอกที่เย็นชา ปากร้ายและไม่สนใจสตรีโดยเฉพาะสตรีเช่นนางเขายิ่งอยากหนีห่าง แต่ผู้ใดจะคิดว่าเมื่อยามที่ทั้งคู่พบภัยประชิดตัว นางกลับเผยอีกด้านหนึ่งออกมาจนเขาประทับใจและเปลี่ยนความคิดที่มีกับนางแต่เดิมไป ....ยิ่งรู้จัก ยิ่งตกหลุมรักไปเรื่อย ๆ จนไม่อาจเสียนางไป

“ลู่หลิงเฟย” บุตรสาวคนเล็กของหมอหลวงในสำนักหมอหลวงในราชสำนัก มีความรู้มากแต่ไม่ชอบร่ำเรียนเอาแต่เที่ยวเล่นและมักตกหลุมรักคนง่าย ร่าเริง มีน้ำใจ เอาแต่ใจ ชอบบุรุษหน้าตาดี

“ข้าอยากแต่งงานกับบุรุษผู้นั้น ข้าจะโยนลูกบอลแพรนี้ให้กับเขา”

“หยางหลินอี้” ท่านอ๋องแม่ทัพแห่งแดนประจิม ปม้จะรูปงามดุจหยกประดับแต่ก็โหดเหี้ยมไร้ปรานี พูดจาขวานผ่าซากแม้แต่ฮ่องเต้ยังทรงเกรงพระทัย เงียบขรึม ดุดันรักสงบ เกลียดที่สุดคือ “สตรีไร้แก่นสาร”

“สตรีผู้นั้นเป็นบุตรสกุลใด เหตุใดจึงหน้าไม่อายเช่นนี้ เที่ยวเล่นไร้สาระไปวันๆ น่ารำคาญยิ่งนัก!!”

“หากเจ้ากล้าขยับแขนออกไปเพียงนิดละก็…”
“นี่ก็แทบจะสิงร่างของพระองค์แล้วนะเพคะ”
“เจ้าเลือกจะทำเช่นนี้เอง เช่นนั้นก็อย่าบ่น”

"จ้าวเฟยเฟย แพทย์สนามยุคปัจจุบันถูกศัตรูสังหารกลางสนามรบระหว่างรักษาทหารที่ป่วย"

ข้ามมิติกลับมายุคโบราณสวมร่างแฝดคนน้องของคหบดีที่ร่ำรวยที่สุด "หลินเฟยเย่" ที่ถูกพิษจนตาย

เรื่องราวดำดิ่งจนกลายเป็นความแค้นระหว่างสตรีในตำหนักอ๋อง....

นางเอกสายเหวี่ยง กลับเข้าตำหนักอ๋องครั้งนี้.....

โหด ดุ ฟาดไม่ไว้หน้าไม่ว่าจะหัวหงอกหัวดำก็ไม่ไว้หน้าทั้งสิ้น!!
แต่จู่ๆ....ท่านอ๋องผู้นั้นก็กลับมา.....

นี่มันไม่ได้อยู่ในแผนนะ แล้วทำไม....

ท่านอ๋องถึงรูปงามขนาดนี้เล่าเพคะ

"แม่จับปล้ำซะดีมั้ยนะ เอิ๊กก!!!

ความแค้นที่นำพาความรักมาให้พวกเขาพบกัน จะจบลงแบบใด ฝากติดตามกันนะค๊าาา....

สาวน้อยนัก cover เพลง โดนไฟช๊อตทำให้ผ่านมิติไปยังยุคจีนโบราณ OMG คนจีนฟังภาษาไทยออกด้วยเหรอ สนุุกล่ะทีนี้ ห๊ะ เจ้าของร่างอยากแต่งงานกับคู่หมั้นสุดโหด หน้าตาไร้อารมณ์ งานเข้าแล้วไงล่ะ

โมริน เน็ตไอดอลและ youtuber ชื่อดังในด้านการ cover เพลง เกิดโชคร้ายถูกไฟช๊อตในระหว่างจัดอุปกรณ์เตรียมไลฟ์สด ทำให้เธอหลุดไปมิติคู่ขนาน

เธอหลุดไปยังจีนโบราณ ในร่างของบุตรของอัครมหาเสนาบดีกลาโหม โดยวิญญาณเจ้าของร่างต้องการให้เธอทำตามความหวังสุดท้าย คือแต่งงานกับแม่ทัพองครักษ์หลวง ที่ทั้งหล่อ สูง หุ่นดี ต้นตำหรับพระเอกซีรี่ย์เลย แต่

.....เขาทั้งโหดเหี้ยม ฆ่าคนไม่กะพริบตา

.....เขา เย็นชา หน้าเดียว ไร้อารมณ์ และที่สำคัญ

....เขา ไม่ชอบนาง

....เขา ปฏิเสธการหมั้นกับนาง ต่อหน้าผู้คนมากมาย

นี่ยังเรียกว่าพระเอกเหรอ

แต่พอพ่อคุณตกหลุมรักเท่านั้นแหล่ะ ไหงเปลี่ยนไปแบบนี้อ่ะ

........ ตามหึงไปทุกที่ กับลูกศิษย์ก็ไม่เว้น

........หึงโหด หวงแรง บ้าคลั่ง

........ฉากจับกด กดจูบก็มา

...... บทจะโรแมนติก ก็หวานจนมดตายเรียบ

ชั้นจะรอดมั้ยเนี่ยยย เจ้าของร่างก็เกิดไม่พอใจอีก ไหนจะมือที่ 3 4 5 โอ๊ยย วุ่นวาย

ไหนจะนางร้ายอีก ร้ายมา ร้ายกลับ ไม่โกงเด้อสู ใครจะกลัว ชั้นไม่กลัวนะจ๊ะ

มาพร้อมกับวิชาป้องกันตัวทุกรูปแบบเรื่องตบ ขอให้บอก แม่จัดให้

เมื่อองค์ชายถังมู่เหรินถูกบังคับให้แต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับองค์หญิงจ้าวซีเฟย การอยู่ร่วมจวนเดียวกันเหมือนอยู่บนเกาะภูเขาน้ำแข็งอีกฝ่ายเย็นชา อีกฝ่ายไร้หัวใจ แล้วทั้งคู่จะลงเอยกันได้เช่นไร...

"ทำไมข้าต้องแต่งเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับเขา เพียงเพื่อระงับสงครามงั้นหรือ เขาที่เรียกว่าปิศาจไร้หัวใจคนนั้น" จ้าวซีเฟย

"ทำไมข้าต้องแต่งกับนาง สตรีไร้มารยาท หลงตัวเอง เย่อหยิ่งแบบนี้ นั่นไม่ใช่สตรีที่ข้าต้องการ" ถังมู่เหริน

............."ส่งตัวเข้าหอ".............

"ข้าจะแยกห้องกับเจ้า"

"ข้าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น"

"งั้นก็ตกลงตามนี้ เราสองคน ต่างคน ต่างอยู่"

"ย่อมได้ รับพระบัญชาเพคะ"

......................................................

"นี่ ไม่ใช่นางนี่ คนที่ข้าพบครั้งก่อน ข้าแต่งกับใครกันแน่"

นางไม่ได้สวย ดูสง่างาม และดูสงบนิ่งแบบนี้ หรือข้าจะแต่งพระชายามาผิดคน หรือว่าข้าเองที่เข้าใจผิด

"ไหนบอกว่าเขาเป็นราชาปิศาจไร้หัวใจไง แต่ทำไม เป็นบุรุษหนุ่มหน้าตาคมคาย รูปงามเช่นนี้ล่ะ"

หรือว่าข่าวที่ได้ยินมาจะผิด เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าสำอาง มากกว่าจะเป็นคนที่โหดเหี้ยมนั่นได้

""นี่มันอะไรกัน""

ชีวิตก่อนหน้านั้นข้าเลือกท่าน แต่ความเจ็บปวดนั้น....

ในชาตินี้ข้าไม่ขอรับมันเอาไว้อีกแล้ว

ตำแหน่งพระชายาเอกนั่น... เก็บเอาไปให้ผู้ที่ต้องการมันเถิดเพคะท่านอ๋อง!!

"เล่อชุนหลัน" ในชาติก่อนเป็นสตรีที่ลุ่มหลงในความรัก โง่เขลาจนยอมแต่งงานทั้ง ๆ ที่อีกฝ่ายไม่เคยรักนางเลย

"หยางอีเหริน" ชิงอ๋องครองเมืองเหลียงโจว องค์ชายแปดพระโอรสของฮ่องเต้ที่ทั้งเย็นชา บ้าอำนาจเย็นชาไร้หัวใจ

อีกทั้งเขา...ไม่เคยยอมรับนางในฐานะพระชายา แม้แต่ในวันส่งตัวก็ไม่ยอมเข้าพิธีรับเจ้าสาว

จนวันที่เขาได้สูญเสียนางไป เขาจึงเริ่มเข้าใจว่าได้ทำหัวใจตัวเองหายไปพร้อมกับนาง

แม้จะอยากพูดคุย ขอโทษหรือบอกรักกับนางสักเพียงใด...

แต่บัดนี้ทุกอย่าง มันก็สายเกินไปเสียแล้ว.....

“หยางอี้เหริน วาสนาด้ายแดงในชาตินี้ข้าขอตัดขาดกับท่านด้วยตัวเอง

หากแม้นชาติหน้าพบกัน ข้าเล่อชุนหลันไม่ขอผูกวาสนาใด ๆ กับคนใจร้ายเช่นพระองค์อีก!!”

ตกลงจะเป็นแค่พระชายาจำเป็นให้เพียงหกเดือน แต่ทำไมจ้องแต่จะกินข้าเช่นนี้เล่าเพคะท่านอ๋อง....ทั้งตามหึง ทั้งรุกหนักขนาดนี้ แล้วข้าจะรอดหรือไม่ ไหนบอกว่าท่านอ๋องผู้นี้เย็นชาไง!! นี่มันหื่นเกินไปแล้ว!!

"หมิงอันเฟย" ศิษย์สาวอันดับหนึ่งของสำนักเทียนซู หนีลงเขาเพราะจดหมายจากบิดาที่จะจับนางหมั้นหมายกับบุรุษที่นางไม่พึ่งใจ ด้วยนิสัยรักสนุก ชอบท่องเที่ยว ดื้อดึง นางจึงหนีมายังเมืองฉินโจว แคว้นฉิน จนได้พบกับเขาโดยบังเอิญ

"เซียวฟู่เฉิน" ชินอ๋องแห่งฉินโจวที่ถูกคนรักและพี่ชายแท้ ๆ หักหลัง เขากลายเป็นคนเย็นชา ไม่ไว้ใจผู้ใดอีกเลยแต่เมื่อพบกับนาง เขากลับเริ่มถูกละลายพฤติกรรมไปทีละน้อยจนต้องตามหานางไปถึง

"หอต้าหรง" หรือองค์กรลับที่ทำงานเป็นสายสืบทั่วทุกแคว้น มาสาขาตามที่ต่าง ๆ ถึงสิบกว่าแห่ง เขายื่นเงื่อนไขให้นางเป็น "พระชายา" ให้เขา ที่หอต้าหรง หากอยากได้เงิน ที่พักและอาหาร ต้องทำงานแลก อันเฟยจึงยอมตอบรับเงื่อนไขของท่านอ๋องผู้นี้แต่ว่าใครจะรู้....

"ยิ่งใกล้ ยิ่งอยากสัมผัส...."

"ยิ่งอยู่ห่างสายตา กลับยิ่งมองหา"

"ยิ่งเห็นคนอื่นเข้าใกล้ ก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิด"

สุดท้ายก็ระเบิดอารมณ์จนเผอทำร้ายคนจนได้ เอ๊า!!....พระเอกผู้เย็นชาของชั้น