อันดับ

เหลียงม่านฉี ซึ่งชาติกำเนิดนางไม่แน่ชัด เกริ่นไว้สั้นๆ เพียงว่า นางถูกเลี้ยงดูโดยแม่เล้า เมื่อเติบใหญ่ก็เริ่มทำงานในหอนางโลม แต่นางกลับสร้างเรื่องจนแขกเบื่อหน้า ดังนั้นจึงถูกจับโยนเข้าโรงครัว และนั่นคือจุดกำเนิดของตัวประกอบแม่ครัวเหลาอาหารเถื่อน ก่อนที่ต้องจบชีวิตลงในตอนต้นของนิยาย โดยที่ไม่มีความสำคัญใดๆ อีก
เฉิงอี้คัง ผู้ที่สายเลือดมังกร คือองค์ชายที่หล่อเหลาจนผู้คนยกย่องให้เป็น สมบัติแห่งแคว้นหลาง และดูเหมือนเป็นสิ่งที่เดียวซึ่งเขาได้รับการกล่าวถึง ในด้านอื่นๆ ของ เฉิงอี้คัง ล้วนไม่น่าสนใจ ใครก็ว่าเขานั้นพิการนั่งรถเข็น และสามวันดี สี่วันนอนซม แต่ทั้งหมดกับถูกสยบลงเมื่อเขาได้พบกับเหลียงม่านฉี
กระทั่งห้าปีให้หลัง เฉิงอี้คังต้องเดินทางกลับเมืองหลวงหลังจากถูกส่งตัวไปสร้างกำแพงเมืองในพื้นที่ห่างไกล เขาแวะพักที่เมืองลั่วสือซึ่งทำให้พบว่าตน มีทายาทเป็นฝาแฝดถึงสามคน จากแม่ครัวซึ่งเคยปรุงอาหารให้เขามีกำลังวังชาที่เรือนรับรองบนภูเขาสูง
นับแต่นี้ จึงเป็นเรื่องราววิญญาณแม่ค้าสาวจากยุคปัจจุบัน ซึ่งมาสิงร่างผู้อื่น กับองค์ชายห้าการละคร ผู้ซึ่งเป็นสิงโตนุ่งห่มหนังแกะ เขารอคอยวันที่จะก้าวขึ้นสู่บัลลังก์มังกร โดยมีเหลียงม่านฉี ตัวประกอบปลายแถวคอยอยู่เคียงข้างกัน และท้ายที่สุด หญิงสาว จะกลายเป็นนางเอกฉบับร้ายๆ ในนิยายเรื่องนี้ได้หรือไม่

มิใช่เพียงเพราะสัญญาหมั้นหมาย หากแต่เป็นเพราะเขากับนางรักกันมาก รักกันมานาน ทว่าภาพที่เห็นคืออันใด
น้องสาวแสนดีกับชายคนรักกำลังเดินจูงมือกันอย่างหวานชื่น และหายไปทางเรือนแห่งหนึ่ง หลังจากลอบติดตามและแอบมองเนิ่นนาน เห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ก็ยิ่งไม่เข้าใจ พวกเขาทำอะไร?
นั่นคือคู่หมั้นอันเป็นที่รักของนางกับน้องสาวผู้แสนดี พวกเขาคงเจอกันโดยบังเอิญ แล้วทักทายกันตามประสา
นางมิอาจคิดการไม่บังควรกับพวกเขา...
“ช้าก่อน!”
ซานซานตวาดก้อง
“นี่ข้าต้องเป็นวิญญาณสิงร่างนางโง่งมผู้นี้อย่างนั้นหรือ? คู่หมั้นตัวเองกำลังแอบคบชู้กับน้องสาวชัดเจนขนาดนี้ยังไม่เข้าใจ ข้าจะบ้าตาย ขอลงนรกแทนได้ไหม?”
“ไม่ได้!”
“...!?”

ซูเซียว โกรธแค้นที่มองคนผิด ทำให้ลูกในครรภ์ไม่มีโอกาสลืมตาดูโลก ทั้งหมดเป็นเพราะหญิงชั่วชายโฉดคู่นั้น หากแต่สวรรค์กลับเมตตาให้นางได้ย้อนเวลากลับมาทวงแค้น ชาติภพนี้นางขอเป็นสตรีร้ายกาจ

“แค่จูบเองนะ ไม่ไหวแล้วงั้นหรือ แล้วถ้าหากข้าขอจูบที่อื่นด้วยละ” “ไม่เอา อย่านะข้า…. ท่านอย่านะ” “เจ้าไม่อยากรู้หรือ ว่ารอยบนกายของเพื่อนเจ้า มาได้เช่นไร” “ไม่ ไม่อยากรู้"
โย่วเรื่องราวของอาจารย์สำนักศึกษา

กับศิษย์สาวบุตรีของเสนาบดีในเมืองใหญ่

ซึ่งแต่ละคนก็ต่างมีความลับของตัวเอง

หนึ่งคนเย็นชา หนึ่งคนดื้อดึง เมื่อทั้งสองมาพบกัน เรื่องราววุ่นวายจึงเริ่มต้นขึ้น

พร้อมกับความรักที่เริ่มก่อตัวโดยที่ทั้งคู่ก็ไม่รู้ตัว ....กว่าจะรู้ ก็รักอีกฝ่ายไปเต็มๆ แล้ว.....

“โครม!!”

“คุณหนู!!”

“โอ๊ยย!!”

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านเป็นอะไรมากหรือไม่เจ้าคะ”

“โอ๊ย ข้าเจ็บขา ท่าน…เหตุใดจึงมายืนอยู่ด้านหลังผู้อื่น แล้วยังแล้งน้ำใจเช่นนี้อีก”

“คุณหนูเจ้าคะ….”

“เจ้าเงียบไปก่อน”

“ข้าต้องถามคุณหนูมากกว่าว่า เจ้ามาแอบดูข้าด้วยเหตุใด”

ก็แค่มาแอบดูผู้เองอ่ะ ผิดตรงไหนๆ แหมมม

“เหตุใดท่าน..อาจารย์ต้องมานั่งเฝ้าข้าด้วยเจ้าคะ”

“ข้าไม่ได้เฝ้าเจ้า เพียงแค่จะอ่านตำราเท่านั้นพรุ่งนี้ช่วงบ่ายพวกเจ้าจะเข้าเรียนกับข้าเป็นวันแรก”

“ท่านอยู่ด้วยข้าไม่มีสมาธิ”

“เจ้าต้องเริ่มฝึกให้จิตใจแน่วแน่นิ่งดุจดั่งวารีที่ไม่สะท้านต่อใบหลิว ที่ทำได้เพียงแค่ทำให้ผิวน้ำกระเพื่อมแต่มิอาจก่อให้เกิดคลื่นพายุได้”

“พูดสิ่งใดฟังไม่เข้าใจสักนิด”

“ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด หากมีสมาธิ จิตตั้งมั่น ก็จะเห็นทางออก ลองฝึกดู”

เว่ยจื้อโหยวลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งพบว่าตนอยู่ในยุคสมัยที่ไม่คุ้นเคยสิ่งรอบกายดูโบราณล้าหลัง โลกโบราณที่ไม่มีในประวัติศาสตร์โลก ยังไม่ทันได้เตรียมใจก็ถูกส่งให้ไปแต่งงานกับชายยากจนที่ท้ายหมู่บ้าน สาเหตุที่เว่ยจื้อโหย่วถูกส่งมาให้แต่งงานกับชายที่ขึ้นชื่อว่ายากจนที่สุดในหมู่บ้านนั้น เพราะนางเกิดไปต้องตาต้องใจเศรษฐีผู้มักมากในกามเข้า เพื่อหาทางหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกบ้านใหญ่ขายไปเป็นอนุภรรยาของเศรษฐีเฒ่า พ่อแม่ของนางจึงยอมแตกหักจากบ้านใหญ่และท่านย่าที่เห็นแก่ตัวและลำเอียงเป็นที่สุด

ด้วยเหตุนี้พ่อแม่ของนางจึงตัดสินใจยกนางให้กับอวิ๋นเซียว ชายหนุ่มที่แสนยากจนข้นแค้น ที่เพิ่งเสียบิดามารดาไป อีกทั้งยังทิ้งน้องชายน้องสาวเอาไว้ให้เขาเลี้ยงดู นอกจากนี้ยังมีป้าสะใภ้มหาภัยที่คอยแต่จะมารังแกเอารัดเอาเปรียบสามพี่น้อง สิ่งที่ย่ำแย่ที่สุดไม่ใช่ป้าสะใภ้มหาภัย แต่ มันคืออะไรแต่งงานนางไม่ว่ายังไม่ทันได้เข้าหอสามีหมาดๆ ก็ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารในสงครามระหว่างแคว้น มันไม่มีอะไรเลวร้ายไปมากว่านี้อีกแล้วสำหรับ เว่ยจื้อโหยว หากสามีทางนิตินัยของนางตายในสนามรบ ก็ไม่เท่ากับว่านางเป็นหม้ายสามีตายทั้งที่ยังบริสุทธิ์หรอกหรือ แถมยังต้องเลี้ยงดูน้องชายน้องสาวของอดีตสามีอีก สวรรค์เหตุใดถึงได้ส่งนางมาเกิดใหม่ในที่แบบนี้

ย้อนเวลากลับมาก็ดี หรือจะเป็นเพียงฝันหนึ่งก็ช่าง แต่ข้ารู้แล้วว่าการงมงายกับความรักข้างเดียวนั้นมันช่างน่าเวทนายิ่งนัก ในเมื่อข้าพยายามมามากแล้วแต่ท่านกลับไม่เห็นค่า เช่นนั้นก็พอเท่านี้เถอะ

จางหมินเย่ว บุตรสาวเสนาบดีกรมคลัง แต่กลับตกหลุมรักซ่งฟู่หลง ขุนนางขั้นเจ็ด
เพราะความคลั่งรักที่มี ทำให้นางยอมทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้แต่งงานกับเขา
แต่ใครจะคิดว่าซ่งฟู่หลงกลับไม่แม้แต่จะแยแสตนเลยแม้แต่น้อย
ครั้นพอคิดจะตัดใจหนีห่าง เขากลับเอาแต่คอยวนเวียนอยู่ข้างกาย
แล้วเป็นเช่นนี้นางจะตัดใจลงได้อย่างไรกันเล่า
"ใต้เท้า...ข้ารักท่าน แต่มิใช่เหตุให้ท่านเอาแต่กลั่นแกล้งข้าเช่นนี้"

นางผู้ปักใจรักเพียงเขา ทำทุกอย่างเพียงเพื่อให้ได้อยู่ใกล้เขา แม้ว่าตนเองจะกลายเป็นคนโง่งม
เขาผู้ที่มิได้สนใจใคร่ดีสตรีนางใด แต่กับนาง ไม่รู้ทำไม...ชอบรบกวนหัวใจให้ได้คิดฟุ้งซ่านอยู่ตลอดเวลา

หลิวหลี หญิงสาวผู้มีใจรักมั่นกับจูหยวนจาง
นางรักเขา ในที่สุด นางก็ได้แต่งงานกับเขา ได้เป็นภรรยาของเขา

จูหยวนจาง ชายหนุ่มผู้เย็นชา ไร้ใจ เห็นความรักเป็นเรื่องโง่งม
ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้แต่งงานกับเขาเช่นนั้นหรือ อยากเป็นภรรยาของเขานักใช่หรือไม่ ได้เลย!

เรื่องราวของคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉิน ที่จำต้องแสร้งเป็นคนจิตวิปลาสเพื่อเอาตัวรอดจากการใช้ชีวิตในบ้านของตนเอง อยู่มาวันหนึ่ง บิดาผู้เป็นแม่ทัพจากชายแดน ได้ส่งจดหมายมาบอกให้นางเตรียมตัวแต่งงาน ซึ่งข่าวนี้ก็เป็นประดุจดังสวรรค์ประทานพร ในที่สุด วันที่นางจะได้ก้าวออกจากจวนหลังนี้ก็มาถึง แม้จะได้เป็นเพียงพระชายารองของท่านอ๋องจอมโหด แต่สำหรับนางแล้วก็เป็นเรื่องที่ดีมาก ไม่ต้องรับผิดชอบใดๆ ใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบเงียบที่ท้ายตำหนัก ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของผู้ที่จะมาเป็นพระชายาเอกไปเสีย
แต่วังหลวงที่แสนสงบเงียบในจินตนาการ กลับเป็นได้เพียงความฝันข้าวฟ่าง ดูท่าว่าศึกใหม่จะหนักหนากว่าศึกครั้งเก่าเสียอีก

เพราะสูญเสียบิดามารดาตั้งแต่ยังเด็ก ‘เสียนเฉิงเยว่’ จึงซ่อนตัวตนที่แท้จริงเอาไว้ภายใต้ฉากหน้าการเป็น ‘กระต่ายน้อยขี้ตกใจ’ ที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา นางไหนเลยคาดคิดว่าวันหนึ่งจะมีอันต้องเพลี่ยงพล้ำ การได้พบกับ ‘โหลวตงอวี้’ กำลังปลี่ยนชีวิตของนางไปโดยสิ้นเชิง
ปีนั้นพบเขาที่เมืองเสียนหยาง ทั้งยังเผลอสร้างความแค้นอันแสบสันให้แก่ ปีนี้พบเขาที่เมืองฉางอัน ด้วยรู้ตัวว่าไม่อาจหนีรอดจึงได้เเต่ยอมจำนนโดยดี
ฉากหน้าที่นางเพียรรักษาถูกเขามองจนทะลุปรุโปร่ง ตัวตนของนางไม่อาจซ่อนจากสายตาคมคู่นั้น คราเเรกหวาดกลัวหวั่นวิตก นานวันเข้ากลับพบว่า ‘เขา’ คือหนึ่งเดียวที่เข้าใจนาง คือผู้ที่มอบความกล้าทำให้นางกล้าที่จะลุกขึ้นสู้เพื่อตัวเอง
ทำให้นางพยายามสู้เพื่อให้ตนสามารถเป็นสตรีที่คู่ควรยืนเคียงข้างประมุขโหลว หนึ่งในผู้นำของตระกูลทั้งห้าเเห่งเมืองฉางอัน

เพียงรู้หน้ามิอาจเดาใจคนได้ ในวันที่นางมอบทั้งตัวและหัวใจให้เขาทั้งดวง คนผู้นั้นกลับตอบน้ำใจให้นางด้วย 'ความตาย'

ความแค้นที่ถูกหลอกให้รักแล้วผลักไสให้นางตายจะให้ปล่อยวางคงเป็นไปได้ยากยิ่ง สิ่งเดียวที่จะทำให้เฟิงซูเหยาหายแค้นได้คงเป็นการแก้แค้นคนผู้นั้นให้รับกรรมอย่างสาสม

จุดจบการแก้แค้นครั้งนี้ใครคือผู้ชนะ ใครคือผู้อยู่รอด โปรดติดตาม...

จากสาวสายแพทย์แผนไทยที่เสียชีวิตอย่างกะทันหันมาเข้าร่างของ ฟู่หยวนเพ่ย ญาติผู้น้องของสนมคนโปรดของหวงตี้ นางมิอยากถูกตระกูลหลักบงการชีวิตดั่งหุ่นกระบอกตัวหนึ่ง จึงตัดสินใจเสนอนวดถวายแทนการถวายตัว

“เดี๋ยว เรามีคำถามอีกข้อ” พระองค์ทรงยกนิ้วพระหัตถ์ขึ้นประกอบ

“เพคะ?”

“เราสงสัยเรื่องที่เจ้าสวด เจ้าบอกได้ไหมว่าสวดอะไร”

“...พระองค์อยากทราบจริงๆ หรือเพคะ”

พระองค์พยักพักตร์ “บอกเราหน่อย แล้วสัญญาว่าจะเข้านอนแต่โดยดี”

“...เพคะ” ฟู่หยวนเพ่ยสูดลมหายใจลึกก่อนเอ่ย

“กรรมใดๆ ไม่ว่าจะเป็นกายกรรม วจีกรรม มโนกรรม ที่ข้าพเจ้าได้ทำล่วงเกินแก่ผู้ใด ทั้งโดยตั้งใจก็ดี ไม่ได้ตั้งใจก็ดี ขอโปรดยกโทษอโหสิกรรมแก่ข้าพเจ้า อย่าได้จองเวรจองกรรมต่อกันเลย แม้แต่กรรมใดที่ใครๆ ทำแก่ข้าพเจ้าก็ตาม ข้าพเจ้าขออโหสิกรรมให้ทั้งสิ้น ยกถวายพระพุทธเจ้าเป็นอภัยทาน”

หวงตี้ทรงกะพริบตาปริบๆ หนึ่ง เป็นนางพูดรัวเร็วจนฟังไม่ถนัด สอง เป็นภาษาที่พระองค์ไม่รู้จัก “เจ้าช่วย อธิบายให้ข้าเข้าใจได้ไหม”

“ถ้าจะให้เปรียบก็คงเป็นคาถาวัชสัตว์หฤทัยธารณี กระมังเพคะ”

หวงตี้ขนลุกชันทั่ววรกาย พลางลุกพรวดมองเด็กสาวที่ยังคงยิ้มโง่งมไร้เดียงสา

“...ฟู่หยวนเพ่ย เจ้าบอกเรามาตามตรง เจ้าเคยนวดใครตายคามือหรือไม่!?”

หยวนเพ่ยอมยิ้ม พลางเอ่ยตอบไปอย่างสบายๆ ว่า

“เท่าที่จำได้...ไม่มีเพคะ”

ซ่งจื่อเหยียนถูกน้องสาววางแผนร้าย ในงานวันเกิดองค์หญิงหกกลับพบว่านอนกอดก่ายอยู่กับเว่ยเซียวหยาง แต่เขารังเกียจสตรี แต่งกับนางหรือฝันเฟื่องหรือไง นางจึงถูกไล่ไปอยู่จวนร้างไกลเมืองหลวงถึงห้าสิบลี้
"ท่านอ๋อง...อย่ารุ่มร่ามเรามาตกลงกันก่อน ปล่อยหม่อมฉันอื้อ ทรงทำอะไรปล่อยน่ะ เว่ยเซียวหยางตาเฒ่าฟังกันบ้างสิโว้ย"
จางจื่อเหยียนยอมให้เขากอดจูบเคล้าคลึงจนพอใจนางโอบรอบคอเขาแล้วจูบตอบ เว่ยเซียวหยางพอใจกับการตอบสนองของนาง คนตัวโตมัวแต่หลงความหวานที่กำลังตักตวงจางจื่อเหยียนจึงลงมือสับท้ายทอยของเขาทันที เว่ยเซียวหยางที่ไม่ได้ระวังหลับกลางอากาศฟุบลงไปกับทรวงอกสล้างของนาง จางจื่อเหยียนพยายามผลักเขาลงไปจากตัวเอง เขาหนักเกินไปนางจึงยกเท้าถีบทีเดียวคนตัวโตก็ตกเตียงทันที
"เหอะๆๆๆ ตาแก่เว่ยไว้ท่านหายหื่นเมื่อไหร่ค่อยมาตกลงกัน แต่งให้เจ้าหรือได้ข้าแต่งแต่เข้าหอหรืออย่าฝันไปเลย ข้าแค่อยากอาศัยฐานะของเจ้าหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองต่างหาก เพ้ย..."

เพราะไปเผาศาลเจ้าด้วยความโกรธ เลยต้องถูกทำโทษให้มาอยู่ในร่างของคนอื่น
**แจ้งก่อนนะคะว่านิยายเรื่องนี้เขียนขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน

ซึ่งชอบอ่านนิยายแนวจีนโบราณทะลุมิติ แล้วเกิดอยากจะเขียนเองขึ้นมาบ้าง

และนิยายเรื่องนี้ไม่ได้อิงประวัติศาสตร์ของจีนนะคะ**

"เพราะความรักกับแฟนหนุ่มที่คบกันมายาวนานถึง 7 ปี เริ่มจะลุ่มๆ ดอนๆ เข้าใกล้คำว่าจบเข้าไปทุกที

'จินซิน' จึงได้ปรึกษากับเพื่อน และตัดสินใจบินไปขอพรจากเทพเจ้าที่ไต้หวัน หวังจะให้ความรักดีขึ้น

แต่เพียงเธอเดินออกมายังไม่พ้นกำแพงของศาลเจ้า ก็ได้รับข้อความบอกเลิกจากแฟนหนุ่มทันที

เธอจึงกลับไปที่ศาลอีกครั้ง พร้อมกับราดน้ำมันแล้วจุดไฟเผาศาล ก่อนที่ตัวเองจะลื่นน้ำมันแล้วล้มเข้าไปในกองไฟ"

"เจ้าต้องรับผิดชอบ ด้วยการปกป้องแม่นางถงหลานเฟย เพราะนางคือคนที่เคารพและนับถือข้า"

.

.

.

เธอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง และพบว่าตัวเองอยู่ในร่างของผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งชื่อว่า ถง หลาน เฟย ตามที่เธอได้ยินมาจากในฝัน

"ให้ฉันมาติดอยู่ในร่างของผู้หญิงที่อาภัพขนาดนี้เนี่ยนะ!! มันใจร้ายเกินไปมั้ง"

"เฉินหว่านอิ๋ง" เป็นเพียงสตรีบรรณาการจากแคว้นศัตรู ที่ถูกมอบสมรสพระราชทานกับ "หวังซานเย่" แห่งแคว้นเยี่ยน

สตรีที่มาจากแคว้นเชลยมีค่าไม่ต่างจากบรรณาการทาส ในสายตาของเขานางมีหน้าที่อุ่นเตียง รองรับอารมณ์ยามที่เขาต้องการเท่านั้น แต่ใครจะรู้ยิ่งใกล้กันยิ่งผูกพัน ยิ่งผูกพันยิ่งยากจะลืมเลือน เมื่อสตรีที่เขาตีตราว่าเป็นคนไร้ค่า กลับกลายเป็นสตรีสูงศักดิ์ที่เขามิอาจเอื้อมถึง

จะเป็นอย่างไรเมื่อทายาทสาวน้อยจ้าวยุทธ์ ต้องมาอยู่ในคราบสาวใช้ของนายสาวผู้อ่อนแอ...

"คุณหนูท่านรักบุรุษผู้นั้น"
"ข้ากับเขาคบหากันมาได้ระยะหนึ่ง จนกระทั่งเขาได้เจอกับน้องสาวของข้า เขาจึงเปลี่ยนไป ไม่มีเวลาให้ข้าเหมือนเดิม แต่กลับมีเวลาให้น้องสาวข้า พวกเขามักจะนัดพบเจอกันลับหลังข้า ข้าเสียใจมาก"
"เฮ่อ! คุณหนู หากท่านจะรักใคร ท่านควรรักตนเองก่อน และหากข้าเป็นท่าน ข้าจะตัดเอ็นบุรุษผู้นั้นให้พิการ ตัดลิ้นสตรีนางนั้นมิให้เอ่ยวาจา ให้พวกมันได้อยู่แบบมิสู้ตาย ให้มันรักกันทั้งอย่างนั้น ช่างน่าชมยิ่ง"
จบคำซูเจินก็ยกยิ้มเย็นเยียบดวงตาเหี้ยมเกรียม
และอีกคราที่หนิงเหมยได้แต่ถอนหายใจ ข้าจะไม่เล่าอันใดให้เจ้าฟังอีก อาเจิน...

"ลู่เหม่ยหลิน" พยาบาลสาวที่เติบโตมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า จู่ ๆ ก็เกิดหน้ามืดและหัวใจวายตายเนื่องจากทำงานหนักและพักผ่อนน้อย เธอข้ามภพมาอยู่ในร่างของลูกสาวคนรองพ่อค้าตระกูลลู่ผู้ร่ำรวย

"เฉินต้าเว่ย" คุณชายรองตระกูลเว่ย คุณหมอเย็นชาหน้านิ่งและไม่สนใจผู้หญิง แม้เขาจะรู้ว่าก่อนหน้านี้ลู่เหม่ยหลินพอใจในตัวเขาแต่กเขากลับไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอ

เหม่ยหลินที่ไม่เคยสัมผัสชีวิตที่ร่ำรวยตั้งใจว่าอยากจะใช้ชีวิตแบบคนรวยบ้าง แต่เพราะชาติก่อนที่พบเจอแต่ความลำบาก เธอจึงทำงานทุกอย่างที่ได้เงินทั้งเป็นลูกจ้างร้านขายยาจีน ผู้ช่วยเชฟ พยาบาลรับจ้างเลี้ยงเด็ก พนักงานส่งของ ดังนั้นเมื่อมาอยู่ในร่างคุณหนูผู้ไม่เอาไหน ทำให้เธอลืมตัวจนกลายเป็นผู้รอบรู้ทุกอย่างนั่นเอง

จากที่ไม่เคยสนใจ แต่บุคลิกที่เปลี่ยนไปของคู่หมั้นสาวทำให้เขาหวั่นไหวและเริ่มสนใจเธอ ทุกอย่างที่เหม่ยหลินทำล้วนแต่น่าสนใจจนเขา...ตกหลุมรักเธอไปเงียบ ๆ แต่คุณย่าของเขากลับอยากให้เขาแต่งงานกับ

"หลิวซูอิ๋ง" ลูกสาวนายพันของตระกูลหลิว ซึ่งทั้งสองตระกูลเป็นครอบครัวทหารเหมือนกัน

เรื่องวุ่นวายเลยเริ่มต้นขึ้น

จากคนไม่ได้เรื่อง เอาแต่ใจตัวเองและใช้เงินฟาดหัวคนอื่นไม่มีน้ำใจ

กลายเป็นผู้หญิงแกร่งมีความสามารถจนทุกคนตกตะลึง

จะไม่ให้เขาสนใจเธอได้อย่างไร ในเมื่อสองตระกูลมีข้อตกลงร่วมกัน เขาจะใช้เรื่องนี้ผูกมัดเธอเอาไว้...

เสวี่ยหมิ่นที่เป็นถึงนางร้ายเบอร์หนึ่งของประเทศ ไม่คิดเลยว่าตนเองแค่นอนหลับ จะตื่นขึ้นมาอีกทีในยุค 70 แถมยังอยู่ในชนบท แค่นั้นยังไม่พอ เธอยังมีลูกสาวหนึ่งคน ส่วนสามีอย่างหวังชิงก็ใช่ว่าจะรักเธอ เขาเกลียดเธอเข้าไส้เพราะที่เจ้าของร่างเดิมได้แต่งงานกับชายหนุ่มก็เพราะว่าวางยาอีกฝ่าย เหมือนสวรรค์จะกลั่นแกล้งเธอไม่พอ เมื่อมีแม่สามีร้ายกาจคอยแต่จะหาเรื่องเธออยู่ตลอด แต่คิดเหรอว่าคนอย่างเสวี่ยหมิ่นจะยอม ด่ามาด่ากลับค่ะไม่โกง

ขาและนางผ่านค่ำคืนที่เร่าร้อนโดยมิได้ตั้งใจ แต่ใครจะคิดว่าหลังงานอภิเษกที่ไม่เต็มใจนี้พระชายาของเขาจะเร่าร้อนดุจไฟจนเขาขาดนางไม่ได้...ทว่าที่นางทำล้วนมีจุดประสงค์เมื่อบรรลุเป้าหมายนางก็จะ"หย่า"กับเขา

"ฟู่ซิ่วอิง" บุตรีของแม่ทัพใหญ่ถูกวางยาและส่งไปอยุ่ในห้องรับรองแขกใจตำหนักท่านอ๋องคืนงานเลี้ยงต้อนรับ

"ฉางรุ่ยหยาง" ท่านอ๋องคนใหม่ "องค์ชายหก" ของฮ่องเต้ที่ถูกส่งมาปกครองเมือง "หลิงโจว"

งานอภิเษกระหว่างทั้งคู่ถูกจัดขึ้นด้วยความไม่เต็มพระทัยของท่านอ๋องเพราะเขามิได้รักนาง และ นางก็มิได้รู้สึกพิเศษกับเขาเพียงแต่ "พรหมจรรย์" ที่เสียไป เขาจึงต้องรับผิดชอบ แต่งตั้งนางเป็นพระชายา

"เมิ่งลี่ถิง" บุตรสาวราชครู ผู้ที่เป็นคนที่ถูกเรียกได้ว่า "ว่าที่พระชายา" เดินทางตามท่านอ๋องมาจากเมืองหลวงกลับต้องเสียใจและโกรธแค้นยิ่งนักเมื่อท่านอ๋องต้องเข้าพิธีอภิเษกและแต่งตั้งสตรีอื่นเป็นพระชายาอย่างหลีกเลี่ยงมิได้

“กรี๊ด!!!!! ช่วยด้วย!!! เร็ว ๆ เข้าพระชายา…..ฆ่าตัวตาย!!!”

“อะไรนะ!!!”

เมื่อบุรุษน้อยที่เคยถูกท่านปู่ของนางไล่ฆ่า บัดนี้เติบใหญ่กลายเป็นบุรุษหนุ่มที่เปี่ยมความสามารถ สิ่งเดียวที่เขาปรารถนาคือการสังหารคนทั้งตระกูลของนาง แล้วหญิงสาวจะสามารถปกป้องตระกูลของตนเองไว้ได้หรือไม่?

"ว่าอย่างไร นางคงไม่ได้สิ้นคิดจนฆ่าตัวตายไปแล้วนะ"

"เรียนคุณชาย นางมิเพียงยังอยู่ดีแต่กำลังเอาสินสอดที่จวนจ้าวของท่านส่งไปให้เดือนก่อนขายทอดตลาดอยู่หน้าบ้านขอรับ"

"อะไรนะ..นางกล้าหรือไป ข้าจะไปดูสิอะไรทำให้นางกล้าทำเช่นนั้น"

เมื่อทั้งคู่มาถึงปิ่นปักผมชิ้นสุดท้ายก็กำลังจะถูกซื้อในราคาห้าสิบตำลึง  บุรุษคนหนึ่งแจ้งแก่นางว่าอยากซื้อให้มารดา  แต่ทั้งตัวกลับมีแค่สิบตำลึง

"คุณหนู..ขออภัยเงินข้าไม่พอจริงๆขอรับ"

"พี่ชายท่านนี้ท่านบอกว่าอยากซื้อให้เป็นของขวัญมารดา เช่นนั้นข้าให้ท่านแล้วกันเจ้าค่ะ  ท่านให้ข้าเพียงห้าตำลึงก็พอที่เหลือเก็บไว้พามารดาท่านไปหาของอร่อยๆกินเถอะถือเสียว่าข้าช่วยให้ท่านได้กตัญญู"

"อี้เซียน..เหตุใดนำของหมั้นมาขายเสียเล่านี่เป็นสินสอดของเรานะ"

"คุณชายจ้าว สินสอดอันใดกันในเมื่อท่านแต่งงานไปแล้วข้าวของเหล่านนี้ก็ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้อีก อ้ออีกเรื่องหนึ่งรบกวนท่านเรียกข้าว่าคุณหนูเซียวจะดีกว่า คำเรียกสนิทสนมแบบนั้นคราวหลังอย่าใช้อีก เสี่ยวฮวาเข้าบ้านกันเถอะ พี่ชายท่านนี้ขอให้มารดาท่านสุขภาพแข็งแรงนะเจ้าคะ"

"เอาคืนมาเจ้าซื้ออะไรจากนางไป"

"หึ..นางช่างโชคดีที่ไม่ต้องแต่งงานกับเจ้า ไสหัวไปซะคุณชายจ้าวตระกูลจ้าวของเจ้าไม่ได้ยิ่งใหญ่เทียมฟ้า"

ร่างสูงเอ่ยจบก็ดีดตัวขึ้นยอดไม้ไปต่อหน้าจ้าวเฉิง

คริสตศักราช2020 ปรางผู้หลงทางมาไกลจากอีกยุค สาวน้อยที่ตื่นขึ้นมาบนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง และได้รู้จักกับนายแพทย์หนุ่ม ผู้ซึ่งมาเปลี่ยนชีวิตเธอไปจากเดิม สาวน้อยไร้เดียงกลายเป็นสาวร้อนแรง
"อยู่ที่นี่ไปก่อนนะ" หมอธาดาพาปรางมาอยู่ที่บ้านของตนเอง หนุ่มโสดอาศัยอยู่คนเดียวการที่มีสาวสวยมาอาศัยชายคาเดียวกันเป็นเรื่องที่ลำบากนัก แต่เขาก็เสียสละยอมแบ่งที่กิน ที่นอน ที่อาบน้ำให้ใช้ บ้านสองชั้น 1ห้องนอน ตามจริงมี 2ห้องนอน อีกห้องเขาทำเป็นห้องทำงาน

"เรือนของท่านรึ แปลกตาข้านักคล้ายกับเรือนฝาหรั่ง" ปรางเดินดูรอบ ๆ บ้าน ทุกอย่างแปลกตาไม่เคยเห็นมาก่อน หมอธาดาเดินตามมาติด ๆ จับมือบางเอาไว้

"ไปดูห้องนอนกันดีกว่า" แสนตาเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มกรุ่มกริ่มพาสาวน้อยต่างถิ่นเดินขึ้นชั้นสอง

"ข้านอนที่นี่ แล้วท่านนอนที่ใดลือ"

"ข้าก็นอนนี่ไง"

"ว้าย!" เสียงหวีดร้องตกใจ เพราะมือเรียวถูกดึงลงไปบนเตียง

นางเป็นฮูหยินที่ถูกต้อง แต่เขากลับเฉยชาใส่
มีเพียงบนเตียงเท่านั้นที่เขาเร่าร้อนจนนางแทบมอดไหม้
จ้าวจื่อรั่วอายุเพียงสิบหกปีเป็นลูกอนุของเสนาบดีสกุลจ้าว
ถูกสับเปลี่ยนตัวมาเป็นเจ้าสาวมาแต่งงานกับแม่ทัพที่ชายแดนใต้
กู้ตงหยางบุรุษหนุ่มอายุยี่สิบสี่ปีฉายาแม่ทัพปีศาจที่แสนเหี้ยมโหด
"เจ้าติดค้างข้า ไม่ว่าจะเล่นลิ้นอย่างไร เจ้าย่อมรู้ดีว่าสกุลจ้าวปลิ้นปล้อน
เจ้าอย่าได้หวังว่าจะได้อยู่อย่างสุขสบายเลย"
พูดจบชายหนุ่มก็ผุดลุกขึ้นเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ทิ้งให้หญิงสาวได้แต่นั่งเพียงลำพัง
แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ก็อดเศร้าใจไม่ได้
ชีวิตนางจะได้พบความสุขเช่นคนอื่นบ้างไหม.

'เเพรวพราว' ดาราสาวดาวร้ายที่กำลังปังปุริเย่ในปี 2023
ดันสลิงขาดตกลงขิตกลางอากาศในขณะที่กำลังโหนสลิงร่อนลงมาในบท 'มณีเเสง' นางพญานาคตัวร้ายของเรื่อง
หล่อนกลายมาเป็น 'อีเเพรว' โสเภณีโรงรับชำเราบุรุษกลางพระนครที่กำลังจะถูกไถ่ตัวเป็นอนุภรรยาด้วยขุนนางคราวพ่อด้วยเหตุนั้นนางจึงไปหาหมอผีอันเลื่องชื่อนามว่า 'พ่อครูคันศร' เพื่อทำเสน่ห์เเละทำของใส่เมียเอกของผัวใหม่
ให้ตายตกไปเพื่อที่สมบัติทั้งหมดจะได้ตกเป็นของหล่อนเเละลูกในอนาคต
เเต่พ่อครูคันศรนั้นรู้อุบายหญิงชาติชั่วจึงให้ข้อเสนอด้วยการทำเสน่ห์เเลกกับร่างกายสาว
เเต่หล่อนหารู้ไม่ ว่าชายชู้ที่หล่อนทั้งบดทั้งคลึงนั้น ไม่ได้นึกพิศวาสหล่อนเลยเเม้เเต่น้อย

เมื่อหญิงเดียวในดวงใจไม่เห็นค่า ขยี้ความรู้สึกของเขาอย่างมิให้ราคา สะบั้นรักไม่ไยดี รักแท้จึงเปลี่ยนเป็นชิงชัง แล้วนางก็กลับมาอีกครั้ง พร้อมความทรงจำที่เลือนหาย เขาควรขยี้นางให้แหลกคามือหรือประคองไว้ในอุ้งมือดีเล่า?

“แต่งกับหญิงอัปลักษณ์ใบหน้าของนางน่าเกลียดน่ากลัวจนคนเห็นเป็นลมล้มพับไปก็หลายคนแล้ว ท่านอ๋องฝ่าบาททรงคิดอะไรอยู่”
ขันทีเสี่ยวอูบ่นงึมงำด้วยเห็นใจชินหวางอ๋องที่บทจะได้แต่งงานก็ต้องแต่งกับหญิงที่มีใบหน้าอัปลักษณ์ที่สุดในสามแคว้น

“ก็ทรงคิดว่าต้องการยัดเยียดบุตรีของบ้านเสิ่นให้กับข้าเพียงเพราะโปรดปรานใต้เท้าเสิ่นกลัวว่าบุตรีเพียงคนเดียวจะหาสามีไม่ได้” น้ำเสียงหยามเหยียดยิ่งนัก

“ท่านอ๋องท่านเองก็รูปงามอีกทั้งยังมีคุณหนูตระกูลหลางผู้งดงามทำไมไม่ปฏิเสธไปแต่งนางในฐานะเมียเอก แล้วคนที่รักแต่งเมียรองท่านอ๋องท่านไม่สงสารคุณหนูบ้านหยางหรือไร”

“ข้าให้หญิงอัปลักษณ์นั่นได้แค่ตำแหน่งเมียรองเท่านั้นข้าจะยื่นคำขาดกับฝ่าบาทเรื่องที่จะแต่งนางในฐานะเมียรอง” สีหน้าบึ้งตึงรบชนะกลับมาตั้งใจแต่งฟางหราน แต่กลับถูกฝ่าบาทประทานงานแต่งงกับบุตรีบ้านเสิ่น

“อ๊อย... อูย... อ่าห์”
ใบหน้าของหล่อนบูดเบี้ยว บิดเบ้ไปชั่วขณะ ลำนิ้วของตัวเองพอแก้ขัดได้ก็จริง... แต่ก็ไม่อาจทดแทนได้ดั่งใจปรารถนา
เพราะว่าลึกๆ ลงไปในอารมณ์โหยหา ดาหลารู้ดีว่าช่องทางรักของหล่อนกำลังกระสันหาอะไรที่ใหญ่โตและคับแน่นกว่านิ้วที่ทำได้แค่เขี่ยคลึงเสียบเข้าๆ ออกๆ ไม่อาจเสียดสีให้ร้อนผ่าวไปทั้งโพรงเนื้อดั่งที่หล่อนปรารถนา

ครั้นเมื่อสายตาปะทะเข้ากับขวดโรลออนขนาดเหมาะมือที่วางอยู่หน้ากระจก ดาหลารีบคว้าเอามาไถถูกับรูสวาทของตัวเอง เล่นเอาน้ำหล่อลื่นสาดทะลักออกมาชุ่มฉ่ำไปทั้งกลีบเสียว
จากนั้นม่ายสาวก็ค่อยๆ นั่งลงกับพื้น เอนหลังพิงผนัง ถ่างขาจนแบะอ้าออกจากกัน ปลดปล่อยอารมณ์ด้วยการเปิดรับส่วนปลายกลมเกลี้ยงและมนทู่ของลูกกลิ้ง
โรลออนที่ไชชอนเข้ามาในกลีบกระสันเป็นจังหวะ
บลั่กๆ ๆ ๆ ๆ
“ซี้ดดด... ”
ขนาดของขวดโรลออนที่ใหญ่กว่านิ้วสามารถเติมเต็มเข้ามาในร่องสวาทของหล่อนได้ดีกว่า
ดาหลากัดฟันแน่น แอ่นสองเต้าขึ้นรับฝ่ามือของตัวเองที่บีบขยำสลับไปมา
“อูยยยย... ”
หล่อนแอ่นเนินสวาทรับส่วนปลายมนทู่ที่สาดกระแทกเข้ามารัวๆ พริ้มตาซ่านสยิวจินตนาการไปว่ามันคือการกระเด้าเข้ามาถี่ๆ ในรูเสียวจนมีน้ำเหนียวหลั่งเยิ้มออกมาอาบร่องสวาทอีกระลอก
และสุดท้ายแม่ม่ายซึ่งยังสาวและเปี่ยมไปด้วยความต้องการทางเพศก็พรูลมหายใจ

เขาดูถูกนางตั้งแต่แรกพบ ความน้อยใจในครั้งนั้นทำให้นางเลือกที่จะหันหลังให้เขา ท่านอ๋องถูกลอบสังหารจนได้นางช่วยเอาไว้ ความรักจึงเริ่มก่อตัวขึ้น ความหึงหวงของท่านอ๋องนั้นร้ายกาจจนเผาไหม้ทุกคนที่เข้านาง..

“ใครอยู่ตรงนั้น หากไม่ตอบข้าจะฆ่าเจ้า”

“ช้าก่อน ข้าเพียงขอหลบซ่อนตัวสักพัก เดี๋ยวก็จะไป”

“ท่านเป็นผู้ใด เหตุใดจึงมาซ่อนตัวที่นี่ หรือว่าเหตุโจรกรรมข้างนอกนั่น…”

“ข้ามาดี”

“คนมาดีไม่หลบซ่อนตัว อย่าหาว่าข้าใจร้าย”

เพียงแค่จะใช้แส้ฟาดลงไป เขากลับรับแส้นั้นได้ทันทีพร้อมกับหมุนแส้นั้นเข้ามา นางจึงหมุนเข้าไปในอ้อมกอดเขาอย่างง่ายดาย

(หอมยิ่งนัก) อ๋องหนุ่มนึกในใจ ก็แน่สิ เขามาซ่อนในร้านขายสบู่และเครื่องประทินโฉมนี่นา

“ปล่อยข้านะ”

ร่างหนาเริ่มสายตาพร่าเลือนก่อนจะล้มตัวซบลงกับร่างของสตรีตรงหน้าอย่างหมดเรี่ยวแรง ถิงถิงมองไปยังคนร่างใหญ่ตรงหน้าพร้อมกับเบิกตากว้างเพราะบาดแผลที่ถูกแทงที่หน้าอกของเขานั้นค่อนข้างสาหัสและต้องตกใจอีกครั้งกับความบังเอิญที่โชคร้ายของเขา

“ท่านอ๋องหมิงลี่หยาง!!”

‘ลมหนาว’ สาวสองที่ตายจากโลกปัจจุบันที่ไม่อาจสมหวังในความรัก เมื่อได้รับพรให้ได้เกิดใหม่อีกครั้งในร่างของภรรยาขี้โรคในยุคยากจนข้นแค้นยังดีที่มีมิติติดตัวมา ไม่ว่าอย่างไรชาตินี้ “ต้องรอดและสมหวังให้ได้”

เธอคือหมอทหารจากอนาคตที่แลกชีวิตด้วยข้อตกลงลึกลับเมื่อถูกจับคลุมถุงชนกับอันธพาลประจำหมู่บ้านเธอกลับยื่นข้อเสนอแต่งกับนายทหารพิการที่ถูกทางบ้านทอดทิ้ง