อันดับ

'อิงอิง' ทะลุมิติมาสวมบทบาทเป็น "นางร้าย"
ซึ่งเป็นตัวละครที่มีชะตากรรมอันเลวร้ายตามท้องเรื่องที่เธอเขียน
เธอรู้เรื่องราวที่จะเกิดกับตัวละคร 'รั่วอิงเหยา'
จึงต้องทำภารกิจพยายามเอาชีวิตรอด
และเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของตัวเองให้ได้

ทว่ายิ่งเธอเปลี่ยนแปลงโชคชะตา...
เส้นเรื่องในนิยายเธอก็ยิ่งเปลี่ยนไป
ราวกับว่านิยายนี้ ไม่ใช่นิยายของเธออีกต่อไป

"ซื่อจื่อสงสารอิงเหยาหรือไม่"
"เจ้ากับข้าเคยรู้จักกันแค่ไหน เหตุใดถึงกล้าถามคำถามนี้"
แววตาที่หลัวฉางเฟิงมองนางนั้นช่างไร้อารมณ์ใด ๆ
"เช่นนั้นซื่อจื่อต้องการส่งหม่อมฉันกลับฉีโจวเพื่อรับโทษ"
"เจ้าก็เห็นในจดหมายนั้นแล้ว ข้ามีเหตุผลอันใดต้องไม่ทำตาม"
"หากวันนั้นอิงเหยาไม่บื่นมือเข้าช่วย ใช้ตัวเองเป็นเกราะรับธนูอาบพิษดอกนั้นแทน ป่านนี้..."
"เจ้าคิดว่า ชีวิตข้าแลกกับชีวิตเข้า มันคุ้มค่าแล้วหรือ"

ไม่ได้! นางจะกลับฉีโจวตอนนี้ไม่ได้ นางต้องหาคนคุ้มกะลาหัวบนบ่านี้ให้เจอ
และทางรอดของนางอยู่ใกล้แค่เอื้อมนี่เอง

"ลู่เหม่ยหลิน" พยาบาลสาวที่เติบโตมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า จู่ ๆ ก็เกิดหน้ามืดและหัวใจวายตายเนื่องจากทำงานหนักและพักผ่อนน้อย เธอข้ามภพมาอยู่ในร่างของลูกสาวคนรองพ่อค้าตระกูลลู่ผู้ร่ำรวย

"เฉินต้าเว่ย" คุณชายรองตระกูลเว่ย คุณหมอเย็นชาหน้านิ่งและไม่สนใจผู้หญิง แม้เขาจะรู้ว่าก่อนหน้านี้ลู่เหม่ยหลินพอใจในตัวเขาแต่กเขากลับไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอ

เหม่ยหลินที่ไม่เคยสัมผัสชีวิตที่ร่ำรวยตั้งใจว่าอยากจะใช้ชีวิตแบบคนรวยบ้าง แต่เพราะชาติก่อนที่พบเจอแต่ความลำบาก เธอจึงทำงานทุกอย่างที่ได้เงินทั้งเป็นลูกจ้างร้านขายยาจีน ผู้ช่วยเชฟ พยาบาลรับจ้างเลี้ยงเด็ก พนักงานส่งของ ดังนั้นเมื่อมาอยู่ในร่างคุณหนูผู้ไม่เอาไหน ทำให้เธอลืมตัวจนกลายเป็นผู้รอบรู้ทุกอย่างนั่นเอง

จากที่ไม่เคยสนใจ แต่บุคลิกที่เปลี่ยนไปของคู่หมั้นสาวทำให้เขาหวั่นไหวและเริ่มสนใจเธอ ทุกอย่างที่เหม่ยหลินทำล้วนแต่น่าสนใจจนเขา...ตกหลุมรักเธอไปเงียบ ๆ แต่คุณย่าของเขากลับอยากให้เขาแต่งงานกับ

"หลิวซูอิ๋ง" ลูกสาวนายพันของตระกูลหลิว ซึ่งทั้งสองตระกูลเป็นครอบครัวทหารเหมือนกัน

เรื่องวุ่นวายเลยเริ่มต้นขึ้น

จากคนไม่ได้เรื่อง เอาแต่ใจตัวเองและใช้เงินฟาดหัวคนอื่นไม่มีน้ำใจ

กลายเป็นผู้หญิงแกร่งมีความสามารถจนทุกคนตกตะลึง

จะไม่ให้เขาสนใจเธอได้อย่างไร ในเมื่อสองตระกูลมีข้อตกลงร่วมกัน เขาจะใช้เรื่องนี้ผูกมัดเธอเอาไว้...

หลิวเยี่ยนฟางที่ตอนนี้อยู่ในร่างของเสิ่นเยี่ยนฟางสาวน้อยวัยสิบเจ็ดกำลังด่าทอชะตาชีวิตที่ได้เกิดใหม่

ก่อนจะเข้าไปดูสามีหมาดๆที่เพิ่งจะแต่งงานกันเมื่อวาน ก่อนที่เมิ่งจื่อบุตรสาวลุงใหญ่ของเขาจะผลักร่างเดิมตกน้ำจนเป็นไข้แล้วจากไป

อืมหล่อมาก เสียดายขี้โรคไปหน่อย เฮ้อเวรกรรม ก่อนจะเรียกคนที่หลับอยู่ให้ตื่น

"นี่เมิ่งหย่งชวน มาคุยกันหน่อยข้ามีเรื่องต้องคุยกับท่าน"

เมิ่งหย่งชวนตื่นนานแล้วตั้งแต่เห็นนางยืนเท้าเอวเป่าปอยผมตนเองทำท่าเหมือนลูกแมวน้อยขู่ฟ่อๆ ชี้ท้องฟ้าด่าสายลมอยู่หน้าบ้านก็อมยิ้ม ก่อนจะปรับสีหน้าจริงจัง

"อืม ภรรยาเจ้ามีเรื่องอันใดหรือ"

คำว่าภรรยาทำเอาหลิวเยี่ยนฟางถึงกับหน้าแดงจนถึงใบหู ก่อนจะปรับสีหน้า

"น้องสาวเจ้าอยากเก็บไว้ไหม ปิ่นปักผมนั่นของมารดาข้า นางหน้าด้านยื้อแย่งเจ้าตอบมาคำเดียวยังต้องการนางไหม"

เมิ่งหย่งชวนไม่เข้าใจที่นางพูดจึงส่ายหน้า แต่คนตัวเล็กเข้าใจผิดว่าเขาบอกว่าไม่ต้องการจึงพยักหน้าให้เขา เรียกหาน้องชายสามีหมาดๆทันที

"อืมดีมาก เมิ่งลู่เจินเจ้ามาดูพี่ชายเจ้าหน่อยเข้าจะไปทวงของๆข้าคืน"

พูดจบก็ตรงไปบ้านใหญ่ของสกุลเมิ่ง ไม่นานชาวบ้านในหมู่บ้านก็ได้ยินเสียงโหยหวนของคนบ้านเมิ่ง อีกทั้งเสียงข้าวของถูกทุบทำลาย ได้ยินเสียงเสิ่นเยี่ยนฟางตวาดและชี้หน้าคนบ้านเมิ่ง รอบตัวนางแผ่รัศมีอำมหิตใช่น้อยเลย

เนตรดาว ดาราสาวที่อยู่ในช่วงประสบความสำเร็จสูงสุดของอาชีพนักแสดง
แต่แล้วอุบัติเหตุก็พาให้เธอต้องกลายมาเป็นสาวใช้ในจวนท่านแม่ทัพ
ฮวาอิงหลง บุตรสาวของขุนนางต้องโทษ
จากคุณหนูสูงศักดิ์ต้องกลายมาเป็นสาวใช้
แผนพิชิตใจท่านแม่ทัพจึงเริ่มต้นขึ้น....
“ท่านแม่ทัพเคี่ยวกรำข้า จนแข้งขาข้าล้าไปหมดเจ้า

ซูเซียว โกรธแค้นที่มองคนผิด ทำให้ลูกในครรภ์ไม่มีโอกาสลืมตาดูโลก ทั้งหมดเป็นเพราะหญิงชั่วชายโฉดคู่นั้น หากแต่สวรรค์กลับเมตตาให้นางได้ย้อนเวลากลับมาทวงแค้น ชาติภพนี้นางขอเป็นสตรีร้ายกาจ

“ต่อให้เจ้างดงามเพียงใดเจ้าก็ยังคงเป็นปีศาจน้อยของข้าอยู่ดี ข้าปล่อยให้เจ้าเสพสุขในจวนสกุลเฉินมานานกว่าสิบปีแล้ว ได้เวลาที่เจ้าจะต้องชดใช้คืนข้าบ้างแล้ว......ปีศาจน้อย”

เมื่อสงครามได้พรากคนที่รักของทั้งสองฝ่ายไป....

"เจียงลี่หลิน" บุตรสาวหมอเทวดาแห่งเมืองฉางที่ครอบครัวถูกพวกข้าศึกฆ่ายกครอบครัว เหลือเพียงแต่นางคนเดียว....

"เฉินจวินเซียว" ที่สูญเสียท่านลุงและอาจารย์คนแรกไปในการช่วยเหลือ "สกุลเจียง" ที่เคยมีพระคุณต่อสกุลเฉิน ในยามนั้นทั้งคู่ยังเด็ก เขา่จึงเกลียดนางและเรียกนางว่า "ปีศาจน้อย" เพราะนางไม่ต่างกับฆาตรกรที่ฆ่าคนในครอบครัวเขาไป....

“ข้าเกลียดนาง!! นางทำให้ท่านลุงต้องตาย เหตุใดต้องให้นางอยู่ที่นี่!!”

“เซียวเอ๋อร์…นางจะเป็นน้องสาวของเจ้า รักกันเอาไว้”

“ไม่!! ข้าไม่มีทางมีน้องสาว นางคือปีศาจ!!”

..............................................................................

“มาทำอะไรที่นี่ยัยปีศาจน้อย”

เขาถามนางเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยเดินมาตัวคนเดียวที่ลานฝึกด้านหลังจวนซึ่งเป็นสนามขี่ม้าในจวนสกุลเฉิน

“ท่านป้าให้ข้ามาตามท่านพี่ไปกินข้าวเจ้าค่ะ”

“ใครเป็นพี่เจ้า!! ข้าไม่มีน้องสาวอย่าได้เรียกขานข้าเช่นนั้นอีกเป็นอันขาด!!”

ชีวิตก่อนหน้านั้นข้าเลือกท่าน แต่ความเจ็บปวดนั้น....

ในชาตินี้ข้าไม่ขอรับมันเอาไว้อีกแล้ว

ตำแหน่งพระชายาเอกนั่น... เก็บเอาไปให้ผู้ที่ต้องการมันเถิดเพคะท่านอ๋อง!!

"เล่อชุนหลัน" ในชาติก่อนเป็นสตรีที่ลุ่มหลงในความรัก โง่เขลาจนยอมแต่งงานทั้ง ๆ ที่อีกฝ่ายไม่เคยรักนางเลย

"หยางอีเหริน" ชิงอ๋องครองเมืองเหลียงโจว องค์ชายแปดพระโอรสของฮ่องเต้ที่ทั้งเย็นชา บ้าอำนาจเย็นชาไร้หัวใจ

อีกทั้งเขา...ไม่เคยยอมรับนางในฐานะพระชายา แม้แต่ในวันส่งตัวก็ไม่ยอมเข้าพิธีรับเจ้าสาว

จนวันที่เขาได้สูญเสียนางไป เขาจึงเริ่มเข้าใจว่าได้ทำหัวใจตัวเองหายไปพร้อมกับนาง

แม้จะอยากพูดคุย ขอโทษหรือบอกรักกับนางสักเพียงใด...

แต่บัดนี้ทุกอย่าง มันก็สายเกินไปเสียแล้ว.....

“หยางอี้เหริน วาสนาด้ายแดงในชาตินี้ข้าขอตัดขาดกับท่านด้วยตัวเอง

หากแม้นชาติหน้าพบกัน ข้าเล่อชุนหลันไม่ขอผูกวาสนาใด ๆ กับคนใจร้ายเช่นพระองค์อีก!!”

นางก็แค่เข้าเมืองหลวงมาตามคำสั่ง เหตุใดต้องส่งราชครูหน้าดุและเข้มงวดมาดูแลนางด้วย ทั้งดุทั้งเย็นชา "ข้ารับคำสั่งฝ่าบาทให้มาดูแลปกป้องความปลอดภัยมิใช่ให้มาคอยเอาใจและตามใจท่าน"

"หงหลินซิน" ท่านหญิงอับโชคแห่งหยุนหนาน ที่ต้องเดินทางมาทำพิธีล้างความโชคร้ายที่เมืองหลวง ณ "อารามหย่งอัน" โดยคำสั่งของฝ่าบาทที่ส่งเขา....

"จินอวี้หาน" ราชครูหนุ่มซึ่งควบตำแหน่ง "ที่ปรึกษา"ส่วนพระองค์ของฝ่าบาท ราชครูผู้เย็นชา ดุดันและเข้มงวดในกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด

เมื่อทั้งคู่มาพบกัน ต่างฝ่ายก็ไม่ชอบหน้ากันเท่าใดนัก

จินอวี้หาน : "ก็แค่สตรีน่าคาญเพียงคนเดียวทำให้ข้าต้องมาทำหน้าที่ไร้สาระนี่ถึงสามเดือน เสียเวลายิ่งนัก"

หงหลินซิน : “มาถึงก็สั่งโน่นสั่งนี่ทำนั่นทำนี่ไม่ถามความเห็นข้าสักคำ เป็นคนที่มีนิสัยขัดกับหน้าตาจริง ๆ”

เมื่อความไม่ชอบหน้า แต่เมื่อทั้งสองต้องอยู่ร่วมกันในอารามถึงสามเดือน ความสัมพันธ์จึงค่อย ๆ พัฒนาขึ้น(กับผีน่ะสิ)

จางซูฉีที่กำลังจะไปนัดบอดอยู่ดีก็ถูกกระสุนปริศนายิงมา  นางตายโดยไม่ตั้งตัว  ต้องมาอยู่ในร่างคุณหนูสามที่แต่งงานกับอ๋องเย็นชาคนนึง  ถูกโยนมาอยู่ท้ายจวนกับสาวใช้อีกสองคน  เพราะด้านหลังไม่มีคนดูนางจึงสามารถแอบออกจากจวนไปเพื่อหาเงินสะสมไว้รอวันที่เขาเขียนใบหย่า

สาวน้อยนัก cover เพลง โดนไฟช๊อตทำให้ผ่านมิติไปยังยุคจีนโบราณ OMG คนจีนฟังภาษาไทยออกด้วยเหรอ สนุุกล่ะทีนี้ ห๊ะ เจ้าของร่างอยากแต่งงานกับคู่หมั้นสุดโหด หน้าตาไร้อารมณ์ งานเข้าแล้วไงล่ะ

โมริน เน็ตไอดอลและ youtuber ชื่อดังในด้านการ cover เพลง เกิดโชคร้ายถูกไฟช๊อตในระหว่างจัดอุปกรณ์เตรียมไลฟ์สด ทำให้เธอหลุดไปมิติคู่ขนาน

เธอหลุดไปยังจีนโบราณ ในร่างของบุตรของอัครมหาเสนาบดีกลาโหม โดยวิญญาณเจ้าของร่างต้องการให้เธอทำตามความหวังสุดท้าย คือแต่งงานกับแม่ทัพองครักษ์หลวง ที่ทั้งหล่อ สูง หุ่นดี ต้นตำหรับพระเอกซีรี่ย์เลย แต่

.....เขาทั้งโหดเหี้ยม ฆ่าคนไม่กะพริบตา

.....เขา เย็นชา หน้าเดียว ไร้อารมณ์ และที่สำคัญ

....เขา ไม่ชอบนาง

....เขา ปฏิเสธการหมั้นกับนาง ต่อหน้าผู้คนมากมาย

นี่ยังเรียกว่าพระเอกเหรอ

แต่พอพ่อคุณตกหลุมรักเท่านั้นแหล่ะ ไหงเปลี่ยนไปแบบนี้อ่ะ

........ ตามหึงไปทุกที่ กับลูกศิษย์ก็ไม่เว้น

........หึงโหด หวงแรง บ้าคลั่ง

........ฉากจับกด กดจูบก็มา

...... บทจะโรแมนติก ก็หวานจนมดตายเรียบ

ชั้นจะรอดมั้ยเนี่ยยย เจ้าของร่างก็เกิดไม่พอใจอีก ไหนจะมือที่ 3 4 5 โอ๊ยย วุ่นวาย

ไหนจะนางร้ายอีก ร้ายมา ร้ายกลับ ไม่โกงเด้อสู ใครจะกลัว ชั้นไม่กลัวนะจ๊ะ

มาพร้อมกับวิชาป้องกันตัวทุกรูปแบบเรื่องตบ ขอให้บอก แม่จัดให้

"โจวหว่านถิง  เจ้ามันสตรีร้อยเล่ห์ข้าคิดถูกที่หย่ากับเจ้า"

ซ่างกวนหลิวหยางเอ่ยแก่สตรีที่เพิ่งว่ายน้ำเข้าฝั่งมานอนแผ่หลา 

โจวหว่านถิงสำลักน้ำลุกขึ้นมา พอลุกขึ้นหันหน้ามาก็เห็นแต่คนแต่งชุดโบราณเต็มไปหมด

ซ่างกวนหลิวหยางนั่งลง  ใช้มือที่หนาบีบคางนางก่อนจะเอ่ยลอดไรฟัน

"ข้าจะแต่งกับโจวลิ่วผิงน้องสาวเจ้า  แม้ว่านางจะเป็นเพียงบุตรอนุก็ยังดีกว่าสตรีร้ายกาจเช่นเจ้า  เทียบกับน้องสาวเจ้าๆนับเป็นตัวอะไร"

โจวหว่านถิงที่ลำดับความจำเรียบร้อยก็แกะมือเขาออก  มองหน้าคนตัวโตอย่างรังเกียจ

"ท่านพูดว่าจะหย่ามากี่ครั้งแล้ว  ลูกผู้ชายคำพูดมีค่าดั่งทอง  ทำให้จริงสักที  ถ้างานมากนักข้าช่วยท่านฝนหมึกก็ได้นะ  ข้าเขียนหนังสือเป็นท่านแค่ประทับตราลงนามก็พอ เอาล่ะข้าจะกลับไปเขียนหนังสือหย่า  ท่านก็รีบกลับไปรับรองใบหย่าด้วยล่ะ ซ่างกวนหลิวหยาง"

ทำไมครอบครัวนี้ต้องถูกกดขี่ทั้งทำงานหนักข้าวปลากินไม่อิ่มท้อง คนเห็นแก่ตัวเช่นนี้มาเฟียสาวอย่างเธอจะไม่ทน เพล้ง! ผัวะ! ฉาด! "ในเมื่อครอบครัวข้าไม่ได้กินอาหารดีๆ พวกเจ้าก็ไม่ควรที่จะได้กินเช่นกัน!"

นิยายโรมานซ์ แนวย้อนเวลาไปในอดีต แต่ไม่ใช่ย้อนทั้งเรื่อง การดำเนินเรื่องส่วนใหญ่เป็นยุคปัจจุบัน สนุกครบรส มีทั้งความแซ่บ ความฮา ความหวานมันส์ ฟิน ฟันกันฉุบฉับ และวาบหวามหัวใจกับบทอีโรติกแซ่บซ่าน
พบกับความรักของพี่น้องสุดหล่อตระกูลโทมัส พิริยกิจ... มาเสิร์ฟความฟินให้ถึง 2 คู่เลยค่ะ

ตกลงจะเป็นแค่พระชายาจำเป็นให้เพียงหกเดือน แต่ทำไมจ้องแต่จะกินข้าเช่นนี้เล่าเพคะท่านอ๋อง....ทั้งตามหึง ทั้งรุกหนักขนาดนี้ แล้วข้าจะรอดหรือไม่ ไหนบอกว่าท่านอ๋องผู้นี้เย็นชาไง!! นี่มันหื่นเกินไปแล้ว!!

"หมิงอันเฟย" ศิษย์สาวอันดับหนึ่งของสำนักเทียนซู หนีลงเขาเพราะจดหมายจากบิดาที่จะจับนางหมั้นหมายกับบุรุษที่นางไม่พึ่งใจ ด้วยนิสัยรักสนุก ชอบท่องเที่ยว ดื้อดึง นางจึงหนีมายังเมืองฉินโจว แคว้นฉิน จนได้พบกับเขาโดยบังเอิญ

"เซียวฟู่เฉิน" ชินอ๋องแห่งฉินโจวที่ถูกคนรักและพี่ชายแท้ ๆ หักหลัง เขากลายเป็นคนเย็นชา ไม่ไว้ใจผู้ใดอีกเลยแต่เมื่อพบกับนาง เขากลับเริ่มถูกละลายพฤติกรรมไปทีละน้อยจนต้องตามหานางไปถึง

"หอต้าหรง" หรือองค์กรลับที่ทำงานเป็นสายสืบทั่วทุกแคว้น มาสาขาตามที่ต่าง ๆ ถึงสิบกว่าแห่ง เขายื่นเงื่อนไขให้นางเป็น "พระชายา" ให้เขา ที่หอต้าหรง หากอยากได้เงิน ที่พักและอาหาร ต้องทำงานแลก อันเฟยจึงยอมตอบรับเงื่อนไขของท่านอ๋องผู้นี้แต่ว่าใครจะรู้....

"ยิ่งใกล้ ยิ่งอยากสัมผัส...."

"ยิ่งอยู่ห่างสายตา กลับยิ่งมองหา"

"ยิ่งเห็นคนอื่นเข้าใกล้ ก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิด"

สุดท้ายก็ระเบิดอารมณ์จนเผอทำร้ายคนจนได้ เอ๊า!!....พระเอกผู้เย็นชาของชั้น

หนึ่งชีวิต หนึ่งหัวใจที่สูญเสียไปให้กับคนที่ไร้หัวใจ ชาตินี้ข้าไม่ขอร่วมทางเดินกับเขาอีก... แต่ทำไมมันไม่ง่ายเช่นนั้น เหตุใดเรื่องราวจึงได้แตกต่างไปจากเดิมเช่นนี้ แล้วข้าจะหนีหัวใจตัวเองพ้นได้เช่นไร

heart ตอนที่ 1 - 3 ดำเนินเรื่องเหมือนกับ Version.01 ค่ะ

heart เรื่องราวจะเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนที่ 4 เป็นต้นไปค่ะ

เวอร์ชั่นนี้เป็นคนละเรื่องราวกับเวอร์ชั่นที่ 1 นะคะ

เรื่องราวจะเปลี่ยนไปหลังจากที่นางเอกของเราย้อนเวลามาเกิดใหม่อีกครั้ง

ส่วนจะแตกต่างจากเวอร์ชั่นแรกอย่างไรนั้น.... ฝากกดติดตามไร้ต์ด้วยนะคะ

เพราะปัญหาของพี่ชายเธอจึงทะเลาะกับพ่ออย่างรุนแรงเป็นครั้งแรก ด้วยความน้อยใจจึงวิ่งออกจากบ้านมากลางดึกเพื่อจะไปหาเพื่อนสนิท ในตอนที่กำลังข้ามถนนมีรถยนต์ขับมาด้วยความเร็วพุ่งเข้ามาเธอจะหลบก็ไม่ทันแล้ว จึงถูกชนอย่างแรงกระเด็นลอยไปหลายเมตรและเธอก็หมดลมหายใจจากอุบัติเหตุครั้งนี้ทันที เมื่อลืมตาอีกทีปรากฎว่าวิญญาณของเธอมาอยู่ในร่างของเด็กสาวอายุสิบสองปีที่ป่วยตาย แถมครอบครัวก็ลำบากแต่ทุกคนกลับรักใคร่กลมเกลียวกัน นี่สิครอบครัวที่เธอใฝ่ฝันในเมื่อเธอมาเกิดใหม่ในร่างนี้แล้ว จากนี้ไปเธอจะทำให้ทุกคนมีชีวิตที่ดีขึ้นให้ได้อย่างแน่นอน

ข้ามมิติ ข้ามห้วงเวลา ย้อนเวลา ไม่!! ข้าแค่ขอเวลาเพื่อกลับมาใช้ชีวิตให้ดีกว่าเดิม กลับมาครานี้ข้าจะฟาดคนตอแหลให้ราบเลยคอยดู รวมทั้งท่านด้วย ท่านอ๋อง!!

นางเอกที่ชอบเที่ยวเล่นเอาแต่ใจและเป็นนางร้ายในสายตาคนทั้งเมือง กับพระเอกที่เย็นชา ปากร้ายและไม่สนใจสตรีโดยเฉพาะสตรีเช่นนางเขายิ่งอยากหนีห่าง แต่ผู้ใดจะคิดว่าเมื่อยามที่ทั้งคู่พบภัยประชิดตัว นางกลับเผยอีกด้านหนึ่งออกมาจนเขาประทับใจและเปลี่ยนความคิดที่มีกับนางแต่เดิมไป ....ยิ่งรู้จัก ยิ่งตกหลุมรักไปเรื่อย ๆ จนไม่อาจเสียนางไป

“ลู่หลิงเฟย” บุตรสาวคนเล็กของหมอหลวงในสำนักหมอหลวงในราชสำนัก มีความรู้มากแต่ไม่ชอบร่ำเรียนเอาแต่เที่ยวเล่นและมักตกหลุมรักคนง่าย ร่าเริง มีน้ำใจ เอาแต่ใจ ชอบบุรุษหน้าตาดี

“ข้าอยากแต่งงานกับบุรุษผู้นั้น ข้าจะโยนลูกบอลแพรนี้ให้กับเขา”

“หยางหลินอี้” ท่านอ๋องแม่ทัพแห่งแดนประจิม ปม้จะรูปงามดุจหยกประดับแต่ก็โหดเหี้ยมไร้ปรานี พูดจาขวานผ่าซากแม้แต่ฮ่องเต้ยังทรงเกรงพระทัย เงียบขรึม ดุดันรักสงบ เกลียดที่สุดคือ “สตรีไร้แก่นสาร”

“สตรีผู้นั้นเป็นบุตรสกุลใด เหตุใดจึงหน้าไม่อายเช่นนี้ เที่ยวเล่นไร้สาระไปวันๆ น่ารำคาญยิ่งนัก!!”

หลี่เสี่ยวหรูทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีที่ชื่อและแซ่เดียวกัน นางเป็นฮูหยินของหวงจื่อหานราชครูหนุ่ม แต่งงานมาปีกว่าสามีไม่เคยมองหน้า เอาแต่ตั้งท่ารังเกียจ นางได้รู้จักกับซุนเฟิงย่า จ้าวหลาน ซุไห่ถิง และจางลี่อิน พวกนางล้วนเป็นอูหยินที่สามีรังเกียจ จนกระทั่งพวกนางรวมตัวกันทำขนมที่เรือนของหลี่เสี่ยวหรู กลับถูกใช้เป็นข้ออ้างไม่สำรวม นางถูกโบยสิบไม้อีกทั้งบรรดาสามีทั้งหลายก็ลงโทษฮูหยินของตนให้คุกเข่าที่ศาลบรรพชนสามวันอาหารเพียงวันละหนึ่งมื้อ นั่นเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้หลี่เสี่ยวหรูพาสหายทั้งสี่หนีออกจากเมืองหลวง พร้อมกับทิ้งใบหย่าไว้ให้พวกเขาดูต่างหน้า ทั้งห้าคนขบกรามแน่น ภรรยาพวกเขาทิ้งใบหย่าไว้ให้

"หวงจื่อหานที่นี่เรือนข้าไม่ใช่จวนราชครู เชิญไปได้แล้ว"

"หึ เจ้าเป็นเมียข้าเรือนเจ้าเรือนข้ามีที่ไหนกัน"

"ข้าเขียนใบหย่าแล้ว ภรรยาของเจ้ามิใช่ท่านหญิงเซียงเซียงหรอกหรือ อ๊ะ!! ปล่อยข้านะ"

"ใบหย่ามีเพียงลายมือเจ้าข้ามิได้ลงนามแต่อย่างใด"

อีกสี่คนก็ฉุดข้อมือคนของตนไว้ หวงจื่อหานอุ้มหลี่เสี่ยวหรูขึ้นมานางดิ้นเขาจึงก้มลงจูบนางไม่ให้ตั้งตัวนางโวยวายใส่เขา

"ท่านทำบ้าอะไร"

"เจ้าแต่งมาปีหนึ่งหนีข้ามาอีกปีครึ่ง ได้เวลาเข้าหอแล้วแม่ตัวดี เดิมทีเห็นว่าเจ้ายังเด็กเลยไม่อยากเอาเปรียบตอนนี้เจ้าพร้อมแล้วกระมัง ท้องว่างแล้วฟุ้งซ่าน"

เมื่อองค์ชายถังมู่เหรินถูกบังคับให้แต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับองค์หญิงจ้าวซีเฟย การอยู่ร่วมจวนเดียวกันเหมือนอยู่บนเกาะภูเขาน้ำแข็งอีกฝ่ายเย็นชา อีกฝ่ายไร้หัวใจ แล้วทั้งคู่จะลงเอยกันได้เช่นไร...

"ทำไมข้าต้องแต่งเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับเขา เพียงเพื่อระงับสงครามงั้นหรือ เขาที่เรียกว่าปิศาจไร้หัวใจคนนั้น" จ้าวซีเฟย

"ทำไมข้าต้องแต่งกับนาง สตรีไร้มารยาท หลงตัวเอง เย่อหยิ่งแบบนี้ นั่นไม่ใช่สตรีที่ข้าต้องการ" ถังมู่เหริน

............."ส่งตัวเข้าหอ".............

"ข้าจะแยกห้องกับเจ้า"

"ข้าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น"

"งั้นก็ตกลงตามนี้ เราสองคน ต่างคน ต่างอยู่"

"ย่อมได้ รับพระบัญชาเพคะ"

......................................................

"นี่ ไม่ใช่นางนี่ คนที่ข้าพบครั้งก่อน ข้าแต่งกับใครกันแน่"

นางไม่ได้สวย ดูสง่างาม และดูสงบนิ่งแบบนี้ หรือข้าจะแต่งพระชายามาผิดคน หรือว่าข้าเองที่เข้าใจผิด

"ไหนบอกว่าเขาเป็นราชาปิศาจไร้หัวใจไง แต่ทำไม เป็นบุรุษหนุ่มหน้าตาคมคาย รูปงามเช่นนี้ล่ะ"

หรือว่าข่าวที่ได้ยินมาจะผิด เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าสำอาง มากกว่าจะเป็นคนที่โหดเหี้ยมนั่นได้

""นี่มันอะไรกัน""

เพราะไม่เคยถูกปฏิเสธมาก่อน ทำให้เขานึกอยากเอาชนะผู้หญิง
ธรรมดาคนนี้ให้ได้ แต่สุดท้ายคนที่แพ้ก็คือเขาเอง

“อยู่กับผมสักสามเดือนหรืออาจจะน้อยกว่านั้นก็ได้ เพราะผมเป็นคนขี้เบื่อแล้วหนี้ของเราถือว่าเป็นโมฆะ ตกลงไหม” วายุพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่ในใจกำลังยิ้มย่อง เพราะไม่มีใครกล้าปฏิเสธแน่

ทัดดาวชะงักนิ่งไปนิด และเธอสามารถให้คำตอบได้ทันทีโดยที่ไม่ต้องถามว่าเขาจะให้เธออยู่ในฐานะอะไร

“ขอบคุณสำหรับข้อเสนอที่คุณพูดมานะคะ แต่ดิฉันคงต้องของปฏิเสธ ดิฉันยินดีจ่ายเงินคืนตามจำนวนหนี้สินที่ตัวเองไม่ได้ก่อทั้งหมด

“ทำไม หรือข้อเสนอของผมมันน้อยไป งั้นผมให้เงินเดือนคุณอีกเดือนละห้าหมื่นบาท หรือหลังจากครบสามเดือนคุณจะเรียกร้องอีกเท่าไรก็ว่ามา” วายุเอ่ยอย่างใจป้ำและรู้สึกเสียหน้าที่ถูกปฏิเสธอย่างไม่มีเยื่อใย

ทัดดาวยิ้มเย็น ๆ แล้วเสียงเรียบนิ่ง “ดิฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณทั้งนั้น ขอแค่คุณรับเงินก้อนนี้ไปแล้วเราไม่ต้องมาเจอกันอีกจะเป็นพระคุณอย่างสูง” พูดจบเธอก็วางซองเงินไว้ตรงหน้าชายหนุ่มแล้วลุกเดินออกจากห้องไปทันที

เขาดูถูกนางตั้งแต่แรกพบ ความน้อยใจในครั้งนั้นทำให้นางเลือกที่จะหันหลังให้เขา ท่านอ๋องถูกลอบสังหารจนได้นางช่วยเอาไว้ ความรักจึงเริ่มก่อตัวขึ้น ความหึงหวงของท่านอ๋องนั้นร้ายกาจจนเผาไหม้ทุกคนที่เข้านาง..

“ใครอยู่ตรงนั้น หากไม่ตอบข้าจะฆ่าเจ้า”

“ช้าก่อน ข้าเพียงขอหลบซ่อนตัวสักพัก เดี๋ยวก็จะไป”

“ท่านเป็นผู้ใด เหตุใดจึงมาซ่อนตัวที่นี่ หรือว่าเหตุโจรกรรมข้างนอกนั่น…”

“ข้ามาดี”

“คนมาดีไม่หลบซ่อนตัว อย่าหาว่าข้าใจร้าย”

เพียงแค่จะใช้แส้ฟาดลงไป เขากลับรับแส้นั้นได้ทันทีพร้อมกับหมุนแส้นั้นเข้ามา นางจึงหมุนเข้าไปในอ้อมกอดเขาอย่างง่ายดาย

(หอมยิ่งนัก) อ๋องหนุ่มนึกในใจ ก็แน่สิ เขามาซ่อนในร้านขายสบู่และเครื่องประทินโฉมนี่นา

“ปล่อยข้านะ”

ร่างหนาเริ่มสายตาพร่าเลือนก่อนจะล้มตัวซบลงกับร่างของสตรีตรงหน้าอย่างหมดเรี่ยวแรง ถิงถิงมองไปยังคนร่างใหญ่ตรงหน้าพร้อมกับเบิกตากว้างเพราะบาดแผลที่ถูกแทงที่หน้าอกของเขานั้นค่อนข้างสาหัสและต้องตกใจอีกครั้งกับความบังเอิญที่โชคร้ายของเขา

“ท่านอ๋องหมิงลี่หยาง!!”

ชาติก่อนมีแต่คนชื่นชม ชาตินี้เจอแต่คนเกลียดชัง ท่านอ๋องผู้นั้นก็ช่างโหดเหี้ยม จนเกือบฆ่านางตาย แต่เพราะความเป็นหมอที่ต้องช่วยคน ทำให้เขาที่เคยเกลียด ดูถูก หันมาสนใจ เฝ้าตามติด และหึงหวงนางโดยไม่รู้ตัว

“เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่า กำลังพูดอยู่กับใคร”

“ท่านอ๋องเมืองหลิงโจว องค์ชายเจ็ดแห่งแคว้นเฉิน จวินซานเฉิน

แล้วอย่างไร ท่านยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครงั้นหรือ ถึงได้ถามคนอื่น”

“เจ้าควรกลับไปเมืองหลวงทันที ถ้าไม่อยากตายเพราะถูกข้าสั่งลงโทษโบย ให้ตายคาค่ายทหารแห่งนี้!”

“เอะอะก็สั่งลงโทษ พวกชอบวางอำนาจ คิดว่าใหญ่มาจากไหน”

จวินซานเฉินที่โกรธจัด เดินมาบีบรัดต้นคอระหงตรงหน้า แรงบีบแม้จะไม่ทำให้นางขาดอากาศหายใจ แต่ก็ทำให้ตกใจ

“ฟ่านถิงเฟย เจ้าอย่าคิดว่ามีราชโองการแล้ว ข้าจะไม่กล้าฆ่าเจ้านะ

ก็แค่แมลงตัวหนึ่งที่บินเข้ามาในค่าย หากกล้าทำความวุ่นวายละก็ ข้า…”

นางใช้มือบีบรัดไปที่ข้อมือของอีกฝ่าย กระชับให้แน่นกว่าเดิมอย่างท้าทาย

“เช่นนั้นก็ลงมือ ฆ่าข้าเสียเลยสิท่านอ๋อง ในเมื่อตอนนี้ ก็ไม่มีใครอยู่มิใช่หรือ”

“อย่าได้ท้าทายความอดทนของข้า....”

“ข้ารู้ว่าที่นี่ ท่านเป็นใหญ่ที่สุด มีอำนาจมากล้นจน…เฮือก!”

“ลองพูดอีกคำสิ แล้วจะรู้ว่า ข้ากล้าฆ่าเจ้าหรือไม่”

หลุดมาในนิยายที่เป็นเพียงนางร้ายตัวประกอบที่มีบทเพียง 3 หน้าก็ถูกพระเอกฆ่าตาย เช่นนั้นข้าก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก แต่ว่า "ข้าจะไม่ยอมยกเลิกงานหมั้นของเราเป็นอันขาด!!” ยุ่งละสิ พระเอกปล่อยข้าไปเถอะ!!

"ลูกตาล" ครูสาวที่พึ่งสอบบรรจุใหม่ได้หมาด ๆ เพื่อลงไปช่วยเด็กน้อยที่ตกน้ำนางจึงได้ตายอย่างไม่รู้ตัว เมื่อลืมตามาอีกครั้งก็พบว่าข้ามมิติไปยังอีกโลกหนึ่งที่มีคนเรียกนางว่า

"คุณหนูฟางหยุนเฟย" บุตรสาวผู้นิสัยเสีย เอาแต่ใจตนเองเย่อหยิ่ง ขี้อิจฉาและอวดดีของท่านราชครู "ฟางหลี่ถง" นางเอกก๋ตกน้ำอย่างไม่มีสาเหตุเพียงเพราะปากไวและยังกล้าประกาศว่าจะหมั้นหมายกับ

"ท่านอ๋องหมิงเว่ยหราน" เขาเป็นพระเอกในนิยายเรื่องที่นางเคยอ่าน ผู้ชายเย็นชาแต่เก่งกาจเป็นบุรุษหนุ่มที่ใคร ๆ ในเมืองหลวงต่างก็ต้องการสมรสด้วย ซึ่งรวมไปถึง

"ฟ่งลี่เซียน" หลานสาวเสนาบดีจอมละโมบแห่งเมืองหลวง ซึ่งนางเป็นนางเอกนิยายในเรื่องนี้....

นางหลุดมาในนิยายที่เคยอ่านจนจบไปแล้ว ซึ่งในนิยายเรื่องนี้....

นางเป็นแค่ตัวประกอบที่มีบทเพียง 3 หน้าเท่านั้น ตามเนื้อเรื่อง นางวางยาพระเอกและถูกพระรองจับได้ พวกเขาเลยฆ่านาง

เป็น "นางร้าย" ที่โคตรจะเหมือน "ตัวประกอบ" ที่มาเพียงไม่ถึงครึ่งตอนก็ตายอนาถ

แต่ในเมื่อนางมาแล้ว และอยากรอดชีวิต เช่นนั้นก็ไม่ต้องไปยุงกับทั้งพระเอก พระรอง นางเอก นางร้ายเลยก็แล้วกัน

เซียวจ้านเป่ยนายพรานแห่งหมู่บ้านจิ่วโจวแต่งงานกับหญิงงามในหมู่บ้าน  มีบุตรด้วยกันหนึ่งคนเป็นบุตรสาว  ต่อมาทางการได้มาจัดสรรที่ดินทำกิน  เมียสาวเกิดต้องตาขุนนางคนนั้น  จึงหอบผ้าหนีตามเขาไป  ทิ้งบุตรสาวอายุเพียงสามขวบไว้คนเดียว  จนเขากลับมาอีกสองวัน มีบุตรสาวนอนหายใจรวยรินเกือบตายแล้ว  ด้วยเกลียดสตรียิ่งนัก  แต่เพราะต้องขึ้นเขาบ่อยๆจึงต้องหาคนมาดูแลเซียวลี่ผิงบุตรสาว  อีกทั้งอยู่ไปก็ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร

จูเหมยลี่ถูกนางเหวินป้าสะใภ้ใหญ่ขายให้เขาแลกกับเงินตำลึง

จูเหมยลี่หวาดกลัวหน้าตาที่มีแต่หนวดเครา  อารมณ์ฉุนเฉียวของเขา  แต่งมาคืนแรกเขายังไม่ทันเข้าหอเช้ามาได้ยินว่านางกระโดดน้ำตาย  มีคนเอานางมาวางไว้หน้าประตูบ้าน เซียวจ้านเป่ยจึงโมโหจะไปเอาเงินคืน  แต่อยู่ๆนางก็ลืมตาขึ้นมาแล้วถามเขาว่า

"ท่านลุงเจ้าคะ  มีอะไรกินไหมข้าหิวมากเลย"

"น้ำเข้าสมองเจ้าหรือไงเรียกสามีตัวเองว่าลุง  ข้าจะไปเอาเงินคืน  ป้าสะใภ้เจ้าจะเอาไปเจ้าขายต่อก็ช่างเถอะ  ไม่เต็มใจก็ไม่ต้องอยู่"

ในโลกที่เต็มไปด้วยเงามืดและการฆ่าฟันของเหล่าผู้ที่ทำงานใต้ดิน เธอคือนักฆ่าที่ไม่เคยพลาด เปรียบเสมือนเงาที่ไม่เคยหลบหนีจากการตามล่า ภารกิจใดก็ไม่สามารถหยุดยั้งความเด็ดขาดของเธอได้ แต่เมื่อเวลาผ่านไปจนถึงภารกิจสุดท้าย ภารกิจที่เคยคิดว่าไม่สามารถพลาดได้ กลับกลายเป็นความผิดพลาดที่ไม่มีทางแก้ไขได้ จากนั้น ซีโร่ก็พบว่าตัวเองไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่ไร้ความหมายในยุคสมัยแห่งความมืดมิดเท่านั้น แต่เธอกลับตื่นขึ้นในร่างของหญิงสาวที่ไร้ค่า ท่ามกลางความยากจนและความทรมานในชีวิตที่คล้ายคลึงกับแม่ของเธอหญิงสาวที่เคยถูกทอดทิ้งและถูกใช้เป็นเครื่องมือสนองความต้องการของผู้อื่น

แต่ในโลกนี้ ซีโร่ไม่เคยพ่ายแพ้ เธอไม่ได้แค่ฝึกฝนวิชาการลอบสังหารที่ไม่มีใครเทียบได้เท่านั้น แต่ยังมีทักษะการใช้สมุนไพรและพืชผักที่ไม่เหมือนใคร เมื่อชีวิตถูกบีบบังคับให้ต้องเริ่มใหม่ เธอเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบในสวนผัก

เล็ก ๆ ซึ่งเต็มไปด้วยสมุนไพรและยาพิษร้ายที่สามารถทำลายชีวิตของผู้ที่กล้าเข้ามาทำร้ายเธอและแม่ของเธอได้

ในโลกที่ความตายคือลมหายใจที่เธอเคยสูดเข้าออก ซีโร่จะต้องเลือกระหว่างการอยู่ในเงามืดที่เธอเคยเชี่ยวชาญ หรือการสร้างชีวิตใหม่ที่เต็มไปด้วยการแก้แค้นและความท้าทายที่ไม่คาดคิด...

“หากเจ้ากล้าขยับแขนออกไปเพียงนิดละก็…”
“นี่ก็แทบจะสิงร่างของพระองค์แล้วนะเพคะ”
“เจ้าเลือกจะทำเช่นนี้เอง เช่นนั้นก็อย่าบ่น”

"จ้าวเฟยเฟย แพทย์สนามยุคปัจจุบันถูกศัตรูสังหารกลางสนามรบระหว่างรักษาทหารที่ป่วย"

ข้ามมิติกลับมายุคโบราณสวมร่างแฝดคนน้องของคหบดีที่ร่ำรวยที่สุด "หลินเฟยเย่" ที่ถูกพิษจนตาย

เรื่องราวดำดิ่งจนกลายเป็นความแค้นระหว่างสตรีในตำหนักอ๋อง....

นางเอกสายเหวี่ยง กลับเข้าตำหนักอ๋องครั้งนี้.....

โหด ดุ ฟาดไม่ไว้หน้าไม่ว่าจะหัวหงอกหัวดำก็ไม่ไว้หน้าทั้งสิ้น!!
แต่จู่ๆ....ท่านอ๋องผู้นั้นก็กลับมา.....

นี่มันไม่ได้อยู่ในแผนนะ แล้วทำไม....

ท่านอ๋องถึงรูปงามขนาดนี้เล่าเพคะ

"แม่จับปล้ำซะดีมั้ยนะ เอิ๊กก!!!

ความแค้นที่นำพาความรักมาให้พวกเขาพบกัน จะจบลงแบบใด ฝากติดตามกันนะค๊าาา....

หลิงเฟิ่ง ลืมตาขึ้นมามองเพดานห้องอย่างไม่อยากเชื่อว่าตัวนางจะได้ย้อนเวลากลับมาอีกครั้งก่อนที่คนในตระกูลหลี่ จะรู้เรื่องว่านางหายจากอาการเสียสติแล้ว

นางเป็นวิญญาณหญิงสาวจากยุคปัจจุบัน เป็นเจ้าของสวนผักออร์แกนิกขนาดใหญ่ที่ส่งขายให้ห้างสรรพสินค้าไปทั่วประเทศจีน หลิงเฟิ่งไม่มีพี่น้อง ทั้งยังไร้บิดามารดา นางจึงต่อสู้ทุกสิ่งมาด้วยตนเอง จนมีวันนี้ได้

ตอนที่นางกำลังเดินตรวจผลผลิต ที่คนงานในสวนเตรียมจะจัดส่งออกไปให้ห้างสรรพสินค้าอยู่นั่น นางได้เป็นลมหมดสติไป อาจจะเป็นที่หลิงเฟิ่งพักผ่อนน้อย แต่ไม่คิดว่า เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง วิญญาณของนางจะทะลุมิติไปอยู่ในร่างของหลี่หลิงเฟิ่ง หญิงสาวที่ไม่สมประกอบตั้งแต่เกิด

“ฉันกำลังท้องค่ะ”
“เธอท้อง! แล้วมาบอกฉันทำไม ฉันไปเกี่ยวอะไรด้วย”

“ที่ฉันมาบอกคุณ ก็เพราะว่า เด็กในท้องของฉัน คือลูกของคุณ”
“เธอว่าอะไรนะ ลูกเธอจะมาเป็นลูกฉันได้ยังไง เธอเอาอะไรมาพูด”
“คุณหมายความว่ายังไง คุณรู้อยู่แก่ใจว่ามีอะไรเกิดขึ้นระหว่างฉันกับคุณ”

“เรื่องระหว่างฉันกับเธอเหรอ มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นล่ะระพีพรรณ เท่าที่ฉันรู้ก็คือ เราไม่เคยมีอะไรกันเลย แล้วเธอจะมาบอกว่าท้องกับฉันได้ยังไง เธอมีหลักฐาน หรือพยานหรือเปล่า จู่ๆ จะมากล่าวหาฉันแบบนี้ มันจะไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ”

“คุณกำลังจะบอกฉันว่าคุณไม่เคยมีอะไรกับฉันอย่างนั้นเหรอคุณดำ”
“มันไม่เกี่ยวกับคำตอบของฉัน ว่าจะใช่หรือไม่ใช่หรอกนะ มันสำคัญอยู่ที่ว่าเธอมีหลักฐานอะไรที่จู่ๆ จะมาบอกว่าฉันเป็นพ่อของลูกเธอต่างหาก”

“คุณเป็นคนบอกฉันเองว่าคุณอัดวีดีโอเอาไว้ แล้วคุณยังจะมาถามจากฉันเหรอ”

“วีดีโอ เหรอ ฮ่าๆ เธอนี่ช่างไม่สมกับเป็นนักเรียนนอกเลยนะ ขโมยที่ไหน มันจะทำหลักฐานเอาไว้มัดตัวเอง เธอไม่รู้เหรอ ว่าฉันยกเมฆเธอ มันไม่มีวีดีโออะไรทั้งนั้นล่ะ”

เพราะสูญเสียบิดามารดาตั้งแต่ยังเด็ก ‘เสียนเฉิงเยว่’ จึงซ่อนตัวตนที่แท้จริงเอาไว้ภายใต้ฉากหน้าการเป็น ‘กระต่ายน้อยขี้ตกใจ’ ที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา นางไหนเลยคาดคิดว่าวันหนึ่งจะมีอันต้องเพลี่ยงพล้ำ การได้พบกับ ‘โหลวตงอวี้’ กำลังปลี่ยนชีวิตของนางไปโดยสิ้นเชิง
ปีนั้นพบเขาที่เมืองเสียนหยาง ทั้งยังเผลอสร้างความแค้นอันแสบสันให้แก่ ปีนี้พบเขาที่เมืองฉางอัน ด้วยรู้ตัวว่าไม่อาจหนีรอดจึงได้เเต่ยอมจำนนโดยดี
ฉากหน้าที่นางเพียรรักษาถูกเขามองจนทะลุปรุโปร่ง ตัวตนของนางไม่อาจซ่อนจากสายตาคมคู่นั้น คราเเรกหวาดกลัวหวั่นวิตก นานวันเข้ากลับพบว่า ‘เขา’ คือหนึ่งเดียวที่เข้าใจนาง คือผู้ที่มอบความกล้าทำให้นางกล้าที่จะลุกขึ้นสู้เพื่อตัวเอง
ทำให้นางพยายามสู้เพื่อให้ตนสามารถเป็นสตรีที่คู่ควรยืนเคียงข้างประมุขโหลว หนึ่งในผู้นำของตระกูลทั้งห้าเเห่งเมืองฉางอัน

จางหมินเย่ว บุตรสาวเสนาบดีกรมคลัง แต่กลับตกหลุมรักซ่งฟู่หลง ขุนนางขั้นเจ็ด
เพราะความคลั่งรักที่มี ทำให้นางยอมทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้แต่งงานกับเขา
แต่ใครจะคิดว่าซ่งฟู่หลงกลับไม่แม้แต่จะแยแสตนเลยแม้แต่น้อย
ครั้นพอคิดจะตัดใจหนีห่าง เขากลับเอาแต่คอยวนเวียนอยู่ข้างกาย
แล้วเป็นเช่นนี้นางจะตัดใจลงได้อย่างไรกันเล่า
"ใต้เท้า...ข้ารักท่าน แต่มิใช่เหตุให้ท่านเอาแต่กลั่นแกล้งข้าเช่นนี้"