อันดับ

"โจวหว่านถิง  เจ้ามันสตรีร้อยเล่ห์ข้าคิดถูกที่หย่ากับเจ้า"

ซ่างกวนหลิวหยางเอ่ยแก่สตรีที่เพิ่งว่ายน้ำเข้าฝั่งมานอนแผ่หลา 

โจวหว่านถิงสำลักน้ำลุกขึ้นมา พอลุกขึ้นหันหน้ามาก็เห็นแต่คนแต่งชุดโบราณเต็มไปหมด

ซ่างกวนหลิวหยางนั่งลง  ใช้มือที่หนาบีบคางนางก่อนจะเอ่ยลอดไรฟัน

"ข้าจะแต่งกับโจวลิ่วผิงน้องสาวเจ้า  แม้ว่านางจะเป็นเพียงบุตรอนุก็ยังดีกว่าสตรีร้ายกาจเช่นเจ้า  เทียบกับน้องสาวเจ้าๆนับเป็นตัวอะไร"

โจวหว่านถิงที่ลำดับความจำเรียบร้อยก็แกะมือเขาออก  มองหน้าคนตัวโตอย่างรังเกียจ

"ท่านพูดว่าจะหย่ามากี่ครั้งแล้ว  ลูกผู้ชายคำพูดมีค่าดั่งทอง  ทำให้จริงสักที  ถ้างานมากนักข้าช่วยท่านฝนหมึกก็ได้นะ  ข้าเขียนหนังสือเป็นท่านแค่ประทับตราลงนามก็พอ เอาล่ะข้าจะกลับไปเขียนหนังสือหย่า  ท่านก็รีบกลับไปรับรองใบหย่าด้วยล่ะ ซ่างกวนหลิวหยาง"

หม่อมเจ้านคเรศ วิษณุรังสรรค์ผู้หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีและ รักเกียรติขององค์เหนือสิ่งใด จะทำเช่นไรเมื่อพินัยกรรมของพระชนกระบุให้ท่านซึ่งเป็นพระโอรสองค์โตเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับชินานาง อัครเกตุ บุตรสาวนายจรัญพระสหายของพระองค์เป็นการปลดหนี้สินของราชสกุลวิษณุรังสรรค์ ทั้งที่ท่านชายทรงมอบพระทัยให้กับนาถนารีอริคนสำคัญของชินานางไปเสียแล้ว

เรื่องราวของคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉิน ที่จำต้องแสร้งเป็นคนจิตวิปลาสเพื่อเอาตัวรอดจากการใช้ชีวิตในบ้านของตนเอง อยู่มาวันหนึ่ง บิดาผู้เป็นแม่ทัพจากชายแดน ได้ส่งจดหมายมาบอกให้นางเตรียมตัวแต่งงาน ซึ่งข่าวนี้ก็เป็นประดุจดังสวรรค์ประทานพร ในที่สุด วันที่นางจะได้ก้าวออกจากจวนหลังนี้ก็มาถึง แม้จะได้เป็นเพียงพระชายารองของท่านอ๋องจอมโหด แต่สำหรับนางแล้วก็เป็นเรื่องที่ดีมาก ไม่ต้องรับผิดชอบใดๆ ใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบเงียบที่ท้ายตำหนัก ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของผู้ที่จะมาเป็นพระชายาเอกไปเสีย
แต่วังหลวงที่แสนสงบเงียบในจินตนาการ กลับเป็นได้เพียงความฝันข้าวฟ่าง ดูท่าว่าศึกใหม่จะหนักหนากว่าศึกครั้งเก่าเสียอีก

เขาดูถูกนางตั้งแต่แรกพบ ความน้อยใจในครั้งนั้นทำให้นางเลือกที่จะหันหลังให้เขา ท่านอ๋องถูกลอบสังหารจนได้นางช่วยเอาไว้ ความรักจึงเริ่มก่อตัวขึ้น ความหึงหวงของท่านอ๋องนั้นร้ายกาจจนเผาไหม้ทุกคนที่เข้านาง..

“ใครอยู่ตรงนั้น หากไม่ตอบข้าจะฆ่าเจ้า”

“ช้าก่อน ข้าเพียงขอหลบซ่อนตัวสักพัก เดี๋ยวก็จะไป”

“ท่านเป็นผู้ใด เหตุใดจึงมาซ่อนตัวที่นี่ หรือว่าเหตุโจรกรรมข้างนอกนั่น…”

“ข้ามาดี”

“คนมาดีไม่หลบซ่อนตัว อย่าหาว่าข้าใจร้าย”

เพียงแค่จะใช้แส้ฟาดลงไป เขากลับรับแส้นั้นได้ทันทีพร้อมกับหมุนแส้นั้นเข้ามา นางจึงหมุนเข้าไปในอ้อมกอดเขาอย่างง่ายดาย

(หอมยิ่งนัก) อ๋องหนุ่มนึกในใจ ก็แน่สิ เขามาซ่อนในร้านขายสบู่และเครื่องประทินโฉมนี่นา

“ปล่อยข้านะ”

ร่างหนาเริ่มสายตาพร่าเลือนก่อนจะล้มตัวซบลงกับร่างของสตรีตรงหน้าอย่างหมดเรี่ยวแรง ถิงถิงมองไปยังคนร่างใหญ่ตรงหน้าพร้อมกับเบิกตากว้างเพราะบาดแผลที่ถูกแทงที่หน้าอกของเขานั้นค่อนข้างสาหัสและต้องตกใจอีกครั้งกับความบังเอิญที่โชคร้ายของเขา

“ท่านอ๋องหมิงลี่หยาง!!”

💋 รวมเรื่องสั้นจีนโบราณ (NC20+) แซ่บ ดุ ฟินทะลุจอ! 💋

ปลดเปลื้องทุกกฎเกณฑ์ แล้วก้าวเข้าสู่หลังม่านมุ้งของเหล่าขุนนาง ชินอ๋อง และแม่ทัพใหญ่ รวบรวมเรื่องสั้นรสแซ่บ หลากพล็อต หลายอารมณ์ ทั้งรักต้องห้าม อนุภรรยา สลับตัว และสาวใช้อุ่นเตียง

เตรียมพบกับฉากอีโรติกสุดเร่าร้อน บรรยายลึกซึ้งถึงใจ ที่จะทำให้คุณอ่านไปหน้าแดงไป หายใจไม่ทั่วท้อง ใครสายหื่น สายฟิน ชอบพระเอกดุๆ สายเปย์ คลั่งรัก ห้ามพลาดเด็ดขาด! แวะเข้ามาเปิดอ่าน แล้วคุณจะออกไปไม่ได้อีกเลย...

หวนกลับมาเป็นชายาอ๋องกบฏ
ความผิดพลาดเดียวของนางในชาติก่อนคือการปล่อยให้ความรักบดบังตาจนส่งเสริมบุรุษชั่วช้าให้ได้ครองบัลลังก์ หวนคืนกลับมาคราวนี้นางไม่มีวันยอมถูกทรยศอีก รสชาติของความเจ็บปวดเป็นเช่นไรนางจะสนองคืนให้อย่างสาสม!!!...
หวนคืนมิลืมรักนางเคยมอบความรัก ความภักดี ให้เขาด้วยความจริงใจ แต่เขากลับตอบแทนนางด้วยการทรยศ หักหลัง สกุลของนางต้องล่มสลาย ยามที่สวรรค์มอบโอกาสให้นางได้หวนคืนชะตา นางจึงตั้งมั่นไม่ขอหวนกลับไปยุ่งเกี่ยวพัวพันกับเขาอีก เพียงแต่นางพยายามหลีกหนี คนหน้าหนากลับพยายามไล่ตาม ใช้ความเจ้าเล่ห์ทั้งหลอกล่อบีบคั้นจนนางไร้หนทางหลีกหนี ในเมื่อมิอาจหลีกหนีเช่นนั้นครั้งนี้นางก็จะทำให้เขาได้รู้ว่า สตรีสกุลหลิวจะไม่ยอมโง่เขลาเป็นครั้งที่สอง
"กู่เหว่ยหยวน ตลอดชีวิตของข้า สิ่งที่ข้าเสียใจที่สุด คือมอบใจให้บุรุษชั่วช้าเช่นเจ้า หากสวรรค์มีจริง ไม่ว่าจะกี่ภพชาติอย่าได้พบกันอีกเลย"

ชาติก่อนหานฉงหรงงมงายในรัก ขนาดสามีแต่งงานมีหญิงอื่นเชิดหน้าชูตาจนยอมตกเป็นรอง สุดท้ายถูกชิงบุตรชายสุดรัก แม้กระทั่งชีวิตก็รักษาไว้ไม่ได้ แต่เมื่อได้โอกาสกลับมาแก้ไข จะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นอีกแล้ว...

//ตอนนี้ในลำคอของหานฉงหรงแสบร้อนดั่งถูกกรอกด้วยน้ำทองแดงร้อนลวก แม้แต่จมูกที่พยายามสูดลมหายใจก็ยังทำได้ลำบาก สุดท้ายนางก็ค่อยๆ ทรุดร่างลง ในขณะที่สองแขนยังโอบอุ้มลูกน้อยไว้ไม่ปล่อย นางเงยหน้ามองไปยังคันฉ่องทองเหลืองที่สะท้อนเงาร่างที่ใกล้จะแตกดับในไม่ช้าของตนเอง

ตัวตนของนางในตอนนี้ ช่างน่าสมเพช...ช่างโง่เขลา สมควรแล้วที่ต้องมีจุดจบที่อเนจอนาถเช่นนี้

'ถ้าการกลับชาติมาเกิดใหม่มีจริง ข้าขอให้ตนเองจำเรื่องราวในชาติภพนี้ให้ขึ้นใจ ให้สลักเสลาไปจนถึงจิตวิญญาณ ติดตามไปจนถึงชาติภพใหม่...'

"อย่าได้ทำเรื่องผิดพลาดเช่นนี้อีก"//

ในวันที่นางรักเขาสุดดวงใจ เขากลับย่ำยีความรักของนางอย่างไม่ไยดี หัวใจที่เคยบริสุทธิ์ถูกหยามเหยียดเหลือเพียงความด้านชา เมื่อวันที่นางหมดใจ ไยเขาจึงมาเหนี่ยวรั้ง ต้องการสิ่งใดจากนางกันแน่
"สิ่งใดที่ติดค้าง ชีวิตนี้ข้าคืนให้หมดแล้ว จากนี้ไปวาสนาของเราขาดสะบั้น ท่านไปตามทางของท่าน ข้าก็จะไปตามทางของข้า ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกันอีก"
ในวันที่นางรักเขาสุดดวงใจ เขากลับย่ำยีความรักของนางอย่างไม่ไยดี หัวใจที่เคยบริสุทธิ์ถูกหยามเหยียดเหลือเพียงความด้านชา เมื่อวันที่นางหมดใจ ไยเขาจึงมาเหนี่ยวรั้ง ต้องการสิ่งใดจากนางกันแน่
"สิ่งใดที่ติดค้าง ชีวิตนี้ข้าคืนให้หมดแล้ว จากนี้ไปวาสนาของเราขาดสะบั้น ท่านไปตามทางของท่าน ข้าก็จะไปตามทางของข้า ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกันอีก"

เธอคือหมอทหารจากอนาคตที่แลกชีวิตด้วยข้อตกลงลึกลับเมื่อถูกจับคลุมถุงชนกับอันธพาลประจำหมู่บ้านเธอกลับยื่นข้อเสนอแต่งกับนายทหารพิการที่ถูกทางบ้านทอดทิ้ง

ปกติคนอื่นข้ามเวลาคงได้รับมิติ พลังวิเศษ ความเทพทรูต่าง ๆ แล้วนางเล่า ไม่เห็นเป็นเหมือนในนิยายที่เคยอ่านบ้าง เท่านั้นยังไม่พอ! นางยังเข้ามาอยู่ในร่างสาวงามอันดับหนึ่ง มีสถานะเป็นถึงภรรยาของท่านแม่ทัพ ที่สามีหาได้รักใคร่ชมชอบไม่ ออกจะเกลียดแสนเกลียดเสียด้วยซ้ำไป หนำซ้ำสามีหน้าตายผู้นั้นดันมีคนที่ตนพึงใจอยู่แล้ว เช่นนี้นางจะเอาตัวรอดต่อไปในโลกที่ไม่รู้จักได้อย่างไร นอกจากจะต้องปรับตัวอย่างมากแล้ว นางต้องคิดหาวิธีรับมือกับบุรุษผู้เป็นสามีที่จ้องแต่จะกินหัวนางอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันอีกด้วย! โอ สวรรค์ ท่านเกลียดชังอะไรข้านักหนา เหตุใดถึงให้ข้าเผชิญชะตากรรมเช่นนี้ ชีวิตสงบสุขที่ใฝ่ฝัน คงได้จบสิ้นกันแล้ว แต่ช่างเถอะ ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่ต้องเจอ ไม่สามารถหลีกหนีได้
นาง! ไป๋ฟางเซียนผู้นี้! จะขอร่วมลงประชันสนามอารมณ์กับเขาเอง! ให้มันรู้กันไปเลยว่า ภรรยาอย่างนาง จะเอาชนะสามีอย่างเขา... ไม่ได้!
..........
“ไหนบอกว่าเกลียดข้านักหนา เกลียดแล้วกอดข้าทำไม ท่านกอดข้าเยี่ยงนี้มันเกลียดข้าตรงไหนกัน” นางยังคงบ่นประชดประชันไม่เลิก หลี่
เหวินหลางหยัดกายขึ้นจากเตียงนอนวาดขาลงจากเตียงหันมามองนางด้วยสายตาเรียบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ใด ๆ
“ข้าไม่รู้ ข้าติดหมอนข้าง”
“หมอนข้าง?”
“นี่ท่านคงไม่ได้คิดว่าข้าเป็นหมอนข้างใช่หรือไม่” ไป๋ฟางเซียนกดเสียงถาม

เธอทะลุมิติเข้ามาในนิยายโดยการมานั้นไม่ได้เป็นนางเอก แต่ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายที่ต้องตายเพราะโดนนางเอกของเรื่องวางยา

ทิชานักธุรกิจสาวแสนสวยมือทอง หยิบจับอะไรก็เป็นเงินเป็นทองไปเสียหมด เมื่ออยู่ ๆ ต้องโผล่เข้ามาในนิยายโดยไม่รู้ตัว และที่สำคัญต้องมาอยู่ในร่างของนางร้ายที่ไม่มีใครต้องการ แต่...ยังไม่หมดเพียงเท่านั้น นางร้ายคนนี้มาพร้อมกับมิติ

เธอจะสามารถเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องได้ไหม ทุกท่านมาตามเอาใจช่วยเธอกันนะคะ นักเขียนหวังว่านิยายเรื่องนี้เข้าไปอยู่ในใจของนักอ่านไม่มากก็น้อย ฝากน้องไว้ด้วยนะคะ

ซูเซียว โกรธแค้นที่มองคนผิด ทำให้ลูกในครรภ์ไม่มีโอกาสลืมตาดูโลก ทั้งหมดเป็นเพราะหญิงชั่วชายโฉดคู่นั้น หากแต่สวรรค์กลับเมตตาให้นางได้ย้อนเวลากลับมาทวงแค้น ชาติภพนี้นางขอเป็นสตรีร้ายกาจ

ชีวิตมอบเพื่อชาติ
วิญญาณมอบแด่ผืนทะเล
หัวใจรัก มอบไว้...เพียงเธอ

ความรู้สึกที่เปลี่ยนไปของเขา ทำให้เขาคิดว่า..ถ้าเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนเลื่อนขั้นมาเป็นแฟนมันจะดีไม่น้อย
"ไอ้บ้าเฟิล หอมแก้มฉันทำไมเนี่ย" ณิชาเอามือลูบแก้มตัวป้อยๆ ด้วยใบหน้าร้อนผ่าว เมื่อเพื่อนคนตัวสูงเอนตัวยื่นหน้าหอมแก้มของเธอฟอดหนึ่ง
"หอมแก้มเมีย เมียน่ารักดูแลผัวดีจริงๆ"
"พูดผัวๆ เมียๆ อะไรของนายเนี่ย อย่ามาพูดแกล้งฉันแบบนี้นะ"
"ฉันไม่ได้แกล้ง แต่ฉันพูดความจริง"
"อมแล้วก็เรียกว่าผัวเมียปะ"

นิยายซีรีย์เซ็ทที่ 2
เล่ห์รักนายวายร้าย [รันเวย์-แพรดาว]
เมียบิ๊กบอส [บิ๊กบอส-สปาย]
ไอศูรย์(ไร้)เมียรัก [พี่ใหญ่-มัดหมี่]
So Love คลั่งรักเพื่อนสนิท [ไรเฟิล-ณิชา]
Bad Love พันธะรัก [คิมหันต์-พริกหวาน]
(ถึงจะเป็นเซ็ทซีรีย์ก็หาสามารถอ่านแยกเล่มได้ค่ะ)

นางเป็นฮูหยินที่ถูกต้อง แต่เขากลับเฉยชาใส่
มีเพียงบนเตียงเท่านั้นที่เขาเร่าร้อนจนนางแทบมอดไหม้
จ้าวจื่อรั่วอายุเพียงสิบหกปีเป็นลูกอนุของเสนาบดีสกุลจ้าว
ถูกสับเปลี่ยนตัวมาเป็นเจ้าสาวมาแต่งงานกับแม่ทัพที่ชายแดนใต้
กู้ตงหยางบุรุษหนุ่มอายุยี่สิบสี่ปีฉายาแม่ทัพปีศาจที่แสนเหี้ยมโหด
"เจ้าติดค้างข้า ไม่ว่าจะเล่นลิ้นอย่างไร เจ้าย่อมรู้ดีว่าสกุลจ้าวปลิ้นปล้อน
เจ้าอย่าได้หวังว่าจะได้อยู่อย่างสุขสบายเลย"
พูดจบชายหนุ่มก็ผุดลุกขึ้นเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ทิ้งให้หญิงสาวได้แต่นั่งเพียงลำพัง
แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ก็อดเศร้าใจไม่ได้
ชีวิตนางจะได้พบความสุขเช่นคนอื่นบ้างไหม.

เพราะสูญเสียบิดามารดาตั้งแต่ยังเด็ก ‘เสียนเฉิงเยว่’ จึงซ่อนตัวตนที่แท้จริงเอาไว้ภายใต้ฉากหน้าการเป็น ‘กระต่ายน้อยขี้ตกใจ’ ที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา นางไหนเลยคาดคิดว่าวันหนึ่งจะมีอันต้องเพลี่ยงพล้ำ การได้พบกับ ‘โหลวตงอวี้’ กำลังปลี่ยนชีวิตของนางไปโดยสิ้นเชิง
ปีนั้นพบเขาที่เมืองเสียนหยาง ทั้งยังเผลอสร้างความแค้นอันแสบสันให้แก่ ปีนี้พบเขาที่เมืองฉางอัน ด้วยรู้ตัวว่าไม่อาจหนีรอดจึงได้เเต่ยอมจำนนโดยดี
ฉากหน้าที่นางเพียรรักษาถูกเขามองจนทะลุปรุโปร่ง ตัวตนของนางไม่อาจซ่อนจากสายตาคมคู่นั้น คราเเรกหวาดกลัวหวั่นวิตก นานวันเข้ากลับพบว่า ‘เขา’ คือหนึ่งเดียวที่เข้าใจนาง คือผู้ที่มอบความกล้าทำให้นางกล้าที่จะลุกขึ้นสู้เพื่อตัวเอง
ทำให้นางพยายามสู้เพื่อให้ตนสามารถเป็นสตรีที่คู่ควรยืนเคียงข้างประมุขโหลว หนึ่งในผู้นำของตระกูลทั้งห้าเเห่งเมืองฉางอัน

ตกลงจะเป็นแค่พระชายาจำเป็นให้เพียงหกเดือน แต่ทำไมจ้องแต่จะกินข้าเช่นนี้เล่าเพคะท่านอ๋อง....ทั้งตามหึง ทั้งรุกหนักขนาดนี้ แล้วข้าจะรอดหรือไม่ ไหนบอกว่าท่านอ๋องผู้นี้เย็นชาไง!! นี่มันหื่นเกินไปแล้ว!!

"หมิงอันเฟย" ศิษย์สาวอันดับหนึ่งของสำนักเทียนซู หนีลงเขาเพราะจดหมายจากบิดาที่จะจับนางหมั้นหมายกับบุรุษที่นางไม่พึ่งใจ ด้วยนิสัยรักสนุก ชอบท่องเที่ยว ดื้อดึง นางจึงหนีมายังเมืองฉินโจว แคว้นฉิน จนได้พบกับเขาโดยบังเอิญ

"เซียวฟู่เฉิน" ชินอ๋องแห่งฉินโจวที่ถูกคนรักและพี่ชายแท้ ๆ หักหลัง เขากลายเป็นคนเย็นชา ไม่ไว้ใจผู้ใดอีกเลยแต่เมื่อพบกับนาง เขากลับเริ่มถูกละลายพฤติกรรมไปทีละน้อยจนต้องตามหานางไปถึง

"หอต้าหรง" หรือองค์กรลับที่ทำงานเป็นสายสืบทั่วทุกแคว้น มาสาขาตามที่ต่าง ๆ ถึงสิบกว่าแห่ง เขายื่นเงื่อนไขให้นางเป็น "พระชายา" ให้เขา ที่หอต้าหรง หากอยากได้เงิน ที่พักและอาหาร ต้องทำงานแลก อันเฟยจึงยอมตอบรับเงื่อนไขของท่านอ๋องผู้นี้แต่ว่าใครจะรู้....

"ยิ่งใกล้ ยิ่งอยากสัมผัส...."

"ยิ่งอยู่ห่างสายตา กลับยิ่งมองหา"

"ยิ่งเห็นคนอื่นเข้าใกล้ ก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิด"

สุดท้ายก็ระเบิดอารมณ์จนเผอทำร้ายคนจนได้ เอ๊า!!....พระเอกผู้เย็นชาของชั้น

เด็กน้อยวัยห้าขวบตรงหน้ามีดวงตาสีอำพันเช่นเดียวกับเขา  มวยผมที่เกล้าไว้กลางศีรษะปักด้วยปิ่นไม้แกะสลักสวยงาม  ไม้ที่ใช้ก็เป็นไม้อย่างดี  แผ่นหลังตั้งตรงมิเกรงกลัวผู้ใด

เสิ่นชิงเวยเงยหน้าขึ้นก็เห็นบุรุษคนนั้น  เผยซ่างกวน  คนที่พรากพรหมจรรย์ของนางไปทันทีที่นางลืมตามาอยู่ในโลกเส็งเคร็งนี่  จนให้กำเนิดเด็กน้อยคนนี้

"เสี่ยวหยวนรีบกลับบ้านเถอะ  แม่รู้สึกไม่ค่อยสบาย"

เสิ่นชิงเวยจุงมือบุตรชายรีบลงเขา  แต่กลับหนีไม่พ้นบุรุษที่นางพยายามหนีจากเขามาหกปี

"หาแทบพลิกแผ่นดินกลับไม่เจอ  บทไม่หาเจ้าก็มาอยู่ตรงหน้าข้าเสียได้คุณหนูเสิ่น"

"ข้าจะลืมสตรีแพศยาที่ปีนเตียงข้า  สร้างความอัปยศให้ข้าได้อย่างไรกัน  เสิ่น ชิง เวย"

"นายท่านรบกวนท่านปล่อยข้าด้วย  ท่านอาจจะเคยเห็นคนใบหน้าคล้ายข้าจึงเข้าใจผิด"

"แต่เด็กที่หน้าตาเหมือนข้าเช่นนี้  มิใช่พยานในคืนนั้นของเราหรือ  อืมท่าทางฉลาดไม่น้อย  เจ้าเลี้ยงได้ดีจริงๆ  แบบนี้ข้าจะได้ไม่เหนื่อยมากนัก"

มือหนากำลังจะคว้าข้อมือบุตรชายนาง  เสิ่นชิงเวยปัดออกพร้อมกับเอาบุตรชายมาไว้ด้านหลังกางแขนปกป้อง

"ไสหัวไป  เผยซ่างกวน  อย่ามาแตะต้องบุตรชายข้า  เจ้าไม่มีสิทธิ์  เสี่ยวหยวนกลับบ้าน"

ร่างอรชรอ้อนแอ้นนั้นอุ้มเด็กวัยห้าขวบลงเขาดูลำบากนัก  นางอยากหนีหรือเด็กคนนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าลูกเขา

เมื่อบุรุษน้อยที่เคยถูกท่านปู่ของนางไล่ฆ่า บัดนี้เติบใหญ่กลายเป็นบุรุษหนุ่มที่เปี่ยมความสามารถ สิ่งเดียวที่เขาปรารถนาคือการสังหารคนทั้งตระกูลของนาง แล้วหญิงสาวจะสามารถปกป้องตระกูลของตนเองไว้ได้หรือไม่?

"เฉินหว่านอิ๋ง" เป็นเพียงสตรีบรรณาการจากแคว้นศัตรู ที่ถูกมอบสมรสพระราชทานกับ "หวังซานเย่" แห่งแคว้นเยี่ยน

สตรีที่มาจากแคว้นเชลยมีค่าไม่ต่างจากบรรณาการทาส ในสายตาของเขานางมีหน้าที่อุ่นเตียง รองรับอารมณ์ยามที่เขาต้องการเท่านั้น แต่ใครจะรู้ยิ่งใกล้กันยิ่งผูกพัน ยิ่งผูกพันยิ่งยากจะลืมเลือน เมื่อสตรีที่เขาตีตราว่าเป็นคนไร้ค่า กลับกลายเป็นสตรีสูงศักดิ์ที่เขามิอาจเอื้อมถึง

เจ้าชายฮิมราน บิน ฮาเซม อัล-ราชิด
องค์มกุฎราชกุมารแห่งประเทศความาร์
เดินทางมาประเทศไทยเพื่อดูตัวว่าที่เจ้าสาว
ที่ถูกพระมารดาบังคับให้แต่งงานด้วย
เขาเต็มไปด้วยความชิงชัง
เมื่อเห็นหล่อนเดินเชิดฉายอยู่ในผับยามค่ำคืน ท่าทางใสซื่อไร้เดียงสาของหล่อน
ทำให้เขาแทบอาเจียน
เพราะเขารู้ดีว่าผู้หญิงอย่างหล่อน
ไม่มีทางเป็นชายาที่ดีของเขาได้
นอกจาก... นางบำเรอ!

ข้าไม่ได้ตายหรือข้ามภพ เเต่การปรากฏตัวของสตรีเเปลกประหลาดจากโลกอื่นทำให้ข้ากลัว ข้ามาก่อน ข้ารักเขามาก่อนนาง เช่นนี้ข้าเป็นนางร้ายหรือ? เมื่อความรักไม่สมหวังเเล้ว ข้าจะไปจากเขา ทำไมเขาไม่ยอมปล่อยข้าไป

แม่นางน้อยผู้เป็นหนึ่งไม่มีสอง เครื่องหน้าทั้งห้างดงามดั่งดอกหลิวพลิ้วไปตามกระแสวสันต์ กลิ่นกายหอมคล้ายผลผิงกั่วต้องน้ำค้างแรกอรุณ อีกทั้งหัวใจยังเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น ต้องการจะพิสูจน์ว่าหน้าที่ของสตรี ไม่ใช่เพียงรอออกเรือน หรือเย็บปัก ตามที่เคยเป็นมาแต่อดีต นางทำบางอย่างลงไป โดยที่ไม่รู้เลย ว่าชีวิตหลังจากนั้น กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล หญิงสาวที่แม่สื่อต่างส่ายหน้าระอา ชอบให้คนเสียทรัพย์ หนีงานดูตัวเป็นกิจวัตร ในวันหนึ่งนางกลับเรือนมาพร้อมร่างกายที่บอบช้ำ ทั้งยังขมุบขมิบปากเบาๆ บอกว่าตนนั้นไม่บริสุทธิ์แล้ว ทำเอาคนในครอบครัวตาตื่น อยากจะตีนางให้ตาย ก็ตีไม่ลง ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ น่าเห็นใจเสียขนาดนั้น บุรุษใดกัน ช่างไม่รักหยกถนอมบุปผาเอาเสียเลย

อยากได้เธอต้องแต่ง!!
ซื้อผักยังต้องเลือก ซื้อผลไม้ยังต้องชิม แล้วนี่คือ...ภรรยา คนที่จะมาอยู่ด้วยทั้งชีวิต มันก็ต้องรู้! ต้องดู!! ต้องลอง!!! ให้ถูกใจจริงๆ ผู้ชายสักคนถึงจะยอมโดดลงห่วงวิวาห์
คนสวย... หยาดฟ้ามาดินขนาดไหน หุ่นสะเด็ดเอ็กซ์สะบึมปานใด เบนจามินเจอะเจอพบผ่านมาเยอะ เจนสนาม ชำนาญเวที ทว่า... พราวพิลาส ผู้หญิงสาว... สวย... และมีเสน่ห์ไม่น้อยไปกว่าผู้หญิงคนใดในโลกใบนี้ แต่ข้อแม้ที่เธอหยิบยื่นให้ มันขัดใจสุภาพบุรุษที่ไม่เคยต้องใช้กำลัง! บังคับ! ขัดขืนใจใครแบบเขาให้แทบกระอัก อยากจะได้อยากจะกินใจแทบขาด หว่านเพชรเม็ดเท่าไข่นกกระจอกเทศ สาวเจ้ากลับไม่ยอม ไม่สน ซ้ำเมินหน้าหนี งานนี้เห็นทีต้องละทิ้งทัศนคติความเป็นสุภาพบุรุษขว้างทิ้งกลางทะเลทรายให้เม็ดทรายกลบมันให้มิด หันมาคิดใหม่ทำใหม่
‘ถ้าไม่ให้จะบังคับ ถ้าไม่รักจะจับปล้ำทำเมียเสียให้เข็ด’

'อิงอิง' ทะลุมิติมาสวมบทบาทเป็น "นางร้าย"
ซึ่งเป็นตัวละครที่มีชะตากรรมอันเลวร้ายตามท้องเรื่องที่เธอเขียน
เธอรู้เรื่องราวที่จะเกิดกับตัวละคร 'รั่วอิงเหยา'
จึงต้องทำภารกิจพยายามเอาชีวิตรอด
และเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของตัวเองให้ได้

ทว่ายิ่งเธอเปลี่ยนแปลงโชคชะตา...
เส้นเรื่องในนิยายเธอก็ยิ่งเปลี่ยนไป
ราวกับว่านิยายนี้ ไม่ใช่นิยายของเธออีกต่อไป

"ซื่อจื่อสงสารอิงเหยาหรือไม่"
"เจ้ากับข้าเคยรู้จักกันแค่ไหน เหตุใดถึงกล้าถามคำถามนี้"
แววตาที่หลัวฉางเฟิงมองนางนั้นช่างไร้อารมณ์ใด ๆ
"เช่นนั้นซื่อจื่อต้องการส่งหม่อมฉันกลับฉีโจวเพื่อรับโทษ"
"เจ้าก็เห็นในจดหมายนั้นแล้ว ข้ามีเหตุผลอันใดต้องไม่ทำตาม"
"หากวันนั้นอิงเหยาไม่บื่นมือเข้าช่วย ใช้ตัวเองเป็นเกราะรับธนูอาบพิษดอกนั้นแทน ป่านนี้..."
"เจ้าคิดว่า ชีวิตข้าแลกกับชีวิตเข้า มันคุ้มค่าแล้วหรือ"

ไม่ได้! นางจะกลับฉีโจวตอนนี้ไม่ได้ นางต้องหาคนคุ้มกะลาหัวบนบ่านี้ให้เจอ
และทางรอดของนางอยู่ใกล้แค่เอื้อมนี่เอง

องค์หญิงใหญ่จิ่นซี เป็นธิดาที่มิได้รับความรักใคร่จากบิดา เพราะเมื่อยามที่นางลืมตาขึ้นมาดูโลก ฮองเฮาผู้เป็นที่รักยิ่งของฮ่องเต้กลับต้องมาตายจาก จึงทำให้พระบิดาลืมเลือนบุตรสาวคนนี้!!

ซือลั่วซึ่งทะลุมิติกลายเป็นลูกสาวสายรองของเสนาบดีได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิองค์ให้กับอ๋องเว่ยน้อยซึ่งถูกลดระดับเป็นสามัญชนขาพิการ...
หลังจากตื่นมา ไม่มีสาวใช้ ไม่มีอาหาร มีเพียงหนุ่มหล่อขาพิการที่มองเธออย่างอาฆาตแค้น
"ข้าจะไม่เขียนจดหมายหย่า หากเจ้าอยากตายเมื่อใดก็ตายได้ทุกเมื่อที่ตามที่เจ้าต้องการ ตอนเป็นคือคนสกุลเว่ย ตายไปย่อมเป็นผีของสกุลเว่ย!”
ซือลั่วมองดูบ้านยากจนที่เหลือเพียงหนูตัวใหญ่ เพื่อให้มีอาหารและเสื้อผ้าเพียงพอสำหรับประทังชีวิต เธอทำได้เพียงหาวิธีหาเงินมาจุนเจือครอบครัว สามี และลูก...
ท่านอ๋องเว่ยน้อยเป็นคนขี้ระแวง อ่อนไหว ใครจะรู้ว่าเมื่อเขามีเอากลับทุกอย่างแล้วจะพาคนมาขวางประตู“ข้าได้ยินว่าเจ้าบอกคนอื่นว่าสามีของเจ้าตายแล้ว?”

จางหมินเย่ว บุตรสาวเสนาบดีกรมคลัง แต่กลับตกหลุมรักซ่งฟู่หลง ขุนนางขั้นเจ็ด
เพราะความคลั่งรักที่มี ทำให้นางยอมทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้แต่งงานกับเขา
แต่ใครจะคิดว่าซ่งฟู่หลงกลับไม่แม้แต่จะแยแสตนเลยแม้แต่น้อย
ครั้นพอคิดจะตัดใจหนีห่าง เขากลับเอาแต่คอยวนเวียนอยู่ข้างกาย
แล้วเป็นเช่นนี้นางจะตัดใจลงได้อย่างไรกันเล่า
"ใต้เท้า...ข้ารักท่าน แต่มิใช่เหตุให้ท่านเอาแต่กลั่นแกล้งข้าเช่นนี้"

มู่จื่อเหยี่ยน หมอหญิงเทวดาแสนสวย ทั้งแสบทั้งฉลาด ได้เกิดใหม่ในร่างพระชายาของเยี่ยนอ๋อง
ชีวิตใหม่ในร่างหญิงที่ถูกตราหน้าว่าบ้า ผู้โง่งม ไร้ค่าจะเป็นอย่างไร
นางไม่เพียงแต่เขียนจดหมายหย่าไว้ให้ท่านอ๋องหลังคืนแต่งงานเท่านั้น แต่ยังหนีไปหลังจากตั้งครรภ์ด้วย...

ทั้งอัปลักษณ์และบ้าใบ้
นางคือสตรีผู้กุมหัวใจแม่ทัพปีศาจ

เขาไม่ปล่อยริมฝีปากอิ่มสวยให้เป็นอิสระ และยังแทรกเรียวลิ้นอุ่นกวาดตวัดไม่หยุด ส่วนมือข้างหนึ่งเอื้อมมากอบกุมความขาวนุ่มนิ่มและนวดสลับบีบคลึงเคล้า ทั้งบี้ปลายยอดถันนางเพิ่มความซ่านสยิวต่อเนื่อง
ทุกสัมผัสของกวนเฉินหลางทำให้หญิงใบ้ร้อนฉ่าทั่วร่าง และส่งผลให้หัวใจสาวแทบกระโจนออกมาอยู่นอกอก
หญิงใบ้คงเสียสติเป็นแน่แท้ นางเกลียดเขา ชิงชังจับใจ และอยากฆ่าคนตัวโตให้ตาย ทว่าเหตุใดทุกความรู้สึกเหล่านี้กลับมลายและด้อยค่าลงเพียงเพราะถูกเขาหลอกล่อด้วยไฟราคะ
อวิ๋นมู่หลันกลายเป็นหญิงร่านและไร้ค่าเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด นางเกิดความสับสน หัวสมองขาวโพลนไปหมด
‘อ๊ะ... อื๊อ... ทะ… ท่าน...’ น่าละอายเหลือเกิน นางร้องประท้วงเขาได้เพียงเท่านี้ ด้วยใจกลับอ่อนยวบลงทีละน้อย ไม่ต่างจากร่างกายที่คล้ายกับจะยอมศิโรราบแก่กวนเฉินหลาง
จวบจนเขาปล่อยริมฝีปากนางเป็นอิสระจึงส่งเสียงเข้ม ๆ ขึ้น“เจ้าเป็นของข้า... หญิงใบ้!”

หนุ่มหล่อแบดบอยตัวร้าย ผู้รักอิสระไม่ชอบการผูกมัด และไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน เขามีนิสัยหวงของ โดยเฉพาะกับเธอที่เป็นเด็กของเขา
" อย่าแม้...แต่จะคิด ที่จะออกไปจากชีวิตของฉันง่าย ๆ ถ้าฉันไม่อนุญาตให้เธอออกไปจากชีวิตของฉัน เธอก็ไม่มีสิทธิ์ จะไปไหนทั้งนั้น
พระเอก :

แนะนะตัวละคร
วาโย อายุ 28 ปี ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของสนามแข่งรถที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ และเขายังนั่งแท่นเป็นซีอีโอ บริษัทในเครือยักษ์ใหญ่ของ จิวเวลรี่ กรุ๊ปอีกด้วย
เขาเป็นหนุ่มหล่อแบดบอยตัวร้าย ผู้รักอิสระไม่ชอบการผูกมัด ไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน และมีนิสัยหวงของ โดยเฉพาะกับเธอที่เป็นเด็กของเขา….

พลอยใส อายุ 23 ปี สาวสวยเรซควีนสุดฮอต เธอเป็นสาวพราวเสน่ห์ที่สวยสะดุดตา
เธอมีนิสัยเฟรนด์ลี่ จนหนุ่มๆ หลายคน ต่างหลงเสน่ห์และหมายปอง ที่จะได้เธอมาครอบครอง แต่ทว่า เธอกลับไม่สนใจใคร นอกจากหนุ่มหล่อ ผู้เป็นเจ้าของสนามแข่งรถ เธอแอบหลงไหลคลั่งไคล้ในตัวเขา จนกระทั่ง..เธอยอมเป็นเด็กของเขา เพียงเพื่อหวังว่าสักวัน เขาจะหันกลับมาสนใจเธอบ้าง ทั้งที่เธอก็รู้อยู่แก่ใจว่า เขาไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน แม้กระทั่งเธอ...