55 Book(s) Related to kim min-gue

“เธอโกหก ฉันเป็นแฟนคนแรกของเธอ เป็นทุกอย่างของเธอ เธอไม่มีทางจะลืมฉันได้ และเรามีลูกด้วย…!”
เพี้ยะ!
“คุณกับฉันเราไม่รู้จักกันมาก่อน คุณกับฉันเราไม่เคยเป็นแฟนกัน เราไม่เคยมีสตอรี่ดี ๆ ร่วมกัน คุณไม่ใช่ทุกอย่างของฉัน ฉันไม่จำเป็นต้องลืมคุณ เพราะฉันไม่เคยจำคุณ และคุณกับฉันเราไม่เคยมีลูกด้วยกัน คนที่ฉันรัก คนที่เป็นทุกอย่างของฉัน คนที่ฉันจำไม่เคยลืม คนที่เป็นพ่อของลูก และคนคนเดียวที่ฉันจะรักตลอดไปก็คือพี่ทราย ซึ่งเขาตายไปแล้ว เขาตายไปจากฉันแล้ว เขาเหลือไว้เพียงความทรงจำ คุณอย่าพูดถึงมันอีก ขอร้องอย่ามาจำ อย่าแสดงตัวว่าสงสารฉัน ฉันไม่ต้องการความสงสารจากคนอย่างคุณ ไม่ต้องการคำขอโทษในเรื่องนั้น เพราะคุณคือขุนแผน ขุนแผนที่เลวระยำ คุณมันเป็นคนละคน คุณเทียบพี่ทรายของฉันไม่ได้สักนิด อย่าพูดถึงเขา และอย่าพูดเรื่องของฉันอีก”

วิ่งตามเหมือนคนบ้า ทวงสัญญาครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายเขาก็ยังยืนยันว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเด็กกะโปโลอย่างเธอ เอาเถอะ เมื่อถึงเวลาเธอก็คงจะพอ!!

ไมค์ หรือ ไมเคิล
ชายผู้สูงศักดิ์มียศเป็นถึงลอร์ดวัลโด้..... เพราะสายเลือดที่มีทำให้ทางเดินชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเฉกเช่นคนอื่น ใช้ชีวิตเยี่ยงสุนัขรับใช้ของราชวงศ์ ทุกการกระทำเพียงเพื่อให้คนที่รักได้อยู่สุขสบายไร้ภัยใดกล้ำกรายดวงใจของตน.....

ตัวเล็ก หรือ เอวา
ชีวิตเกิดการพลิกผันตาลปัตรแปรเปลี่ยน ทำให้ชีวิตที่เคยมีครบทั้งพ่อแม่พี่น้อง ครอบครัวที่อบอุ่น กลับกลายเหลือเพียงชายคนเดียวที่ช่วยชีวิตให้รอดพ้นภัย ยกให้พี่ชายเป็นที่หนึ่งในดวงใจทุกๆ เรื่องราว

โรม หรือ โรมีโอ
ผู้ช่วยคนสนิทของไมเคิลที่ติดสอยห้อยตามไปในทุกๆ ที่ จัดการทุกสิ่งได้ดีเลิศจนบอสหนุ่มแทบไม่ต้องลงแรง ความจงรักภักดีที่มีให้ แม้ตายถวายหัวก็ยินยอมมอบให้ไม่มีเกี่ยงงอนหากเป็นความปรารถนาของบอสผู้เป็นนาย

บาร์ค หรือ บารอน
เพื่อนสนิทที่ไม่ได้เป็นแค่เพื่อน.... ในทุกการกระทำ มักจะมีบางสิ่งซ่อนเร้นอยู่เสมอ แต่ใครเลยจะรู้....... ถึงความคิดในจิตใจภายใต้ใบหน้าที่พร่างพราวไปด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุขอยู่เสมอ

เพราะอุบัติเหตุทำให้สองพี่น้องต้องมาผูกติดอยู่ด้วยกัน คนพี่ทำงานตัวเป็นเกลียวหาเลี้ยงน้องเพียงลำพัง ในขณะนั้นผู้ช่วยคนสนิทที่มีอายุเท่ากันก็ปรากฏตัวขึ้น นอกจากนี้แล้วยังมีเพื่อนสนิทที่ไม่คิดเป็นแค่เพื่อนยังคอยมองจ้องไม่คลาดสายตา ปมเรื่องราวร้อยเรียงถักทอเป็นใยหนา คงจะง่ายกว่าหากคิดตัดความสัมพันธ์....

ตอนที่ฉันรักพี่กลับร้าย พอตอนนี้ไม่ได้รักแล้ว จะมาหวังเอาอะไรอีก ‘ความเกลียดชังเหรอ?’

“พี่เคยบอกแล้วว่าพี่เกลียดคนโกหก แค่พูดความจริงมันยากนักหรือไง หรือเธอเห็นพี่เป็นควายในสายตาเธอ” เขาเริ่มพูดแล้ว และน้ำเสียงของเขามันน่าเกรงกลัว เหมือนว่าตอนนี้เขากำลังโกรธฉันเอามาก ๆ
ไม่โกรธสิแปลก ฉันปิดบังเขานี่เนอะ
“ไม่ใช่นะคะ หนูไม่ได้โกหก” แก้ตัวได้แย่มากเลยคนดี
“ถ้าที่เธอทำไม่เรียกว่าการโกหก แล้วมันเรียกว่าส้นตีนอะไร” นับว่าครั้งนี้เขาพูดหยาบกับฉันมากเลยก็ว่าได้
“มันคือเรื่องที่หนูไม่จำเป็นต้องบอกรุ่นพี่ไงคะ”
“พี่เป็นนายจ้างเธอ ให้เธอทุกอย่าง เธอควรบอกพี่” มันก็จริง ฉันหลอกเขา ทั้งที่เขาช่วยฉันทุกอย่าง
“หนูแค่คิดว่ามันคือเรื่องส่วนตัวของหนู”
“แล้วที่เธอทำงานให้พี่ มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัวของพี่หรือไง มันไม่แฟร์สำหรับพี่เลยว่ะ” พี่สายรหัสมองฉันด้วยสายตาที่มีแต่ความผิดหวัง “ต่อไปนี้ เราสองคนจบกันคนดี ออกไปจากชีวิตของพี่ซะ”
เป็นครั้งแรกที่พี่สายรหัสเขาเรียกชื่อของฉัน และคงเป็นครั้งสุดท้ายเช่นกัน

นางเอกตามพระเอกจนสงสัยว่าทำไมถึงตามติดขนาดนั้น โดยที่พระเอกจำนางเอกไม่ได้ว่าตัวเองเคยช่วยชีวิตนางเอกเอาไว้และพระเอกเป็นรักแรกของนางเอก จึงอยากตอบแทนเขาไม่ว่าจะด้วยอะไรก็ตามแต่แม้กระทั่งตกเป็นของเขา เธอก็ยินยอม... เพราะเขาคือรักแรกและรักสุดท้ายของเธอ

"คะ คนโปรดยอมแล้ว ยะ อย่า...ทำอะไรหนูเลยนะคะ" น้ำตาร่วงแหมะลงบนหลังมืออีริค "คะ คนโปรดจะรับใช้คุณท่าน จะรับใช้ด้วยชีวิต"
"หึหึ" อีริคคลายฝ่ามือออกจากคอระหง "ก็อยู่เป็นนี่" เขายืนขึ้นแล้วปรายตามองหญิงสาวด้วยสายตาเหยียดหยาม คนโปรดรีบกอดขาเขาไว้แน่น เพราะเป็นทางเดียวที่เธอจะรอด "แต่ของไร้ค่าแบบนี้ ฉันไม่ต้องการ"
"ให้คนโปรดทำอะไรก็ได้ แต่อย่าส่งคนโปรดกลับไปที่นั่นนะคะ"
"เธอควรจะรู้ไว้อย่างนะสาวน้อย" อีริคยกยิ้ม "ฉันกับไอ้เวรนั่นไม่เหมือนกัน"
"..."!
"ของเล่นชั่วคราวไร้ค่าอย่างเธอ" ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าหวาน "อย่าริอ่านมาต่อกรกับฉัน"
"..."!

นิยาย 2 เรื่อง

-Bad Guy ตัวร้ายของเธอ
ฟ้าพราวพรรณ หรือ ฟ้า ลูกสาวคนโตของศรศิลป์และดุจดวงดาว
หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปี ที่เติบโตมาท่ามกลางความรักและเอาใจใส่ของครอบครัว
เธอเหมือนกับเพชรเม็ดหนึ่งที่ส่องประกายอยู่ตลอดเวลา ผู้เป็นพ่อจึงไม่เคยปล่อยให้เธอได้เผชิญโลกด้วยตัวเองเลย
กักขังเธอไว้ราวกับไข่อยู่ในหิน และเมื่อวันหนึ่งที่อดทนต่อไปอีกไม่ไหว ฟ้าพราวพรรณก็ไม่คิดจะทน!

"ลูกแค่อยากมีเพื่อนบ้าง คุณพ่อสั่งให้คนเลิกตามกันสักทีได้ไหมคะ?"
"ลูกไม่อยากเป็นลมใต้ปีกของใคร เรื่องความรักมันห้ามกันไม่ได้ พ่อก็รู้"


-พ่ายรักสลับร้าย
เพื่อแก้แค้นลูกนกผู้หญิงแพศยาที่เป็นต้นเหตุให้พี่ชายเขาต้องฆ่าตัวตาย
แมทธิวจะเอาคืนให้สาสม!!

โปรย...
“ผู้หญิงสารเลว! ออกไปเลยนะ!!”
“ธิวปล่อยพี่ก่อน พี่เจ็บ! ขอพี่ดูทัชหน่อยนะ พี่ไม่ได้ตั้งใจเลย!”
“เจ็บเหรอ! คนน่ารังเกียจอย่างเธอมันเจ็บเป็นด้วยรึไง!!”
“พี่ชายฉันฆ่าตัวตายเพราะทนแต่งงานกับเธอไม่ได้รู้ไว้ซะ! อีผู้หญิงทุเรศ!!”
“เพี๊ยะ!! ก็แค่คนที่ผลาญเงินพ่อแม่ไปวัน ๆ ดีกว่าฉันตายแหละ!!”
“ฉันต้องได้!! หากไม่ได้อินทัชฉันก็ต้องได้คุณ! จำไว้!!”
“เธอมันผู้หญิงแพศยา! อย่ามาหวังผู้ชายในอัศวจุลรางกูล!!”

ผู้หญิงเรียบร้อยคือผู้หญิงที่ผมรู้สึกขัดตาที่สุด เจอกับตัวมาเยอะแล้วครับที่เรียบร้อย อ่อนหวาน แต่สุดท้ายก็...ไม่ได้แรดหรอกเรียกว่า ร่าน เลยดีกว่า

“ก็เพื่อนกันทั้งนั้น เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว ใช่ไหมแหวน” เสียงของเรซหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของน้องชายฝาแฝด เรซกำลังพยายามทำให้บรรยากาศดีขึ้นหลังจากที่นาฟบอกให้ฉันรู้ว่าใครบางคนนั้นมาที่นี่ด้วย
“แหวนไม่นับผู้ชายที่เคยนอนด้วยเป็นเพื่อน” ฉันพูดตรง ๆ ใครกันจะอยากเป็นเพื่อนกับคนที่ทำให้เราเจ็บ แม้ว่าความเจ็บที่ได้รับ 90% จะเป็นฉันที่วิ่งเข้าไปหาเองก็เถอะ
แต่แล้วเสียงจากด้านหลังของฉันก็ดังขึ้น เสียงที่ฉันเคยคุ้นเมื่อนานมาแล้ว ถึงเป็นคำสั้น ๆ แต่ฉันก็รู้ว่าเขาเป็นใคร
“หึ” เสียงและตัวมาพร้อมกัน เจ้าของร่างสูงเดินไปนั่งที่ว่างตรงที่ฉันทักไปก่อนหน้า ซึ่งมันอยู่ตรงข้ามกับฉัน ฉันมองเขาแค่เพียงเล็กน้อยและเบือนหน้าหนี
เชื่อเถอะว่าไอ้เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอนั้นเป็นคำสั้น ๆ แต่มันมีความหมายและความหมายของเขาก็คือ ‘คิดว่าฉันยังอยากจะได้เขาอยู่ไง’

ฉันใช้มือดันแล้วทุบที่หน้าอกของเดฟแรงๆแต่ไม่เป็นผลใช้มือข้างหนึ่งรั้งท้ายทอยฉันไม่ให้สบัดหนีเขาแขนอีกข้างแค่เท้าไว้ที่โต๊ะข้างตัวก็เท่านั้น แล้วเขาก็ค่อยๆใช้ปากเขาเปิดให้ริมฝีปากฉันเผลอขึ้นเพียงเล็กน้อยแล้วดันน้ำที่มีรสชาติเหมือนน้ำแดง.. มันก็น้ำแดงไง!
เดฟค่อยๆดันน้ำแดงเข้ามาผ่านริมฝีปากของฉัน ทำเอาฉันหยุดทุบตีเเล้วเปลี่ยนเป็นจิกไปที่เสื้อหนาๆของเขาแทนแล้วเผลอกลืนน้ำแดงรสหวานๆที่เขาเป็นคนส่งมาให้อย่างไม่ได้ตั้งใจ
ฉันยืนเหวออึ้งทำอะไรไม่ถูก เมื่อกี้เขา! ทำบ้าอะไรเนี่ย!!
"...อะ.." >ฉันนน เอ๋อแดกไปแล้วจ้า
"ได้กินแล้วนิ พอใจแล้วนะ" ไอ้บ้า! ดูพูดเข้า!!! แล้วพูดนิ่งๆแบบนี้คือ!!!

"ฉันชักสนใจ.. ผู้หญิงอย่างเธอแล้วดิ" สิ่งที่ตามมาหลังคำพูดนี่ คือสายตาที่แทบจะละลายฉันได้ ท่าทางที่ดูแข็งแรงแฝงไปด้วยเสน่ห์นี่ก็ด้วย อันตราย อันตรายกับหัวใจมากๆ หลังจากพากันนิ่งไปสักพัก เขาก็พูดอีกด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเล่ห์กล
"ยินดี ที่ได้เป็นคนแรกของเธอ"
"... และนั่นคือความผิดพลาดของฉัน" อ่อนแอให้เห็นไม่ได้ผู้ชายแบบนี้ ฉันต้องแข็ง เพราะลางสังหรณ์มันกระซิบฉันว่า.. เรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้น มันกำลังจะส่งผลกระทบถึงฉันไปยันอนาคตแน่ๆ

"หวังว่า..รุ่นพี่ จะไม่ลืมคืนนี้ของเรานะคะ" ฉันกระซิบที่ข้างหูของรุ่นพี่ที่นอนนิ่งราวกับสลบไสล ความรู้สึกเจ็บตรงส่วนนั้นเป็นเครื่องยืนยันว่า.. เขาเป็นความทรงจำแรกของฉัน ก่อนจะค่อยๆลุกจากเตียงแม้ความเจ็บจะแผ่ซ่านก็ตามที ถ้าให้ฉันรอจนรุ่นพี่ตื่นฉันคงต้องอ่อนแอให้รุ่นพี่เห็นแน่ๆ ถึงเราจะไม่ได้เป็นอะไรกัน ถึงแม้ว่าเรื่องที่ฉันตัดสินใจทำมันจะดูใจง่ายเกินไป.. แต่อย่างที่บอกฉันชอบเขา แล้วคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายที่จะได้เจอเขา เพราะรุ่นพี่ต้องกลับประเทศไทยแล้ว แล้วเราอาจไม่มีทางได้พบกันอีกเลย....

คนอย่างคะนิ้งต้องสวย แซบ เป๊ะ ปัง อลังกาลตลอดเวลาไม่ว่าจะต่อหน้าไอ้ตี๋ ไอ้แว่น ไอ้ไฝ ไอ้หน้าขาว ไอ้หุ่นล่ำ หรือจะเป็นไอ้หล่ออลังกาลบ้านรวยหมื่นล้านอย่างพี่เวกัส ไม่ว่าจะต่อหน้าใครก็ตามฉันต้องสวยยืนหนึ่งเท่านั้น เพราะความพึงพอใจส่วนตัวของฉันเองไม่ใช่เพราะเพื่อผู้ชายคนไหน ขอย้ำอีกครั้งว่าฉันไม่ได้ชอบพี่เวกัส และฉันไม่ได้ชอบใคร ฉันจะโสด! ฉันจะโสด ฉันรักความโสด และฉันต้องการโสด!

"ฉันไม่มีวันหมั้นกับผู้ชายมักมากนิสัยเสียอย่างนาย ไม่มีวัน" ณดาเอ่ยพร้อมกับเชิดหน้าใส่ ขณะที่เธอนั้นพยายามดันตัวออกจากการรัดกุมของดีเอ็ม

"ทำไม คนอย่างฉันมันทำไม" ร่างสูงเอ่ยถามพร้อมกับจ้องใบหน้าสวยใส ด้วยสีหน้าและแววตาดุดัน

"มักมากและสำส่อน เอาไม่เลือกอย่างนาย ต่อให้เหลือนายแค่คนเดียวฉันก็ไม่เอา" ณดาเอ่ยกับคนใจร้ายอย่างเหลืออด

"สงสัยที่ปากเก่ง เถียงฉอดๆ แบบนี้ ไม่อยากเป็นแค่ว่าที่คู่หมั้น แต่อยากข้ามขั้นเป็นเมียฉันแทน" ร่างสูงเอ่ยจบ ก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าและลำคอด้วยท่าทีโมโหสุดๆ เขารู้ว่าเธอนั้นเกลียดเขาเข้าใส้ แต่ทำไงได้ละในเมื่อครอบครัวดันเสนอตัวเธอมาให้กับเป็นคนของเขา แบบนี้ใครจะปล่อยให้โง่ละ มันก็ต้องลองกันหน่อย

"เธอมันก็แค่น้องสาวของผู้หญิงขายตัว ที่หาวิธีทำให้ฉันสนใจไม่ได้ เธอก็วิ่งไปหาคนอื่น"

"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที

"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด

"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ

"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"

"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด

!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด

ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน

"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห

"พี่ริก" นินิวเรียกคนที่เข้ามาในห้องเธอ ฉันอยากจะกรี๊ดและกัดลิ้นตัวเองให้ขาด ฉันลืมไปสนิทว่าริกเป็นคนที่เข้าออกคอนโดของเธอได้อย่างง่ายดาย

"ออกไป ถ้าไม่อยากโดนข้อหาบุกรุกห้องคนอื่นในยามวิกาล" นินิวบอกริกมาเสียดังด้วยสีหน้าโกรธจัด ที่ริกเข้าห้องเธออย่างถือวิสะ

"ไม่ไป ในเมื่อที่นี่คือห้องเมียฉัน ทำไมฉันต้องออก" ร่างสูงบอกมาด้วยเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจ

"ห้องฉันไม่ใช่ห้องของยัยโมเน่ เมียคนปัจจุบันของพี่ ถ้าพี่ยังหลงเหลือความเป็นคนอยู่บ้างก็ออกไปจากห้องฉันคะ" แต่ริกกับไม่สนใจคำพูดนินิวเลยซักนิด ร่างสูงเดินเข้ามาหาคนตรงหน้า นินิวที่เห็นเช่นนั้นถึงกับจับที่ชายผ้าขนหนูเอาไว้แน่นขึ้น เพราะคนตรงหน้านั่นดูอันตรายสำหรับเธอ

"อย่านะพี่ริก เรื่องของเรามันจบไปแล้ว" นินิวบอกมาด้วยเสียงสั่นเพราะสายตาที่เขามองเธอมามันน่ากลัวมากจริงๆ

"ชอบฉันไม่ใช่เหรอ เอาฉันแล้วจะไปอ่อยคนอื่น อีกทำไม ฉันเห็นเต็มสองตาว่าเธอจูบกับไอ้ไทม์"

"ในเมื่อพี่เห็นเช่นนั้น พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียสิ ฉันจะอ่อยจะจูบกับใครมันก็เรื่องของฉันไหม ฉันบอกพี่ไม่กี่ร้อยครั้งแล้วว่าเราเลิกกันแล้ว เพราะพี่มันเลว ฉันเลยไม่อยากได้พี่แล้ว "

"มีฉันเป็นผัวคนเดียวมันไม่พอหรือไง ถึงอยากได้ไอ้แทคิณเป็นผัวเพิ่ม" ดีเทลตะเบ่งเสียงด้วยท่าทีโกรธจัด พร้อมกับดึงคนตัวเล็กเข้าหา

"สงสัยพี่จะเข้าใจอะไรผิด คนที่ฉันรักคือพี่แทคิณ...พี่ใช่พี่" โรราเอ่ยมาเช่นนั่น แต่นั้นกับยิ่งทำให้ ดีเทลโมโหและโกรธหนักเข้าไปอีก คนตัวโตถึงกับกดคนใต้ร่างลงให้จมเตียงนอน

"ฉันไม่สนว่าเธอจะรักใคร ตราบใดที่เธอเป็นของฉันๆ ไม่มีทางที่เธอจะเป็นของใครหน้าไหนทั้งนั้น"

"คนเลว..." โรราเอ่ยด้วยเสียงอันโกรธจัด

ดีเทลจ้องมองคนใต้ร่างด้วยความรู้สึกโกรธและโมโห

"กับผู้หญิงสำส่อนอย่างเธอ ฉัน เลว...ได้มากกว่าที่เธอคิด" ดีเทลเอ่ยจบร่างสูงก็ระดมจูบคนดื้อ ที่แสนจะพยศไปทั่วทั้งใบหน้า

"มะ...ไม่นะ พี่ดีเทล" โรราเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่น

****+***+++++++++

"ฉันรวยมากพอ...ที่จะซื้อเธอ เอาคนอย่างเธอมากระแทกเล่นๆ ได้" ใบหน้าอันหล่อเหลาเอ่ยมาด้วยสีหน้าอันดุดัน

"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้

แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"

"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง

เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ

"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."

"เพียะ"

อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม

"เธอ..."

เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง

!! หมับ !! แต่กับถูกมือของเขาล็อกมือแนะดันตัวชิดผนัง

“จะตบหน้าฉัน” คนถามยกยิ้มร้ายที่มุมปาก สายตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

“สมควรไหม จู่ๆ นายก็มาจูบฉัน จูบทำไมไหนบอกไม่สวย” เธอมองเขาสีหน้าเอาเรื่องสุดๆ

“ไม่สวยแต่อยาก...จูบ หรือเธอมีปัญหา อะไร ” หึ...ถามได้นะ นี้เขาใช้สมองส่วนไหนคิด จู่ๆ ก็กระชากฉันไปจูบ ถึงวาคิมนายนี้จะมีดีแต่หน้าตาดี นิสัยที่สวนทางกับหน้าหล่อๆ แต่บอกเลย กับผู้ชายปากเสียคนนี้จูบเร้าอารมณ์แค่ไหนฉันไม่อิน ทว่าขณะร่างบางจะเดินหนีนั้น นิ้วชี้ของคนตัวสูงแต่เข้าที่ริมฝีปากบางล่างของเธอ

“จะทำอะไร”

“เถอะน๊า แค่ดู ที่โดนฉันกัดปากวันนั้นหายยัง”

“เป็นหมาหรือไงถึงชอบไล่กัด ปาก”

“หมาอย่างฉันไม่กัดเก่งแค่ปาก อย่างอื่นฉันก็กัด เธอเองลองมาแล้วนิ หรือ...คืนนั้นเธอลืม รื้อฟื้นให้หมาตัวนี้หน่อยไหม คืนนี้คอนโดฉัน ยังว่างนะ” ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตัวเล็ก

“ถอย วาคิมนายอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ”

เมื่อนักศึกษาสาวสวยสุดฮอตดันพลาดท่า วันไนท์สแตนด์กับอาจารย์หมอ ในรั้วมหาลัยที่เธอกำลังศึกษาอยู่ เพราะความเมาแท้ๆ ทำให้เธอเป็นตกเป็นเด็กเลี้ยงลับๆ ของเขา มิอาจเปิดเผยสถานะ ที่แท้จริงได้

อาจารย์หมอที่พวกเธอคลั่งไคล้กันนักหนา

ใช่เขาคือคน " ในความลับของฉันเอง "

"วันนั้นคุณเมา ฉันก็เมา เราแค่สนุกกันแค่นั้น"

“แอบฟังแล้วคิดว่าฉันจะปล่อยผ่านไปง่ายๆ งั้นเหรอ”

“ฉันไม่ได้แอบ”

“แต่เธอได้ยิน”

“ช่วยไม่ได้นายกับแฟนนายอยากจะคุยเรื่องลับๆ ของพวกนายตรงนี้เอง และฉันขอบอกไว้ตรงนี้ว่าไม่ได้แอบฟัง”

“ใครสน” โรมไม่พูดเปล่าแต่มือหนากับหยิบแว่นตาทรงกลมออกจากใบหน้าของคนตัวเล็ก กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่ลอยมาแตะจมูกของคนตัวโต ยัยพิษสุนัขบ้านั้นตัวหอมชะมัด สายตาคมคู่ดุจ้องมองใบหน้าสวยใสไร้กรอบแว่นตาอย่างใกล้ชิดพิจารณา ราวกับถูกใบหน้าสวยหวานตรงหน้านั้นต้องมนต์สะกดเข้าอย่างจัง

“แว่นฉันนั้นนายจะเอาไปไหน เอาคืนมานะ”

“รับปากกับฉันว่าเธอจะไม่เอาเรื่องที่ได้ยินไปพูดที่ไหน ห้ามเอาเรื่องของฉันไปเผยแพร่เด็ดขาด” โรมเอ่ยกับคนตรงหน้าเสียงเข้ม

“ทำไมรับไม่ได้ อายเหรอ” นานิลเอ่ยอย่างเชิดหน้า นี้เหรอโรม บริหารปี 3 ที่สาวๆ คลั่งไคล้นักหนา แต่น่าเสียดายหน้าตาก็ดี แต่ไม่คิดจะหน้าตัวเมีย

“ไม่ใช่...เรื่องของเธอ แค่ทำตามที่ฉันสั่ง”

“เป็นใครมาสั่งฉัน” เธอสวนกลับเขาทันที แต่นั้นกับถูกฝ่ามือหนาบิดเข้าที่เอวเล็ก นานิลถึงกับรู้สึกได้

"ไง...หลบหน้าผัวมาหลายวัน" คนตัวโตกดเสียงมาอย่างไม่น่าฟัง ยิ่งเธอขัดขืนเขายิ่งเพิ่มแรงบีบที่ข้อมือ

"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน

"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"

"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด

"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน

"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก

"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น

"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน

“ช่วยหน่อย พาฉันออกไปจากตรงนี้”

“แล้วฉันจะได้อะไรจากนาย” พรีนต่อลองกับเขาคนหน้าขรึม

“เธอ....” สายตาคมคู่ดุจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาเสียเวลาที่เธอต่อลองกับเขามากพอแล้ว

“เหอะ คิดว่าหล่อ เป็นไอดอลแล้วไง ใช่ว่าสาวๆ จะชอบนายจะทุกคนหรอกนะ” พรีนเอ่ยพร้อมเชิดหน้าใส่แทคิณ ไอดอลแล้วไง ถึงนายนี้จะหล่อตรงสเปกฉันมากก็เถอะ เล่น ตัวไปสิคะ ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตรงหน้า พร้อมกับหลุดรอยยิ้มที่มุมปาก

“ไม่ชอบ เกลียดฉัน” เขาแสยิ้มถามคนตรงหน้า

“ก็ไม่ขนาดนั้น”

“จะช่วยไม่ช่วย” เขาเอ่ยเสียงเข้ม แต่นั้นภายในหัวของพรีนกับคิดอะไรขึ้นมา

“ฉันไม่เคยช่วยใครฟรี อะไรดีน๊า นาฬิกานั้นก็แบรนด์หรู แหวนที่นิ้วนายนั้นก็สวย” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของคนใบหน้าสวยจงใจเหลือบมองที่แขนและข้อมือของเขามาอย่างตั้งใจ นาฬิกานั้นก็สวย แหวนที่ใส่ในนิ้วนั้นก็แบรนด์ดังด้วยสิ แต่น่าเสียดายที่เธอมีมันหมดแล้ว

“อะไร ดีน๊า ที่สาวๆ ทั้งประเทศอยากได้จากนายกัน” เธอเอ่ยอย่างเชิดหน้า เหอะเขาคงคิดว่าฉันอยากได้ อย่างสาวๆ คนอื่นๆ อยากได้ละสิ ในเมื่อเขาให้โอกาสแล้ว แต่เธอกับไม่เลือกมัน ได้เขานี้แหละจะยัดเยือดสิ่งนี้ให้เธอเอง

“ผัวไม่อยู่แรดวะ”

!! หมับ !!

“หึ...เดี๋ยวนี้หัดเที่ยวนิหว่า”

“ทำไม หรือพี่ไทม์ที่พี่ตาม ตามฉันมานี้ เปลี่ยนใจ คิดจะสนใจฉัน” คนตัวเล็กไม่พูดเปล่า ปลายฝันที่ถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์เขาครอบงำ เผยรอยยิ้มเย้ยยันให้กับคนตัวสูง แต่นั้นคำพูดของเธอกับทำให้เขาหงุดหงิดที่เธอนั้นท้าทายเขา

“สน ไม่สนมันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อ เธอเป็นเมียฉันแล้ว” น้ำเสียงรอดไรฟันเอ่ยกับคนตัวเล็ก แต่นั้นปลายฝันกับไม่คิดสนใจคำพูดร้ายการที่แดกดันเธอ ไหนๆ พี่ไทม์ก็ทักทายฉันแล้ว ทักทายสามีหน่อยเป็นไง ปลายฝันถือวิสวะ โอบแขนเข้าต้นคอคนตัวสูง

“ เดี๋ยวนี้พี่ไทม์เปลี่ยนใจ เห็นฉันเป็นเมียพี่ไทม์ แล้วเหรอคะ พูดอีกสิคะ พูดดังๆ ให้คนสวยของพี่ได้ยินไปเลยสิคะ” คนตัวเล็กไม่พูดเปล่า แต่กับแกล้งซุกใบหน้าสวยหวานหน้าเข้าหาแกล้งยั่วโมโห นั้นยิ่งพลานทำให้ไทม์หงุดหงิดที่ถูกเด็กดื้ออย่างปลายฝันลวนลามตน ยัยเด็กแสบ กล้าดียังไงยั่วโมโหเขา ยังๆ ไม่รู้ตัว

“ปลายฝัน...”

“ที่พี่ไทม์ เห็นฉันเป็นเมียพี่นี่ คืนนี้คุณคนสวย คนนั้นลีลาไม่เด็ดเท่าฉันละสิ ” ปลายฝันยิ้มเย้นยัยให้กับคนนิสัยไม่ดี เจอหน้าก็หาเรื่องเลย ไหนๆ ก็เข้ามาทักทายแล้ว เอาหน่อยละกัน

“ทำไมจะไม่เด็ดละ เด็กๆ ที่ฉันเลี้ยงดู ทั้งสวย และเด็ดกว่าเธอหลายร้อยเท่า ดูจากขนาดไซส์ ขนาดหน้าอก...”-

"_" ใครๆ ก็คิดว่าฉันโสด จะพูดยังไงดีละ มันพูดได้ไม่เต็มปากนะ "

"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง

"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย

***********************

เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล

"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก

" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้

เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ

"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด

ฟรอสต์ ภัคพงค์ หนุ่มหล่อใบหน้าอันหล่อเหลา (คนหล่อ กินของไม่ซ้ำ แต่กับเธอคือข้อยกเว้น

++++++++++++

เสือสองตัว อยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ ไม่กูก็มึง ต้องตายไปข้างนึ่ง

"ปาลิน มานี้...ฉันสั่งให้เธอมานี้"ฟรอสต์ตะเบ่งเสียงด้วยอารมณ์เดือดจัด

"ไม่ ฉันไม่ได้กับนาย ได้โปรด ปล่อยฉันไป"

"อยากตาย หรือไงวะ ฉันสั่งให้เธอมา"

"ถอย เรื่องผัว เมีย คนนอกอยากมึง ไม่ควรเสือก"

"ถ้ามึงหมายถึงปาลิน กับยัยนี้กูก็ผัวเธอ"

"ไอ้...พาทิศ เชี่ย มึงอย่าอยู่เลย"

!! ผั๊วะ !!

"ฟรอสต์ นายเลวมากนะ รู้ไหม"

"เลว แค่ไหน ฉันก็เป็นผัว เธอ"

"...คนสกปรกอย่างนาย ไม่ต้องมาจับ" ฟรอสต์ขบสันกรามแน่นด้วยอารมณ์โกรธจัด ฉีกเนื้อเธอได้ มันคงหลุดออกมาเป็นชิ้นๆ

"สกปรกอย่างฉันก็ผัวเธอมั้ยวะ อย่า ดื้อกับฉันให้มาก ระวังจะโดนเหมือนคืนนั้น"

“เรนิส นม เด็ก 18 จริงปะเนี่ย...”

“อยากรู้ลองเปิดดูได้ ไม่ได้ห้ามน๊า...” กล้ามากที่ท้าเขาเช่นนี้

^_^

“ไม่กลัวฉัน ทำไมดีไม่ร้ายรึ”

“ก็รู้ว่าชอบ แล้วทำไมต้องกลัว”

“ทำไม...อยากได้ฉันมากขนาดนั้นเชียว”

“แล้ว ได้ปะละ...”

“แรดวะ...”

มาคัสแสยิ้ม ด้วยสีหน้าสะใจ เมื่อเขาไม่คิดสนใจ เด็กแก่แดดที่นอนตรงหน้า

“ถึงฉันจะ แรด แต่แรดแค่กับพี่คนเดียว...ไม่ได้มั่วเหมือนใครบางคน”

“คุณนี้นะเป็นอาจารย์”

“ฮ่า ฮ่าๆ” นาเดียร์ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสนุก ไม่เชื่อ สภาพห่ามๆ อย่างเขานี้นะเป็นอาจารย์ สอนมหาลัยวิทยาลัย

“ถ้า คุณเป็นอาจารย์ ฉันก็คงเป็น ผู้ช่วยศาสตร์ ด็อก เตอร์เดียร์ลดา....แล้วละ ฮ่า ฮ่า”

“เพื่อน เล่นเธอเหรอ”

^_____^

"ผู้ชายที่ยืนสอนหนังสือที่หน้าห้องเรียนคนนั่น^_^"

"อืม ใช่..."

"เขา เป็น สามีของฉันเอง"

+++++++++++ "อาจารย์ คาร์เรน"

“เพื่อนพี่ไม่ได้ใจร้ายกับคนสวยขนาดนั้นหรอกนะคับ” รามเอ่ย

“ใช่ไหมวะ ไอ้มอส” รามถามเจ้าตัว

“พี่ไม่เอาเรื่องฉันแล้วใช่ไหม...” เชอลิตาเอ่ยด้วยสีหน้ามีความหวังอีกครั้ง เธอมองเขาตาพริบๆ อย่างลูกแมวอ้อนเจ้าของ

“ในเมื่อเธอไม่มีปัญญาจ่ายค่าเสียหายให้ฉัน ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”

“ข้อแลกเปลี่ยน...” คนตัวเล็กใจเต้นตุบๆ ตับๆ

“น่ารักอย่างน้อง ทำอะไรได้บ้างเอ่ย...” รามถาม น่ารักงั้นเหรอ ผู้ชายหล่ออย่างพี่ราม ชมแบบนี้ก็เขินอยู่นะ

หึ...น่ารัก ใบหน้าได้แต่กระตุกรอยยิ้มร้ายกาจขึ้นที่มุมปาก สายตามองสำรวจ คนตัวเล็ก ถ้ายัยนี้ไม่ติดผอมจนเกินไป ก็น่าสนนะ สวย น่ารักก็ว่าไปอย่าง แต่ดูรวมๆ แล้วนั้น หน้าอกแบนราบเป็นหน้ากลองแบบนี้... ไม่ผ่าน

“ผอมหน้าอกก็แบนแบบนี้ จะเอาไปทำอะไรได้ นอกเสียจาก...” มือเรียวยกขึ้นมาปิดหน้าอก เขามีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์หน้าอกฉัน ใบหน้าอันหล่อเหลาหยุดคำพูดไว้แค่นั้น

"มาทำให้ฉันรัก แล้วคิดจะออกไปจากฉันง่ายๆ งั้นเหรอ ไม่มีวัน" พูดจบ มือหนาก็กระชากคนตัวเล็กเข้ามาระดมจูบเข้าใบหน้าสวย อย่างหนักหน่วง จูบที่ดิบเถื่อน และรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเป็นคนรักใครรักยาก แต่ในเมื่อยัยตัวแสบเข้ามาทำให้รักแล้ว ก็ยากที่จะปล่อยเธอไป ปากหยักหนาถอนจูบออกจากคนตัวเล็ก และอุ้มเดินไปยังลานจอดรถ

"...พี่ธีร์นี้พี่จะทำอะไร ปะ...ปล่อยฉันนะ"

"ของเคยๆ กันอยู่จะกลัวไปทำไม" ธีร์ณัฐจ้องมองคนตรงหน้าที่แสนจะพยศ

"อย่านะพี่ธีร์ ไม่..." หึ... รอยยิ้มอันร้ายกาจผุดขึ้นมาที่มุมปากหยัก

"เด็กแสบๆ อย่างเธอจะได้ไม่กล้า มาบอกเลิกฉันอีก" ธีร์ณัฐตะเบ่งเสียงด้วยท่าทีโกรธจัด พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปจัดการปิดเสียงอันน่ารำคาญที่ออกจากปากคนตัวเล็ก

ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาหวังจะจูบคนตัวเล็ก แต่เธอกับหลับตา

“หยี่ สกปรกปาก ไม่รู้ไปจูบกับใครมาบ้าง”

“ไง...ไม่อยากร่วมด้วยเหรอ”

“เฮ้ย... กล้าดียังไงมาว่าฉันอยากร่วม ปากสกปรกแบบนี้กรุณาถอยไปไกลๆ”

“ว่า ฉัน”

“ที่นี่มีหมาอีกตัวไหมละ” ร่างบางที่กำลังจะสาวเท้าหนีกับถูกมือหนากระชากเข้าหาตัว

“หึ...พูดผิดพูดใหม่ได้นะคนสวย ฉันให้โอกาสเธอพูดอีกที” ใบหน้าอันหล่อเหลาของหนุ่มเพลย์บอยเสยิ้มให้กับคนตรงหน้า มะปรางถึงกับถอยหนี

“อย่านะ...นี้นายคิดจะทำอะไร”

“ก็เห็นแวดๆ อยากลองไหมละ ห้องนั้นยังว่างนะ” รามไม่พูดเปล่า แต่ใบหน้าอันหล่อเหลาผิวเนียนใส จมูกโด่งกับโน้มเข้าหาคนตัวเล็ก

!! ตึก ตึก !!

ด้านมะปรางที่ถูกรามเข้าใกล้ในระยะประชิดตัว ร่างบางถึงกับใจสั่นเต้นแรงขึ้นมาอย่างทราบสาเหตุ

“งั้นเหรอ” เธอเอ่ยกับเขาอย่างท่าทาย

!! โป๊ก !! แต่นั้นกับรองเท้าส้นสูงไซส์ 37 กับเตะเข้าส่วนสำคัญของคนตัวสูงถึงกับทรุดตัวลงกับพื้นเขาจุกขดจนตัวงอ

“อึก...โอ้ย เธอ...ยัย” รามที่ถูกยัยหน้าสวยบ้าพลังเตะเข้าส่วนสำคัญถึงกับหน้าแดงตัวงอ

ถ้าชาตินี้รอให้ผู้ชายมาขอฉันแต่งงาน ฉันคงโสดไปตลอดชีวิต

“พี่หมอภีมค่ะ แต่งงานกับฉันเถอะค่ะ” ใบหน้าอันหล่อเหลาของนิสิตแพทย์หนุ่มหล่อวันยี่สิบสี่ปี เค้นยิ้มด้วยเสียงหัวเราะ หึ...! ประกายดาวนี้เธอใจกล้ามากขนาดไหนถึงได้ขอเขาแต่งงาน

“หึ...คิดดีแล้วเหรอ ถึงกล้ามาขอฉันแต่งงาน ทำไมฉันต้องทิ้ง ความอิสระ ไปแต่งงานกับเธอ” คำพูดอันร้ายกาจหลุดจากหมอหนุ่ม นัยน์ตาคมคู่ดุเพ่งมายังใบหน้าสวยของเธอ คนฟังถึงกับหน้าเหวอ

“พี่หมอภีมเป็นแฟนดาวนิคะ หรือดาวเข้าใจอะไรผิดไป” หึ...!

“แค่แฟน ฉันยังรักสนุก ไม่พร้อมเอาชีวิตอิสระไปผูกมัดกับใคร จริงอยู่ว่าฉันเป็นแฟนเธอ อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน ที่ผ่านมาฉันแค่สนุกกับเธอเท่านั้น” แค่สนุกกับร่างกายฉัน

“อืม...นั้นนะสิ ดาวคงขออะไรกับพี่ภีมมากเกินไป”

“กับเธอ อย่างมาก ฉันแค่สนุก”

“ค่ะ” เธอได้แต่พยักหน้าตอบ

'ทางเราได้ตรวจสอบว่าโฮสต์ทำความดีครบ 9,999 ครั้ง จึงได้ส่งระบบสาวใช้สารพัดประโยชน์มาเพื่ออำนวยความสะดวกให้โฮสต์ทำความดีต่อไป!'
กรี๊ดดด! มันไม่มีประโยชน์ว้อยยย!!!!

เกิดใหม่ทั้งที แทนที่จะได้อะไรดี ๆ ดันได้ระบบสาวใช้!

'ทางเราได้ตรวจสอบว่าโฮสต์ทำความดีครบ 9,999 ครั้ง จึงได้ส่งระบบสาวใช้สารพัดประโยชน์มา เพื่ออำนวยความสะดวกให้โฮสต์ทำความดีต่อไป!’

บ้าบอคอแตก!!!

มันจะมีประโยชน์อะไรในโลกเวทมนตร์แบบนี้! แล้วอะไรนะ?!

นี่มันเกมจีบหนุ่ม!!!

นางเอกเรื่องนี้กาก บ้า และซวย

เมื่อความรักแปรเปลี่ยนเป็นหายนะ
และความไว้ใจกลายเป็นคมมีดที่แทงกลางใจ…
ในช่วงสุดท้ายของลมหายใจ นางยอมดื่มยาพิษเพื่อปลิดชีพตนเอง… ทว่ากลับลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงเวลาก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย ฟ้าประทานโอกาสให้นางกลับมาแก้ไขสิ่งที่เคยผิดพลาด

พ่อของเธอเป็นหนี้นับล้าน และครั้งนี้คือครั้งสุดท้ายที่เธอจะตอบแทนหนี้บุญคุณที่ให้เธอลืมตาเกิดมา
ระหว่างเธอและเขา สถานะเธอคือเมียขัดดอก เป็นได้เพียงนางบำเรอ พอครบสัญญาเธอก็จะได้เลือกทางเดินของตัวเองสักที

ท่านช่างใจดำยิ่งนัก ท่านกับข้าเปรียบดั่งเหมยเขียวม้าไม้ไผ่ ข้าเชื่อว่าสักวันท่านจะกลับมาเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกับข้า แต่ใยท่านจึงพาสตรีอื่นกลับมา แล้วถอนหมั้นข้าอย่างไร้เยื่อใย

เธอสบปัญหาการเงินจึงไปทำงานชงเหล้าที่สนามแข่งรถแห่งหนึ่ง ไม่คิดเลยว่าในวันนั้นชีวิตเธอจะเปลี่ยนไปตลอดกาลเมื่อได้รู้จักกับเจ้าของสนามแข่งรถแห่งนี้นอกจากนั้นเขายังเป็นรุ่นพี่ในมหาวิทยาลัยอีกด้วย เธอตกลงรับข้อเสนอเป็นเด็กเลี้ยงในความลับเขา แรกๆ ก็ความลับหลังๆ มาเขาเริ่มหึงหวงเธอออกนอกหน้าจนมันไม่ใช่ความลับอีกต่อไป

ลูกปัด เด็กสาววัยสิบเก้าปีที่เกิดมาในครอบครัวฐานะยากจน เธอถีบตัวเองจนได้เข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยชั้นนำอย่างมหาวิทยาลัยแห่งนี้เพราะหวังว่าในอนาคตเธอจะประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน แต่นั่นมันก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้นในชีวิตของเธอ หญิงสาวทำงานหนักทุกอย่างจนกระทั่งได้พบเจอกับหลุยส์ หนุ่มวิศวะปีสี่ผู้เป็นเจ้าของสนามแข่งรถที่เธอมาทำงานชงเหล้าอยู่ที่นี่ เขาหล่อเขาดูร้ายแต่ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันทุกครั้งที่เจอหน้าเขาเธอถึงทำตัวไม่ถูก จู่ๆ เขาก็ยื่นข้อเสนอมาให้อยากได้เธอเป็นเด็กลับๆ ภาษาบ้านๆ ก็นางบำเรอชั่วคราวนั้นแหละ ในตอนแรกเธอปฏิเสธออกไปแถมโมโหมาอีกด้วยที่เขาทำแบบนี้กับเธอ แต่ทว่ามรสุมชีวิตที่เข้ามาพร้อมกัน เธอถูกรูมเมทแอบขโมยเงินไปเงินนั้นเธอต้องจ่ายค่าเทอมไม่งั้นต้องโดนไล่ออกและนั่นจึงทำให้หญิงสาวกลับมาหาชายหนุ่มอีกครั้งพร้อมรับข้อเสนอของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

จิตตรานักอ่านตัวยง หนังสือนิยายของเธอเต็มผนังห้องทั้งสี่ด้าน เธออ่านไปก็มักจะก่นด่าพระเอกโง่ นางเอกโง่ ส่วนนางร้ายหากเจอในชีวิตจริงจะจิกหัวตบด้วยเปลือกทุเรียน นั่นเป็นความคิดของเธอในสมัยยังสาว
มือเหี่ยวย่นลูบไล้ไปยังหน้าปกนิยายเล่มโปรด ชีวิตของเธอนั้นไม่ต่างจากนิยายนักหรอก แต่ชีวิตเธอไม่ได้เหมือนนางเอกในนิยาย กลับเมื่อนางร้ายในนิยายเล่มนี้ หยิ่งผยองคิดว่าตนเหนือกว่าผู้หญิงคนอื่นด้วยเกิดมามีรูปโฉมงดงามสะดุดตา คิดว่าความสวยคือใบเบิกทางทุกอย่าง กว่าจะรู้ตัวว่าความสวยนั่นไม่จีรัง
เธอก็ไม่เหลือใครแล้ว แม้แต่คนที่รักเธอสุดหัวใจก็ตายจากไปก่อนที่เธอจะมีโอกาสได้ตอบแทนความรักของเขา

ช่วยเหลือเขาจนขึ้นสู่อำนาจอย่างที่เขาปรารถนา แต่เมื่อถึงฝั่งฝัน ท่านโหวผู้นั้นก็รีบแต่งสตรีในดวงใจของเขาแทบจะในทันที เมื่อรักที่นางมอบให้ ถูกตอบแทนด้วยการหักหลัง นางจึงตัดสินใจจากลา เมื่อจากเป็นไม่ได้ ก็จากตายกันไปเสียเถิด

ฟางเซียนไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้กลับมาอีกครั้งในตอนเธอยังสาว เอ่อ...แต่ขอโทษนะ ทำไมกลับมาตอนที่เธอพลาดทำตัวเองท้องล่ะ

โสเภณีที่ชุบตัวเองมาจากเงินสกปรก นั่นคือชีวิตของ 'ฟางเซียน'

เธอจะก่นด่า และตวาดใส่คนที่ด่าเธอเสมอ เธอเสียตัวให้ 'ลู่อี้ชิง' คนเดียวเท่านัั้นย่ะ!

แต่ใครจะรู้ว่ามาเฟียเย็นชา ที่แสนจะเกรี้ยวกราดคนนั้นดันแพ้นังเด็กฝึกงานหน้าละอ่อนเสียได้!

งานนี้เธอจึงใช้กลเม็ดทุกอย่างเพื่อยึดเขาไว้ แม้แต่การปล่อยให้ตัวเอง 'ท้อง!' น่าเสียดายที่ยังไม่ทันได้ป่าวประกาศ เธอก็เป็นผู้หญิงที่กทิ้งเสียก่อน

เขาไม่ปล่อยให้เธอเข้าหาอีกแล้ว ชีวิตนั้นของฟางเซียนจึงจบลงที่การเป็นเด็กเสี่ย เลี้ยงตัวเองด้วยเงินของพวกมัน

จนสุดท้ายเธอก็ถูกเขี่ยทิ้ง เป็นยายแก่อายุหกสิบใกล้ตายที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งเท่านั้น

วินาทีนั้นราวกับพบสัจธรรมชีวิต...ชีวิตของเธอช่างเละเทะ และไร้สาระเหลือเกิน

รวมไปถึง 'เด็ก' ที่เธอทำร้ายไปด้วย

หากมีเขา ป่านนี้ชีวิตใกล้ตายของเธอคงไม่เงียบเหงาแบบนี้มั้ง...

ชาติก่อนเขาสังหารนาง แต่สวรรค์นั้นไม่ทิ้งคนดี นางจึงมีโอกาสได้ย้อนกลับไปก่อนที่ทุกอย่างจะเลวร้าย แต่โชคชะตาก็ยังนำพาให้นางได้พบเขาอีกครา
ปิงเฉิงเหยา รัก อู่จางหมิ่น นั่นคือความจริงที่มิอาจปฏิเสธได้เลย
สามคราที่ได้ชีวิตใหม่ ชีวิตครั้งที่สามนี้นางจะใช้ให้ดี
ใช่ว่ารักเขาแล้วนางจะต้องยอมเขาเรื่อยไป
มีคำกล่าวไว้ว่า ที่ไม่กลับไปหาคนรักเก่า เพราะว่าการพบต้นไม้ต้นเดิมสองรอบในป่า นั่นหมายความว่าเจ้ากำลังหลงทาง
เฉิงเหยาเงยหน้ามองเขาผ่านผ้าคลุมสีแดงและพยายามทำตัวให้สงบราวกลับว่าไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน ไม่ว่าทั้งในชาตินี้หรือชาติก่อน ทั้งที่ความจริงแล้วเฉิงเหยาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง โลหิตเย็นเฉียบไปจนถึงฝ่าเท้า
จางหมิ่งและอู่อ๋องคือคนคนเดียวกัน!
ท่านสังหารข้า ข้าให้อภัยท่านได้ ท่านไม่รักข้าข้าเข้าใจ เพราะรักของข้ามิใช่การแช่งชิง แต่ท่านคิดจะพรากบุตรชายข้าไปนั่นคือเรื่องที่ข้ามิอาจยอมได้

ฟรานซิสคือเจ้านายของฉัน และฉันก็แอบชอบเขามานานหลายปี
หลังจากมีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนกับฟรานซิส ฉันก็ได้แต่งงานกับเขาในที่สุด
ฉันคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของโชคร้ายของฉันเท่านั้น
หลังแต่งงาน ฟรานซิสกลับเย็นชากับฉันมาก
ดูเหมือนว่าเขามีเพียงความต้องการทางเพศกับฉันเท่านั้น
เมื่อฉันตั้งท้อง ฉันดีใจมากและอยากจะบอกข่าวดีนี้กับฟรานซิส แต่ทว่า ฟรานซิสกลับต้องการหย่ากับฉัน!
ฟรานซิสไปตกหลุมรักผู้หญิงคนอื่น!
ฉันใจสลายและตัดสินใจแต่งงานกับผู้ชายคนอื่นพร้อมกับลูกในท้อง
แต่แล้ว ในวันแต่งงานของฉัน ฟรานซิสก็ปรากฏตัวขึ้น เขาคุกเข่าลงต่อหน้าฉัน...
(ฉันขอแนะนำหนังสือที่น่าติดตามจนวางไม่ลง อ่านรวดเดียวสามวันสามคืน สนุกจนหยุดไม่ได้ ต้องอ่านให้ได้เลย ชื่อหนังสือคือ "คุณพ่อคะ ความรักของแม่จืดจางแล้ว" คุณสามารถค้นหาได้ในช่องค้นหา)

เพราะรักนางจึงยอมทุกอย่าง แต่สุดท้ายเขากลับมอบความรักให้สตรีอื่น ในเมื่อเดินมาจนถึงสุดทางแล้วนางก็ไม่คิดจะยื้อไว้อีกต่อไป ไปเถิดข้าปล่อยมือท่านแล้ว ส่วนข้าจะเดินจากไปพร้อมกับบุตรในครรภ์

‘ในขณะที่กำลังจมดิ่ง เจ้าอาจต้องชนหลายสิ่งกว่าจะถึงก้นเหว’
คงมิต่างสิ่งใดกับชีวิตของข้าในเวลานี้ แม้จะได้แต่งเข้าจวนเป็นถึง ฮูหยินเอก แต่เขานั่นหาได้รักนางไม่ ตัวนางเองก็เช่นกัน
‘ข้าไม่ได้รักเขา’
ไม่เคยคิดจะรักบุรุษเย็นชาเช่นนั้น เผยอิงหลอกหัวใจของตนเองซ้ำ ๆ ทุกคืนวัน ว่าตัวนางนั้นไม่เคยรักสามีที่แต่งงานด้วยสักครา ในใจนางไม่เคยมีเขาเหมือนที่ภายในใจเขาไม่เคยมีนาง
เขาเพียงต้องการยึดครองทรัพย์สินของบิดานางโดยใช้นางเป็นสะพาน ส่วนนางต้องการให้เขาคุ้มครองบิดาของนาง
การแต่งงานครั้งนี้ล้วน ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์
หากแต่งกันด้วยความรักใคร่คงจะดีกว่านี้ เผยอิงอยากเห็นสามีของนางแย้มยิ้มสักครั้ง เหมือนที่เขายิ้มให้สตรีผู้นั้น แสร้งว่ามีความสุขที่มีนางเป็นบ่วงห้อยคอเอาไว้สักหนนางคงพอจะมีชีวิตอยู่ภายในจวนแห่งนี้ต่อไปได้ ไม่ใช่หายใจเข้าหายใจออกก็มีเพียงเหมืองทองของบิดานาง
‘ที่ใจของท่านไม่เคยมีข้า เพราะท่านมีเพียงนางสินะ’

บีเบลล์ หญิงสาวนักศึกษาปี2 ต้องตัดสินใจยอมตกเป็นของผู้ชายสุดฮอตอย่างเอเดน ว่าที่นายแพทย์หนุ่มทายาทโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาหน้าตาดีแต่แฝงไปด้วยความดุและโหด ฉายาของเขาคือหมอเถื่อน ถึงแม้ภายนอกจะดูนิ่งขรึมไม่ค่อยแสดงสีหน้าใดๆ แต่คนสนิทก็มักจะรู้ดีว่าชายหนุ่มนั้นเป็นคนหัวร้อนมากแค่ไหน ถ้าใครมาหาเรื่องเขาก็พร้อมที่จะชนทันที การที่ได้พบเจอรุ่นน้องสาวอย่างเธอคนนั้นมันทำให้เขาสนใจตั้งแต่แรกเห็นยิ่งได้รู้ว่าคู่อริของเขาชอบพอเธอคนนี้มันก็ทำให้ชายหนุ่มอยากจะครอบครอง ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาต้องการจะง่ายกว่าที่เขาคิด เมื่อเห็นเธออยู่ที่โรงพยาบาลพร้อมกับมาอ้อนวอนขอร้องให้เขาช่วยเหลือ ในเมื่อโอกาสมาขนาดนี้เขาจึงหยิบยื่นข้อตกลงให้กับเธอ โดยการที่เธอต้องตกเป็นของเขาแล้วเขาจะช่วยเรื่องค่ารักษาของมารดาเธอ
หลังจากที่ได้ในสิ่งที่ต้องการ จากในตอนแรกแค่ต้องการทำให้คู่อริเจ็บใจ แต่พอรู้ว่าได้เป็นผู้ชายคนแรกของเธอมันก็ยิ่งทำให้เขาพอใจในตัวผู้หญิงคนนี้มากขึ้นจนไม่คิดที่จะปล่อยเธอไปตามข้อตกลงที่เคยให้ไว้

เจียวเอินจวิ้น ฮองเฮาผู้เลอโฉม การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นในวังหลังนั้นเป็นมาทุกสมัย และเจียวเอินจวิ้นคือผู้กุมอำนาจนั้น

ฮึก!! กระบี่เรียวยาวบักลงที่กลางอกพระนาง ผู้ที่ถือกระบี่นั้นไม่ใช่ใคร องค์รัชทายาท โอสรพระองค์เดียวของนางอำนาจมันหอมหวานขนาดนั้นเลยเหรอ บุตรถึงลงมือสังหารมารดาได้อย่างเลือดเย็นขนาดนี้

เหนื่อยเหลือเกินกับการแย่งชิง เหนื่อยเหลือเกินกับการยื้ออำนาจเอาไว้ในมือ หาได้มีใครรักนางด้วยความจริงใจขนาดคนที่นางคลอดเลี้ยงดูอุ้มชูมาด้วยสองมือยังทรยศ หักหลัง
หากชาติหน้ามีอยู่จริง ขอเกิดเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาที่ไม่ต้องแก่งแย่งชิงกับใคร

เมื่อรักของเธอ มันก็แค่การเดิมพันระหว่างเขากับเพื่อนของเขาเพียงเท่านั้น

เขาเป็นคนอันตรายสำหรับหัวใจของเธอ เดิมที่ก็ไม่คิดหวังสูงยุ่งกับผู้ชายคนนี้แต่จู่ๆ หนุ่มฮอตอย่างรุ่นพี่วิศวะคนนี้ก็เข้ามาหาเธอ เขาทำดีกับเธอดูแลเอาใจใส่ทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอหวั่นไหวจนกระทั่งเธอยอมปล่อยตัวปล่อยใจเพราะคิดว่านั้นคือความรักจนมารู้ความจริงว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันก็แค่การเดิมพันเพียงเท่านั้น

เป็นอาเจ๊อยู่ๆดีดันโดนดักตีมาเกิดเป็นนางร้ายประจำเกมจีบหนุ่ม "ใครสนเล่า! เข้ามาเลยไอ้พวกตัวเอก!"

เธอเป็นเพียงอาเจ๊ประจำซอยเท่านั้น ใครจะคิดล่ะว่าเพราะลูกน้องหักหลัง ทำให้เธอโดนคู่อริตีหัวจนตาย! เกิดใหม่ไปสามปีเพิ่งระลึกชาติได้ว่าตัวเองเป็นนางร้ายในเกมจีบหนุ่ม แน่นอนว่าอาเจ๊อย่างเธอไม่กลัวตายอยู่แล้ว เข้ามาเลยเถอะไอ้พวกตัวเอก! มาเป็นคู่ซ้อมมือให้กับนางร้ายอย่างเธอเดี๋ยวนี้!

"อยู่ที่นี่ ทำเจ้าเศร้าโศกขนาดนั้นเลยหรือ หลิวอี้เฟย" แววตาขี้เล่น เจ้าเล่ห์ ทำเค้าสนใจในตัวนาง ตอนอยู่จวนราชครูแล้วก็ตอนที่อยู่ในห้องหอด้วยกัน ทำไมตอนนี้มีแต่ความเศร้า

หลิวอี้เฟย ไม่รู้ถึงคนที่มายืนข้างหลัง เนื่องจากนางเหม่อมองจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว พอหันหลังจะกลับเรือน ก็ปะทะเข้ากับอกแข็ง กำลังจะร้องกรี๊ดพอหงายหน้าขึ้น" ท่านอ๋อง" ซวยจริงๆ อี้เฟยเอ้ย แถมหยางชงอวี้ยังกอดนางเอาไว้ไม่ยอมปล่อยอีก "พระชายา ดึกแล้วทำไมยังไม่นอนอีก" ถามแปลกตานี้ ถ้านอนมามายืนให้เจ้ากอดอยู่แบบนี้หรือไง "กำลังจะกลับเรือนนอนเพคะ ท่านอ๋องโปรดปล่อยหม่อมชั้นก่อน" ปล่อยสิปล่อยโจรแต๊ะอั้ง เสียงหลิวอี้เฟยหวาน แต่นางกับมองตาเขียวใส่หยางชงอวี้

"เปิ่นหวางกอดชายา ผิดตรงไหน'' หยางชงอวี้ ไม่พูดป่าว ก้มลงไปหอมแก้มอี้เฟย คนถูกหอม ช๊อคตัวแข็งไปแล้ว

"ยังกับข้าอยากแต่งกับท่านนักนี้" เนื่องจากอารมเศร้ายังคลุกกรุ่นใจใน แล้วยังมาถูกปล้นหอมแก้มไปอีก หลิวอี้เฟย ระเบิดอารมณ์ออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ พอรู้สึกตัวรีบเอามือปิดปากตัวเอง ยัยโง่เอ้ยยยย หาเรื่องตายไวจนได้ ได้แต่ด่าตัวเองในใจ

"ในเมื่อแต่งมาแล้ว เจ้าก็เป็นคนของเปิ่นหวางแล้ว เป็นพระชายาของเปิ่นหวาง ไม่ว่าเจ้าจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม"