Akademia Thornhill.

Allison

Wielkie żelazne bramy Akademii Thornhill stoją przede mną, czarne i ostre, skręcone w kształty bardziej przypominające drut kolczasty niż dekorację. Wznoszą się tak wysoko, że nie mogę dostrzec ich szczytów bez zadzierania głowy. Przez chwilę myślę, że pręty mogą się zgiąć i owinąć wokół mnie jak pułapka zamykająca się. Egzekutor po mojej lewej zaciska mocniej uchwyt na moim ramieniu, jakby obawiał się, że spróbuję uciec jeszcze raz. Spoiler: próbowałam. Dwa razy. Pierwszy raz to był sprint przez krzaki, zanim powalił mnie na ziemię. Drugi raz skończył się tym, że potknęłam się o jego cholerny but i wylądowałam twarzą w błocie. Moja duma nadal boli bardziej niż żebra. Egzekutor po mojej prawej... Cóż, trzyma się na bezpieczną odległość. Nie winię go. Wczoraj, kiedy mnie znaleźli, rzuciłam na niego zaklęcie, o którego istnieniu nawet nie wiedziałam. Jego brwi jeszcze nie odrosły, co jest zarówno satysfakcjonujące, jak i nieco przerażające za każdym razem, gdy na niego patrzę. Sposób, w jaki rzuca na mnie ukradkowe spojrzenia, jakbym mogła go znowu podpalić, prawie sprawia, że chcę się uśmiechnąć... Prawie.

Bramy otwierają się bezszelestnie, jakby całe miejsce czekało na mnie. Idealnie zielone trawniki rozciągają się w równych kwadratach, zbyt doskonałe, by być naturalne. Marmurowe ścieżki lśnią w porannym słońcu, ani śladu kurzu czy pękniętego kamienia. W oddali wznoszą się kamienne wieże, których okna łapią światło i rzucają złote refleksy na ziemię. Magiczna energia unosi się w powietrzu, naciskając na moją skórę jak statyczne napięcie przed burzą. A potem są uczniowie. Dziesiątki, może setki, zalewają dziedziniec. Poruszają się w zwartym grupach, ich mundurki są schludne i wyprasowane, ciemne marynarki z srebrnym haftem, krawaty idealnie zawiązane przy gardłach, buty wypolerowane tak, że odbijają światło jak lustra. Żaden z nich nie wygląda, jakby kiedykolwiek przedzierał się przez krzaki z brudem pod paznokciami i dymem w płucach. Wszyscy zatrzymują się, gdy mnie widzą. To jak obserwowanie fali rozchodzącej się po stawie, jedna głowa się odwraca, potem druga, potem kolejna. Magia zawiesza się w powietrzu, a rozmowy cichną. Każde oko na nieskazitelnym dziedzińcu jest skierowane na mnie. Patrzą na mnie jak na dziką rzecz, która wędrowała z lasu. Nie mylą się. Szarpię się, ale uchwyt egzekutora tylko się zaciska. Jego ręka jest jak kajdany, wbijające się w mięsień mojego ramienia. Prostuję ramiona i spotykam ich spojrzenia. Jeśli chcą dzikiego zwierza, proszę bardzo. Dam im go.

Uświadamiam sobie teraz, ilu magicznych tu jest. Zmiennokształtni z błyskiem futra pod skórą. Fae z oczyma wyłożonymi srebrem. Czarownice, z których palców sypią się iskry. Śmiech syreny niesie się na wietrze. Nigdy wcześniej nie widziałam tylu w jednym miejscu. Nawet o tym nie śniłam. Krzaki, z których pochodzę, nie mają takich ludzi, tylko złamanych magicznych i resztki wolności. Teraz ta wolność zniknęła, kurcząc się za mną z każdym krokiem w głąb tego idealnego małego więzienia. Egzekutorzy nie zwalniają. Przechodzimy przez dziedziniec i wspinamy się po szerokich marmurowych schodach, które lśnią jak kość. Drzwi przed nami są ogromne, wyrzeźbione w symbole, które pulsują delikatnie, gdy się zbliżam. Otwierają się same, a ja jestem wpychana do środka holu, który sprawia, że moje serce ściska się. Wnętrze Thornhill jest gorsze niż zewnątrz. Powietrze jest gęste od kadzidła i magii. Żyrandole unoszą się nad głowami, kryształowe odłamki kapią gwiaździstym światłem po ścianach. Banery zawieszone są w głębokich czerwieniach i srebrach, wyszywane herbem Thornhill, feniksem zrobionym z ognia i łańcuchów. Podłogi lśnią tak doskonale, że widzę w nich swoje własne zacięte odbicie. Maszerujemy obok uczniów ustawionych wzdłuż holu, szepczących za rękami. Ich oczy śledzą mnie, ich wyrazy twarzy wahają się od ciekawości po obrzydzenie. Łapię słowa takie jak dzikus, nieoznaczony i nielegalny. Moja szczęka zaciska się tak mocno, że bolą mnie zęby. „Ruszaj się,” mruczy egzekutor, kierując mnie w stronę szerokich schodów. Stopnie wydają się nie mieć końca, wspinamy się coraz wyżej. Ściany są wyłożone portretami ponurych magicznych, patrzących na mnie jakbym już była winna czegoś. Na górze, ciężkie drzwi wznoszą się, ich mosiężne klamki mają kształt wijących się węży. Egzekutor puka raz, a drzwi otwierają się ze skrzypieniem. Znów jestem pchnięta do środka.

Biuro jest całe z ciemnego drewna i dymu. Wysokie półki pokrywają ściany, wypełnione książkami tak starymi, że ich grzbiety wyglądają, jakby miały się zaraz rozsypać. W kominku z kamienia płonie ogień, a ciepło pełznie po mojej skórze. Za ogromnym biurkiem siedzi mężczyzna, który wygląda, jakby został wyrzeźbiony z kamienia, a potem podpalony dla dobrego efektu. Jego włosy są koloru popiołu, a oczy jak rozżarzone węgle, które palą się coraz goręcej, im dłużej na mnie patrzą. Fredrick Scorched. Dyrektor Thornhill Academy. "Siadaj," mówi, głos jak grzmot, który zdaje się wibrować podłogą. Zostaję stojąc. Moje buty mocno osadzone, ramiona skrzyżowane. Jego oczy zwężają się, ale nie zamierzam grać posłusznego pieska tylko dlatego, że smok zmiennokształtny z eleganckim krzesłem mi każe. Scorched macha ręką w stronę strażników. "Zostawcie nas." Ten bez brwi wygląda, jakby chciał zaprotestować, ale drugi go szturcha i wyprowadza przez drzwi, zanim ten zdąży otworzyć usta. Zamek kliknął i nagle w pokoju zrobiło się zbyt cicho. Tylko ja i smok. "Jak masz na imię?" pyta. Podnoszę brodę, ale nie odpowiadam. "I jakiego rodzaju magię posiadasz?" Jego słowa są ostre i precyzyjne. Patrzę na niego bez mrugnięcia. Cisza przeciąga się, aż pęka. Tsknie cicho, kręcąc głową jakby był rozczarowanym dzieckiem. Następnie, jednym celowym palcem, naciska mosiężny przycisk umieszczony w rogu biurka. "Wezwij profesora Hilla," mówi do interkomu. Czuję, jak puls przyspiesza. Odchyla się z powrotem, jego rozżarzone oczy przygważdżają mnie na miejscu. "Nieważne, wydobędziemy te odpowiedzi od ciebie tak czy siak." Kilka sekund później drzwi się otwierają i wchodzi kłopot.

Profesor Hill jest tak wysoki, że instynktownie chcesz spojrzeć w górę i patrzeć dalej. Jego sylwetka jest szczupła, ale silna, ramiona wypełniają ciemną, dopasowaną marynarkę, którą nosi. Jego skóra ma ciepły brązowy odcień, szczęka ostra jak ostrze szkła, a ciemne włosy opadają na tyle długo, by muskać kołnierzyk koszuli. Jego oczy mają uderzający odcień burzowej szarości, ostre i przenikliwe, jakby już widział mnie na wylot. Jego usta... Pełne wargi, wygięte jakby był o krok od uśmiechu, który sprowadziłby mnie na zgubę. Przełykam ślinę, moje gardło suche. Scorched leniwie gestykuluje w jego stronę, z nozdrzy wydobywa się dym, gdy mówi. "Profesor Hill, choć mistrz eliksirów i trucizn, ma też rzadki dar. Potrafi czytać w myślach." Moje serce opada. Moje myśli właśnie odtwarzają około sześciu różnych nieprzyzwoitych scenariuszy z udziałem burzowych oczu i tego, co te usta mogą zrobić... Cholera.