
Kochana
Amy T · W trakcie · 372.8k słów
Wstęp
Wypadek sprzed kilku lat pozostawił blizny na mojej twarzy. Kiedy mężczyźni na mnie patrzą, robią to z obrzydzeniem. Aby się mnie pozbyć, żeby nie musiał patrzeć na moją oszpeconą twarz, ojciec sprzedaje mnie Bratwie, zmuszając do małżeństwa z mężczyzną, którego nigdy nie spotkałam.
Mężczyzna, za którego mam wyjść za mąż, nie może przybyć na ślub. Zamiast niego, w domu mojego ojca pojawiają się mężczyźni, którzy kiedyś trzymali moje serce, twierdząc, że mają mnie eskortować do miejsca, gdzie czeka na mnie mój przyszły mąż.
Dominik, Iwan i Uri—ci, których kiedyś uważałam za moich rycerzy w lśniącej zbroi, są w rzeczywistości moimi najgorszymi wrogami. Chcą mnie złamać, zniszczyć to, co ze mnie zostało. Nie zdają sobie sprawy, że żyję w koszmarze od tego przeklętego dnia, rozbita na kawałki rozwiane przez wiatr.
Po godzinach lotu lądujemy na Syberii, gdzie w końcu spotykam mężczyznę, który mnie kupił, tego, który ma zostać moim mężem—Dymitra.
Wydaje się, że nienawidzi mnie tak samo jak Dominik, Iwan i Uri.
Nie trzeba długo czekać, żeby zrozumieć, że Dymitr nie chce się żenić. Chce mnie przygotować na życie w Krwawej Loży, gdzie miałabym służyć rosyjskim lordom.
Rozdział 1
Zanim zaczniesz czytać, chcę cię ostrzec, że ta książka będzie bardzo mroczna. Jeśli czytałaś poprzednie książki z tej serii, zrozumiesz, co mam na myśli. Ta książka zawiera wiele treści mogących wywołać silne reakcje — przemoc (dużo przemocy), handel ludźmi, krzywdzenie dzieci, przemoc seksualną (opisaną wprost), zawstydzanie ze względu na ciało, gaslighting, traumę z dzieciństwa, seks bez zgody, wątpliwą zgodę, narkotyki, dosypywanie środków do napojów i wiele innych.
Proszę, potraktuj te ostrzeżenia bardzo poważnie.
Ojciec wali pięścią w stół, a w jego oczach płonie wściekłość.
Ośmielam się rzucić na niego tylko krótkie spojrzenie, po czym znowu skupiam uwagę na talerzu. Nie patrzę mu prosto w oczy, bo moja oszpecona twarz budzi w nim odrazę. Wszystko we mnie budzi w nim odrazę. Tak było przez całe moje życie.
Wino rozlewa się na biały obrus, a czerwona plama rozprzestrzenia się po materiale.
Wzdrygam się w duchu, wiedząc, że przyjdzie mi za to zapłacić. Mimo że ze wszystkich sił próbuję robić to, co mi każe, zawsze jakoś wydobywam z niego to, co najgorsze.
— Czy ty właśnie powiedziałaś mi „nie”? — pyta ojciec dość spokojnym tonem, ale aż za dobrze znam gniew, który się za nim kryje.
Nie dając mi czasu na odpowiedź, chwyta mnie za ramię, a jego palce boleśnie wbijają się w moje ciało.
— Chcesz spędzić kolejny tydzień w piwnicy? — warczy.
Zalewa mnie fala czystego strachu. Nienawidzę piwnicy — nie tylko jest tam zimno, ale są tam też owady.
Drżę na samą myśl, że któryś z nich mógłby po mnie pełzać.
Nie reaguj.
Powinnam była siedzieć cicho. Powinnam była się z nim zgodzić. Wtedy nie byłby na mnie taki wściekły i wszyscy moglibyśmy zjeść spokojną kolację.
Jego palce wbijają się głębiej. Ranią mnie. Zostawiają siniaki. Boli, ale nie ośmielam się wydać z siebie dźwięku.
Kładę drżące dłonie na kolanach, zanim zaczynam mówić. A raczej próbuję. Jestem tak wstrząśnięta, że zaczynam się jąkać. — J… ja…
Biorę głęboki oddech, próbując skupić się na każdym słowie.
— J-j-ja, ja, ja — przedrzeźnia mnie ojciec. — Isla nigdy by się nie jąkała tak jak ty. Mówiła bezbłędnie. Wszystko w niej było bez skazy.
Isla.
Moja młodsza siostra.
Ta idealna. Ta kochana. Ta, która powinna była żyć.
On mówi dalej. — Ona nigdy nie powiedziałaby mi „nie”.
Nie, nie powiedziałaby. Isla była tą posłuszną, a ja tą trudną.
— To ty powinnaś była utonąć tamtego dnia, nie ona — cedzi z pogardą, po czym puszcza moje ramię i wyciera dłonie w serwetkę, jakby dotknął czegoś obrzydliwego. — Decyzja już została podjęta. Za dwa dni wychodzisz za mąż. — Słowo ojca jest ostateczne.
Już nie protestuję. Nie, jeśli nie chcę naprawdę go rozwścieczyć.
Łzy szczypią mnie pod powiekami, ale je powstrzymuję. Płacz tylko pogorszy sprawę.
Wyjdę za mąż. Ale nie chcę. Nie mam tu nic do powiedzenia.
Puls mi przyspiesza, a na obrzeżach pola widzenia migoczą ciemne plamy.
Oddychaj.
Wdech i wydech. Wdech i wydech. Powoli bicie serca wraca do normy.
Właśnie tak.
Naprzeciwko mnie moja macocha, Narcissa, marszczy brwi. — Dwa dni to za mało, żeby kupić jej wszystko, czego potrzebuje — protestuje.
Ojciec prycha. — Pracuje. Może użyć własnych pieniędzy, żeby kupić to, czego potrzebuje.
Pracuję na pół etatu w schronisku dla zwierząt. Nie zarabiam dużo, ale kocham to, co robię. Poza tym zwierzęta nie oceniają mnie po wyglądzie.
Mój przyrodni brat, Rayan, włącza się do rozmowy. — Wychodzi za mąż za członka Bratvy. Jej nowy bogaty mąż na pewno kupi jej wszystko, czego potrzebuje. Prawda, siostrzyczko?
Jego pytanie całkowicie zbija mnie z tropu i sprawia, że podnoszę wzrok znad talerza. On jako jedyny nie każe mi odwracać wzroku, twierdząc, że moje blizny przyprawiają go o mdłości. Cóż, nie zawsze. Bywają chwile, kiedy nie może znieść widoku śladów na mojej twarzy. Wtedy każe mi patrzeć w bok.
Czuję na sobie wściekłe spojrzenie ojca. Nienawidzi, kiedy ludzie widzą moje blizny. Zawsze powtarza, że wszyscy z niego szydzą, bo ma oszpeconą córkę, z twarzą potwora. Dlatego rzadko pozwala mi wychodzić z domu.
Patrz w dół.
Nic nie mówię, tylko znów opuszczam wzrok na jedzenie. Świadomość, że mam wyjść za mąż za mężczyznę, którego nigdy nie spotkałam, odebrała mi apetyt.
Ojciec sprzedał mnie Bratwie. Nie wiem, dlaczego tak bardzo mnie to boli. Może dlatego, że miałam nadzieję, że pozwoli mi dalej tu mieszkać. Mimo wszystkiego, co przeszłam w tym domu, to wciąż mój dom.
– Nie potrzebuję sukni ślubnej – mruczę. Potrzebuję czarnej sukienki, bo poślubienie mężczyzny z Bratwy nie oznacza niczego dobrego. To tylko tragedia czekająca, aż się wydarzy. – Czy mogę odejść? – pytam.
– Zejdź mi z oczu, zanim cię pobiję za to, że przez ciebie rozlałem wino na stół – warczy do mnie ojciec. – Jedyny powód, dla którego tego nie robię, jest taki, że nie chcę zostawić na tobie siniaków tuż przed ślubem.
Szybko wstaję od stołu i pędzę do swojego pokoju. Gdy tylko zamykam drzwi na klucz, kładę się do łóżka, naciągam kołdrę na głowę i przytulam mojego misia — tego samego, którego mam od wczesnego dzieciństwa. To jedyna rzecz, przy której czuję się bezpiecznie. W środku, ukryty przed wszystkimi, jest mały dyktafon. Ma nagrane tylko trzy słowa, ale znaczą dla mnie wszystko, bo należą do mojej mamy. Zmarła na rzadką chorobę, kiedy byłam mała. Nawet jej nie pamiętam, a mimo to kocham ją tak bardzo i tęsknię za nią w każdej sekundzie każdego dnia.
Po śmierci mamy ojciec przez lata był sam. Potem poznał Narcissę.
Miałam piętnaście lat, kiedy ojciec przyprowadził do domu Narcissę i jej syna, który miał wtedy siedemnaście lat. Nigdy nie była dla mnie okropna, ale też nigdy nie była miła. Przez większość czasu udaje, że nie istnieję. Wolę, żeby tak było.
Za dwa dni wyjdę za mąż za mężczyznę z Bratwy.
Bratwa.
Moje ciało nagle sztywnieje.
To znaczy, że jadę do Rosji.
Oddech mi przyspiesza. Nie chcę tam jechać. Gdziekolwiek, byle nie tam. Bo właśnie tam Isla zginęła… I… tam mieszkają oni.
Chcę zostać tutaj, w tym domu, i żyć tak, jak żyłam do tej pory.
To kara. Ojciec wysyła mnie tam, żebym nigdy nie zapomniała, co zrobiłam.
Z trudem łapię oddech. Do moich płuc dociera za mało powietrza.
Jakie są szanse, że mój mąż naprawdę mieszka w Stanach? Czy on jest chociaż Lordem? Nawet nie znam jego imienia ani nie wiem, ile ma lat. Zastanawiam się, czy moje blizny wzbudzą w nim odrazę. Czy będzie dla mnie dobry?
Tyle myśli kłębi mi się w głowie.
Zaczynam hiperwentylować.
Oddychaj.
Ale nie mogę. Próbuję, ale moje płuca odmawiają współpracy.
Trzy rzeczy, które widzisz.
Skupiam się na przedmiotach w pokoju, próbując nabrać trochę powietrza.
Biurko.
Okno.
Łóżko.
Dwie rzeczy, których możesz dotknąć.
Mój miś.
Kołdra.
Jedna rzecz, którą słyszysz.
Wiatr szumiący wśród liści.
Atak paniki powoli mija. Zaczynam oddychać normalnie.
Poradziłaś sobie naprawdę dobrze.
Przytulam Arthura — tak nazwałam mojego misia — do piersi, zanim znów kładę się na łóżku. Naciągam kołdrę na głowę i naciskam dyktafon ukryty w Arthrurze.
– Kocham cię – szepcze do mnie głos mamy.
Oczy wypełniają mi się łzami i tym razem pozwalam im płynąć.
Ostatnie Rozdziały
#352 Rozdział 352 352. Olena - Ceremonia przekłucia 2
Ostatnia Aktualizacja: 9/15/2026#351 Rozdział 351 351. Olena - Ceremonia Piercingu 1
Ostatnia Aktualizacja: 9/15/2026#350 Rozdział 350 350. Olena - Reunion 3
Ostatnia Aktualizacja: 9/15/2026#349 Rozdział 349 349. Olena - Reunion 2
Ostatnia Aktualizacja: 9/15/2026#348 Rozdział 348 348. Olena - Reunion 1
Ostatnia Aktualizacja: 9/15/2026#347 Rozdział 347 348. Ander - Dokonywanie poprawek 2
Ostatnia Aktualizacja: 9/12/2026#346 Rozdział 346 356. Ander - Poprawki 1
Ostatnia Aktualizacja: 9/12/2026#345 Rozdział 345 345. Atermij - Zemsta 2
Ostatnia Aktualizacja: 9/10/2026#344 Rozdział 344 344. Artemii - Zemsta 1
Ostatnia Aktualizacja: 9/10/2026#343 Rozdział 343 343. Olena - Niespodzianka 3
Ostatnia Aktualizacja: 9/8/2026
Może Ci się spodobać 😍
Jednonocna przygoda z moim szefem
Zimna Żona, Ukryte Dziecko
Lekceważona, niekochana, w końcu uciekłam — zabierając dziecko, o którym on nawet nie miał pojęcia.
Myślałam, że o mnie zapomni.
A tymczasem ledwie wyszłam za próg, bezwzględny prezes kompletnie postradał zmysły… i ruszył na polowanie, żeby mnie odnaleźć.
Zdobycie Dziedzica, Który Mnie Dręczył
Patrzę w jego przepiękne zielone oczy i moja odpowiedź jest natychmiastowa: „Tak.”
„A czy ty, Nathan Edward Ashford, bierzesz April Lillian Farrah za żonę, na dobre i na złe, w zdrowiu i chorobie, aż do śmierci?”
Nathan ściska moją dłoń i pochyla się do przodu. Jego usta muskają moje ucho, wywołując dreszcz na moich plecach.
„Naprawdę jesteś bezczelna, April,” szepcze. „Bezczelna i złudna.” Potem odsuwa się i obdarza mnie najszerszym, najbardziej złowieszczym uśmiechem, jaki kiedykolwiek widziałam, po czym ogłasza całemu kościołowi: „Wolałbym. Zjeść. Gówno.”
Życie April jest już wystarczająco skomplikowane – balansowanie między przytłaczającymi rachunkami medycznymi młodszej siostry a stresującymi studiami po stracie obojga rodziców. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebuje, jest Nathan Ashford: jej pierwsza miłość, która złamała jej serce i upokorzyła ją w liceum, wracając do jej życia.
Odkrywa, że Nathan jest jednym z trzech spadkobierców najpotężniejszej rodziny w mieście, która organizuje konkurs na znalezienie żony. April absolutnie nie chce mieć z tym nic wspólnego – dopóki jej wścibska współlokatorka nie zgłasza jej kandydatury.
Nagle wrzucona w luksusowy świat Nathana, musi poradzić sobie z towarzyskimi manierami, zaciętą rywalizacją i niepokojącymi sekretami. Ale najtrudniejsze wyzwanie? Ponowne spotkanie z Nathanem i uczucia, które w niej budzi.
Czy April wyjdzie z tego z nienaruszonym sercem – czy Nathan zniszczy ją po raz kolejny?
Zdobyta przez miłość Alfy
Cztery lata temu misternie uknuta intryga Fiony zamieniła mnie z zwyczajnej omegi w skazańca, na którego barkach ciąży zarzut morderstwa.
Po czterech latach wracam do świata, którego prawie nie poznaję.
Moja najlepsza przyjaciółka Fiona, a zarazem moja przyrodnia siostra, stała się w oczach mojej matki idealną córunią. A mój były chłopak, Ethan, za chwilę będzie urządzał huczną, wystawną ceremonię zawarcia więzi… właśnie z nią.
Miłość, więzi rodzinne i reputacja, które kiedyś były dla mnie wszystkim, zostały mi przez Fionę odebrane, co do okruszka.
Kiedy dotarłam już do granic wytrzymałości i zaczęłam się zastanawiać, po co w ogóle jeszcze żyję, w moim życiu nagle pojawił się legendarny Alfa Lucas z Moonhaven.
Jest potężny i tajemniczy, budzi respekt i niemal nabożny lęk wśród wszystkich wilkołaków.
A jednak wobec mnie okazuje niezwykłą wytrwałość i zaskakującą czułość, taką, jakiej nigdy się nie spodziewałam.
Czy pojawienie się Lucasa jest darem od losu, czy początkiem kolejnego spisku?
Powstająca Luna
Mylili się.
Seren została skradziona jako noworodek i wychowana w watasze, która traktowała ją jak rzecz jednorazowego użytku. Bita i więziona, przetrwała, ukrywając swoją siłę — aż bal godów sprawił, że los runął z hukiem w jej życie.
Gdy wrogowie są gotowi sprzedawać cudze życia, a jej przeszłość jest związana z tronem, Seren musi się podnieść… albo zginąć.
Mroczny wilkołaczy romans o władzy, przeznaczeniu i zemście.
Niemowa żona kobieciarza
Ona szukała wolności. On dał jej obsesję, owiniętą w czułość.
Genesis Caldwell myślała, że ucieczka z przemocowego domu oznacza zbawienie – ale jej aranżowane małżeństwo z miliarderem Kieranem Blackwoodem może być własnym rodzajem więzienia.
Jest zaborczy, kontrolujący, niebezpieczny. A jednak w swoim zepsutym sposobie... jest dla niej delikatny.
Dla Kierana, Genesis nie jest tylko żoną. Jest wszystkim.
I będzie chronił to, co jego. Nawet jeśli oznacza to zniszczenie wszystkiego innego.
Gra Przeznaczenia
Kiedy Finlay ją odnajduje, żyje wśród ludzi. Jest zauroczony upartą wilczycą, która odmawia uznania jego istnienia. Może nie jest jego partnerką, ale chce, aby stała się częścią jego watahy, niezależnie od tego, czy jej wilczyca jest ukryta czy nie.
Amie nie potrafi oprzeć się Alfie, który wkracza w jej życie i wciąga ją z powrotem w życie watahy. Nie tylko staje się szczęśliwsza niż od dawna, ale jej wilczyca w końcu do niej przychodzi. Finlay nie jest jej partnerem, ale staje się jej najlepszym przyjacielem. Razem z innymi najwyższymi wilkami w watasze pracują nad stworzeniem najlepszej i najsilniejszej watahy.
Kiedy nadchodzi czas na gry watah, wydarzenie, które decyduje o rankingu watah na następne dziesięć lat, Amie musi zmierzyć się ze swoją starą watahą. Kiedy po raz pierwszy od dziesięciu lat widzi mężczyznę, który ją odrzucił, wszystko, co myślała, że wie, przewraca się do góry nogami. Amie i Finlay muszą dostosować się do nowej rzeczywistości i znaleźć drogę naprzód dla swojej watahy. Ale czy niespodziewane wydarzenia rozdzielą ich na zawsze?
Ukoronowana przez Los
„Ona byłaby tylko Rozmnażaczką, ty byłabyś Luną. Kiedy zajdzie w ciążę, nie dotknąłbym jej więcej.” Szczęka mojego partnera, Leona, zacisnęła się.
Zaśmiałam się, gorzkim, złamanym dźwiękiem.
„Jesteś niewiarygodny. Wolałabym przyjąć twoje odrzucenie, niż żyć w ten sposób.”
——
Jako dziewczyna bez wilka, opuściłam mojego partnera i moją watahę.
Wśród ludzi przetrwałam, stając się mistrzynią tymczasowości: przenosząc się z pracy do pracy... aż stałam się najlepszą barmanką w małym miasteczku.
Tam znalazł mnie Alfa Adrian.
Nikt nie mógł oprzeć się czarującemu Adrianowi, więc dołączyłam do jego tajemniczej watahy, ukrytej głęboko na pustyni.
Rozpoczął się Turniej Króla Alfów, odbywający się co cztery lata. Ponad pięćdziesiąt watah z całej Ameryki Północnej rywalizowało.
Świat wilkołaków stał na krawędzi rewolucji. Wtedy znowu zobaczyłam Leona...
Rozdarta między dwoma Alfami, nie miałam pojęcia, że to, co nas czeka, to nie tylko zawody, ale seria brutalnych, bezlitosnych prób.
Lekcja Magii
Pięciu Braci, Jedna Panna Młoda
Kiedy Lily przekracza progi ociekającej luksusem rezydencji Sterlingów, by dopełnić ostatniej woli zmarłego ojca, na powitanie wychodzi jej pięciu przystojnych braci. Towarzyszy im chłodna i do szpiku kości wyrachowana matka, która z miejsca postanawia odprawić niechcianego gościa z kwitkiem.
Zgodnie z paktem zawartym przed laty między ich rodami, Lily musi wybrać jednego z braci na męża. Ta perspektywa budzi w mężczyznach jawną niechęć i wyrazistą pogardę.
Lily ma jednak w zanadrzu tajemnice, które bez wątpienia zwaliłyby z nóg całą familię Sterlingów. Pod maską skromnej, cichej myszki kryje się prawdziwy rekin biznesu – genialny umysł, który od absolutnego zera zbudował wielomiliardowe imperium. Jakby tego było mało, jest też cieszącą się międzynarodowym uznaniem piosenkarką, występującą pod pseudonimem Słowik. A także geniuszem technologicznym, znanym w sieci jako Anny, który potrafi pokonać każdego jego własną bronią.
Próbując odnaleźć się w gąszczu skomplikowanych, domowych intryg rodu Sterlingów, Lily ku swojemu zaskoczeniu czuje, że najbardziej ciągnie ją do brata o sercu z lodu – Williama. Ten bezwzględny prezes traktuje ją jednak z ogromną, lodowatą nieufnością.
Na domiar złego, matka Williama upatrzyła już dla niego idealną partię: Fionę z rodziny Fosterów, jego przyjaciółkę z dzieciństwa i młodzieńczą miłość.
Sęk w tym, że słowo „kapitulacja” w słowniku Lily po prostu nie istnieje.
Jego Odrzucona Luna, Obsesja Rywala
Eira Crawford usłyszała te słowa zza drzwi gabinetu swojego męża.
Przez cztery lata była ukrytą partnerką Sebastiana Hale’a. Prowadziła jego dom, zabawiała jego krewnych, sprzątała po jego bałaganach i żyła z trzech tysięcy dolarów, które dawał jej co miesiąc, jak z jałmużny. Nawet kupno nowego płaszcza wymagało tłumaczeń.
A dla swojej pierwszej miłości mimochodem przygotował trzysta tysięcy dolarów na finansowanie badań.
Dla Sebastiana Eira była niczym więcej niż Omegą bez wilka z domu dziecka. Cichą, posłuszną żoną bez watahy, bez władzy i bez wartości innej niż ta, że da się ją wykorzystać. Nigdy publicznie nie przedstawił jej jako swojej Luny. Jego rodzina traktowała ją jak służącą. Jego ukochana kpiła z niej jako z kobiety, która potrafi przetrwać tylko wtedy, gdy uczepi się Alfy.
Więc Eira przestała płakać.
Nagrała romans, złożyła wniosek o rozwiązanie więzi partnerskiej i położyła przed Sebastianem papiery rozwodowe. Nawet wtedy uznał, że urządza scenę. Podpisał bez wahania, pewien, że wróci na kolanach, kiedy zrozumie, że nikt inny nie zechce porzuconej Omegi bez wilka.
Mylił się.
Kobieta, którą zostawił w domu przy zlewie, była inżynierką elektryczką po Stanfordzie. „Bezużyteczna” żona, którą ignorował, była ukrytą główną inżynierką stojącą za krajowym projektem samodzielnie opracowanego układu scalonego. Jej działania były objęte klauzulą tajności. Jej zniknięcie mogło zaalarmować władze federalne. Jej nazwisko — gdyby wyszło na jaw — wystarczyłoby, by wstrząsnąć całym środowiskiem naukowym.
A Sebastian nie wiedział nic.
Gdy wyszła z jego domu, nie zabierając nic poza wolnością, Eira przecięła się z Killianem Sterlingiem, najzimniejszą i najpotężniejszą Alfą na północy. Nie znał jeszcze jej imienia, ale jego wilk rozpoznał w niej coś, czego wszyscy inni nie dostrzegli.
Tymczasem Sebastian w końcu zrozumiał, że Eira nie blefuje.
Przeczesał całe miasto jak szaleniec. Po raz pierwszy od czterech lat publicznie nazwał ją swoją żoną. Zażądał, by wróciła. Błagał o kolejną szansę.
Ale wtedy Eira już nie czekała w jego domu.
Siedziała przy stole w jadalni watahy Sterlingów, ubrana z cichą pewnością siebie, a obok niej stała najbardziej budząca strach Alfa w Ameryce Północnej.
Na oczach wszystkich Killian Sterling położył dłoń na jej plecach i powiedział chłodno:
— Eira nie jest niczyją porzuconą Omegą.
— Jest moją Luną.
CEO Nad Moim Biurkiem
„Wiem, że tak.”
„A co, jeśli nie chce takiej ochrony?”
„Będzie chciała” — odpowiadam, a mój głos nieznacznie cichnie. „Bo potrzebuje faceta, który potrafi dać jej cały świat.”
„A jeśli świat stanie w ogniu?”
Moja dłoń odruchowo zaciska się mocniej na talii Violet.
„To zbuduję jej nowy” — mówię. „Nawet jeśli będę musiał sam spalić ten stary do gołej ziemi.”
Nie pracuję dla Rowana Ashcrofta.
Pracuję pod nim.
Z mojego biurka decyduję, kto dostaje przepustkę do najbardziej bezwzględnego prezesa w mieście, a kto nawet nie przechodzi przez recepcję i odbija się od ochrony jak od ściany. Ogarniając wszystko, trzymam w ryzach jego kalendarz, jego milczenie i jego wrogów. Pilnuję, żeby jego świat chodził jak w zegarku, podczas gdy mój po cichu się sypie: zaległe rachunki piętrzą się na kuchennym blacie, matka jest zamknięta na odwyku, a brat zniknął bez słowa, nawet bez głupiego „trzymaj się”.
Rowan Ashcroft to władza opakowana w idealnie skrojony garnitur.
Zimny. Nietykalny. Bez litości.
On nie flirtuje. On się nie uśmiecha. On nie widzi ludzi — tylko ich przydatność.
I przez długi czas ja też byłam po prostu przydatna.
Aż zaczął się przyglądać.
Na początku ta zmiana w jego uwadze jest ledwie zauważalna. Pauza o sekundę za długa. Spojrzenie, które zostaje. Polecenia, które zamiast odsuwać mnie na bok, ściągają coraz bliżej. Mężczyzna stojący nad moim biurkiem zaczyna kontrolować coś więcej niż mój grafik — i dociera do mnie za późno, że bycie zauważoną przez Rowana Ashcrofta jest o wiele bardziej niebezpieczne niż bycie ignorowaną.
Bo tacy faceci nie łakną czułości.
Oni łakną posiadania.
To miała być praca.
Nie sprawdzian moich granic.
Nie powolne, metodyczne osuwanie się w jego władzę.
Ale jeśli Rowan Ashcroft uzna, że moje miejsce jest pod jego biurkiem, to trudno.
Przetrwanie ma swoją cenę, a rachunki mają to gdzieś, jak je opłacę.












