Mój Człowiek

Perspektywa Tessy

Leżałam spięta w swoim pojedynczym łóżku, co jakiś czas zerkając na śpiącą Erin po drugiej stronie pokoju - której obecność często dawała mi poczucie komfortu wśród wilgotnej atmosfery, która teraz uderzała w okna z zewnątrz.

Przynajmniej nie byłam sama podczas tych piekielnych burz...

Kiedy po raz drugi spojrzałam na okno, słysząc kolejny grzmot przetaczający się przez ciemną noc, zadrżałam na myśl o utknięciu na zewnątrz w taką noc.

W takich chwilach często przypominałam sobie, jak bardzo byłam wdzięczna za decyzję mojej matki, żeby poddać się i podporządkować nowym prawom bestii. Gdybyśmy tego nie zrobili, nie przetrwalibyśmy ani jednej nocy w tych drastycznie zmieniających się, surowych warunkach pogodowych.

Zostalibyśmy porzuceni na dzikim terenie, próbując albo przetrwać na własną rękę, albo unikać pojmania i zabicia jako buntownicy - żadna z tych opcji nie pasowała do naszej sytuacji.

W wieku zaledwie dwunastu lat, moja matka wiedziała, że nie ma innej drogi niż poddanie się i akceptacja prostej prawdy o wojnie... że oni wygrali.

Bestie były po prostu niepokonane.

Nie tylko pod względem inteligencji, ale przede wszystkim dominacji i siły wobec nas, ludzi. Prawdziwy fakt był taki, że od samego początku wojny byliśmy skazani na porażkę - to było oczywiste.

To był los sprowadzony na nas przez samych ludzi - ponieważ przez wiele lat współistnieliśmy z wilkołakami - aż do momentu, gdy chciwość ludzka całkowicie przejęła kontrolę i przekroczyła granicę z tymi stworzeniami...

Jedno prowadziło do drugiego z naszymi przywódcami i zanim się obejrzeliśmy, bestie zaatakowały nas pełną siłą, zabijając tysiące tych, którzy odważyli się stawić im opór.

Moja mama była jednak mądra i wiedziała, co musimy zrobić, żeby zachować nasze życie... nawet jeśli oznaczało to całkowite poddanie się wilkom.

Ale chyba jednym z korzyści wynikających z tego, że wilki teraz rządzą, było to, że potrzebowali nas tak samo (a może nawet bardziej), jak my ich, żeby przetrwać. Ich wilczyce były prawie wymarłe, z powodu śmiertelnego wirusa, który atakował je przez lata, co pozostawiło im tylko jedną opcję, żeby ocalić swój gatunek...

Połączyć się i rozmnażać z nami, ludźmi!

Na szczęście dla nas, mówi się, że jeśli będziemy się zachowywać i robić dokładnie to, co nam każą - nasze życie z samcem może tylko się poprawić - przynosząc ogromny komfort, ochronę i bogactwo na całe nasze życie.

Ale kluczową częścią tego stwierdzenia było "jeśli będziemy się zachowywać" - co miało decydować o naszym losie.

Powszechnie było wiadomo, że wilki miały trudne temperamenty, które mogły wybuchnąć z najprostszego błędu. Jeśli odważylibyśmy się rozgniewać któregokolwiek z samców - prawdopodobne było, że nie przeżylibyśmy kolejnego dnia...

To wszystko, czego nas tu uczono na kampusie - dobre zachowanie i współpraca oznaczają dobre życie, a złe zachowanie i brak współpracy prawdopodobnie skończą się śmiercią lub ekstremalnymi torturami, których żadna kobieta nie chciała doświadczyć.

Od najmłodszych lat byliśmy ostrzegani, a z tego co wiedziałam, byli to sprawiedliwe stworzenia, o ile potrafiliśmy ich zadowolić, więc starałam się zachować pozytywne nastawienie.

Dokładnie po to jest ten kampus - aby nauczyć nas i przygotować jak najlepiej, zanim przejdziemy do życia z partnerem.

Spędziłam tu dotychczas pięć lat, ucząc się i przygotowując na mój własny dzień sądu, który teraz szybko się zbliżał i mógł przypaść na dowolny dzień, który pasowałby samcom już od jutra!

Smutno mi było jednak patrzeć na moją najlepszą przyjaciółkę Erin śpiącą w swoim łóżku, wiedząc, że jeśli nie zostaniemy wybrane przez samców z tego samego sektora, istnieje szansa, że zostaniemy rozdzielone i nigdy więcej się nie zobaczymy...

Erin była tu moją podporą, jedyną lojalną przyjaciółką, odkąd wiele innych dziewczyn na naszym kampusie było złośliwych i często okrutnych dla nas obu.

Nie wyobrażałam sobie życia gdzieś indziej w kraju bez Erin ani nawet bez mojej Mamy!

Będę za nimi strasznie tęsknić...

Kiedy sezon rozpocznie się jutro, samce wyruszą w podróż po kraju, odwiedzając kwalifikujących się ludzi na każdym kampusie (czyli tych, którzy mają siedemnaście, osiemnaście lat lub więcej i są nadal singlami gotowymi do parowania).

Samotne bestie podróżują co roku w grupach - pozostając razem w swoich stadach, zanim przejdą z obszaru na obszar w poszukiwaniu wybranego człowieka - kogoś, kto spełnia wszystkie ich wymagania na partnera na całe życie.

Dorastając, zanim przejęli władzę, zawsze byłyśmy tylko ja i moja Mama, i mimo że zawsze wiedziałyśmy o wilkach... starałyśmy się trzymać dystans i być dla nich szanowne.

Jak dotąd, nie spotkałyśmy wielu samców podczas naszego pobytu tutaj i widziałyśmy ich tylko przelotnie, kiedy przychodzili na dni sądu w poprzednich latach - kiedy byłyśmy jeszcze za młode, aby wziąć udział.

Często nie przeszkadzało mi mieszkanie tutaj na kampusie, ponieważ dobrą rzeczą związaną z przyjazdem do tego miejsca było to, że mogłam odwiedzać Mamę co dwa tygodnie.

Umowa była taka, że jeśli poddamy się bez problemów, będę mogła utrzymywać kontakt z nią aż do mojego ostatniego dnia tutaj, kiedy zostanę wybrana - i jak dotąd, dotrzymywali swojej części umowy przez wiele lat.

Na początku, moja Mama została uznana za zbyt starą, aby kwalifikować się na partnerkę, dlatego została skierowana do pracy w jednym z pobliskich miast stada.

Obecnie pracuje w kawiarni, niecałą godzinę drogi stąd, gdzie właściciel jest miły, a ona ma tam przyjaciół, którzy sprawiają, że każdy dzień jest dla niej przyjemny. Przydzielono jej również małe mieszkanie - w pełni umeblowane ze wszystkim, czego potrzebuje, oraz regularną wypłatę z pracy.

Moja Mama była żywym dowodem na to, że bestie były wobec nas sprawiedliwe, o ile przestrzegaliśmy ich zasad i podporządkowywaliśmy się sposobowi, w jaki chciały prowadzić sprawy w dzisiejszych czasach.

Podobno, kiedy zostanę wybrana przez samca, będą zobowiązani wypłacić mojej rodzinie pieniądze (co w moim przypadku oznacza tylko moją Mamę) jako podziękowanie za nasze usługi i aby zapewnić, że będzie w pełni zaopiekowana podczas mojej nieobecności.

W wyniku tego jednak, nie będzie miała gwarancji, że kiedykolwiek mnie zobaczy... co łamie mi serce nawet przy samym myśleniu o tym.

"Tessa? Dlaczego jeszcze nie śpisz? Musimy jutro wcześnie wstać..." Odwracam głowę, by zobaczyć Erin, która podnosi się na łokciach - oczy ledwo otwarte w jej półśnie.

Erin, podobnie jak ja, była jedynaczką, która nie miała szczęścia mieć rodziny po wojnie wiele lat temu. Zamiast tego, Erin regularnie uczestniczyła w moich wizytach u mamy, gdzie była traktowana jak córka.

W wyniku braku rodziców, Erin została przyjęta przez personel tutaj i wychowana w ośrodku, aby dać jej najlepszą szansę na przetrwanie i na szczęście, od pierwszego dnia byłyśmy współlokatorkami!

"Burza... za każdym razem, gdy zasypiam, budzi mnie z powrotem." Narzekam, patrząc, jak Erin odwraca głowę, aby spojrzeć na zalane okno, za którym wiatr gwizdał gwałtownie - drzewa nadal się trzęsły, a dźwięki łamiących się gałązek były słyszalne.

"Ach, rozumiem... Nawet tego nie słyszałam..." Erin lekko potrząsa głową z przekąsem, co sprawia, że chichoczę.

Jako jej wieloletnia współlokatorka, mogę potwierdzić, że była bardzo głęboką śpiącą, która często mówiła przez sen lub nawet chodziła w nocy...

Niepohamowany nawyk był czymś, o co obie się regularnie martwiłyśmy, myśląc o dniu, kiedy zostanie wybrana przez swojego mężczyznę.

Czy będzie mu to przeszkadzać? Czy zrozumie, że to po prostu część jej osoby? Uzgodniłyśmy, że najlepiej będzie, jeśli poinformuje każdego zainteresowanego mężczyznę od samego początku, aby mogli zdecydować, czy będzie ich to irytować, czy nie, aby uniknąć jej karania później...

"Powinnaś spać, Tessa! Nigdy nie wiadomo, kiedy przyjdą, a nie chcesz mieć ciemnych kręgów pod oczami, kiedy to zrobią!" Żartuje Erin, ziewając ponownie...

Ale zanim zdążyłam odpowiedzieć, przerażające pomarańczowe światło nad drzwiami naszej sypialni zaczyna migotać - a zaraz potem rozlega się znajoma syrena.

"Nie teraz!" Erin jęczy głośno, a moje oczy rozszerzają się - spoglądam z powrotem na okno, które nadal pokazuje obecną burzę.

Wyskakuję na równe nogi, a Erin robi to samo, wiedząc, że nie mamy dużo czasu, aby założyć cieplejsze ubrania i odpowiednie obuwie na taką pogodę...

To był alarm ewakuacyjny - alarm, którego nikt nie chce usłyszeć w takich warunkach - ale to nie był pierwszy raz, kiedy zrobili nam coś takiego!

"Dlaczego znowu to?!" Erin mamrocze w panice, biegając po pokoju jak mysz, szukając odpowiednich ubrań...

"Chodź Erin! Wiesz, co się dzieje z tymi, którzy nie wychodzą wystarczająco szybko!" Poganiam ją, zakładając duży hoodie i dresy, podczas gdy ona w końcu znajduje kurtkę, którą zakłada na siebie.

Ostatnim razem, gdy alarm się włączył, pięć dziewczyn zostało ukaranych za zbyt długie opuszczanie budynków mieszkalnych...

Nie mieliśmy tracić czasu na zmianę lub szukanie ciepłych ubrań, zamiast tego - oczekiwano od nas, że wyjdziemy tak jak stoimy - czego nikt nie przestrzegał, aby zachować ciepło i uniknąć grypy z zewnątrz!

Zamiast tego, wszyscy rzucali się, aby znaleźć buty i ubrania, pozostawiając mniej czasu na rzeczywiste zejście na dół i wyjście na zewnątrz, aby ustawić się w szeregu.

"Ok, jestem gotowa!" potwierdza Erin, zanim chwytam ją za rękę i pędzimy w zatłoczone korytarze.

W naszym budynku były same dziewczyny w wieku siedemnastu i osiemnastu lat - wszystkie były teraz uprawnione do bycia wybranymi jako partnerki przez męskie bestie.

Z tym alarmem radziliśmy sobie wiele razy wcześniej, co tylko sprawiało, że personel był surowszy wobec nas, aby udowodnić swoją wyższość i zapobiec jakimkolwiek wykroczeniom.

To było jedynie przypomnienie, kto tu rządzi...

"Au!" nagle krzyczy Erin, szarpiąc moją rękę, gdy zostaje powalona na podłogę przez wyższą dziewczynę, która bezlitośnie przepycha się przez tłum...

Moje serce przyspiesza, gdy podciągam ją z powrotem na nogi, upewniając się, że nadążamy za tłumem wychodzących z budynku - celem było zniknięcie w tłumie i pozostanie niezauważonym.

"Dlaczego robią to dzisiaj w nocy!" narzeka Erin, a ja kiwam głową w cichej zgodzie z jej narzekaniami.

Chaotyczna scena nasila się, gdy dołączamy do morza pośpiesznych dziewczyn, wszystkie walczące, aby dotrzeć do wyznaczonego punktu zbiórki.

Latarki przeszukują korytarze, podkreślając pilność sytuacji (choć coś mi mówi, że nie będzie to aż tak pilne - raczej kiepski trening), ale mimo to stosujemy się do poleceń.

Gdy docieramy na zewnątrz, zimny wiatr przecina powietrze, zmuszając nas do przytulenia się dla ciepła, zanim zacznie padać deszcz.

Pomarańczowe światła awaryjne rzucają złowieszcze cienie na napięte twarze wokół nas. Członkowie personelu, ubrani w swoje autorytatywne (i ciepłe) mundury, upewniają się, że wszyscy są obecni, odhaczając listy obecności dla każdej grupy rocznikowej.

Dyrektorka, surowa kobieta o dominującej postawie, w końcu wychodzi na przód, jej głos wzmocniony przez głośniki awaryjne. "Uwaga, kandydatki. Ze względu na nieprzewidziane okoliczności, dzisiejsza ewakuacja jest środkiem ostrożności, aby upewnić się, że mamy pełny skład przed przybyciem bardzo ważnej watahy jutro. Zachowajcie spokój, stosujcie się do naszych instrukcji, i mamy nadzieję wrócić do środka, gdy wszyscy zostaną policzeni!" mówi stanowczo, zatrzymując się, aby nas przelotnie obejrzeć.

"Przybycie bardzo ważnej watahy? Wydają się bardziej spięci niż zwykle... Zastanawiam się, jaka to wataha!" mamrocze Erin obok mnie, a ja przytakuję w zgodzie.

"Traktujcie to jako przypomnienie, jak bardzo macie szczęście, że tu jesteście, żyjąc według 'Praw Świtu', bo gdyby nie nasi nowi przywódcy, wszystkie byłybyście na zewnątrz w tej burzy, bez miejsca, do którego mogłybyście pójść!" kontynuuje pani Felicity, podczas gdy jej personel krąży i kontynuuje odhaczanie list obecności.

Więc to potwierdzone...

Jutro może być początkiem reszty mojego życia... na lepsze lub na gorsze!