Odzyskana przez Alfę

Perspektywa Kristine

"Zrywam z tobą."

Krztuszę się moim smoothie, gdy te słowa zimno opuszczają jego usta. Ale w tym samym momencie odzyskuję opanowanie i uśmiecham się na jego intensywny żart.

Dominik nie potrafi robić żartów. Jego nadmiernie poważna i intensywna osobowość sprawia, że często wydaje się zimny i obojętny.

Kiedy pierwszy raz go spotkałam na jednym z ognisk naszej Paki, miał najzimniejszy błysk w swoich akwamarynowych oczach.

Był miłośnikiem ciemnych miejsc i przez całą noc siedział w ciemnym zakątku, wpatrując się we mnie, co powodowało, że miałam gęsią skórkę.

Spędziłam tamtą noc unikając jego spojrzenia, ale jednocześnie dziwnie mnie ono intrygowało.

Gdy w końcu wyszedł na światło i ruszył w moją stronę, przysięgam, że przestałam oddychać.

Jego ramiona były pokryte tatuażami. Długie, falujące włosy opadały na bok twarzy, nadając mu groźny wygląd. Był wysoki aż do przesady i dobrze zbudowany. Był typowym złym chłopakiem, a jego mrużące się oczy podkreślały niebezpieczną aurę, jaką emitował.

Dostałam zawrotów głowy i szalonej ekscytacji, gdy w końcu zaczęliśmy rozmawiać. Jego bardzo głęboki baryton wywoływał szalone drżenie między moimi nogami. Sposób, w jaki poruszał ustami, gdy mówił, jak unosiły się w uśmiechu, jego szalone puenty, nacisk na każdą sylabę – wszystko mnie zauroczyło.

Pod koniec tamtej nocy wiedziałam, że przepadłam. Nigdy nie myślałam, że będę jak te fikcyjne dziewczyny, które zakochują się na zabój w złym chłopaku, ale oto byłam, uwięziona w tej fantazji.

Wyglądał na niebezpiecznego, ale coś w tym mnie fascynowało. Przyciągało mnie. Aż nie mogłam od niego odejść.

Fakt, że wiedziałam o nim tak mało, nie miał znaczenia. Dopóki znałam jego imię i wiedziałam, że był wilkiem bez paki, który pragnął być częścią naszej Paki. To była dla mnie wystarczająca informacja.

Nie mówił mi, co stało się z jego starą paką. Nienawidził rozmawiać o tym, ani nawet o swojej rodzinie. Nie wiedziałam nic o nim, o jego życiu przed naszym spotkaniem. Był zbyt tajemniczy w tej kwestii, i to była ogromna czerwona flaga, wiem.

Moi przyjaciele ostrzegali mnie, żebym się wycofała. Krzyczeli mi do ucha, że wygląda jak facet z tajnym planem. Nasza dziesięcioletnia różnica wieku była kolejną rzeczą, której nie znosili.

Miałam 19 lat, a on 29. Dla nich to było dziwne. Ale dla mnie to było piękne. Mieć starszego faceta, który się w tobie zakochuje, to jedno z najlepszych rzeczy, jakie mogą się przydarzyć. Dominik udowodnił, że to prawda.

Więc nie słuchałam moich przyjaciół. Nie mogłam. Nie, kiedy zakochałam się na zabój. Nie, kiedy poszliśmy na bal parowania i dowiedzieliśmy się, że jesteśmy sobie przeznaczeni. Nie, kiedy sprawiał, że czułam się kochana i uwielbiana jak nikt inny.

Jego intensywna miłość do mnie spaliła wszelką racjonalną myśl, jaką miałam. A nasze więzi sprawiły, że nie mogłam od niego odejść. Bez względu na wszystko.

Minął rok. I nigdy nie dał mi powodu, bym wątpiła w jego miłość do mnie. Więc dlaczego czułam się dotknięta jego okrutnym żartem o zerwaniu?

Może dlatego, że nie lubię takich żartów. Gdyby naprawdę ze mną zerwał, mogłabym nie przetrwać bólu. Bo teraz mój świat dosłownie kręci się wokół niego.

"Co powiedziałeś?" pytam z nutą rozbawienia, opierając się na krześle. Jesteśmy w naszej ulubionej kawiarni, siedzimy w naszym ulubionym miejscu.

Ma na sobie jedną z tych czarnych bluz, które nadają mu bardziej szorstki wygląd. A jego szczęka drga.

Uważam to za dziwne, że zażartował, ale nie uśmiecha się jak zwykle. Ani nie podtrzymuje tego kolejnymi dowcipnymi liniami, które by mnie rozbawiły.

Zamiast tego jest zimno cichy, wpatruje się w swoją filiżankę kawy, nie spoglądając na mnie. Dominik nigdy nie wytrzymuje minuty bez rozbierania mnie wzrokiem.

Ale siedzimy tu już dłużej niż trzydzieści minut, a mogłabym policzyć na palcach, ile razy na mnie spojrzał. Co jest nie tak?

„Mówiłem, zrywam z tobą,” powtarza te raniące słowa bez cienia rozbawienia. Bez uśmiechu. Bez żartów.

Mój uśmiech znika. Drżące ręce zaciskają się wokół smoothie, gdy staram się powstrzymać łzy.

„Czy...czy mówisz poważnie?”

„Na sto procent, tak.”

Panika spada jak wodospad, rozbijając mury mojego serca.

„Dlaczego? Dlaczego—” dławie się tak bardzo, że łzy spływają na stół. Wycieram je nerwowo, biorąc głęboki oddech, próbując wyartykułować słowa na moich ustach.

„Dlaczego zrywasz ze mną?” pytam, a desperacja w moim głosie sprawia, że moje serce pęka jeszcze bardziej.

„Bo to, co mamy, mnie wykańcza. Jesteś cholernie naiwna i myślałem, że mi to nie przeszkadza. Ale przeszkadza. Potrzebuję więcej zabawy, niż twoja naiwność mi daje.”

Co on mówi? Tak, może jestem naiwna, ale to nigdy nie było problemem. Zawsze mówił, że kocha moją niewinność. Że to jedna z rzeczy, które go najbardziej podniecały.

Więc dlaczego teraz? Skąd to się wzięło?

„Dominik,” sięgam po jego szeroką dłoń na stole, ale on szybko ją cofa. „Proszę, powiedz mi, że to żart, Dominik.”

„Czy wyglądam na kogoś, kto robi żarty, Krystyno?” odpowiada, w końcu na mnie patrząc. Drżę na widok surowego chłodu w jego oczach.

„Ze mną żartujesz…”

„Właśnie o to chodzi. Bycie z tobą stopniowo zamienia mnie w coś, czym nie jestem. W pieprzonego klauna…”

„Co?”

„Boli, prawda? Ale to prawda. Nie mogę ciągle się zmieniać, żeby pasować do twojego małego, fantastycznego świata. Nie jestem TYM facetem, Krystyno. Nie jestem…”

„Tak, jesteś. Zapewniałeś mnie, że jesteś…”

„Kłamałem. I przepraszam, że ciągnąłem ten cały związek tak długo. Nie powinienem był na to pozwolić, widząc, jak bardzo się różnimy.”

Patrzę wokół, żeby upewnić się, że nikt w kawiarni nie jest świadkiem tego bolesnego momentu.

Teraz szlocham jak burza i nie mogę tego już powstrzymać.

Prosi o rachunek i płaci za nasze zamówienia. Wstaje, żeby wyjść, ale ja szybko podnoszę się na nogi, chwytając jego rękę.

„Proszę, nie rób tego, Dominik. Cokolwiek zrobiłam źle, proszę, wybacz mi. Co?”

„Krystyno,” próbuje zdjąć moją rękę z jego, ale ja trzymam go jeszcze mocniej. „Nie utrudniaj tego bardziej…”

„Wiem, że jesteś na mnie zły, ale zerwanie to trochę za dużo. Porozmawiajmy jutro…” albo zostań ze mną dłużej dzisiaj. Proszę.

„To ostatni raz, kiedy się widzimy,” przerywa.

„Co?”

„Dobrze się na mnie przyjrzyj, Krystyno. Bo to ostatni raz, kiedy mnie zobaczysz.”

„Nie,” kręcę głową w łzach, trzymając się jego koszuli. „Proszę, nie rób tego, Dominik. Jesteśmy partnerami…”

„Planuję zakończyć to za dwadzieścia sekund,” mówi, a ja czuję, jakby w moje serce wbito sztylet.

Blednę i pozwalam łzom płynąć. Jego decyzja wydaje się ostateczna. Żadne błagania nie zmienią jego zdania.

Dominik może być najsłodszym facetem, ale jest równie uparty. Widziałam, jak pokazuje tę upartość innym. Ale nigdy nie myślałam, że nadejdzie dzień, kiedy pokaże ją mnie.

Na zakończenie tego bolesnego spotkania, zdejmuje moje ręce z jego koszuli, patrząc na mnie z gniewem.

Jego głos jest sztywny, gdy mówi: „Ja, Dominik Gareth, odrzucam ciebie, Krystyno Delvin, jako moją partnerkę…”

Reszta świata staje się rozmazana. Słyszę tylko ogłuszający dźwięk mojego pękającego serca.

Dominik odchodzi, zostawiając mnie, bym walczyła z moimi łzami i bólem.