อันดับ

เมื่อบุรุษน้อยที่เคยถูกท่านปู่ของนางไล่ฆ่า บัดนี้เติบใหญ่กลายเป็นบุรุษหนุ่มที่เปี่ยมความสามารถ สิ่งเดียวที่เขาปรารถนาคือการสังหารคนทั้งตระกูลของนาง แล้วหญิงสาวจะสามารถปกป้องตระกูลของตนเองไว้ได้หรือไม่?

ย้อนเวลากลับมาก็ดี หรือจะเป็นเพียงฝันหนึ่งก็ช่าง แต่ข้ารู้แล้วว่าการงมงายกับความรักข้างเดียวนั้นมันช่างน่าเวทนายิ่งนัก ในเมื่อข้าพยายามมามากแล้วแต่ท่านกลับไม่เห็นค่า เช่นนั้นก็พอเท่านี้เถอะ

ซ่งจื่อเหยียนถูกน้องสาววางแผนร้าย ในงานวันเกิดองค์หญิงหกกลับพบว่านอนกอดก่ายอยู่กับเว่ยเซียวหยาง แต่เขารังเกียจสตรี แต่งกับนางหรือฝันเฟื่องหรือไง นางจึงถูกไล่ไปอยู่จวนร้างไกลเมืองหลวงถึงห้าสิบลี้
"ท่านอ๋อง...อย่ารุ่มร่ามเรามาตกลงกันก่อน ปล่อยหม่อมฉันอื้อ ทรงทำอะไรปล่อยน่ะ เว่ยเซียวหยางตาเฒ่าฟังกันบ้างสิโว้ย"
จางจื่อเหยียนยอมให้เขากอดจูบเคล้าคลึงจนพอใจนางโอบรอบคอเขาแล้วจูบตอบ เว่ยเซียวหยางพอใจกับการตอบสนองของนาง คนตัวโตมัวแต่หลงความหวานที่กำลังตักตวงจางจื่อเหยียนจึงลงมือสับท้ายทอยของเขาทันที เว่ยเซียวหยางที่ไม่ได้ระวังหลับกลางอากาศฟุบลงไปกับทรวงอกสล้างของนาง จางจื่อเหยียนพยายามผลักเขาลงไปจากตัวเอง เขาหนักเกินไปนางจึงยกเท้าถีบทีเดียวคนตัวโตก็ตกเตียงทันที
"เหอะๆๆๆ ตาแก่เว่ยไว้ท่านหายหื่นเมื่อไหร่ค่อยมาตกลงกัน แต่งให้เจ้าหรือได้ข้าแต่งแต่เข้าหอหรืออย่าฝันไปเลย ข้าแค่อยากอาศัยฐานะของเจ้าหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองต่างหาก เพ้ย..."

“หนูจ๋า… อย่ากอดพ่อแบบนี้ ตอนนี้มันไม่เหมือนก่อน”
กำนันเสือพยายามห้าม หากดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลสำหรับหญิงสาวแก่แดดอย่างพลอยลดา
“อย่าลืมว่าหนูเป็นสาวแล้วนะ… หนูไม่ใช่เด็กเหมือนเมื่อก่อน”
กำนันเสือกล่าวให้คิด
“ก็เพราะว่าหนูเป็นสาวแล้วน่ะสิคะ… หนูเลยอยากกอดพ่อเสือแบบนี้”
“ไม่ได้… ”
“ได้สิคะ… กอดอย่างพ่อกับลูกกอดกัน… ถ้าเราบริสุทธิ์ใจต่อกันจะกลัวอะไรคะ… หรือว่าที่กลัว… เป็นเพราะว่าพ่อเสือคิดอะไรกับหนู… รู้นะ”
“มะ… ไม่… พ่อไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น”
คำพูดของลูกสาวทิ่มแทงใจดำผู้เป็นพ่อเลี้ยงเข้าอย่างจัง
“แน่ใจนะคะ… ว่าไม่คิด”
“แน่สิ”
“แล้วนี่อะไร”
พลอยลดาเอามือคว้าเป้ากางเกง ลูบท่อนเอ็นยาวใหญ่พาดเฉียงเป็นลำนูนอยู่ในกางเกงในที่โอบอุ้มความยาวใหญ่เอาไว้ไม่หมด
“โอ้ย… พลอย ทำอะไรแบบนี้”
“ก็พ่อเสือบอกว่าไม่คิดอะไรกับพลอย… แล้วนี่อะไรคะ… แข็งเป็นลำเชียว แบบนี้เค้าเรียกว่ามีอารมณ์ชัดๆ”
คำพูดของลูกสาวและ ‘หลักฐาน’ ที่ตุงอยู่เต็มเป้า ทำเอากำนันเสือเถียงไม่ออก รีบคว้ามือของพลอยลดาออกจากของรักของหวง
“พลอย… ทะลึ่งแล้วเรา”
“ก็มันจริงนี่นา พ่อเสือมีอารมณ์ ไม่งั้นคงไม่แข็งเบ้อเริ่มแบบนี้”
หัวใจของพลอยลดายังเต้นแรง หลังจากเอามือลูบไล้ความเป็นชายชาตรียาวใหญ่เป็นลำของเขา เพียงแค่สัมผัสภายนอก ก็ทำให้รู้สึกร้อนผะผ่าวไปทั้งใบหน้า ความซ่านเสียวแล่นวูบเข้ามาตรงซอกขา

เสิ่นรั่วหลัน ทายาทที่เหลือรอดเพียงคนเดียวของตระกูลเสิ่น ครอบครัวของนางถูกคนชั่วลอบสังหารทั้งตระกูลในคืนเดียว มารดากอดนางไว้นานสิ้นใจต่อหน้านางในวัยเพียงสิบขวบ ท่ามกลางซากศพและเลือดที่นองพื้น เหลียนหงอี้นำทหารเข้ามาช่วยแต่ไม่ทันการณ์ ช่วยได้เพียงเสิ่นรั่วหลันคนเดียวเท่านั้น จากนั้นนางเหมือนคนสติไม่ดีกลายเป็นคนปัญญาอ่อน แม้ร่างกายเติบโตแต่ลักษณะนิสัยยังเป็นเด็กสิบขวบและจำเรื่องในคืนนั้นไม่ได้
เหลียนหงอี้ปีนี้อายุ27ปีเป็นอนุชาของฮ่องเต้องค์ก่อนดำรงตำแหน่งราชครู อบรมสั่งสอนเหลียนเจียอวิ๋น รัชทายาทจนได้ครองบัลลังก์ ทว่าเหลียนเจียอวิ๋นขึ้นครองราชย์เพียงอายุ10 ขวบ เหลียนหงอี้จึงจำเป็นต้องเป็นผู้สำเร็จราชการ
เจียอวิ๋นเรียก “เสด็จอา” ทำให้รั่วหลันเรียก “เสด็จอา”ตามไปด้วย
มู่หรงเจวี๋ย หรือ อ๋องเจวี๋ย ได้รับ“พิษลึกลับ” ขณะทำศึกสงครามแม้ชนะศึกแต่ร่างกายถูกพิษที่หาทางรักษาไม่ได้ ด้วยความสั่งของเหลียนหงอี้ ทำให้เสิ่นรั่วหลันมาถอนพิษให้แม่ทัพที่ใครๆเรียกขานว่าเป็นแม่ทัพจอมโหด
นางมีนิสัยเหมือนเด็กสิบขวบ แต่รั่วหลันคือโฉมสะคราญงามล่มเมือง มาบัดนี้นางคือคนที่ทำให้เขาหวั่นไหว แม้รู้ดีว่าในความไร้เดียงสาของนางนั้น หัวใจของหญิงสาวมีเพียง ‘เสด็จอา’
หึ! ในเมื่อใครต่อใครเรียกเขาว่าอ๋องจอมโหด เช่นนั้นเขาจะแย่งสตรีผู้นี้มาเป็นภรรยาของตนเอง!

ความรู้สึกที่เปลี่ยนไปของเขา ทำให้เขาคิดว่า..ถ้าเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนเลื่อนขั้นมาเป็นแฟนมันจะดีไม่น้อย
"ไอ้บ้าเฟิล หอมแก้มฉันทำไมเนี่ย" ณิชาเอามือลูบแก้มตัวป้อยๆ ด้วยใบหน้าร้อนผ่าว เมื่อเพื่อนคนตัวสูงเอนตัวยื่นหน้าหอมแก้มของเธอฟอดหนึ่ง
"หอมแก้มเมีย เมียน่ารักดูแลผัวดีจริงๆ"
"พูดผัวๆ เมียๆ อะไรของนายเนี่ย อย่ามาพูดแกล้งฉันแบบนี้นะ"
"ฉันไม่ได้แกล้ง แต่ฉันพูดความจริง"
"อมแล้วก็เรียกว่าผัวเมียปะ"

นิยายซีรีย์เซ็ทที่ 2
เล่ห์รักนายวายร้าย [รันเวย์-แพรดาว]
เมียบิ๊กบอส [บิ๊กบอส-สปาย]
ไอศูรย์(ไร้)เมียรัก [พี่ใหญ่-มัดหมี่]
So Love คลั่งรักเพื่อนสนิท [ไรเฟิล-ณิชา]
Bad Love พันธะรัก [คิมหันต์-พริกหวาน]
(ถึงจะเป็นเซ็ทซีรีย์ก็หาสามารถอ่านแยกเล่มได้ค่ะ)

เมื่อนักออกแบบเสื้อผ้าได้ตื่นขึ้นมาในร่างหญิงสาวชาวบ้านที่มีชีวิตรันทด แถมพ่วงเด็กแฝดชายหญิงมาให้เลี้ยงอีกตั้งสองคน ข้าต้องหาวิธีที่จะทําให้ข้าอยู่รอดบนโลกใบนี้ให้ได้ เมื่อพระเจ้าปิดประตู พระองค์จะเปิดหน้าต่างอีกบาน โชคดีนักข้าที่ได้ระบบอัจฉริยะจากโลกเดิมติดตัวมาด้วย ข้าจะเลี้ยงดูลูกแฝดอย่างดีและรวยให้ดู!

หนุ่มหล่อแบดบอยตัวร้าย ผู้รักอิสระไม่ชอบการผูกมัด และไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน เขามีนิสัยหวงของ โดยเฉพาะกับเธอที่เป็นเด็กของเขา
" อย่าแม้...แต่จะคิด ที่จะออกไปจากชีวิตของฉันง่าย ๆ ถ้าฉันไม่อนุญาตให้เธอออกไปจากชีวิตของฉัน เธอก็ไม่มีสิทธิ์ จะไปไหนทั้งนั้น
พระเอก :

แนะนะตัวละคร
วาโย อายุ 28 ปี ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของสนามแข่งรถที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ และเขายังนั่งแท่นเป็นซีอีโอ บริษัทในเครือยักษ์ใหญ่ของ จิวเวลรี่ กรุ๊ปอีกด้วย
เขาเป็นหนุ่มหล่อแบดบอยตัวร้าย ผู้รักอิสระไม่ชอบการผูกมัด ไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน และมีนิสัยหวงของ โดยเฉพาะกับเธอที่เป็นเด็กของเขา….

พลอยใส อายุ 23 ปี สาวสวยเรซควีนสุดฮอต เธอเป็นสาวพราวเสน่ห์ที่สวยสะดุดตา
เธอมีนิสัยเฟรนด์ลี่ จนหนุ่มๆ หลายคน ต่างหลงเสน่ห์และหมายปอง ที่จะได้เธอมาครอบครอง แต่ทว่า เธอกลับไม่สนใจใคร นอกจากหนุ่มหล่อ ผู้เป็นเจ้าของสนามแข่งรถ เธอแอบหลงไหลคลั่งไคล้ในตัวเขา จนกระทั่ง..เธอยอมเป็นเด็กของเขา เพียงเพื่อหวังว่าสักวัน เขาจะหันกลับมาสนใจเธอบ้าง ทั้งที่เธอก็รู้อยู่แก่ใจว่า เขาไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน แม้กระทั่งเธอ...

ขุนเดช ขุนนางหนุ่มผู้ทรงอำนาจ มีทั้งยศศักดิ์ เงินทอง และเมียมากมายอยู่เต็มเรือน แต่กลับต้องมนตร์เสน่ห์ของ “เดือน” บ่าวสาวงามที่ถูกผลักเข้าสู่เกมรัก เกมริษยา และอาคมลึกลับ

จากบ่าวต่ำต้อยที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่เงยหน้ามองนาย กลายเป็นหญิงที่ทำให้ทั้งเรือนต้องสั่นคลอน เมื่อความหลงใหลของขุนเดชรุนแรงเกินห้ามใจ เมียเอก เมียรอง และบ่าวไพร่ต่างจับจ้องเธอด้วยสายตาอิจฉา หวาดกลัว และเกลียดชัง

ในเรือนใหญ่ที่เต็มไปด้วยศักดิ์ศรี อำนาจ และแรงปรารถนา เดือนจะเอาตัวรอดได้อย่างไร… เมื่อเสน่ห์ที่นางใช้ผูกใจชาย อาจย้อนกลับมาผูกชีวิตนางไว้กับไฟราคะและความริษยาไปตลอดกาล

นิยายพีเรียดไทย 25+ แนวเสน่หา อาคม เมียหลวงเมียบ่าว และศึกในเรือนหลังใหญ่

นางเป็นฮูหยินที่ถูกต้อง แต่เขากลับเฉยชาใส่
มีเพียงบนเตียงเท่านั้นที่เขาเร่าร้อนจนนางแทบมอดไหม้
จ้าวจื่อรั่วอายุเพียงสิบหกปีเป็นลูกอนุของเสนาบดีสกุลจ้าว
ถูกสับเปลี่ยนตัวมาเป็นเจ้าสาวมาแต่งงานกับแม่ทัพที่ชายแดนใต้
กู้ตงหยางบุรุษหนุ่มอายุยี่สิบสี่ปีฉายาแม่ทัพปีศาจที่แสนเหี้ยมโหด
"เจ้าติดค้างข้า ไม่ว่าจะเล่นลิ้นอย่างไร เจ้าย่อมรู้ดีว่าสกุลจ้าวปลิ้นปล้อน
เจ้าอย่าได้หวังว่าจะได้อยู่อย่างสุขสบายเลย"
พูดจบชายหนุ่มก็ผุดลุกขึ้นเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ทิ้งให้หญิงสาวได้แต่นั่งเพียงลำพัง
แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ก็อดเศร้าใจไม่ได้
ชีวิตนางจะได้พบความสุขเช่นคนอื่นบ้างไหม.

เพียงรู้หน้ามิอาจเดาใจคนได้ ในวันที่นางมอบทั้งตัวและหัวใจให้เขาทั้งดวง คนผู้นั้นกลับตอบน้ำใจให้นางด้วย 'ความตาย'

ความแค้นที่ถูกหลอกให้รักแล้วผลักไสให้นางตายจะให้ปล่อยวางคงเป็นไปได้ยากยิ่ง สิ่งเดียวที่จะทำให้เฟิงซูเหยาหายแค้นได้คงเป็นการแก้แค้นคนผู้นั้นให้รับกรรมอย่างสาสม

จุดจบการแก้แค้นครั้งนี้ใครคือผู้ชนะ ใครคือผู้อยู่รอด โปรดติดตาม...

“แค่จูบเองนะ ไม่ไหวแล้วงั้นหรือ แล้วถ้าหากข้าขอจูบที่อื่นด้วยละ” “ไม่เอา อย่านะข้า…. ท่านอย่านะ” “เจ้าไม่อยากรู้หรือ ว่ารอยบนกายของเพื่อนเจ้า มาได้เช่นไร” “ไม่ ไม่อยากรู้"
โย่วเรื่องราวของอาจารย์สำนักศึกษา

กับศิษย์สาวบุตรีของเสนาบดีในเมืองใหญ่

ซึ่งแต่ละคนก็ต่างมีความลับของตัวเอง

หนึ่งคนเย็นชา หนึ่งคนดื้อดึง เมื่อทั้งสองมาพบกัน เรื่องราววุ่นวายจึงเริ่มต้นขึ้น

พร้อมกับความรักที่เริ่มก่อตัวโดยที่ทั้งคู่ก็ไม่รู้ตัว ....กว่าจะรู้ ก็รักอีกฝ่ายไปเต็มๆ แล้ว.....

“โครม!!”

“คุณหนู!!”

“โอ๊ยย!!”

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านเป็นอะไรมากหรือไม่เจ้าคะ”

“โอ๊ย ข้าเจ็บขา ท่าน…เหตุใดจึงมายืนอยู่ด้านหลังผู้อื่น แล้วยังแล้งน้ำใจเช่นนี้อีก”

“คุณหนูเจ้าคะ….”

“เจ้าเงียบไปก่อน”

“ข้าต้องถามคุณหนูมากกว่าว่า เจ้ามาแอบดูข้าด้วยเหตุใด”

ก็แค่มาแอบดูผู้เองอ่ะ ผิดตรงไหนๆ แหมมม

“เหตุใดท่าน..อาจารย์ต้องมานั่งเฝ้าข้าด้วยเจ้าคะ”

“ข้าไม่ได้เฝ้าเจ้า เพียงแค่จะอ่านตำราเท่านั้นพรุ่งนี้ช่วงบ่ายพวกเจ้าจะเข้าเรียนกับข้าเป็นวันแรก”

“ท่านอยู่ด้วยข้าไม่มีสมาธิ”

“เจ้าต้องเริ่มฝึกให้จิตใจแน่วแน่นิ่งดุจดั่งวารีที่ไม่สะท้านต่อใบหลิว ที่ทำได้เพียงแค่ทำให้ผิวน้ำกระเพื่อมแต่มิอาจก่อให้เกิดคลื่นพายุได้”

“พูดสิ่งใดฟังไม่เข้าใจสักนิด”

“ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด หากมีสมาธิ จิตตั้งมั่น ก็จะเห็นทางออก ลองฝึกดู”

ซูเซียว โกรธแค้นที่มองคนผิด ทำให้ลูกในครรภ์ไม่มีโอกาสลืมตาดูโลก ทั้งหมดเป็นเพราะหญิงชั่วชายโฉดคู่นั้น หากแต่สวรรค์กลับเมตตาให้นางได้ย้อนเวลากลับมาทวงแค้น ชาติภพนี้นางขอเป็นสตรีร้ายกาจ

“แต่งกับหญิงอัปลักษณ์ใบหน้าของนางน่าเกลียดน่ากลัวจนคนเห็นเป็นลมล้มพับไปก็หลายคนแล้ว ท่านอ๋องฝ่าบาททรงคิดอะไรอยู่”
ขันทีเสี่ยวอูบ่นงึมงำด้วยเห็นใจชินหวางอ๋องที่บทจะได้แต่งงานก็ต้องแต่งกับหญิงที่มีใบหน้าอัปลักษณ์ที่สุดในสามแคว้น

“ก็ทรงคิดว่าต้องการยัดเยียดบุตรีของบ้านเสิ่นให้กับข้าเพียงเพราะโปรดปรานใต้เท้าเสิ่นกลัวว่าบุตรีเพียงคนเดียวจะหาสามีไม่ได้” น้ำเสียงหยามเหยียดยิ่งนัก

“ท่านอ๋องท่านเองก็รูปงามอีกทั้งยังมีคุณหนูตระกูลหลางผู้งดงามทำไมไม่ปฏิเสธไปแต่งนางในฐานะเมียเอก แล้วคนที่รักแต่งเมียรองท่านอ๋องท่านไม่สงสารคุณหนูบ้านหยางหรือไร”

“ข้าให้หญิงอัปลักษณ์นั่นได้แค่ตำแหน่งเมียรองเท่านั้นข้าจะยื่นคำขาดกับฝ่าบาทเรื่องที่จะแต่งนางในฐานะเมียรอง” สีหน้าบึ้งตึงรบชนะกลับมาตั้งใจแต่งฟางหราน แต่กลับถูกฝ่าบาทประทานงานแต่งงกับบุตรีบ้านเสิ่น

หนึ่งสตรีสิ้นเพียง เพราะบุรุษมากรัก หนึ่งสตรีสิ้นด้วย น้ำมือบุรุษที่รัก เมื่อหนึ่งในสอง ได้ลืมตาในร่างใหม่ ชะตาต่อจากนี้ นางจะลิขิตเอง มิเว้นแม้แต่พันธนาการ ที่เรียกสามีภรรยา

เขาดูถูกนางตั้งแต่แรกพบ ความน้อยใจในครั้งนั้นทำให้นางเลือกที่จะหันหลังให้เขา ท่านอ๋องถูกลอบสังหารจนได้นางช่วยเอาไว้ ความรักจึงเริ่มก่อตัวขึ้น ความหึงหวงของท่านอ๋องนั้นร้ายกาจจนเผาไหม้ทุกคนที่เข้านาง..

“ใครอยู่ตรงนั้น หากไม่ตอบข้าจะฆ่าเจ้า”

“ช้าก่อน ข้าเพียงขอหลบซ่อนตัวสักพัก เดี๋ยวก็จะไป”

“ท่านเป็นผู้ใด เหตุใดจึงมาซ่อนตัวที่นี่ หรือว่าเหตุโจรกรรมข้างนอกนั่น…”

“ข้ามาดี”

“คนมาดีไม่หลบซ่อนตัว อย่าหาว่าข้าใจร้าย”

เพียงแค่จะใช้แส้ฟาดลงไป เขากลับรับแส้นั้นได้ทันทีพร้อมกับหมุนแส้นั้นเข้ามา นางจึงหมุนเข้าไปในอ้อมกอดเขาอย่างง่ายดาย

(หอมยิ่งนัก) อ๋องหนุ่มนึกในใจ ก็แน่สิ เขามาซ่อนในร้านขายสบู่และเครื่องประทินโฉมนี่นา

“ปล่อยข้านะ”

ร่างหนาเริ่มสายตาพร่าเลือนก่อนจะล้มตัวซบลงกับร่างของสตรีตรงหน้าอย่างหมดเรี่ยวแรง ถิงถิงมองไปยังคนร่างใหญ่ตรงหน้าพร้อมกับเบิกตากว้างเพราะบาดแผลที่ถูกแทงที่หน้าอกของเขานั้นค่อนข้างสาหัสและต้องตกใจอีกครั้งกับความบังเอิญที่โชคร้ายของเขา

“ท่านอ๋องหมิงลี่หยาง!!”

"เฉินหว่านอิ๋ง" เป็นเพียงสตรีบรรณาการจากแคว้นศัตรู ที่ถูกมอบสมรสพระราชทานกับ "หวังซานเย่" แห่งแคว้นเยี่ยน

สตรีที่มาจากแคว้นเชลยมีค่าไม่ต่างจากบรรณาการทาส ในสายตาของเขานางมีหน้าที่อุ่นเตียง รองรับอารมณ์ยามที่เขาต้องการเท่านั้น แต่ใครจะรู้ยิ่งใกล้กันยิ่งผูกพัน ยิ่งผูกพันยิ่งยากจะลืมเลือน เมื่อสตรีที่เขาตีตราว่าเป็นคนไร้ค่า กลับกลายเป็นสตรีสูงศักดิ์ที่เขามิอาจเอื้อมถึง

‘ลมหนาว’ สาวสองที่ตายจากโลกปัจจุบันที่ไม่อาจสมหวังในความรัก เมื่อได้รับพรให้ได้เกิดใหม่อีกครั้งในร่างของภรรยาขี้โรคในยุคยากจนข้นแค้นยังดีที่มีมิติติดตัวมา ไม่ว่าอย่างไรชาตินี้ “ต้องรอดและสมหวังให้ได้”

ชาติก่อนหานฉงหรงงมงายในรัก ขนาดสามีแต่งงานมีหญิงอื่นเชิดหน้าชูตาจนยอมตกเป็นรอง สุดท้ายถูกชิงบุตรชายสุดรัก แม้กระทั่งชีวิตก็รักษาไว้ไม่ได้ แต่เมื่อได้โอกาสกลับมาแก้ไข จะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นอีกแล้ว...

//ตอนนี้ในลำคอของหานฉงหรงแสบร้อนดั่งถูกกรอกด้วยน้ำทองแดงร้อนลวก แม้แต่จมูกที่พยายามสูดลมหายใจก็ยังทำได้ลำบาก สุดท้ายนางก็ค่อยๆ ทรุดร่างลง ในขณะที่สองแขนยังโอบอุ้มลูกน้อยไว้ไม่ปล่อย นางเงยหน้ามองไปยังคันฉ่องทองเหลืองที่สะท้อนเงาร่างที่ใกล้จะแตกดับในไม่ช้าของตนเอง

ตัวตนของนางในตอนนี้ ช่างน่าสมเพช...ช่างโง่เขลา สมควรแล้วที่ต้องมีจุดจบที่อเนจอนาถเช่นนี้

'ถ้าการกลับชาติมาเกิดใหม่มีจริง ข้าขอให้ตนเองจำเรื่องราวในชาติภพนี้ให้ขึ้นใจ ให้สลักเสลาไปจนถึงจิตวิญญาณ ติดตามไปจนถึงชาติภพใหม่...'

"อย่าได้ทำเรื่องผิดพลาดเช่นนี้อีก"//

เมื่อแพทย์อัจฉริยะสวยโดนฟ้าผ่าตายระหว่างทางกลับบ้าน
ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีหน้าตาอัปลักษณ์ด้วยสามีจ้านอ๋องที่เกลียดนางมากและจะแต่งพระชายารองเข้าจวนอ๋อง
แล้วชีวิตสุดรันทดของนางจะรอดได้อย่างไร

ภรรยามิเป็นที่ต้องตาของสามีย่อมไร้อำนาจ แล้วอย่างไรเล่า!!!นางต้องทนเขาหรือ เขาก็อยู่ส่วนเขา นางก็อยู่ส่วนนาง หากเขาดูแคลนนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางก็พร้อมไฟต์นะบอกเลย!!! ฮ่องเต้โฉดผู้นี้นางจะไม่ยอมเขาอีก!!!

องค์ชายหลีเจี๋ยตอบรับข้อเสนอแต่งงานกับธิดาของลุงตัวเอง
หากแต่มิเคยปรารถนาองค์ชายาผู้ซึ่งเขา
ตั้งปณิธานไว้ว่าจะฆ่านาง
องค์ชายหลี เจี๋ย
องค์ชายใหญ่แห่งแคว้นหลู่ ผู้เก็บความคั่งแค้นที่พระบิดาต้องสังเวยพระชนม์ชีพด้วยถูกคำสั่งประหารจาก
ฉีหวนกง พี่ชายแท้ๆ เมื่อครั้งแย่งชิงราชบัลลังค์ระหว่างรัฐ
เขาตอบรับข้อเสนอแต่งงานกับธิดาของลุงตัวเอง
หากแต่มิเคยปรารถนาองค์ชายา
จางลี่ ธิดาเกิดแต่สนมของพระเจ้าฉีหวนกง
ผู้ครองรัฐฉี มหาราชยุคชุนชิว
ตอบรับการแต่งงานกับเจ้าชายระหว่างรัฐ
ผู้ซึ่งนางรู้เต็มอกว่าเขาคือลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ
เพื่อหลีกหนีจากพี่ชายต่างมารดาที่อยากได้นางเป็นอนุลับๆ
การออกจากวังหลวงอาจช่วยให้นางพ้นจากการมีสามีที่ไม่ปรารถนา

ปกติคนอื่นข้ามเวลาคงได้รับมิติ พลังวิเศษ ความเทพทรูต่าง ๆ แล้วนางเล่า ไม่เห็นเป็นเหมือนในนิยายที่เคยอ่านบ้าง เท่านั้นยังไม่พอ! นางยังเข้ามาอยู่ในร่างสาวงามอันดับหนึ่ง มีสถานะเป็นถึงภรรยาของท่านแม่ทัพ ที่สามีหาได้รักใคร่ชมชอบไม่ ออกจะเกลียดแสนเกลียดเสียด้วยซ้ำไป หนำซ้ำสามีหน้าตายผู้นั้นดันมีคนที่ตนพึงใจอยู่แล้ว เช่นนี้นางจะเอาตัวรอดต่อไปในโลกที่ไม่รู้จักได้อย่างไร นอกจากจะต้องปรับตัวอย่างมากแล้ว นางต้องคิดหาวิธีรับมือกับบุรุษผู้เป็นสามีที่จ้องแต่จะกินหัวนางอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันอีกด้วย! โอ สวรรค์ ท่านเกลียดชังอะไรข้านักหนา เหตุใดถึงให้ข้าเผชิญชะตากรรมเช่นนี้ ชีวิตสงบสุขที่ใฝ่ฝัน คงได้จบสิ้นกันแล้ว แต่ช่างเถอะ ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่ต้องเจอ ไม่สามารถหลีกหนีได้
นาง! ไป๋ฟางเซียนผู้นี้! จะขอร่วมลงประชันสนามอารมณ์กับเขาเอง! ให้มันรู้กันไปเลยว่า ภรรยาอย่างนาง จะเอาชนะสามีอย่างเขา... ไม่ได้!
..........
“ไหนบอกว่าเกลียดข้านักหนา เกลียดแล้วกอดข้าทำไม ท่านกอดข้าเยี่ยงนี้มันเกลียดข้าตรงไหนกัน” นางยังคงบ่นประชดประชันไม่เลิก หลี่
เหวินหลางหยัดกายขึ้นจากเตียงนอนวาดขาลงจากเตียงหันมามองนางด้วยสายตาเรียบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ใด ๆ
“ข้าไม่รู้ ข้าติดหมอนข้าง”
“หมอนข้าง?”
“นี่ท่านคงไม่ได้คิดว่าข้าเป็นหมอนข้างใช่หรือไม่” ไป๋ฟางเซียนกดเสียงถาม

เรื่องราวของคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉิน ที่จำต้องแสร้งเป็นคนจิตวิปลาสเพื่อเอาตัวรอดจากการใช้ชีวิตในบ้านของตนเอง อยู่มาวันหนึ่ง บิดาผู้เป็นแม่ทัพจากชายแดน ได้ส่งจดหมายมาบอกให้นางเตรียมตัวแต่งงาน ซึ่งข่าวนี้ก็เป็นประดุจดังสวรรค์ประทานพร ในที่สุด วันที่นางจะได้ก้าวออกจากจวนหลังนี้ก็มาถึง แม้จะได้เป็นเพียงพระชายารองของท่านอ๋องจอมโหด แต่สำหรับนางแล้วก็เป็นเรื่องที่ดีมาก ไม่ต้องรับผิดชอบใดๆ ใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบเงียบที่ท้ายตำหนัก ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของผู้ที่จะมาเป็นพระชายาเอกไปเสีย
แต่วังหลวงที่แสนสงบเงียบในจินตนาการ กลับเป็นได้เพียงความฝันข้าวฟ่าง ดูท่าว่าศึกใหม่จะหนักหนากว่าศึกครั้งเก่าเสียอีก

ซือลั่วซึ่งทะลุมิติกลายเป็นลูกสาวสายรองของเสนาบดีได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิองค์ให้กับอ๋องเว่ยน้อยซึ่งถูกลดระดับเป็นสามัญชนขาพิการ...
หลังจากตื่นมา ไม่มีสาวใช้ ไม่มีอาหาร มีเพียงหนุ่มหล่อขาพิการที่มองเธออย่างอาฆาตแค้น
"ข้าจะไม่เขียนจดหมายหย่า หากเจ้าอยากตายเมื่อใดก็ตายได้ทุกเมื่อที่ตามที่เจ้าต้องการ ตอนเป็นคือคนสกุลเว่ย ตายไปย่อมเป็นผีของสกุลเว่ย!”
ซือลั่วมองดูบ้านยากจนที่เหลือเพียงหนูตัวใหญ่ เพื่อให้มีอาหารและเสื้อผ้าเพียงพอสำหรับประทังชีวิต เธอทำได้เพียงหาวิธีหาเงินมาจุนเจือครอบครัว สามี และลูก...
ท่านอ๋องเว่ยน้อยเป็นคนขี้ระแวง อ่อนไหว ใครจะรู้ว่าเมื่อเขามีเอากลับทุกอย่างแล้วจะพาคนมาขวางประตู“ข้าได้ยินว่าเจ้าบอกคนอื่นว่าสามีของเจ้าตายแล้ว?”

กำยานสูตรพิเศษนี้...นางตั้งใจเอาให้สหายของนาง...แล้วไยกลับกลายเป็นนางกับองค์รัชทายาทผู้นี้กันเล่า!!!
ฮึ!เจ้าได้ตัวข้าแล้ว เจ้าต้องรับผิดชอบ! จะหนีไปไหน!?

แม้ว่าจุดเริ่มต้นคือความผิดพลาด...แต่ต่อไปนี้ต่างหากคือของจริง!

เรี่ยวแรงของข้ามหาศาลดุจขุนเขา คืนนี้ข้าจะเสพเจ้าให้หนำใจ

มีเพียงปาฏิหาริย์เท่านั้นที่ทำให้เธอฟื้นขึ้นมาได้ ซึ่งผู้ที่ทำหน้าที่นั้นได้ดีที่สุดก็คือยมทูตรับส่งวิญญาณ เขารีบตามหาวิญญาณของเธอเพื่อพากลับเข้าร่างโดยเร็วที่สุด แต่ทุกอย่างก็สายเกินแก้เพราะเขาเจอเธอเมื่อร่างของเธอถูกเผาไปแล้ว
ทางเดียวที่จะแก้ไขความผิดก็คือต้องส่งเธอกลับไปในร่างของคนอื่นที่เพิ่งหมดลมหายใจ และด้วยเหตุผลที่เธอเรียกร้องบางประการ จึงทำให้เธอได้กลับไปเกิดใหม่ในรัชสมัยของราชวงศ์หมิง ในร่างของหญิงสาววัย 19 ปีนามว่า "เฟิ่งต้าชวี่"
แต่ "เฟิ่งต้าชวี่" ไม่ใช่ดรุณีแรกแย้มไร้เจ้าของ นางเป็นพระชายาที่แสนบริสุทธิ์ของแม่ทัพผู้เกรียงไกร "อ๋องใหญ่เกาหรงซาน" พระชายาที่เขาเขียนหนังสือหย่าทิ้งไว้ในห้องหอตั้งแต่วันแรกที่แต่งงาน แต่เพราะความรักและหน้าที่ของสตรีชาวฮั่น นางจึงทนอยู่อย่างปวดร้าวในตำหนักของเขาตลอด 2 ปีก่อนจะตรอมใจตาย

เพราะสูญเสียบิดามารดาตั้งแต่ยังเด็ก ‘เสียนเฉิงเยว่’ จึงซ่อนตัวตนที่แท้จริงเอาไว้ภายใต้ฉากหน้าการเป็น ‘กระต่ายน้อยขี้ตกใจ’ ที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา นางไหนเลยคาดคิดว่าวันหนึ่งจะมีอันต้องเพลี่ยงพล้ำ การได้พบกับ ‘โหลวตงอวี้’ กำลังปลี่ยนชีวิตของนางไปโดยสิ้นเชิง
ปีนั้นพบเขาที่เมืองเสียนหยาง ทั้งยังเผลอสร้างความแค้นอันแสบสันให้แก่ ปีนี้พบเขาที่เมืองฉางอัน ด้วยรู้ตัวว่าไม่อาจหนีรอดจึงได้เเต่ยอมจำนนโดยดี
ฉากหน้าที่นางเพียรรักษาถูกเขามองจนทะลุปรุโปร่ง ตัวตนของนางไม่อาจซ่อนจากสายตาคมคู่นั้น คราเเรกหวาดกลัวหวั่นวิตก นานวันเข้ากลับพบว่า ‘เขา’ คือหนึ่งเดียวที่เข้าใจนาง คือผู้ที่มอบความกล้าทำให้นางกล้าที่จะลุกขึ้นสู้เพื่อตัวเอง
ทำให้นางพยายามสู้เพื่อให้ตนสามารถเป็นสตรีที่คู่ควรยืนเคียงข้างประมุขโหลว หนึ่งในผู้นำของตระกูลทั้งห้าเเห่งเมืองฉางอัน

สตรีไร้ยางอาย ข้านั้นก็เคยพบพานอยู่บ้าง
แต่สตรีที่คิดขึ้นควบขี่บุรุษ ทั่วผืนแผ่นดินนี้
คงมีแต่เจ้าที่กล้ากระทำ ซูกุ้ยฟาง!!


'ข้าน่ะหรือฮูหยินใหญ่แม่ทัพเตียงหัก’ มีจุดเริ่มต้นที่ตัวละครชื่อ ‘แสนเสน่ห์’ หรือ ซูกุ้ยฟาง พนักงานออฟฟิศธรรมดาที่มักหลงรักเจ้านายหล่อรวยอยู่เสมอ และวันหนึ่งโชคร้ายแบบสุดๆ เมื่อหล่อนกินบ๊ะจ่างแล้วเกิดอาการสำลักจนวิญญาณกระเด็นออกจากร่าง ทะลุมิติไปสู่โลกจีนโบราณ โดยที่หญิงสาวรู้เรื่องราวเพียง ‘แปดบรรทัด’ จากการอ่านถุงกระดาษข้างห่อบ๊ะจ่าง ซึ่งเล่าประวัติสตรีโฉมงามผู้ให้กำเนิดบุตรชายหัวปีและท้ายปีกับแม่ทัพหนุ่มนามว่า หยางอี้คัง
หลังจากมาอยู่ในโลกโบราณ ซูกุ้ยฟางต้องหาวิธีเผด็จศึกแม่ทัพหนุ่มรูปงามซึ่งหญิงสาวทุกคนอยากเอาหูหนีจากเขา เพราะนอกจากชอบทำตาดุๆ หยางอี้คังยังเกรี้ยวกราดหนัก กระนั้นภายในความโมโหร้าย เขายังมีมุมอ่อนโยนให้เห็น แต่กว่าที่ซูกุ้ยฟางจะได้ลิ้มรสความหวานล้ำ นางต้องฝ่าฟันหลายสิ่งเพื่อจะพิชิตใจแม่ทัพหยางผู้รักสันโดษ และยังยึดมั่นต่อคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับสตรีซึ่งเคยช่วยเหลือเขา ม่านลั่วลั่ว บุตรีของสำนักคุ้มกันภัย
สุดท้าย ความรักของซูกุ้ยฟางกับหยางอี้คังจะลงเอยอย่างไร ผู้เขียนฝากให้ทุกท่านติดตามความสุข ซึ่งสอดแทรกด้วยความหวามหวิวตั้งแต่หน้านี้เป็นต้นไป

'เเพรวพราว' ดาราสาวดาวร้ายที่กำลังปังปุริเย่ในปี 2023
ดันสลิงขาดตกลงขิตกลางอากาศในขณะที่กำลังโหนสลิงร่อนลงมาในบท 'มณีเเสง' นางพญานาคตัวร้ายของเรื่อง
หล่อนกลายมาเป็น 'อีเเพรว' โสเภณีโรงรับชำเราบุรุษกลางพระนครที่กำลังจะถูกไถ่ตัวเป็นอนุภรรยาด้วยขุนนางคราวพ่อด้วยเหตุนั้นนางจึงไปหาหมอผีอันเลื่องชื่อนามว่า 'พ่อครูคันศร' เพื่อทำเสน่ห์เเละทำของใส่เมียเอกของผัวใหม่
ให้ตายตกไปเพื่อที่สมบัติทั้งหมดจะได้ตกเป็นของหล่อนเเละลูกในอนาคต
เเต่พ่อครูคันศรนั้นรู้อุบายหญิงชาติชั่วจึงให้ข้อเสนอด้วยการทำเสน่ห์เเลกกับร่างกายสาว
เเต่หล่อนหารู้ไม่ ว่าชายชู้ที่หล่อนทั้งบดทั้งคลึงนั้น ไม่ได้นึกพิศวาสหล่อนเลยเเม้เเต่น้อย