อันดับ

เมื่อบุรุษน้อยที่เคยถูกท่านปู่ของนางไล่ฆ่า บัดนี้เติบใหญ่กลายเป็นบุรุษหนุ่มที่เปี่ยมความสามารถ สิ่งเดียวที่เขาปรารถนาคือการสังหารคนทั้งตระกูลของนาง แล้วหญิงสาวจะสามารถปกป้องตระกูลของตนเองไว้ได้หรือไม่?

ย้อนเวลากลับมาก็ดี หรือจะเป็นเพียงฝันหนึ่งก็ช่าง แต่ข้ารู้แล้วว่าการงมงายกับความรักข้างเดียวนั้นมันช่างน่าเวทนายิ่งนัก ในเมื่อข้าพยายามมามากแล้วแต่ท่านกลับไม่เห็นค่า เช่นนั้นก็พอเท่านี้เถอะ

“หนูจ๋า… อย่ากอดพ่อแบบนี้ ตอนนี้มันไม่เหมือนก่อน”
กำนันเสือพยายามห้าม หากดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลสำหรับหญิงสาวแก่แดดอย่างพลอยลดา
“อย่าลืมว่าหนูเป็นสาวแล้วนะ… หนูไม่ใช่เด็กเหมือนเมื่อก่อน”
กำนันเสือกล่าวให้คิด
“ก็เพราะว่าหนูเป็นสาวแล้วน่ะสิคะ… หนูเลยอยากกอดพ่อเสือแบบนี้”
“ไม่ได้… ”
“ได้สิคะ… กอดอย่างพ่อกับลูกกอดกัน… ถ้าเราบริสุทธิ์ใจต่อกันจะกลัวอะไรคะ… หรือว่าที่กลัว… เป็นเพราะว่าพ่อเสือคิดอะไรกับหนู… รู้นะ”
“มะ… ไม่… พ่อไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น”
คำพูดของลูกสาวทิ่มแทงใจดำผู้เป็นพ่อเลี้ยงเข้าอย่างจัง
“แน่ใจนะคะ… ว่าไม่คิด”
“แน่สิ”
“แล้วนี่อะไร”
พลอยลดาเอามือคว้าเป้ากางเกง ลูบท่อนเอ็นยาวใหญ่พาดเฉียงเป็นลำนูนอยู่ในกางเกงในที่โอบอุ้มความยาวใหญ่เอาไว้ไม่หมด
“โอ้ย… พลอย ทำอะไรแบบนี้”
“ก็พ่อเสือบอกว่าไม่คิดอะไรกับพลอย… แล้วนี่อะไรคะ… แข็งเป็นลำเชียว แบบนี้เค้าเรียกว่ามีอารมณ์ชัดๆ”
คำพูดของลูกสาวและ ‘หลักฐาน’ ที่ตุงอยู่เต็มเป้า ทำเอากำนันเสือเถียงไม่ออก รีบคว้ามือของพลอยลดาออกจากของรักของหวง
“พลอย… ทะลึ่งแล้วเรา”
“ก็มันจริงนี่นา พ่อเสือมีอารมณ์ ไม่งั้นคงไม่แข็งเบ้อเริ่มแบบนี้”
หัวใจของพลอยลดายังเต้นแรง หลังจากเอามือลูบไล้ความเป็นชายชาตรียาวใหญ่เป็นลำของเขา เพียงแค่สัมผัสภายนอก ก็ทำให้รู้สึกร้อนผะผ่าวไปทั้งใบหน้า ความซ่านเสียวแล่นวูบเข้ามาตรงซอกขา

'เเพรวพราว' ดาราสาวดาวร้ายที่กำลังปังปุริเย่ในปี 2023
ดันสลิงขาดตกลงขิตกลางอากาศในขณะที่กำลังโหนสลิงร่อนลงมาในบท 'มณีเเสง' นางพญานาคตัวร้ายของเรื่อง
หล่อนกลายมาเป็น 'อีเเพรว' โสเภณีโรงรับชำเราบุรุษกลางพระนครที่กำลังจะถูกไถ่ตัวเป็นอนุภรรยาด้วยขุนนางคราวพ่อด้วยเหตุนั้นนางจึงไปหาหมอผีอันเลื่องชื่อนามว่า 'พ่อครูคันศร' เพื่อทำเสน่ห์เเละทำของใส่เมียเอกของผัวใหม่
ให้ตายตกไปเพื่อที่สมบัติทั้งหมดจะได้ตกเป็นของหล่อนเเละลูกในอนาคต
เเต่พ่อครูคันศรนั้นรู้อุบายหญิงชาติชั่วจึงให้ข้อเสนอด้วยการทำเสน่ห์เเลกกับร่างกายสาว
เเต่หล่อนหารู้ไม่ ว่าชายชู้ที่หล่อนทั้งบดทั้งคลึงนั้น ไม่ได้นึกพิศวาสหล่อนเลยเเม้เเต่น้อย

ซ่งจื่อเหยียนถูกน้องสาววางแผนร้าย ในงานวันเกิดองค์หญิงหกกลับพบว่านอนกอดก่ายอยู่กับเว่ยเซียวหยาง แต่เขารังเกียจสตรี แต่งกับนางหรือฝันเฟื่องหรือไง นางจึงถูกไล่ไปอยู่จวนร้างไกลเมืองหลวงถึงห้าสิบลี้
"ท่านอ๋อง...อย่ารุ่มร่ามเรามาตกลงกันก่อน ปล่อยหม่อมฉันอื้อ ทรงทำอะไรปล่อยน่ะ เว่ยเซียวหยางตาเฒ่าฟังกันบ้างสิโว้ย"
จางจื่อเหยียนยอมให้เขากอดจูบเคล้าคลึงจนพอใจนางโอบรอบคอเขาแล้วจูบตอบ เว่ยเซียวหยางพอใจกับการตอบสนองของนาง คนตัวโตมัวแต่หลงความหวานที่กำลังตักตวงจางจื่อเหยียนจึงลงมือสับท้ายทอยของเขาทันที เว่ยเซียวหยางที่ไม่ได้ระวังหลับกลางอากาศฟุบลงไปกับทรวงอกสล้างของนาง จางจื่อเหยียนพยายามผลักเขาลงไปจากตัวเอง เขาหนักเกินไปนางจึงยกเท้าถีบทีเดียวคนตัวโตก็ตกเตียงทันที
"เหอะๆๆๆ ตาแก่เว่ยไว้ท่านหายหื่นเมื่อไหร่ค่อยมาตกลงกัน แต่งให้เจ้าหรือได้ข้าแต่งแต่เข้าหอหรืออย่าฝันไปเลย ข้าแค่อยากอาศัยฐานะของเจ้าหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองต่างหาก เพ้ย..."

เสิ่นรั่วหลัน ทายาทที่เหลือรอดเพียงคนเดียวของตระกูลเสิ่น ครอบครัวของนางถูกคนชั่วลอบสังหารทั้งตระกูลในคืนเดียว มารดากอดนางไว้นานสิ้นใจต่อหน้านางในวัยเพียงสิบขวบ ท่ามกลางซากศพและเลือดที่นองพื้น เหลียนหงอี้นำทหารเข้ามาช่วยแต่ไม่ทันการณ์ ช่วยได้เพียงเสิ่นรั่วหลันคนเดียวเท่านั้น จากนั้นนางเหมือนคนสติไม่ดีกลายเป็นคนปัญญาอ่อน แม้ร่างกายเติบโตแต่ลักษณะนิสัยยังเป็นเด็กสิบขวบและจำเรื่องในคืนนั้นไม่ได้
เหลียนหงอี้ปีนี้อายุ27ปีเป็นอนุชาของฮ่องเต้องค์ก่อนดำรงตำแหน่งราชครู อบรมสั่งสอนเหลียนเจียอวิ๋น รัชทายาทจนได้ครองบัลลังก์ ทว่าเหลียนเจียอวิ๋นขึ้นครองราชย์เพียงอายุ10 ขวบ เหลียนหงอี้จึงจำเป็นต้องเป็นผู้สำเร็จราชการ
เจียอวิ๋นเรียก “เสด็จอา” ทำให้รั่วหลันเรียก “เสด็จอา”ตามไปด้วย
มู่หรงเจวี๋ย หรือ อ๋องเจวี๋ย ได้รับ“พิษลึกลับ” ขณะทำศึกสงครามแม้ชนะศึกแต่ร่างกายถูกพิษที่หาทางรักษาไม่ได้ ด้วยความสั่งของเหลียนหงอี้ ทำให้เสิ่นรั่วหลันมาถอนพิษให้แม่ทัพที่ใครๆเรียกขานว่าเป็นแม่ทัพจอมโหด
นางมีนิสัยเหมือนเด็กสิบขวบ แต่รั่วหลันคือโฉมสะคราญงามล่มเมือง มาบัดนี้นางคือคนที่ทำให้เขาหวั่นไหว แม้รู้ดีว่าในความไร้เดียงสาของนางนั้น หัวใจของหญิงสาวมีเพียง ‘เสด็จอา’
หึ! ในเมื่อใครต่อใครเรียกเขาว่าอ๋องจอมโหด เช่นนั้นเขาจะแย่งสตรีผู้นี้มาเป็นภรรยาของตนเอง!

เพียงรู้หน้ามิอาจเดาใจคนได้ ในวันที่นางมอบทั้งตัวและหัวใจให้เขาทั้งดวง คนผู้นั้นกลับตอบน้ำใจให้นางด้วย 'ความตาย'

ความแค้นที่ถูกหลอกให้รักแล้วผลักไสให้นางตายจะให้ปล่อยวางคงเป็นไปได้ยากยิ่ง สิ่งเดียวที่จะทำให้เฟิงซูเหยาหายแค้นได้คงเป็นการแก้แค้นคนผู้นั้นให้รับกรรมอย่างสาสม

จุดจบการแก้แค้นครั้งนี้ใครคือผู้ชนะ ใครคือผู้อยู่รอด โปรดติดตาม...

“อ๊อย... อูย... อ่าห์”
ใบหน้าของหล่อนบูดเบี้ยว บิดเบ้ไปชั่วขณะ ลำนิ้วของตัวเองพอแก้ขัดได้ก็จริง... แต่ก็ไม่อาจทดแทนได้ดั่งใจปรารถนา
เพราะว่าลึกๆ ลงไปในอารมณ์โหยหา ดาหลารู้ดีว่าช่องทางรักของหล่อนกำลังกระสันหาอะไรที่ใหญ่โตและคับแน่นกว่านิ้วที่ทำได้แค่เขี่ยคลึงเสียบเข้าๆ ออกๆ ไม่อาจเสียดสีให้ร้อนผ่าวไปทั้งโพรงเนื้อดั่งที่หล่อนปรารถนา

ครั้นเมื่อสายตาปะทะเข้ากับขวดโรลออนขนาดเหมาะมือที่วางอยู่หน้ากระจก ดาหลารีบคว้าเอามาไถถูกับรูสวาทของตัวเอง เล่นเอาน้ำหล่อลื่นสาดทะลักออกมาชุ่มฉ่ำไปทั้งกลีบเสียว
จากนั้นม่ายสาวก็ค่อยๆ นั่งลงกับพื้น เอนหลังพิงผนัง ถ่างขาจนแบะอ้าออกจากกัน ปลดปล่อยอารมณ์ด้วยการเปิดรับส่วนปลายกลมเกลี้ยงและมนทู่ของลูกกลิ้ง
โรลออนที่ไชชอนเข้ามาในกลีบกระสันเป็นจังหวะ
บลั่กๆ ๆ ๆ ๆ
“ซี้ดดด... ”
ขนาดของขวดโรลออนที่ใหญ่กว่านิ้วสามารถเติมเต็มเข้ามาในร่องสวาทของหล่อนได้ดีกว่า
ดาหลากัดฟันแน่น แอ่นสองเต้าขึ้นรับฝ่ามือของตัวเองที่บีบขยำสลับไปมา
“อูยยยย... ”
หล่อนแอ่นเนินสวาทรับส่วนปลายมนทู่ที่สาดกระแทกเข้ามารัวๆ พริ้มตาซ่านสยิวจินตนาการไปว่ามันคือการกระเด้าเข้ามาถี่ๆ ในรูเสียวจนมีน้ำเหนียวหลั่งเยิ้มออกมาอาบร่องสวาทอีกระลอก
และสุดท้ายแม่ม่ายซึ่งยังสาวและเปี่ยมไปด้วยความต้องการทางเพศก็พรูลมหายใจ

นางเป็นฮูหยินที่ถูกต้อง แต่เขากลับเฉยชาใส่
มีเพียงบนเตียงเท่านั้นที่เขาเร่าร้อนจนนางแทบมอดไหม้
จ้าวจื่อรั่วอายุเพียงสิบหกปีเป็นลูกอนุของเสนาบดีสกุลจ้าว
ถูกสับเปลี่ยนตัวมาเป็นเจ้าสาวมาแต่งงานกับแม่ทัพที่ชายแดนใต้
กู้ตงหยางบุรุษหนุ่มอายุยี่สิบสี่ปีฉายาแม่ทัพปีศาจที่แสนเหี้ยมโหด
"เจ้าติดค้างข้า ไม่ว่าจะเล่นลิ้นอย่างไร เจ้าย่อมรู้ดีว่าสกุลจ้าวปลิ้นปล้อน
เจ้าอย่าได้หวังว่าจะได้อยู่อย่างสุขสบายเลย"
พูดจบชายหนุ่มก็ผุดลุกขึ้นเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ทิ้งให้หญิงสาวได้แต่นั่งเพียงลำพัง
แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ก็อดเศร้าใจไม่ได้
ชีวิตนางจะได้พบความสุขเช่นคนอื่นบ้างไหม.

กำยานสูตรพิเศษนี้...นางตั้งใจเอาให้สหายของนาง...แล้วไยกลับกลายเป็นนางกับองค์รัชทายาทผู้นี้กันเล่า!!!
ฮึ!เจ้าได้ตัวข้าแล้ว เจ้าต้องรับผิดชอบ! จะหนีไปไหน!?

แม้ว่าจุดเริ่มต้นคือความผิดพลาด...แต่ต่อไปนี้ต่างหากคือของจริง!

"เฉินหว่านอิ๋ง" เป็นเพียงสตรีบรรณาการจากแคว้นศัตรู ที่ถูกมอบสมรสพระราชทานกับ "หวังซานเย่" แห่งแคว้นเยี่ยน

สตรีที่มาจากแคว้นเชลยมีค่าไม่ต่างจากบรรณาการทาส ในสายตาของเขานางมีหน้าที่อุ่นเตียง รองรับอารมณ์ยามที่เขาต้องการเท่านั้น แต่ใครจะรู้ยิ่งใกล้กันยิ่งผูกพัน ยิ่งผูกพันยิ่งยากจะลืมเลือน เมื่อสตรีที่เขาตีตราว่าเป็นคนไร้ค่า กลับกลายเป็นสตรีสูงศักดิ์ที่เขามิอาจเอื้อมถึง

เมื่อนักออกแบบเสื้อผ้าได้ตื่นขึ้นมาในร่างหญิงสาวชาวบ้านที่มีชีวิตรันทด แถมพ่วงเด็กแฝดชายหญิงมาให้เลี้ยงอีกตั้งสองคน ข้าต้องหาวิธีที่จะทําให้ข้าอยู่รอดบนโลกใบนี้ให้ได้ เมื่อพระเจ้าปิดประตู พระองค์จะเปิดหน้าต่างอีกบาน โชคดีนักข้าที่ได้ระบบอัจฉริยะจากโลกเดิมติดตัวมาด้วย ข้าจะเลี้ยงดูลูกแฝดอย่างดีและรวยให้ดู!

หนึ่งสตรีสิ้นเพียง เพราะบุรุษมากรัก หนึ่งสตรีสิ้นด้วย น้ำมือบุรุษที่รัก เมื่อหนึ่งในสอง ได้ลืมตาในร่างใหม่ ชะตาต่อจากนี้ นางจะลิขิตเอง มิเว้นแม้แต่พันธนาการ ที่เรียกสามีภรรยา

จางอันอันนักเขียนนิยายได้ตายลง วิญญาณของเธอต้องเข้าไปอยู่ในร่างของเด็กสี่ขวบที่เป็นตัวประกอบในนิยาย โดยการเกิดใหม่ของเธอในครั้งนี้เนื้อเรื่องไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เมื่อเธอพบว่าอยู่ ๆ ก็มีคู่หูเป็นเต่าเทพ

“แต่งกับหญิงอัปลักษณ์ใบหน้าของนางน่าเกลียดน่ากลัวจนคนเห็นเป็นลมล้มพับไปก็หลายคนแล้ว ท่านอ๋องฝ่าบาททรงคิดอะไรอยู่”
ขันทีเสี่ยวอูบ่นงึมงำด้วยเห็นใจชินหวางอ๋องที่บทจะได้แต่งงานก็ต้องแต่งกับหญิงที่มีใบหน้าอัปลักษณ์ที่สุดในสามแคว้น

“ก็ทรงคิดว่าต้องการยัดเยียดบุตรีของบ้านเสิ่นให้กับข้าเพียงเพราะโปรดปรานใต้เท้าเสิ่นกลัวว่าบุตรีเพียงคนเดียวจะหาสามีไม่ได้” น้ำเสียงหยามเหยียดยิ่งนัก

“ท่านอ๋องท่านเองก็รูปงามอีกทั้งยังมีคุณหนูตระกูลหลางผู้งดงามทำไมไม่ปฏิเสธไปแต่งนางในฐานะเมียเอก แล้วคนที่รักแต่งเมียรองท่านอ๋องท่านไม่สงสารคุณหนูบ้านหยางหรือไร”

“ข้าให้หญิงอัปลักษณ์นั่นได้แค่ตำแหน่งเมียรองเท่านั้นข้าจะยื่นคำขาดกับฝ่าบาทเรื่องที่จะแต่งนางในฐานะเมียรอง” สีหน้าบึ้งตึงรบชนะกลับมาตั้งใจแต่งฟางหราน แต่กลับถูกฝ่าบาทประทานงานแต่งงกับบุตรีบ้านเสิ่น

เพราะไปเผาศาลเจ้าด้วยความโกรธ เลยต้องถูกทำโทษให้มาอยู่ในร่างของคนอื่น
**แจ้งก่อนนะคะว่านิยายเรื่องนี้เขียนขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน

ซึ่งชอบอ่านนิยายแนวจีนโบราณทะลุมิติ แล้วเกิดอยากจะเขียนเองขึ้นมาบ้าง

และนิยายเรื่องนี้ไม่ได้อิงประวัติศาสตร์ของจีนนะคะ**

"เพราะความรักกับแฟนหนุ่มที่คบกันมายาวนานถึง 7 ปี เริ่มจะลุ่มๆ ดอนๆ เข้าใกล้คำว่าจบเข้าไปทุกที

'จินซิน' จึงได้ปรึกษากับเพื่อน และตัดสินใจบินไปขอพรจากเทพเจ้าที่ไต้หวัน หวังจะให้ความรักดีขึ้น

แต่เพียงเธอเดินออกมายังไม่พ้นกำแพงของศาลเจ้า ก็ได้รับข้อความบอกเลิกจากแฟนหนุ่มทันที

เธอจึงกลับไปที่ศาลอีกครั้ง พร้อมกับราดน้ำมันแล้วจุดไฟเผาศาล ก่อนที่ตัวเองจะลื่นน้ำมันแล้วล้มเข้าไปในกองไฟ"

"เจ้าต้องรับผิดชอบ ด้วยการปกป้องแม่นางถงหลานเฟย เพราะนางคือคนที่เคารพและนับถือข้า"

.

.

.

เธอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง และพบว่าตัวเองอยู่ในร่างของผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งชื่อว่า ถง หลาน เฟย ตามที่เธอได้ยินมาจากในฝัน

"ให้ฉันมาติดอยู่ในร่างของผู้หญิงที่อาภัพขนาดนี้เนี่ยนะ!! มันใจร้ายเกินไปมั้ง"

เขาดูถูกนางตั้งแต่แรกพบ ความน้อยใจในครั้งนั้นทำให้นางเลือกที่จะหันหลังให้เขา ท่านอ๋องถูกลอบสังหารจนได้นางช่วยเอาไว้ ความรักจึงเริ่มก่อตัวขึ้น ความหึงหวงของท่านอ๋องนั้นร้ายกาจจนเผาไหม้ทุกคนที่เข้านาง..

“ใครอยู่ตรงนั้น หากไม่ตอบข้าจะฆ่าเจ้า”

“ช้าก่อน ข้าเพียงขอหลบซ่อนตัวสักพัก เดี๋ยวก็จะไป”

“ท่านเป็นผู้ใด เหตุใดจึงมาซ่อนตัวที่นี่ หรือว่าเหตุโจรกรรมข้างนอกนั่น…”

“ข้ามาดี”

“คนมาดีไม่หลบซ่อนตัว อย่าหาว่าข้าใจร้าย”

เพียงแค่จะใช้แส้ฟาดลงไป เขากลับรับแส้นั้นได้ทันทีพร้อมกับหมุนแส้นั้นเข้ามา นางจึงหมุนเข้าไปในอ้อมกอดเขาอย่างง่ายดาย

(หอมยิ่งนัก) อ๋องหนุ่มนึกในใจ ก็แน่สิ เขามาซ่อนในร้านขายสบู่และเครื่องประทินโฉมนี่นา

“ปล่อยข้านะ”

ร่างหนาเริ่มสายตาพร่าเลือนก่อนจะล้มตัวซบลงกับร่างของสตรีตรงหน้าอย่างหมดเรี่ยวแรง ถิงถิงมองไปยังคนร่างใหญ่ตรงหน้าพร้อมกับเบิกตากว้างเพราะบาดแผลที่ถูกแทงที่หน้าอกของเขานั้นค่อนข้างสาหัสและต้องตกใจอีกครั้งกับความบังเอิญที่โชคร้ายของเขา

“ท่านอ๋องหมิงลี่หยาง!!”

“แค่จูบเองนะ ไม่ไหวแล้วงั้นหรือ แล้วถ้าหากข้าขอจูบที่อื่นด้วยละ” “ไม่เอา อย่านะข้า…. ท่านอย่านะ” “เจ้าไม่อยากรู้หรือ ว่ารอยบนกายของเพื่อนเจ้า มาได้เช่นไร” “ไม่ ไม่อยากรู้"
โย่วเรื่องราวของอาจารย์สำนักศึกษา

กับศิษย์สาวบุตรีของเสนาบดีในเมืองใหญ่

ซึ่งแต่ละคนก็ต่างมีความลับของตัวเอง

หนึ่งคนเย็นชา หนึ่งคนดื้อดึง เมื่อทั้งสองมาพบกัน เรื่องราววุ่นวายจึงเริ่มต้นขึ้น

พร้อมกับความรักที่เริ่มก่อตัวโดยที่ทั้งคู่ก็ไม่รู้ตัว ....กว่าจะรู้ ก็รักอีกฝ่ายไปเต็มๆ แล้ว.....

“โครม!!”

“คุณหนู!!”

“โอ๊ยย!!”

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านเป็นอะไรมากหรือไม่เจ้าคะ”

“โอ๊ย ข้าเจ็บขา ท่าน…เหตุใดจึงมายืนอยู่ด้านหลังผู้อื่น แล้วยังแล้งน้ำใจเช่นนี้อีก”

“คุณหนูเจ้าคะ….”

“เจ้าเงียบไปก่อน”

“ข้าต้องถามคุณหนูมากกว่าว่า เจ้ามาแอบดูข้าด้วยเหตุใด”

ก็แค่มาแอบดูผู้เองอ่ะ ผิดตรงไหนๆ แหมมม

“เหตุใดท่าน..อาจารย์ต้องมานั่งเฝ้าข้าด้วยเจ้าคะ”

“ข้าไม่ได้เฝ้าเจ้า เพียงแค่จะอ่านตำราเท่านั้นพรุ่งนี้ช่วงบ่ายพวกเจ้าจะเข้าเรียนกับข้าเป็นวันแรก”

“ท่านอยู่ด้วยข้าไม่มีสมาธิ”

“เจ้าต้องเริ่มฝึกให้จิตใจแน่วแน่นิ่งดุจดั่งวารีที่ไม่สะท้านต่อใบหลิว ที่ทำได้เพียงแค่ทำให้ผิวน้ำกระเพื่อมแต่มิอาจก่อให้เกิดคลื่นพายุได้”

“พูดสิ่งใดฟังไม่เข้าใจสักนิด”

“ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด หากมีสมาธิ จิตตั้งมั่น ก็จะเห็นทางออก ลองฝึกดู”

เมื่อแพทย์อัจฉริยะสวยโดนฟ้าผ่าตายระหว่างทางกลับบ้าน
ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีหน้าตาอัปลักษณ์ด้วยสามีจ้านอ๋องที่เกลียดนางมากและจะแต่งพระชายารองเข้าจวนอ๋อง
แล้วชีวิตสุดรันทดของนางจะรอดได้อย่างไร

มู่จื่อเหยี่ยน หมอหญิงเทวดาแสนสวย ทั้งแสบทั้งฉลาด ได้เกิดใหม่ในร่างพระชายาของเยี่ยนอ๋อง
ชีวิตใหม่ในร่างหญิงที่ถูกตราหน้าว่าบ้า ผู้โง่งม ไร้ค่าจะเป็นอย่างไร
นางไม่เพียงแต่เขียนจดหมายหย่าไว้ให้ท่านอ๋องหลังคืนแต่งงานเท่านั้น แต่ยังหนีไปหลังจากตั้งครรภ์ด้วย...

ชาติก่อนหานฉงหรงงมงายในรัก ขนาดสามีแต่งงานมีหญิงอื่นเชิดหน้าชูตาจนยอมตกเป็นรอง สุดท้ายถูกชิงบุตรชายสุดรัก แม้กระทั่งชีวิตก็รักษาไว้ไม่ได้ แต่เมื่อได้โอกาสกลับมาแก้ไข จะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นอีกแล้ว...

//ตอนนี้ในลำคอของหานฉงหรงแสบร้อนดั่งถูกกรอกด้วยน้ำทองแดงร้อนลวก แม้แต่จมูกที่พยายามสูดลมหายใจก็ยังทำได้ลำบาก สุดท้ายนางก็ค่อยๆ ทรุดร่างลง ในขณะที่สองแขนยังโอบอุ้มลูกน้อยไว้ไม่ปล่อย นางเงยหน้ามองไปยังคันฉ่องทองเหลืองที่สะท้อนเงาร่างที่ใกล้จะแตกดับในไม่ช้าของตนเอง

ตัวตนของนางในตอนนี้ ช่างน่าสมเพช...ช่างโง่เขลา สมควรแล้วที่ต้องมีจุดจบที่อเนจอนาถเช่นนี้

'ถ้าการกลับชาติมาเกิดใหม่มีจริง ข้าขอให้ตนเองจำเรื่องราวในชาติภพนี้ให้ขึ้นใจ ให้สลักเสลาไปจนถึงจิตวิญญาณ ติดตามไปจนถึงชาติภพใหม่...'

"อย่าได้ทำเรื่องผิดพลาดเช่นนี้อีก"//

เมื่อนางแบบชื่อดัง ต้องมาอยู่ในร่างของ ท่านหญิงผู้อ่อนโยน ที่ถูกสามีมองข้าม เมื่อเขาว่านางร้ายกาจ เช่นนั้นนางจะแสดงให้เขาได้เห็น ว่าสตรีร้ายกาจที่แท้จริงเป็นเช่นไร

ซือลั่วซึ่งทะลุมิติกลายเป็นลูกสาวสายรองของเสนาบดีได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิองค์ให้กับอ๋องเว่ยน้อยซึ่งถูกลดระดับเป็นสามัญชนขาพิการ...
หลังจากตื่นมา ไม่มีสาวใช้ ไม่มีอาหาร มีเพียงหนุ่มหล่อขาพิการที่มองเธออย่างอาฆาตแค้น
"ข้าจะไม่เขียนจดหมายหย่า หากเจ้าอยากตายเมื่อใดก็ตายได้ทุกเมื่อที่ตามที่เจ้าต้องการ ตอนเป็นคือคนสกุลเว่ย ตายไปย่อมเป็นผีของสกุลเว่ย!”
ซือลั่วมองดูบ้านยากจนที่เหลือเพียงหนูตัวใหญ่ เพื่อให้มีอาหารและเสื้อผ้าเพียงพอสำหรับประทังชีวิต เธอทำได้เพียงหาวิธีหาเงินมาจุนเจือครอบครัว สามี และลูก...
ท่านอ๋องเว่ยน้อยเป็นคนขี้ระแวง อ่อนไหว ใครจะรู้ว่าเมื่อเขามีเอากลับทุกอย่างแล้วจะพาคนมาขวางประตู“ข้าได้ยินว่าเจ้าบอกคนอื่นว่าสามีของเจ้าตายแล้ว?”

‘ลมหนาว’ สาวสองที่ตายจากโลกปัจจุบันที่ไม่อาจสมหวังในความรัก เมื่อได้รับพรให้ได้เกิดใหม่อีกครั้งในร่างของภรรยาขี้โรคในยุคยากจนข้นแค้นยังดีที่มีมิติติดตัวมา ไม่ว่าอย่างไรชาตินี้ “ต้องรอดและสมหวังให้ได้”

นางผู้ปักใจรักเพียงเขา ทำทุกอย่างเพียงเพื่อให้ได้อยู่ใกล้เขา แม้ว่าตนเองจะกลายเป็นคนโง่งม
เขาผู้ที่มิได้สนใจใคร่ดีสตรีนางใด แต่กับนาง ไม่รู้ทำไม...ชอบรบกวนหัวใจให้ได้คิดฟุ้งซ่านอยู่ตลอดเวลา

หลิวหลี หญิงสาวผู้มีใจรักมั่นกับจูหยวนจาง
นางรักเขา ในที่สุด นางก็ได้แต่งงานกับเขา ได้เป็นภรรยาของเขา

จูหยวนจาง ชายหนุ่มผู้เย็นชา ไร้ใจ เห็นความรักเป็นเรื่องโง่งม
ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้แต่งงานกับเขาเช่นนั้นหรือ อยากเป็นภรรยาของเขานักใช่หรือไม่ ได้เลย!

ขาและนางผ่านค่ำคืนที่เร่าร้อนโดยมิได้ตั้งใจ แต่ใครจะคิดว่าหลังงานอภิเษกที่ไม่เต็มใจนี้พระชายาของเขาจะเร่าร้อนดุจไฟจนเขาขาดนางไม่ได้...ทว่าที่นางทำล้วนมีจุดประสงค์เมื่อบรรลุเป้าหมายนางก็จะ"หย่า"กับเขา

"ฟู่ซิ่วอิง" บุตรีของแม่ทัพใหญ่ถูกวางยาและส่งไปอยุ่ในห้องรับรองแขกใจตำหนักท่านอ๋องคืนงานเลี้ยงต้อนรับ

"ฉางรุ่ยหยาง" ท่านอ๋องคนใหม่ "องค์ชายหก" ของฮ่องเต้ที่ถูกส่งมาปกครองเมือง "หลิงโจว"

งานอภิเษกระหว่างทั้งคู่ถูกจัดขึ้นด้วยความไม่เต็มพระทัยของท่านอ๋องเพราะเขามิได้รักนาง และ นางก็มิได้รู้สึกพิเศษกับเขาเพียงแต่ "พรหมจรรย์" ที่เสียไป เขาจึงต้องรับผิดชอบ แต่งตั้งนางเป็นพระชายา

"เมิ่งลี่ถิง" บุตรสาวราชครู ผู้ที่เป็นคนที่ถูกเรียกได้ว่า "ว่าที่พระชายา" เดินทางตามท่านอ๋องมาจากเมืองหลวงกลับต้องเสียใจและโกรธแค้นยิ่งนักเมื่อท่านอ๋องต้องเข้าพิธีอภิเษกและแต่งตั้งสตรีอื่นเป็นพระชายาอย่างหลีกเลี่ยงมิได้

“กรี๊ด!!!!! ช่วยด้วย!!! เร็ว ๆ เข้าพระชายา…..ฆ่าตัวตาย!!!”

“อะไรนะ!!!”

เธอเคยเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่เลือก “สามี” ผิดคน
สุดท้ายถูกหักหลัง ใช้ร่างกายอันสวยงามของเธอแลกกับอำนาจและตำแหน่ง
ถูกขาย ถูกกักขัง ถูกทำลาย กลายเป็นนางบำเรอ สุดท้ายติดยา ติดโรคร้าย… จนตายอย่างไร้ศักดิ์ศรี
แต่สวรรค์ให้โอกาสอีกครั้ง ย้อนกลับมาในคืนก่อนชีวิตจะพังพินาศ
คราวนี้ ว่านอันอัน จะไม่ยอมเดินซ้ำรอยเดิม
เธอจะเลือก “ชายคนเดียว” ที่เคยซื่อสัตย์ต่อเธอแม้กระทั่งลมหายใจสุดท้ายของเขา
…คนสวนที่เธอเคยรังเกียจ...
เป็นสามีที่เธอจะตอบแทนและผลักดันให้กลายเป็นเศรษฐี ที่ใครก็มาดูถูกเหยียดหยามไม่ได้อีกต่อไป

เพราะสูญเสียบิดามารดาตั้งแต่ยังเด็ก ‘เสียนเฉิงเยว่’ จึงซ่อนตัวตนที่แท้จริงเอาไว้ภายใต้ฉากหน้าการเป็น ‘กระต่ายน้อยขี้ตกใจ’ ที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา นางไหนเลยคาดคิดว่าวันหนึ่งจะมีอันต้องเพลี่ยงพล้ำ การได้พบกับ ‘โหลวตงอวี้’ กำลังปลี่ยนชีวิตของนางไปโดยสิ้นเชิง
ปีนั้นพบเขาที่เมืองเสียนหยาง ทั้งยังเผลอสร้างความแค้นอันแสบสันให้แก่ ปีนี้พบเขาที่เมืองฉางอัน ด้วยรู้ตัวว่าไม่อาจหนีรอดจึงได้เเต่ยอมจำนนโดยดี
ฉากหน้าที่นางเพียรรักษาถูกเขามองจนทะลุปรุโปร่ง ตัวตนของนางไม่อาจซ่อนจากสายตาคมคู่นั้น คราเเรกหวาดกลัวหวั่นวิตก นานวันเข้ากลับพบว่า ‘เขา’ คือหนึ่งเดียวที่เข้าใจนาง คือผู้ที่มอบความกล้าทำให้นางกล้าที่จะลุกขึ้นสู้เพื่อตัวเอง
ทำให้นางพยายามสู้เพื่อให้ตนสามารถเป็นสตรีที่คู่ควรยืนเคียงข้างประมุขโหลว หนึ่งในผู้นำของตระกูลทั้งห้าเเห่งเมืองฉางอัน

เมื่อหญิงเดียวในดวงใจไม่เห็นค่า ขยี้ความรู้สึกของเขาอย่างมิให้ราคา สะบั้นรักไม่ไยดี รักแท้จึงเปลี่ยนเป็นชิงชัง แล้วนางก็กลับมาอีกครั้ง พร้อมความทรงจำที่เลือนหาย เขาควรขยี้นางให้แหลกคามือหรือประคองไว้ในอุ้งมือดีเล่า?

เกิดอีกกี่ชาติถึงจะได้เป็นเมียองค์รัชทายาท ในเมื่อชาตินี้มีโอกาส คนที่ทะลุมิติมาเป็นนกหงส์หยกในตอนกลางวัน กลางคืนเป็นสาวผู้เลอโฉม ธิดาดอยหรือเหมยจึงไม่พลาดโอกาสทอง จับองค์รัชทายาทเป็นผัว เอ๊ย! ไม่ใช่ เป็นเมียองค์รัชทายาทถึงจะถูก

ดวงตาองค์รัชทายาทค่อยๆ เบิกกว้าง เมื่อนกหงส์หยกในกรงกำลังมีรูปลักษณ์เปลี่ยนไป เขาลุกขึ้นยืน สะบัดศีรษะหลายหน ขยี้ตาหลายครั้ง หยิกตัวเองด้วย เพื่อให้แน่ในว่า ภาพที่เห็นไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือความจริง ความจริงที่เหนือความคาดหมายและไม่น่าเป็นไปได้
นกหงส์หยกกลายเป็นคน
“เฮ้ย!” องค์รัชทายาทร้องดังลั่น มองนกหงส์หยก เอ๊ย! ไม่ใช่สิ ตอนนี้กลายเป็นสตรีที่มีความงามล้ำเลิศ สรีระทรวดทรงงดงามไม่แพ้กัน มีส่วนเว้าส่วนโค้งที่เรียกเลือดลมให้เดือดพล่าน ส่วนกรงนกก็พังเป็นเศษไม้ชิ้นเล็กชิ้นน้อย
“ว้าย!” ธิดาดอยหรือเหมยตกใจไม่แพ้กัน เมื่อเห็นว่าร่างกายของตนปราศจากเสื้อผ้า และตอนนี้ตกอยู่ในสายตาของหนุ่มรูปงาม ที่ตอนนั้นตนเป็นนกกำลังบินอยู่เหนือต้นไม้ พอเห็นความงามของบุรุษที่นั่งอยู่ในศาลา เธอก็รีบบินลงมาเกาะบนขอบไม้มองดูความหล่อของเขาในระยะใกล้
“เจ้า...เจ้าทำไมถึงเป็นคน”
เออนั่นสิ ทำไมถึงเป็นคนได้หว่า จำได้ว่าเป็นนกหงส์หยกนี่นา