Jej obsesja.

Conner

„Szefie, masz kolejną paczkę.” Głos Liama pełen jest rozbawienia, a ten cholerny uśmieszek już gości na jego twarzy, gdy wchodzi do mojego biura, trzymając eleganckie czarne pudełko owinięte krwistoczerwoną wstążką, jakby to był prezent urodzinowy. Stawia je na moim biurku z przesadną ostrożnością, a ja nie przegapiam, jak się ociąga, kręcąc się obok mnie, przestępując z nogi na nogę jak dziecko czekające na fajerwerki. Cicho cieszy się tą pokręconą grą. Obserwuje ją od trzech lat z ledwo skrywaną radością, jakby to był najlepszy spektakl na świecie. Może i jest. Pochylam się do przodu w fotelu, pozwalając, by mały uśmiech przełamał moją zazwyczaj zimną fasadę. „Kolejny prezent?” mruczę, palcami muskając wstążkę. „Tak szybko. Musiałem być grzeczny.”

Ostatnia paczka przyszła zaledwie cztery dni temu. Przedtem tydzień. Kimkolwiek są, stali się odważniejsi, a prezenty są coraz częstsze. Jedwabna wstążka zsuwa się swobodnie po pociągnięciu, opadając na biurko w karmazynowej fali. Powoli podnoszę wieko, delektując się chwilą, i zaglądam do środka. To kolejna para odciętych rąk. Blade, okaleczone, idealnie ułożone w pudełku niczym groteskowa instalacja artystyczna. Jedna z nich wciąż ma na sobie trzy kiczowate złote pierścienie, co wystarcza, by potwierdzić, że należały do handlarza bronią z Pragi. Tego, który myślał, że może ukraść dwa miliony z mojego ostatniego ładunku broni i zniknąć bez śladu. Wygląda na to, że nie zaszedł daleko. Jakże przemyślane.

Liam gwiżdże z rękami na biodrach, pochylając się, by lepiej przyjrzeć się zawartości. „Kolejny problem rozwiązany, a ty nie musiałeś nawet kiwnąć palcem.” Śmieję się pod nosem. „Efektywność to rzadki dar w dzisiejszych czasach.” Liam parska. „Trochę za rzadki, biorąc pod uwagę, że twoja tajemnicza kobieta zdaje się wyprzedzać całą naszą ekipę.” Mruczę, delikatnie kładąc wieko z powrotem na pudełku, starając się nie rozmazać jeszcze schnącej krwi na wewnętrznej krawędzi. „Zanieś to do zamrażarki z innymi.” Liam unosi brew. „Jesteś pewien, że chcesz je nadal zbierać, szefie? Robi się tam trochę… Milczenie owiec.” Wzruszam ramionami, opierając się z powrotem w fotelu. „To prezenty. Prezentów się nie wyrzuca.” Liam śmieje się, kręcąc głową, gdy podnosi pudełko i rusza w stronę drzwi. „Pewnego dnia, ona wejdzie tutaj z wstążką wokół siebie, a ty wreszcie będziesz mógł jej osobiście podziękować.”

Obraz, który maluje w mojej głowie... Cień owinięty w jedwab i krew. Kobieta, która patrzy tylko na mnie, obserwuje z ciemności i zabija w moim imieniu. Która zostawia za sobą zapach cukru i prochu, jak szept oddania. Myślałem o niej więcej, niż powinienem. Zastanawiałem się, kim jest. Jak wygląda. Jak by to było, gdyby jej usta były na moich zamiast zostawiać wiadomości krwią. Moja prześladowczyni. Mój duch. Moja dziewczyna. Pewnego dnia, wyjdzie z cieni. Pewnego dnia...

Minął kolejny tydzień. Siedem długich, cichych, bolesnych dni bez najmniejszego szeptu od niej. Żadnego zapachu perfum na moich poduszkach. Żadnych zakrwawionych pudełek związanych kokardkami. Żadnych świeżych ciastek, przestawionych książek ani delikatnych odcisków palców na lustrze nad moim łóżkiem. Nic. Uwierz mi, szukałem, patrzyłem, czekałem bardzo cierpliwie. Wiem, że wróci. Zawsze wraca. Nie może się powstrzymać. Choć nie powinienem pragnąć chaosu, który przynosi ze sobą, przyzwyczaiłem się do napięcia i dreszczyku nieznanego. Tęsknię za tym, gdy tego nie ma.

Właśnie zakończyłem późne spotkanie z Włochami, którzy dzielą się terytorium tutaj w Nowym Jorku. Nasze rodziny współistnieją od lat, utrzymując nasze linie czyste, nasze zyski wysokie, a nasze ulice w większości wolne od krwi. Nasz sojusz działał przez lata, ale ostatnio zaczęli testować granice. Żądają więcej towaru. Więcej kontroli. Więcej terytorium. Więcej... wszystkiego. Na początku było to subtelne. Teraz już nie jest subtelne i to mnie martwi. Znam niektórych z tych ludzi od dzieciństwa. To nie tylko sojusznicy; to część starego świata, część struktury, która utrzymywała równowagę w tym mieście przez dekady. Mimo to, jeśli będą dalej naciskać, jeśli przekroczą granicę, cóż, powiedzmy, że nie tylko ja patrzę. Jeśli ona się dowie, że stali się problemem, mogę nie mieć szansy załatwić tego dyplomatycznie. Obudzę się, a na moim progu znów znajdzie się starannie związane pudełko. Może tym razem będzie to głowa i różaniec owinięte razem. Ta myśl skręca mi żołądek w ponurej anticipacji.

Odprowadzam ich przez wielki hol, ściskając ręce i zachowując uprzejmość pod wysokimi łukami mojej posiadłości. Zapalają cygara i śmieją się, myśląc, że świat wciąż należy do nich. Zamykam za nimi drzwi, zamykając je miękkim kliknięciem. Biorę głęboki oddech, tylko po to, by zdać sobie sprawę, że dom pachnie inaczej. Wącham ponownie, a czosnek, masło i rozmaryn wypełniają moje zmysły. Była tutaj. Ta myśl prawie zatrzymuje moje serce w pół uderzenia. Ruszam szybko i cicho, moje kroki odbijają się miękko echem wzdłuż marmurowego korytarza, gdy idę w stronę kuchni. Każdy zmysł jest ożywiony, napięty, naelektryzowany możliwością, że tym razem ją złapię. Jestem prawie na miejscu, gdy słyszę zamykające się drzwi i adrenalina uderza mi do żył. Zaczynam biec bez zastanowienia. Nie zwalniam, gdy wpadam do kuchni, otwieram tylnie drzwi i wybiegam w noc, skanując ciemność jak szaleniec.

"Rozproszyć się!" krzyczę do komunikatora, już wyciągając pistolet z pasa. "Sprawdzić teren. Jest tutaj." Już wiem, że zniknęła, jak dym na wietrze; zawsze znika. Stoję tam chwilę dłużej, obserwując, jak linia drzew kołysze się na wietrze. Za każdym razem, gdy się zbliżam, wymyka mi się z rąk.

W końcu opuszczam pistolet, powoli wypuszczam powietrze i wracam do środka z zaciśniętą szczęką. Znów mnie przechytrzyła. Wchodzę z powrotem do kuchni i skupiam się na zapachu jedzenia. Jest ciepły i bogaty, idealnie w czasie, jakby wiedziała, kiedy skończę lub kiedy będę sam. Kolacja czeka na blacie. Idealnie podana pasta i ciepły chleb owinięty w lnianą serwetkę. Obok stoi butelka czerwonego wina, już otwarta, oddychająca obok dwóch kryształowych kieliszków. Podchodzę powoli, patrząc na nakrycie stołu. Wygląda jak romantyczna randka. Pierwsza randka, jeśli zignorujesz fakt, że włamała się do mojego domu, podgrzała trochę jedzenia, otworzyła butelkę i wybiegła tylnymi drzwiami. Śmiech wzbiera w moim gardle. Jest szalona. Jest niebezpieczna. Jest absolutnie, bezwstydnie moja.

Siadam, nalewam sobie kieliszek wina i unoszę go w stronę pustego krzesła naprzeciwko mnie. "Za ducha w moich ścianach," mruczę z krzywym uśmiechem. "Dziękuję za kolację, Skarbie."