Ups, Mój Słodki Dzieciak jest Miliarderem

Ostrzeżenie ### Ta historia zawiera treści o charakterze erotycznym, wulgarne język i potencjalnie prowokacyjne sceny. Zaleca się ostrożność.

"Emilio, zrobimy to jeszcze raz?"

Głęboki, chrapliwy głos szepnął do ucha Emilii Kowalskiej. Była przyciśnięta do francuskiego okna, jej pragnienie sprawiało, że jej oczy były czerwone, a jęki chaotyczne.

Gorące ciało Jakuba Nowaka było wszędzie wokół niej. Skubał jej płatek ucha i zaśmiał się. "Jeśli nic nie powiesz, uznam to za zgodę, pozwól mi zrobić to z tobą jeszcze tysiąc razy!"

Umysł Emilii był zamglony, czuła się, jakby topniała w kałużę, ledwo stojąc na nogach.

Gdyby Jakub jej nie podtrzymywał, już dawno leżałaby na podłodze.

Po dwóch latach razem Jakub znał jej ciało lepiej niż ona sama. Każdy dotyk i pieszczota trafiały w jej najbardziej wrażliwe miejsca.

Jakub był niesamowity, siła natury w łóżku, ale jego nienasycony apetyt pozostawiał Emilię bez tchu i całkowicie wyczerpaną.

Jakub pochylił się, zanurzył głowę w jej szyi i objął ją w talii.

"Emilio, jak wypadłem dzisiaj? Było dobrze?"

Zmęczona, Emilia chciała odpowiedzieć ostro, ale jej gardło było suche. Po prostu próbowała odepchnąć Jakuba.

Gdy tylko wyciągnęła rękę, Jakub złapał jej nadgarstek i poczuła coś chłodnego między palcami.

Emilia zatrzymała się, patrząc w dół na diamentowy pierścionek.

Pierścionek był prosty, ale elegancki, idealnie pasował do jej palca, a diament był ogromny, co najmniej dziesięciokaratowy. Błyszczał wspaniale w świetle.

Emilia wpatrywała się w pierścionek. Po kilku sekundach uniosła brew. "Jesteś naprawdę hojny."

Jakub uśmiechnął się i przytulił ją. "Podoba ci się?"

"Jest ładny."

Emilia odpowiedziała obojętnie, zdejmując pierścionek. "Chcesz, żebym pomogła twojej przyszłej dziewczynie go przymierzyć?"

Twarz Jakuba zmieniła się natychmiast. "Nie, ja..."

"Zakończmy to." Emilia przerwała mu, zanim zdążył dokończyć.

Już domyślała się, co Jakub chciał powiedzieć, kiedy zobaczyła pierścionek. Niestety, Emilia miała męża.

Trzy lata temu Emilia spędziła jedną noc z Jakubem.

Zaczęła spotykać się z Jakubem, ponieważ jej nowy mąż zdradzał ją z jej siostrą. Aby się zemścić, zatrzymała Jakuba jako kochanka.

Emilia wyciągnęła dokument z torby, razem z pierścionkiem, i położyła je przed Jakubem. "Ten dom jest twój, załatwiłam formalności. Potraktuj to jako podziękowanie za te ostatnie lata."

Mówiąc to, Emilia poczuła smutek.

Nie było łatwo znaleźć kogoś takiego jak Jakub. Był świetny w łóżku i dbał o jej uczucia. Poza tym, był dokładnie w jej typie.

Ale Emilia nie chciała się za bardzo przywiązywać, a planowała wrócić do domu, więc musiała pożegnać się z Jakubem.

Kiedy odwróciła się, by znaleźć swoje ubrania, Jakub złapał ją za rękę.

"Emilio."

W oczach Jakuba pojawił się ból, jego głos był ochrypły.

"Chcesz się ze mną rozstać?"

Nie patrząc wstecz, Emilia powiedziała spokojnie: "Tak, mój mąż wrócił. To koniec, udawajmy, że to nigdy się nie zdarzyło."

Uścisk Jakuba osłabł, a Emilia wyrwała rękę.

Jego głos zmienił się natychmiast. "Mąż to tylko wymówka, chcesz mnie tak po prostu wyrzucić?"

Emilia nigdy wcześniej nie słyszała, żeby Jakub mówił tak chłodno.

Jego całe zachowanie się zmieniło, jego ciemne oczy były lodowate, przeszywając ją dreszczem.

"Jeśli uważasz, że to za mało, dorzucę jeszcze milion," powiedziała Emilia, próbując ukryć swoje zaniepokojenie. Szybko się ubrała i wyszła, nie oglądając się za siebie.

Emily ani razu nie spojrzała wstecz na Jamesa.

Wsiadła na samolot do domu, wpatrując się przez okno w chmury i wzdychając.

Tydzień temu zadzwoniła jej siostra Veda, oznajmiając, że ona i John Williams wracają do domu.

Veda brzmiała słabo i nieśmiało, mówiąc, że chciałaby zobaczyć Emily. Przyznała, że to jej wina, że zepsuła związek Emily i Johna, i teraz chciałaby oddać Johna Emily.

Emily uważała to wszystko za dość ironiczne. Kiedy była noworodkiem, przez pomyłkę zabrano ją do złej rodziny ze szpitala. Dopiero gdy miała dziesięć lat, została w końcu zjednoczona z rodziną Johnsonów.

Emily była zachwycona, że w końcu znalazła swoją prawdziwą rodzinę.

Ale pierwsze słowa pani Johnson do Emily brzmiały, że zamiana z Vedą nie była winą Vedy.

Drugą rzeczą, jaką powiedziała, było to, że przez ostatnie dziesięć lat traktowali Vedę jak własną córkę i prosili Emily, by była hojna i nie wypędzała Vedy.

Między Emily a Vedą wszyscy zawsze wybierali Vedę, w tym John, który już oświadczył się Emily.

Emily kiedyś zapytała Johna, czy chce odwołać zaręczyny i poślubić Vedę. Jeśli tak, mogłaby się z tym pogodzić, nawet jeśli by to bolało.

John milczał przez dłuższą chwilę, zanim powiedział, że zaręczyny nie zostaną odwołane.

Ale w dniu ślubu Veda zadzwoniła do Johna. Płakała i powiedziała, że nie może bez niego żyć, i przecięła sobie nadgarstek, mając nadzieję, że zobaczy go po raz ostatni przed śmiercią.

Bez chwili wahania, John, nawet nie zmieniając garnituru pana młodego, odszedł.

John zdobył swoją miłość, ale zrobił z Emily pośmiewisko całego Szmaragdowego Miasta.

Z zamyślonymi myślami Emily dotarła pod adres, który przesłała jej Veda, a który okazał się miejscem, gdzie ona i John mieli swój ślub. Jakie to ironiczne.

Emily otworzyła drzwi prywatnego pokoju i zobaczyła Vedę stojącą przy balkonie.

"Veda."

Veda wyglądała mizernie i blado, wpatrując się w Emily i mamrocząc: "Dlaczego?"

Emily zmarszczyła brwi, nie słysząc wyraźnie. "Co mówisz? Po prostu powiedz to jasno."

Emily przyszła tu, by rozwieść się z Johnem i nie miała czasu na Vedę.

Łzy napłynęły Vedzie do oczu, a ona mówiła żałośnie: "Emily, naprawdę lubię Johna. Czy możesz pozwolić mi go mieć? Wiem, że w przeszłości cię skrzywdziłam, i zrobię wszystko, by to naprawić w przyszłości."

Emily prawie się roześmiała. Veda, ta druga kobieta, otwarcie wyznawała swoją miłość Emily.

Z ironicznym uśmiechem Emily powiedziała cicho: "Gdybym mogła być tak bezwstydna jak ty, już dawno miałabym dzieci z Johnem."

Słysząc to, łzy spłynęły po twarzy Vedy, a jej ciało lekko się trzęsło. "Ale John powiedział, że wcale cię nie kocha. Nawet jeśli zostaniecie razem, nie będziecie szczęśliwi. Robię to dla twojego dobra. Po rozwodzie z Johnem, możesz znaleźć nową miłość. Czy to nie jest dobre?"

Emily była niedowierzająca. "O czym ty mówisz?"

Okazało się, że Veda wezwała Emily, by namówić ją do rozwodu z Johnem.

Oczywiście, że musiała się rozwieść. Ale nie mogła pozwolić Vedzie, tej zakłamanej dwulicowej osobie, ujść na sucho.

Emily była zbyt leniwa, by słuchać bzdur Vedy, więc odwróciła się, by odejść.

Nagle ktoś mocno chwycił jej rękę.